ย้อนยุคมาเป็นแม่สามีสุดโหด - บทที่ 722 ต้นกล้าโตไวก็จริง แต่ก็ยังตายไวอีกต่างหาก

บทที่ 722 ต้นกล้าโตไวก็จริง แต่ก็ยังตายไวอีกต่างหาก

ว่ากันตามตรงแล้ว หญิงปากสว่างกล่าวเช่นนี้ไม่น่าฟังเอาเสียเลย

ถึงขั้นมีคนพูดว่า “ฮ่า! เคล็ดลับเพิ่มความสูงอะไรกัน เจ้าแน่ใจนะว่านั่นไม่ใช่เคล็ดลับที่ทำให้ต้นกล้าตายเร็ว?”

หญิงปากสว่างมองมาตาขวาง “เหลวไหล! เอาแต่พูดจาไร้สาระประจบประแจงหญิงเฒ่าเจ้าเล่ห์แบบนั้น ระวังข้าจะฉีกปากเจ้า!”

เจ้าหน้าที่โยนต้นกล้าสีเหลืองกับต้นกล้าสีเขียวไปตรงหน้าหญิงปากสว่างด้วยความโมโห “เจ้าดูเอาเองเถอะ ต้นกล้าของตัวเองมีสภาพไหนแล้ว? สูงกว่าคนอื่นอะไรกัน เจ้าดูเอาเองเถอะว่าต้นกล้าของเจ้าสูงกว่าต้นกล้าของคนอื่นเขาสักเท่าไหร่เชียว?”

ทันใดนั้นรอบด้านพลันตกอยู่ในความสงบ

เพราะไม่ว่าใครที่มีตาย่อมจะมองออกว่าต้นกล้าสองต้นนั้นสูงไม่ต่างกันมาก

สิ่งที่แตกต่างกันชัดเจนกลับเป็นสีของต้นกล้า

เจ้าหน้าที่ชี้ต้นสีเหลืองแล้วบอกว่านั่นเป็นต้นกล้าของหญิงปากสว่าง ส่วนต้นสีเขียวมาจากแปลงนาของเพื่อนบ้าน

ถ้าหญิงปากสว่างไม่เชื่อ เขาให้คนไปถอนกล้าให้นางดูตรงนี้เลยก็ได้

“อะไรกัน?!”

“ข้าว่าพวกมันสูงเท่ากันเลยนะ?!”

คนทั้งหลายล้วนแปลกใจอย่างยิ่ง

ทั้ง ๆ ที่ต้นกล้าสูงไม่ต่างกันมาก ไฉนตอนอยู่ในแปลงนาจึงมีต้นกล้าต้นหนึ่งสูงกว่าอีกต้นเล่า?

ใบหน้าของหญิงปากสว่างพลันซีดเผือด แหกปากร้องว่าเป็นไปไม่ได้ จะต้องเป็นเพราะหญิงเฒ่าเจ้าเล่ห์ติดสินบนเจ้าหน้าที่กับผู้อาวุโส เล่นลูกไม้อะไรอีกเป็นแน่

ต้นกล้าในแปลงนาของนางสูงกว่าของคนอื่นตั้งขนาดนั้น ทำไมพอถอนออกมาแล้วกลับสูงเท่ากันได้เล่า?

“โกหก!”

“พวกท่านโกหก!”

“ข้าไม่เชื่อ”

ทว่าหญิงปากสว่างจะร่ำร้องว่าไม่เชื่ออย่างไร รอจนจูหย่งหนิงไปถอนกล้าหลายต้นจากในนามาด้วยตนเอง แล้วนำมาเปรียบเทียบกับต้นกล้าของคนอื่น ผลลัพธ์ก็ยังคงชัดเจน

คนทั้งหลายฮือฮา รู้สึกไม่อยากจะเชื่อ

พวกเขาไม่เข้าใจเหมือนกันว่าเหตุใดจึงเกิดเรื่องเช่นนี้ได้

จูหย่งหนิงอดทนไม่ไหวอีกต่อไป รุดเข้าไปตบหญิงปากสว่างฉาดหนึ่ง “เจ้าบอกมานะ เจ้าทำอะไรลงไปกันแน่?!”

สองสามีภรรยาเกือบกระโจนเข้ามาตบตีกันอีกแล้ว

เคราะห์ดีที่รอบนี้ทุกคนตอบสนองรวดเร็ว แยกคนทั้งสองออกจากกัน พวกเขาจึงไม่มีโอกาสได้ทำอย่างนั้น

หญิงปากสว่างถูกตีสองครั้งในวันเดียวกันก็รับไม่ได้ ร้องไห้ออกมาอย่างชอกช้ำใจ “ข้าไปทำอะไรนักหนา? ข้าทำไปเพื่อครอบครัวนี้ทั้งนั้นไม่ใช่รึ? ข้าจะทำอะไรได้ ก็แค่อยากให้มันโตได้ดีกว่าเดิมเท่านั้นเอง…”

สุดท้ายค่อยบอกเรื่องที่นางทำลงไปออกมาอย่างกระท่อนกระแท่น

หลังจากปักดำเสร็จแล้ว นางเห็นว่าใคร ๆ ในหมู่บ้านล้วนแต่ชมเชยเย่อวี๋หรานไม่ขาดปาก ความไม่พอใจจึงคับอกมากขึ้นทุกที นางอดกลั้นโทสะเอาไว้ไม่ไหวจึงอยากให้ต้นกล้าเติบโตได้ดีกว่าเดิม ทำให้พวกมันโตได้ดียิ่งกว่าต้นกล้าในแปลงนาของครอบครัวเย่อวี๋หราน…ถึงจะถูกคนปรามาสก็ต้องไม่ยอมแพ้

นางค้นพบโดยบังเอิญว่ามีต้นกล้าบางต้นสูงกว่าต้นกล้าข้างเคียงกัน

นางคิดว่า ‘ทำไมกล้าพวกนี้ถึงได้สูงกว่ากล้าต้นอื่น ๆ นะ? หรือว่าปุ๋ยตรงนี้จะดีกว่าบริเวณอื่น?’

ทันใดนั้นก็นึกขึ้นมาได้ว่าสองวันก่อน นางดึงต้นกล้าหลายต้นด้วยความโมโห ตอนนั้นนางยังกังวลอยู่เลยว่าพวกมันจะไม่รอด

คิดไม่ถึงว่านอกจากพวกมันจะไม่ตายแล้ว ยังสูงกว่ากล้าต้นข้าง ๆ อีกด้วย?!

นางย่อมไม่คิดว่า ความจริงพวกมันสูงขึ้นเองเสียที่ไหน แต่เป็นเพราะถูกนางดึงขึ้นมาจึงดูสูงกว่าเดิมต่างหาก กล้าพวกนี้เพิ่งจะหยั่งราก แค่ดึงขึ้นมาเล็กน้อย ตราบใดที่ไม่ทำให้รากของพวกมันหัก ด้วยพลังชีวิตอันแข็งแกร่งของมันแล้วย่อมจะสามารถเติบโตต่อไปได้

น่าเสียดายที่หญิงปากสว่างไม่ได้คิดมาถึงตนเอง นางเพียงแต่คิดว่ากล้าพวกนั้นโตขึ้น จึงใช้วิธีเดิมช่วยให้พวกมันโตไวกว่าเดิม

ด้วยเหตุนี้ หลังจากนั้นนางก็ก้มหน้าก้มตาดึงต้นกล้าเหล่านั้นทุกวัน…

วันนี้ดึงแล้ว พรุ่งนี้ก็มาดึงอีก

นางยังทำอย่างระมัดระวังยิ่งนักเพื่อไม่ให้คนที่เดินผ่านไปผ่านมาสังเกตได้

คนอื่นไม่ได้คิดอะไรมาก ตอนเดินผ่านมาก็แค่ถามว่า “เจ้าทำอะไรน่ะ?”

“ข้าจะทำอะไรได้ล่ะ? ก็แค่ถอนหญ้า เฝ้าแปลงนาน่ะสิ…” หญิงปากสว่างตอบส่ง ๆ

ถ้ามีคนมาก นางก็จะหยุดก่อนชั่วคราว ยืนขึ้นมาคุยกับพวกเขา

เมื่อเป็นเช่นนี้จึงผ่านมาอย่างราบรื่น

เพราะความพยายามปิดบังเช่นนี้ สุดท้ายนางจึงกระทำเรื่องอย่างการ ‘ดึงต้นกล้าให้โตเร็ว’ ได้สำเร็จ

คนอื่น ๆ “…”

มารดามันเถอะ เจ้าโง่หรือเปล่า?

ต่อให้เจ้าดึงต้นกล้าพวกนี้ขึ้นมาสูงกว่านี้ แต่พวกมันก็ไม่ได้สูงขึ้นเอง มีประโยชน์ตรงไหน?

แบบนี้เท่ากับว่าถอนจนพวกมันตายเกลี้ยงเลยน่ะสิ?

ลูกชายกับลูกสะใภ้ของหญิงปากสว่างแทบจะร้องไห้ออกมาเพราะความโง่งมของคนเป็นมารดาอยู่รอมร่อ

ทำงานมาสองสามเดือน ไม่ง่ายเลยกว่าจะได้พัก แต่มารดากลับมาก่อเรื่องจนกล้าข้าวทั้งแปลงไม่รอดสักต้น แบบนี้มิเท่ากับเอาชีวิตทุกคนในบ้านเลยหรือ?

“ฮือ ๆๆ…” ลูกสะใภ้ของหญิงปากสว่างที่เป็นแม่คนแล้วร้องไห้ออกมา แค้นใจจนอยากตบหน้าหญิงปากสว่างสักหลายที

ตอนนั้นนางต้องโง่งมปานไหนกันถึงได้ออกเรือนมาให้ครอบครัวนี้?

ออกเรือนให้ครอบครัวจูต้าเหนียงที่อยู่ใกล้ ๆ กันยังดีกว่าครอบครัวของหญิงปากสว่างไม่รู้ตั้งเท่าไหร่!

“ทำไมข้าถึงอาภัพอย่างนี้นะ?”

“ฮือ ๆๆ…”

……

นางร้องไห้ด้วยความปวดใจ สามีของนางก็รู้สึกแย่เช่นกัน

แต่ลูกผู้ชายไม่อาจเสียน้ำตาง่าย ๆ มิหนำซ้ำตรงนี้ยังมีคนมากมาย

ถึงจะรู้สึกแย่แค่ไหน ก็ได้แต่กล้ำกลืนน้ำตากลับคืนไป ไม่อาจให้ใครเห็น

ยามนั้น ไม่มีใครตำหนิลูกสะใภ้ของหญิงปากสว่าง เพียงมองหน้ากันด้วยความรู้สึกเห็นใจอีกฝ่าย

เจ้าหน้าที่กับผู้อาวุโสโมโหเดือดดาลยิ่ง พวกเขาด่าทอความโง่เง่าของหญิงปากสว่างด้วยความพลุ่งพล่านใจ

มีใครดึงต้นข้าวที่ปลูกเอาไว้เพื่อให้โตเร็วกันบ้าง?

คราวนี้เป็นอย่างไรเล่า ต้นกล้าโตไวก็จริง แต่ยังตายไวอีกต่างหาก!

นางพอใจแล้วใช่ไหม?

จูหย่งหนิงรู้สึกสิ้นหวัง ทั้งโมโหและสลดใจ “ผู้อาวุโส…คราวนี้ท่านอย่าห้ามข้าไม่ให้ปลดนางเลยนะ…”

น้ำเสียงที่พูดสั่นเครือ

เวลาอย่างนี้ ผู้อาวุโสไม่อาจออกปากห้ามได้เลยจริง ๆ ได้แต่พูดว่า “โธ่เอ๊ย ปลดเมียอะไรกัน ตอนนี้เรื่องเร่งด่วนก็คือนาของเจ้าต่างหาก เร่งมือกอบกู้กล้าในนาของบ้านเจ้าเสียก่อน ถ้ากอบกู้กลับมาไม่ได้จริง ๆ…ที่เจ้าลงแรงไปครึ่งค่อนปีก็เสียเปล่ากันพอดีน่ะสิ!”

“เป็นแบบนี้แล้ว ยังช่วย…ได้อีกรึ?” จูหย่งหนิงหมดสิ้นเรี่ยวแรง

ยังจะทำอะไรได้อีก?

ต้นกล้าพวกนั้นตายไปหมดแล้ว

“ทำไมจะกอบกู้คืนมาไม่ได้? ช่วยกลับมาได้เท่าไหร่ก็เท่านั้น หรือเจ้าไม่คิดจะใช้ชีวิตต่อไปแล้ว?” ผู้อาวุโสตำหนิ “ลูกหลานเจ้าก็ไม่เอาแล้ว? กล้าของเจ้าตายแล้ว ก็ยังมีของคนอื่นอยู่ไม่ใช่รึ? ทุกคนช่วยกันเจียดมาให้ ถึงจะไม่มาก แต่สักครึ่งหมู่ก็น่าจะได้นั่นแหละ…รวมกับผลเก็บเกี่ยวจากการทำนาแบบดั้งเดิมและมันเทศพวกนั้น ก็คงพอประทังผ่านปีนี้ไปได้”

ทุกคนเห็นจูหย่งหนิงทุกข์ใจขนาดนั้นก็พากันพูดว่า “ใช่แล้ว หย่งหนิง ถ้าไม่พอจริง ๆ แบ่งกล้ามาจากนาที่ใช้วิธีดั้งเดิมก็ได้ ทุกคนช่วยกันแบ่งให้เจ้าก็น่าจะพออยู่นะ”

“ใช่แล้ว ข้าวในนาบ้านข้าโตได้พอสมควรแล้ว ประเดี๋ยวข้าจะกลับไปแบ่งมาให้เจ้าก็แล้วกัน”

“บ้านข้าก็เหมือนกัน”

……

นอกจากวิธีทำนาน้ำ นาส่วนใหญ่ของคนในหมู่บ้านยังคงใช้วิธีการแบบดั้งเดิมเพื่อป้องกันเหตุไม่คาดคิด

แต่เรื่องไม่คาดหมายที่ทุกคนป้องกันเอาไว้ก็คือกรณีนาน้ำเกิดปัญหา คิดไม่ถึงเลยว่ายังไม่ทันได้ใช้กับนาของตนเอง ก็ต้องนำมาช่วยครอบครัวของจูหย่งหนิงก่อนแล้ว

รวบรวมจากคนในหมู่บ้านมาคนละเล็กละน้อย การเรี่ยไรต้นกล้าให้ครบหนึ่งหมู่ย่อมไม่ใช่เรื่องยาก

ถึงอย่างไรทุกคนก็แค่หว่านเมล็ดพันธุ์ลงไป ต้นกล้าขึ้นหนาตาบ้าง บางตาบ้าง ย่อมจะมีส่วนที่เกินมาอยู่แล้ว

ช่วงหลายวันมานี้ จูหย่งหนิงทั้งรู้สึกซาบซึ้งในน้ำใจของคนในหมู่บ้าน ขณะเดียวกันก็ยังโมโหหญิงปากสว่าง ความรู้สึกที่ต่างกันสุดขั้วแบบนั้นช่างเป็นสภาพจิตใจที่ยากจะบรรยายยิ่งนัก