ย้อนเวลาพร้อมมือถือเทพ สู่บัลลังก์เจ้าพ่อไอที - บทที่ 36 - เจ้าส้มอ้วนยอดถล่มทลาย

บทที่ 36 – เจ้าส้มอ้วนยอดถล่มทลาย

ฟ่านถ่งสัมผัสได้ถึงพลังที่ส่งผ่านมาทางฝ่ามือของเซี่ยตง รวมถึงความสุขุมและความเด็ดเดี่ยวในแววตานั้น

เขาพยักหน้าอย่างหนักแน่น ให้คำมั่นสัญญาอย่างจริงจัง

“วางใจเถอะครับคุณเซี่ย เคสนี้ผมจะลงไปดูด้วยตัวเอง!”

ประสิทธิภาพการทำงานของฟ่านถ่งรวดเร็วกว่าที่เซี่ยตงจินตนาการไว้มาก

ผู้จัดการลูกค้าสัมพันธ์ที่ชื่อฟังดูไม่น่าเชื่อถือคนนี้ กลับแสดงพลังอันน่าทึ่งในสายงานอาชีพของเขา

“คุณเซี่ยครับ คำขอจดทะเบียนลิขสิทธิ์งานศิลปกรรม ‘เจ้าส้มอ้วน’ ของคุณ เรายื่นเรื่องผ่านช่องทางด่วนพิเศษเรียบร้อยแล้ว คาดว่าภายใน 15 วันทำการน่าจะได้รับใบรับรองครับ”

บนหน้าจอคอมพิวเตอร์ รูปโปรไฟล์ QQ กะพริบไม่หยุด

เป็นเด็กฝึกงานคนนั้น ถังซือฉี

ชื่อเล่น QQ ของเธอเรียบง่ายมาก ใช้แค่คำว่า “ซือฉี”

รูปโปรไฟล์เป็นตัวการ์ตูนกระต่ายน้อยหน้าตามึนๆ

ปลายนิ้วของเซี่ยตงรัวลงบนแป้นพิมพ์

“ขอบคุณมาก ลำบากแย่เลย”

“ไม่ลำบากเลยค่ะ! ผู้จัดการฟ่านเป็นคนตามเรื่องนี้เอง แกบอกว่าเคสของคุณเป็นเคสเร่งด่วนพิเศษ ของคนอื่นวางไว้ก่อนได้ แต่ของคุณห้ามวาง”

ถังซือฉีตอบกลับมาไวมาก แถมต่อท้ายด้วยอีโมจิรูป “สู้ตาย”

เซี่ยตงพอจะนึกภาพออกว่า ที่หน้าจออีกฝั่ง เด็กสาวที่เพิ่งเริ่มทำงานคงกำลังนั่งหลังตรงแหน็ว เคาะคีย์บอร์ดอย่างระมัดระวัง

เขาอดขำไม่ได้

“ฝากขอบคุณผู้จัดการฟ่านด้วยนะ บอกเขาว่าถ้าเรื่องเรียบร้อยเมื่อไหร่ ผมจะเลี้ยงข้าว”

“ได้เลยค่ะ เดี๋ยวหนูบอกให้!”

ทางนั้นส่งอีโมจิ “OK” กลับมา

ทันใดนั้น รูปกระต่ายน้อยก็กะพริบอีกครั้ง

“คุณเซี่ยคะ หนู… หนูขอถามอะไรหน่อยได้ไหมคะ?”

ข้อความที่ส่งมาแฝงความลังเลและหยั่งเชิง

“ถามมาสิ”

เซี่ยตงเอนหลังพิงเก้าอี้ รินน้ำใส่แก้วให้ตัวเอง

“กล่องสุ่ม ‘เจ้าส้มอ้วน’ อันนั้น หนูไปค้นเจอในเถาเป่าแล้ว ขายไปเป็นพันตัวแล้ว รีวิวดีมากเลยค่ะ”

“แล้วยังไงต่อ?”

“หนู… หนูซื้อมาตัวนึงแล้ว น่ารักมากกกกกก!”

ถังซือฉีดูเหมือนจะเก็บอาการไม่อยู่ รีบส่งข้อความตามมาอีก

“หนูแค่อยากถามว่า พวกคุณไม่คิดจะทำเป็นตุ๊กตาบ้างเหรอคะ? หนูว่าถ้าทำเป็นหมอนกอด ต้องขายดีเป็นเทน้ำเทท่าแน่ๆ!”

เซี่ยตงจ้องหน้าจอ ชะงักไปเล็กน้อย

หมอนกอด?

เป็นไอเดียที่ไม่เลวเลยแฮะ

เขาลองประมวลผลเร็วๆ ในหัว สินค้าแตกไลน์ (Merchandise) จาก IP ดังๆ หลังปี 2008 ก็ขาดพวกตุ๊กตากับหมอนกอดไม่ได้จริงๆ

เด็กฝึกงานที่ชื่อถังซือฉีคนนี้ จมูกไวใช้ได้

เขาพิมพ์ตอบกลับ “จะลองพิจารณาดูครับ ขอบคุณสำหรับคำแนะนำนะ”

“ไม่เป็นไรค่ะ! หนูแค่พูดไปเรื่อย… คุณเซี่ยทำงานต่อเถอะค่ะ ไม่กวนแล้ว!”

รูปกระต่ายน้อยมืดลง แสดงสถานะออฟไลน์

เซี่ยตงยกแก้วน้ำขึ้นจิบ

เขาค้นพบว่า ยุคสมัยนี้ไม่เคยขาดแคลนคนหนุ่มสาวที่มีไอเดียดีๆ เลยจริงๆ

…

ในขณะเดียวกัน โรงงานของเล่นตระกูลเซี่ยก็ไม่ได้เงียบเหงาเหมือนเมื่อก่อนอีกแล้ว

พื้นที่ว่างส่วนหนึ่งในโกดังถูกดัดแปลงเป็นโซนแพ็กของชั่วคราว

ตู้เสี่ยวเหนียนนั่งหน้าคอมพิวเตอร์ นิ้วพรมบนคีย์บอร์ดเร็วจี๋ หน้าจอแสดงหน้าต่างแชทของเถาเป่าหวั้งวั้ง เสียง “ติ๊งต่อง” ดังขึ้นไม่ขาดสาย

“ตัวเอง สินค้าเราเป็นกล่องสุ่มน้า สุ่มลายจ้า~”

“ตัวลับ (Secret) ต้องลุ้นดวงเอานะคะ ขอให้โชคดีค่าตัวเอง!”

“ออเดอร์ก่อนสี่โมงเย็น ส่งของให้ภายในวันนี้เลยจ้า!”

ตอนนี้เขาใช้คำว่า “ตัวเอง” (ชิน/Qin) ได้คล่องปร๋อจนน่าตกใจ

ส่วนโจวอวิ๋นฟางกับเซี่ยเจี้ยนกั๋ว นำทีมเพื่อนบ้านที่จ้างมาช่วยชั่วคราว แพ็กของและแปะใบปะหน้ากันอย่างคล่องแคล่ว

เครื่องพิมพ์หัวเข็มส่งเสียง “ครืดคราด ครืดคราด” พิมพ์ใบปะหน้า 4 ชั้นของฮุ่ยทงออกมาพร้อมกลิ่นหมึกจางๆ

เสียงนี้ ในฤดูร้อนปี 2008 คือบทเพลงซิมโฟนีที่ไพเราะที่สุดในโลก

“ตาเฒ่า ฉีกเบาๆ หน่อย อย่าให้ใบปะหน้าขาดสิ!”

โจวอวิ๋นฟางบ่นสามีพลางยัดกล่อง “เจ้าส้มอ้วน” ลงถุงกันกระแทกอย่างชำนาญ

เซี่ยเจี้ยนกั๋วเหงื่อท่วมตัว แต่ก็ยิ้มแฉ่ง “ฮะๆ” แล้วลดความเร็วลงหน่อย

เขามองกองพัสดุที่สูงเป็นภูเขาเลากา รอยตีนกาบนหน้ายิ้มจนบานแฉ่ง

แค่ไม่กี่วันเองนะ?

โรงงาน… เหมือนฟื้นคืนชีพขึ้นมาจริงๆ

ทุกอย่างเหมือนความฝัน

เขาแอบมองเข้าไปในห้องด้านใน

ลูกชาย เซี่ยตง กำลังนั่งหน้าคอมพิวเตอร์ ไม่รู้กำลังทำอะไรอยู่

ไอ้ลูกชายที่เขาเคยคิดว่ายังไม่โตคนนี้แหละ ที่ฉุดกระชากครอบครัวกลับมาจากปากเหว

ในใจเซี่ยเจี้ยนกั๋วตอนนี้ มันปนเปกันไปหมด

มีความปลื้มใจ มีความภูมิใจ แต่มากกว่านั้นคือความรู้สึกแปลกหน้าอย่างบอกไม่ถูก

เขารู้สึกเหมือนตัวเองเริ่มอ่านลูกชายคนนี้ไม่ออก

แต่มีสิ่งหนึ่งที่เขามั่นใจ

ท้องฟ้าของบ้านหลังนี้… ไม่มีวันถล่มลงมาอีกแล้ว

ข้อมูลหลังบ้านของร้านเถาเป่าโชว์ว่า อัตราการรีวิวดีของ “กล่องสุ่มเจ้าส้มอ้วน” สูงถึง 99%

อีก 1% ที่เหลือ ส่วนใหญ่เป็นพวกบ่นว่า “ทำไมฉันสุ่มไม่ได้ตัวลับสักที” ซึ่งอ่านดูแล้วก็สัมผัสได้ถึงความน่าเอ็นดูแบบคนขี้แพ้ชวนตี

แฟนคลับกลุ่มแรกที่เหนียวแน่น กำลังก่อตัวขึ้นเงียบๆ

ส่วนใหญ่เป็นนักเรียนนักศึกษาและพนักงานออฟฟิศรุ่นใหม่ ที่สิงสถิตอยู่ตามเว็บบอร์ดและ QQ Space คนกลุ่มนี้ไวต่อของแปลกใหม่และชอบแชร์เป็นชีวิตจิตใจ

เซี่ยตงรู้ดีว่า นี่เป็นแค่จุดเริ่มต้น

จุดระเบิดที่แท้จริง ต้องรอชนวนอีกเส้นหนึ่ง

และเขา… กำลังรอมันอยู่

…

เซี่ยงไฮ้

ย่านลู่เจียจุ่ย (Lujiazui) เขตผู่ตง ในตึกสำนักงานเกรดเอแห่งหนึ่ง

บ่ายสามโมง ช่วงเวลาที่คนเราจะง่วงนอนที่สุด

หลินเมี่ยวถือแก้วลาเต้บดสด เดินกลับมาที่คอกทำงานของตัวเอง

เธอสวมชุดสูทกระโปรงทำงานสีดำคัตติ้งเนี้ยบ สวมแว่นตาไร้กรอบ ผมยาวเกล้าหลวมๆ ด้วยปิ่นปักผม ดูเป็นสาวเก่งที่ประณีตทุกกระเบียดนิ้ว

ในฐานะเจ้าหน้าที่ฝ่ายการตลาด (Marketing Specialist) ของบริษัทข้ามชาติระดับ Fortune 500 ชีวิตของหลินเมี่ยวเต็มไปด้วยสไลด์ PPT รายงานวิเคราะห์ และการประชุมที่ไม่มีวันจบสิ้น

ยุ่ง และดูดี

แต่มีแค่ตัวเธอเองที่รู้ว่า ภายใต้ชุดทำงานสุดเป๊ะนี้ ซ่อนวิญญาณ “ทาสแมว” ตัวแม่เอาไว้

เธอเปิดคอมพิวเตอร์ เมินเฉยต่อไอคอน Outlook ที่กะพริบวิบวับอยู่มุมขวาล่างอย่างชำนาญ แล้วคลิกเปิดเว็บที่บุ๊กมาร์กไว้

ชุมชนเทียนหยา (Tianya Club) ห้องคนรักสัตว์เลี้ยง

นี่คือพื้นที่ส่วนตัวพื้นที่สุดท้ายของเธอ

นามแฝงของเธอคือ “เหมียวเหมียวชอบอาบแดด”

ภายใต้ไอดีนี้ เธอไม่ใช่ลินดา เจ้าหน้าที่การตลาด แต่เป็นแค่ทาสแมวธรรมดาๆ ที่ชอบแชร์ชีวิตประจำวันของเจ้านาย

เธอเลี้ยงแมวการ์ฟิลด์ (Exotic Shorthair) ชื่อ “เหนียนเกา” (ขนมเข่ง) ตัวอ้วนกลมเหมือนลูกบอลและขี้เกียจตัวเป็นขน

หลินเมี่ยวถ่ายรูป “เหนียนเกา” ในมุมน่ารักน่าชังไว้เพียบ ประกอบกับสำนวนการเขียนที่ละเอียดอ่อนและตลกขบขัน เอาไปโพสต์ลงในเทียนหยา

นานวันเข้า “เหมียวเหมียวชอบอาบแดด” ก็เริ่มมีชื่อเสียงในห้องสัตว์เลี้ยง

กระทู้ของเธอเกือบทุกอันจะได้ปักหมุด (Add Essence) จากผู้ดูแล และมีคอมเมนต์ยาวเหยียดต่อท้ายเสมอ

“สำนวนเจ้าของกระทู้ดีมาก อ่านแล้วใจละลายเลย!”

“เหนียนเกาน่ารักเกินไปแล้ว! อยากขโมย!”

“ขอถามหน่อย จขกท. ใช้กล้องอะไรคะ รูปดูละมุนมาก!”

หลินเมี่ยวเพลิดเพลินกับความรู้สึกนี้

มันช่วยเยียวยาจิตใจอันหนาวเหน็บจากการเผชิญหน้ากับตัวเลขและ KPI อันโหดร้าย

ขณะที่เธอกำลังไล่อ่านกระทู้ฮอตประจำวันนี้ จู่ๆ รูปโปรไฟล์ MSN ก็กะพริบขึ้นมา

เป็นเพื่อนซี้ของเธอ คอนนี่ (Connie) ที่ทำงานอยู่บริษัท PR อีกที่หนึ่ง

“ลินดา อยู่ป่าว? มีของดีมาป้ายยา!”

หลินเมี่ยวจิบกาแฟ พิมพ์ตอบกลับเนิบๆ

“ว่ามา”

“ในเถาเป่า มีของเล่นชื่อ ‘กล่องสุ่มเจ้าส้มอ้วน’ เธอลองไปค้นดูด่วน! รับรองสเปกเธอชัวร์!”