ย้อนเวลาพร้อมมือถือเทพ สู่บัลลังก์เจ้าพ่อไอที - บทที่ 39 - ออเดอร์ระเบิดคลัง เร่งระดมพลฉุกเฉิน

บทที่ 39 – ออเดอร์ระเบิดคลัง เร่งระดมพลฉุกเฉิน

เทียนหยา?

หัวใจเซี่ยตงกระตุกวูบ

เขายังไม่ได้เริ่มแผนโปรโมตในเทียนหยาเลยนะ ไหงทราฟฟิกไหลมาทางนี้?

เขารีบสลับหน้าจอไปดูหลังบ้านเถาเป่า

แค่แวบเดียว ชาเย็นในมือแทบร่วง

ผู้เข้าชมร้านค้าแบบเรียลไทม์: 1,258 คน

ตัวเลขนี้หมายความว่าไง?

เมื่อครึ่งชั่วโมงที่แล้ว ตัวเลขนี้ยังไม่ถึง 100 ด้วยซ้ำ

เขากดรีเฟรชหน้าจอ

1,372 คน

กดอีกที

1,503 คน

ตัวเลขพุ่งขึ้นด้วยความเร็วที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า

“เชี่ย!”

หวังเผิงเฟยที่ชะโงกหน้ามาดู ตาถลนเป็นไข่ห่าน

“ไอ้ตง มึงทำไรลงไปวะ? จ้างปั๊มยอดวิวเหรอ? ตัวเลขแม่งไม่ปกติแล้วนะเว้ย!”

เซี่ยตงไม่ตอบ สายตาเขาจับจ้องอยู่ที่ช่อง “คำสั่งซื้อที่รอจัดส่ง”

ตัวเลข… กำลังเต้นระบำอย่างบ้าคลั่ง

213

214

215

นั่นไม่ใช่ตัวเลข

นั่นคือเงิน

เงินสดๆ เน้นๆ

“ติ๊งต่อง!”

“ติ๊งต่อง!”

“ติ๊งต่อง!”

เสียงแจ้งเตือนของอาลีวั้งวั้ง ดังเหมือนเสียงเรียกวิญญาณ ดังรัวติดกันจนกลายเป็นเสียงเดียวกัน

ฝั่งตู้เสี่ยวเหนียนสติแตกไปเรียบร้อยแล้ว

“ลูกพี่ ผมตอบไม่ทันแล้ว! พวกเขากดสั่งกันเร็วมาก!”

เซี่ยตงสูดหายใจลึก บังคับตัวเองให้สงบ

เขารู้แล้วว่างานเข้า

งานเข้าอย่างจัง

เขาคาดการณ์ไว้ว่า “เจ้าส้มอ้วน” จะต้องดัง แต่ไม่คิดว่ามันจะระเบิดตูมตามแบบไม่มีปี่มีขลุ่ยขนาดนี้

“ไอ้เผิง มึงดูเว็บไปก่อน กูต้องกลับบ้านด่วน!”

เขาคว้าเสื้อคลุม วิ่งออกจากร้านเน็ตทันที

…

โรงงานของเล่นตระกูลเซี่ย

ตอนนี้ไม่ใช่โรงงานแล้ว แต่มันคือสนามรบ

เซี่ยเจี้ยนกั๋วกับโจวอวิ๋นฟาง ยืนแข็งทื่ออยู่หน้าคอมพิวเตอร์เครื่องใหม่ เหมือนรูปปั้นหินที่โดนฟ้าผ่า

ลำโพงคอมพิวเตอร์ส่งเสียง “ติ๊งต่อง” ใสแจ๋ว ดังก้องในออฟฟิศ ฟังดูหลอนพิลึก

“พ่อ… คอม… คอมมันพังรึเปล่า?”

เสียงโจวอวิ๋นฟางสั่นเครือ ชี้มือไปที่รายชื่อออเดอร์ที่เลื่อนขึ้นไม่หยุดบนจอ

“นี่… นี่คนสั่งซื้อหมดเลยเหรอ?”

เซี่ยเจี้ยนกั๋วไม่พูดจา จ้องเขม็งไปที่ตัวเลขมุมขวาล่าง

คำสั่งซื้อที่รอจัดส่ง: 876

แค่ช่วงเวลาที่เขาจุดบุหรี่สูบ ตัวเลขก็กระโดดจาก 300 กว่าๆ ไปเป็น 800 กว่าๆ

นี่มันมากกว่าออเดอร์ที่โรงงานเคยรับมาทั้งปีรวมกันซะอีก

“ของปลอมมั้ง?”

เขาอัดควันบุหรี่เข้าปอดเฮือกใหญ่ พยายามใช้สารนิโคตินกระตุ้นสมองที่กำลังจะช็อต

“มีคนมาแกล้งรึเปล่า? ใครมันจะมาซื้อของแบบนี้?”

โจวอวิ๋นฟางก็รู้สึกว่ามันไม่จริง

“หรือจะเป็น… พวกมิจฉาชีพ? สั่งแล้วไม่จ่ายตังค์?”

ยังพูดไม่ทันขาดคำ ตัวเลข “ชำระเงินแล้ว” ก็เด้งขึ้นอีก

นั่นหมายความว่า ขอแค่ส่งของ เงินก็จะไหลเข้าบัญชี Alipay ของพวกเขาจริงๆ

ไม่ใช่การกลั่นแกล้ง

นี่คือของจริง

ทั้งสองมองหน้ากัน เห็นความดีใจจนคลั่ง และ… ความกังวลสุดขีดในแววตาของกันและกัน

ดีใจที่โรงงานรอดตายแล้ว

แต่กังวลว่า ของเยอะขนาดนี้ จะส่งทันได้ยังไง?

ทันใดนั้น ประตูโรงงานก็ถูกผลัก “ปัง!”

เซี่ยตงวิ่งหน้าตั้งเข้ามา สีหน้าดูกระวนกระวายเล็กน้อย

“พ่อ! แม่!”

พอเห็นลูกชาย โจวอวิ๋นฟางเหมือนเจอหลักยึดเหนี่ยว รีบคว้าแขนลูกไว้

“ตงตง ลูกมาดูเร็ว นี่มันเกิดอะไรขึ้น! ออเดอร์… ออเดอร์มันหยุดไม่ได้แล้ว!”

เซี่ยตงกวาดตามองหน้าจอ ยอดรอส่งทะลุ 1,200 ไปแล้ว

ในหัวเขามีแค่ความคิดเดียว

พลังของกระทู้เทียนหยา… น่ากลัวชะมัด

“อย่าตื่นตูมครับ”

เขาตบมือแม่เบาๆ น้ำเสียงนิ่งสงบเกินเด็ก 18

“นี่เป็นเรื่องดีครับ”

เขาหันไปหาเซี่ยเจี้ยนกั๋ว

“พ่อครับ ตอนนี้ในโรงงานมีคนพร้อมใช้งานกี่คน?”

เซี่ยเจี้ยนกั๋วขยี้บุหรี่ คิ้วขมวดมุ่น

“รวมพ่อกับแม่ แล้วก็ช่างจางอีกไม่กี่คน ที่จะมาช่วยงานได้เลยก็มีแค่ 7-8 คน ส่วนคนอื่นต้องเร่งผลิตเจ้าส้มอ้วน”

เซี่ยตงคำนวณในใจอย่างไว

คน 7-8 คน กับออเดอร์พันกว่ารายการ ที่ต้องแพ็กส่ง

นี่ไม่ใช่ปัญหาว่าทำไหวไหม

แต่มันเป็นปัญหาที่จะทำให้คนตายได้

เขามองไปที่กอง “เจ้าส้มอ้วน” ที่สุมเป็นภูเขาตรงมุมโรงงาน

การผลิต ภายใต้การคุมงานของจางเหว่ยหมิง พอจะถูไถไปได้

แต่ขั้นตอนการแพ็กส่งของ… ล่มสลายไปเรียบร้อยแล้ว

Export ออเดอร์, พิมพ์ใบปะหน้า, เช็กสินค้า, หยิบของ, ห่อกันกระแทก, ลงกล่อง, ปิดเทป, แปะใบปะหน้า…

ทุกขั้นตอนยิบย่อยน่าปวดหัว

เซี่ยตงนึกภาพนรกแตกที่จะเกิดขึ้นได้เลย

“คนไม่พอ”

เขาพูดเสียงขาด

“ไม่พออย่างแรง”

“เราต้องรับคนเพิ่มเดี๋ยวนี้ ยิ่งเยอะยิ่งดี!”

รับคน?

พอได้ยินคำว่ารับคน โจวอวิ๋นฟางเหมือนนึกอะไรออก ตาเป็นประกาย

“จริงสิ! หลิวเฟิน!”

“เพื่อนเก่าแม่สมัยอยู่โรงงานทอผ้า หลิวเฟิน!”

เซี่ยเจี้ยนกั๋วก็ร้องอ๋อ

“หมายถึง… ‘เจ๊หลิวตีนผี’ คนนั้นเหรอ?”

“ใช่! เธอนั่นแหละ!”

โจวอวิ๋นฟางพูดอย่างตื่นเต้น

“มือเธอนะ ไวยิ่งกว่าจักรเย็บผ้า! สมัยอยู่ไลน์ผลิต เธอคนเดียวทำงานเท่ากับสามคน! โรงงานเจ๊งแล้วแกก็ว่างงานอยู่บ้าน แกต้องยอมมาช่วยแน่!”

“เร็ว โทรหาแกเลย!” เซี่ยเจี้ยนกั๋วเร่ง

โจวอวิ๋นฟางรีบกดมือถือ PHS (Xiaolingtong) หาเบอร์

โทรอยู่นานกว่าจะมีคนรับ

“ฮัลโหล? ใครอ่ะ?”

เสียงผู้หญิงแหบๆ ดังมาจากปลายสาย

“หลิวเฟิน! ฉันเอง โจวอวิ๋นฟาง!”

“อ้าว เมียเถ้าแก่เซี่ย? มีไรจ๊ะ? เกิดเรื่องอะไร?”

โจวอวิ๋นฟางสูดหายใจลึก พยายามคุมเสียงไม่ให้เหมือนคนละเมอ

“หลิวเฟิน ที่นี่มีงานด่วน งานแพ็กของ เธอมาช่วยหน่อยได้ไหม?”

“แพ็กของ? ที่ไหน?”

“ที่โรงงานของเล่นฉันกับผัวนี่แหละ!”

“ตอนนี้เหรอ?”

“ใช่ ตอนนี้! ด่วนที่สุด!”

ปลายสายเงียบไปนิดนึง เหมือนกำลังชั่งใจ

โจวอวิ๋นฟางรีบเกทับ

“ค่าแรง… ค่าแรงคิดรายวัน! วันละ… สองร้อย!”

“สองร้อย?!”

เสียงปลายสายตาสว่างทันที

ปี 2008 ค่าแรงรายวัน 200 หยวน สำหรับคนงานหญิงตกงาน มันคือตัวเลขที่ทำให้กระโดดลงจากเตียงได้เลย

“จริงนะ?”

“จริง! มาถึงจ่ายสดเลย!”

“ได้! เดี๋ยวไปเดี๋ยวนี้! จะเอาซักกี่คน? เพื่อนๆ ฉันก็ว่างงานอยู่ เดี๋ยวลากพวกมันไปด้วยได้ไหม?”

โจวอวิ๋นฟางมองหน้าเซี่ยตง

เซี่ยตงพยักหน้าทันทีแบบไม่ต้องคิด

“เอา! เอาหมด! ใครมือไวตีนไว เรียกมาให้หมด!” โจวอวิ๋นฟางตะโกนใส่โทรศัพท์

“จัดไป! รอแป๊บ!”

วางสายไปแล้ว

โรงงานตกอยู่ในความเงียบชั่วขณะ

เซี่ยเจี้ยนกั๋วมองภรรยา สายตาซับซ้อน

“อวิ๋นฟาง วันละสองร้อย ไม่แพงไปหน่อยเหรอ?”

โจวอวิ๋นฟางส่ายหน้า

“ตอนนี้ไม่ใช่เวลามานั่งงกเงิน”

“สิ่งที่เราขาดไม่ใช่เงิน แต่เป็นเวลา”

“ทุกออเดอร์ คือคำสัญญา เราต้องส่งของให้ทันตามที่สัญญาไว้”

“อีกอย่าง ถึงเราจะจ่ายค่าแรงแพงกว่าตลาด แต่ถ้าเทียบกับกำไรเจ้าส้มอ้วน เงินแค่นี้จิ๊บจ๊อย เราจ่ายไหว”

เซี่ยตงมองแม่ที่จู่ๆ ก็ดูใจป้ำขึ้นมา รู้สึกว่าแม่เองก็มีแววเป็นคนทำการณ์ใหญ่เหมือนกัน ดูท่าพอโรงงานเข้าที่เข้าทาง เขาก็วางมือให้พ่อกับแม่ดูแลต่อได้สบาย