ย้อนเวลาพร้อมมือถือเทพ สู่บัลลังก์เจ้าพ่อไอที - บทที่ 40 - หน่วยจู่โจมแรงงานหญิง

บทที่ 40 – หน่วยจู่โจมแรงงานหญิง

…

ไม่ถึง 40 นาที

รถสามล้อเครื่องบุโรทั่งส่งเสียง “แต๊กๆๆๆ” คำรามลั่น มาจอดเอี๊ยดหน้าโรงงาน

ผู้หญิงวัยกลางคนแต่งตัวบ้านๆ 5 คน กระโดดลงจากรถ

คนนำหน้าอายุราว 40-50 รูปร่างท้วม แต่สายตาคมกริบ

พอเดินเข้ามา เธอกวาดตามองโรงงานรอบหนึ่ง แล้วหยุดที่โจวอวิ๋นฟาง

“อวิ๋นฟาง!”

คนนี้คือหลิวเฟิน ข้างหลังคือแก๊งเพื่อนสาวโรงงานทอผ้าเก่า

“หน่วยจู่โจมแรงงานหญิงตกงาน” ที่ตั้งขึ้นเฉพาะกิจทีมนี้ ดูภายนอกอาจจะเชยๆ แต่ทุกคนแผ่รังสีความเก๋าเกมออกมา

หลิวเฟินไม่พูดพร่ำทำเพลง ถามตรงๆ “งานล่ะ? อยู่ไหน?”

เซี่ยตงเดินเข้าไป ชี้ไปที่คอมพิวเตอร์และกองสินค้ามหึมา

“น้าหลิวครับ รบกวนหน่อยนะครับ งานคือแพ็กของพวกนี้ตามจำนวนในออเดอร์ แล้วก็แปะใบปะหน้าครับ”

หลิวเฟินเดินไปดูหน้าจอ แล้วหันมาดูใบปะหน้าเขียนมือที่วางอยู่ข้างๆ คิ้วขมวดทันที

“พวกเธอ… ทำกันแบบนี้เหรอ?”

เซี่ยเจี้ยนกั๋วพยักหน้าแบบเขินๆ

“ใช่ครับ พวกผมเพิ่งทำกันไปหน่อยนึง ช้ามาก”

หลิวเฟินส่ายหน้า ท่าทางเหมือนแม่ทัพผู้เจนศึกกำลังตรวจแนวรบของทหารเกณฑ์

“ไม่ถูก”

“ผิดหมดเลย”

เธอดูขั้นตอนการแพ็กที่เซี่ยตงสาธิตแค่รอบเดียว ก็ชี้จุดบอดออกมาอย่างไม่เกรงใจ

“ทำแบบนี้ไม่ได้หรอก คนเดียวทำตั้งแต่ต้นจนจบ เสียเวลาเปล่าๆ”

“ทำซ้ำซ้อน แถมผิดง่ายด้วย”

เธอหันขวับไปสั่งการลูกน้องสี่คนที่พามาด้วย โบกมือฉับๆ เสียงดังฟังชัด

“อย่ายืนบื้อ! ทำงาน!”

“เสี่ยวจาง เธอไปตรงนู้น รับผิดชอบเช็กออเดอร์แล้วก็หยิบของ!”

“เสี่ยวหลี่, เสี่ยวหวัง พวกเธอสองคน นั่งตรงนี้ คนนึงห่อกันกระแทก อีกคนลงกล่องปิดเทป!”

“เสี่ยวจ้าว เธอ แปะใบปะหน้าอย่างเดียว!”

“ฉันจะคอยคัดแยกของที่แพ็กเสร็จ แยกตามภาค วางให้เรียบร้อยเอง!”

เสียงเธอไม่ดังมาก แต่ชัดถ้อยชัดคำ มีอำนาจเด็ดขาด

เหล่าแรงงานหญิงไม่ลังเล รีบเข้าประจำที่ตามคำสั่งทันที การมาถึงของพวกเธอ เหมือนกองทัพมืออาชีพโดดร่มลงกลางสมรภูมิ

ครอบครัวเซี่ยตง 3 คน บวกจางเหว่ยหมิง กลายสภาพจากตัวหลักเป็นคนยืนดูซะงั้น

สายการผลิต (Assembly Line) ที่เรียบง่ายแต่แบ่งงานชัดเจน ก่อรูปขึ้นภายในไม่กี่ประโยคของหลิวเฟิน

เช็กออเดอร์

หยิบของ

แพ็ก

แปะใบ

คัดแยก

5 ขั้นตอน ไหลลื่นต่อเนื่องกัน

แต่ละคนทำแค่หน้าที่ตรงหน้าตัวเอง มือไวระดับมองไม่ทัน

เมื่อกี้พวกเซี่ยตงงมโข่งกันครึ่งชั่วโมง แพ็กได้ไม่ถึง 20 กล่อง

แต่ตอนนี้ พอสายพานการผลิตของหลิวเฟินเดินเครื่องปุ๊บ แทบจะทุกครึ่งนาที จะมีกล่องพัสดุแพ็กเสร็จวางลงในจุดที่กำหนด 1 กล่อง

ประสิทธิภาพ ไม่ใช่แค่สองเท่า

มันคือการเพิ่มแบบทวีคูณ (Exponential)!

เซี่ยเจี้ยนกั๋วยืนอ้าปากค้าง

เขาทำโรงงานมาทั้งชีวิต นึกว่าตัวเองเก่งเรื่องจัดการการผลิตแล้วนะ

แต่วันนี้ เขาโดนคนงานหญิงตกงานสอนมวยเข้าให้

นี่สิคือ “สายการผลิต” ของจริง!

นี่สิคือมืออาชีพ!

โจวอวิ๋นฟางก็หน้าตาไม่อยากเชื่อ ดึงแขนเสื้อลูกชายกระซิบ “เสี่ยวตง น้าหลิวแก… แกเทพมาก”

แววตาเซี่ยตงฉายแววทึ่ง

เขารู้ว่าคนงานรุ่นเก่าเก่ง แต่ไม่นึกว่าจะเก่งขนาดนี้

พวกป้าๆ ไม่รู้เรื่องคอมฯ ไม่รู้เรื่องอีคอมเมิร์ซ ไม่รู้จักทราฟฟิก

แต่ในตัวพวกป้า มีภูมิปัญญาที่เรียบง่ายและล้ำค่าที่สุดอยู่

“ติ๊งต่อง!”

เสียงแจ้งเตือนคอมพิวเตอร์ยังดังไม่หยุด

เซี่ยตงดูหลังบ้าน

รอจัดส่ง: 2,258

ทะลุสองพันแล้ว

แต่ตอนนี้ ใจเขาโคตรจะนิ่ง

เขามองสายพานการผลิตความเร็วสูงของ “กองพันป้าหลิว” แล้วรู้เลยว่า วิกฤตินี้เอาอยู่แล้ว

หลิวเฟินมือก็เรียงของ ปากก็ตะโกนบอกเซี่ยเจี้ยนกั๋วโดยไม่เงยหน้า

“เถ้าแก่เซี่ย!”

“เทปกาวนี่ซื้อมาไม่ดีนะ บางเกิน ปิดไม่แน่น!”

“กล่องก็ต้องเปลี่ยน เอาที่แข็งกว่านี้หน่อย!”

ทุกคำพูดตรงจุดเป๊ะๆ

เซี่ยเจี้ยนกั๋วพยักหน้ารัวๆ เหมือนนักเรียนประถมตั้งใจฟังครู

“ครับๆๆ เจ๊หลิวพูดถูก พรุ่งนี้เช้าผมรีบไปจัดการให้!”

เซี่ยตงยิ้ม

เขาเดินเอาน้ำไปเสิร์ฟให้น้าหลิวและป้าๆ

“น้าหลิวครับ ลำบากหน่อยนะครับ”

“เป้าหมายวันนี้ คือส่งไอ้สองพันกว่าออเดอร์นี้ออกไปให้หมด!”

หลิวเฟินรับน้ำมา กระดกอึกใหญ่ เช็ดปากด้วยแขนเสื้อ

“สองพัน?”

เธอปรายตามองกองสินค้ามหึมา แววตาไม่มีความกลัว มีแต่ไฟนักสู้ลุกโชน

“วางใจได้ ไม่มีปัญหา”

“รับประกันความเรียบร้อย!”

4 ทุ่ม รถบรรทุกของฮุ่ยทงคันสุดท้าย ไฟท้ายแดงวาบ ค่อยๆ ขับออกจากนิคมอุตสาหกรรม

โรงงานกลับสู่ความเงียบสงบ

น้าหลิวและแก๊งเพื่อนสาวรับซองเงินสดปึกหนาที่เซี่ยตงเพิ่งใส่ซองให้ เดินยิ้มแก้มปริกลับบ้านไป

วันละ 200 จ่ายสด

ราคานี้ในปี 2008 สำหรับพวกป้าๆ ถือเป็นรายได้ที่เป็นกอบเป็นกำ

เซี่ยเจี้ยนกั๋ว, ภรรยา, จางเหว่ยหมิง และเซี่ยตง นั่งหมดสภาพอยู่ในออฟฟิศ ไม่มีใครอยากขยับตัว

เหนื่อย

แต่เป็นความเหนื่อยที่ตื่นเต้นจนเหมือนฝัน

โจวอวิ๋นฟางหยิบสมุดบัญชีกับเครื่องคิดเลขออกมาจากลิ้นชัก นิ้วสั่นๆ กดตัวเลข

“วันนี้… วันนี้ทั้งหมด… สองพันสองร้อยห้าสิบแปดออเดอร์”

เสียงเธอสั่นเครือเล็กน้อย

“ขายไป… สองพันสามร้อยสิบกล่อง”

“ยอดขาย… เก้าหมื่นเก้าสิบหยวน”

“แปะ”

เครื่องคิดเลขร่วงลงบนโต๊ะ

ออฟฟิศเงียบสนิท

เซี่ยเจี้ยนกั๋วลุกพรวด เดินไปหาภรรยา หยิบเครื่องคิดเลขมากดใหม่เอง

90,090

ตัวเลขนี้เหมือนมีเวทมนตร์ ทำเอาชายวัยเกือบห้าสิบขอบตาแดงก่ำ

เขาหันไปมองลูกชายที่ยังคงนิ่งสงบ

“ตงตง…”

ปากเขาขยับ แต่พูดไม่ออก

“พ่อ แม่ ใจเย็นๆ ครับ”

เซี่ยตงส่งน้ำให้

“นี่แค่เริ่มต้น”

“หักค่าแรง ค่าส่ง ค่าเสื่อมเครื่องจักร ต้นทุนทั้งหมดแล้ว กำไรต่อกล่องน่าจะอยู่ที่ประมาณ 25 หยวน”

เซี่ยตงบอกตัวเลขเรียบๆ

“กำไรสุทธิวันนี้ ประมาณห้าหมื่นเจ็ดพันหยวนครับ”

“วันเดียว?”

เสียงโจวอวิ๋นฟางแหลมปรี๊ด

“วันเดียว… ได้ห้าหมื่นเจ็ด?”

ตัวเลขนี้เกินความเข้าใจของเธอไปไกลโข

โรงงานเล็กๆ ของพวกเขา ช่วงที่พีคที่สุด เหนื่อยแทบตายทั้งปี กำไรสุทธิยังได้แค่แสนสองแสน

แต่นี่… วันเดียวได้เท่ากับที่เคยทำมาสามเดือน?

ความรู้สึกนี้ มันเกินจริงยิ่งกว่าถูกลอตเตอรี่รางวัลที่หนึ่ง

“ครับ วันเดียว”

เซี่ยตงพยักหน้า เหมือนกำลังพูดเรื่องดินฟ้าอากาศ

เขาหันไปหาพ่อ

“พ่อครับ น้าหลิวกับทีมงาน จ้างรายวันไม่ได้แล้วนะ”

เซี่ยเจี้ยนกั๋วอึ้งไปนิด แล้วก็เก็ททันที

“ใช่! ใช่! จะจ้างรายวันไม่ได้แล้ว!”

เขาตบขาฉาดใหญ่