ย้อนเวลาพร้อมมือถือเทพ สู่บัลลังก์เจ้าพ่อไอที - บทที่ 41 - ยอดเข้าชมเว็บไซต์ทะลุล้าน

บทที่ 41 – ยอดเข้าชมเว็บไซต์ทะลุล้าน

“เอาล่ะ ไม่ต้องมาซึ้งอะไรตอนนี้ เงินห้าพันกว่าหยวนนี่มันแค่น้ำจิ้ม”

“รอให้โอลิมปิกเปิดฉากอย่างเป็นทางการเมื่อไหร่ ตัวเลขข้างหลังนี่จะต้องมีศูนย์เพิ่มมาอีกอย่างน้อยหนึ่งตัว”

“หะ!?”

เสียงขึ้นจมูกของหวังเผิงเฟยหายวับไปทันที แทนที่ด้วยความตกตะลึงระลอกใหม่

“ห้าหมื่นเหรอ!?”

“นั่นแค่ประเมินแบบต่ำๆ นะ”

น้ำเสียงของเซี่ยตงเรียบนิ่งดุจสายลมพัดผ่าน

“เพราะงั้นตื่นตัวเข้าไว้ การบริหารจัดการเว็บไซต์ของเราเพิ่งจะเริ่มต้นเท่านั้น”

“หลังจากนี้ นายยังมีเรื่องต้องทำอีกเยอะ”

“ได้! ไม่มีปัญหา!”

น้ำเสียงของหวังเผิงเฟยกลับมาเปี่ยมไปด้วยพลังอีกครั้ง

“ว่ามาเลยตงจี้! จะให้บุกน้ำลุยไฟที่ไหน ถ้าฉันหวังเผิงเฟยขมวดคิ้วแม้แต่นิดเดียว ขอไม่เป็นพี่น้องกันอีกเลย!”

“ก็ไม่ต้องถึงขนาดนั้นหรอก”

เซี่ยตงหัวเราะเบาๆ

“พรุ่งนี้ออกมาเจอกันหน่อย เดี๋ยวฉันเลี้ยงข้าว”

…

เผลอแป๊บเดียวก็ถึงวันที่ 22 มิถุนายน

นี่คือวันที่ควรค่าแก่การสลักลงในปฏิทินของทุกครอบครัว

ฤกษ์งามยามดี เหมาะแก่การเช็กคะแนน เหมาะแก่การดีใจจนคลั่ง และเหมาะแก่การใจสลาย

ภายในโรงงานของตระกูลเซี่ย “หน่วยจู่โจมวัยเก๋า” ที่นำทีมโดยป้าหลิวเฟินกำลังง่วนอยู่กับการแพ็กกล่องสุ่ม “เจ้าส้มอ้วน” กันอย่างขะมักเขม้น ส่วนสายการผลิตของเล่นที่นำโดยจางเหว่ยหมิงก็เดินเครื่องราวกับนาฬิกาที่มีกลไกแม่นยำ บนสายพานลำเลียงนั้นไม่ใช่แค่ของเล่นที่ไหลผ่าน แต่มันคือเงินหยวนที่ไหลมาเทมา

ธุรกิจกำลังรุ่งเรือง ใบหน้าที่เคยเต็มไปด้วยริ้วรอยความเครียดของเซี่ยเจี้ยนกั๋วดูผ่อนคลายลงไปเยอะ

แต่วันนี้ เขาไม่มีกะจิตกะใจจะอยู่ที่โรงงานเลย

เขาและโจวอวิ๋นฟางมาเฝ้าหน้าคอมพิวเตอร์เครื่องใหม่ที่บ้านตั้งแต่เช้าตรู่

บรรยากาศอบอวลไปด้วยความตึงเครียด ยิ่งกว่าตอนรอออเดอร์แรกเสียอีก

ฝ่ามือของโจวอวิ๋นฟางชุ่มไปด้วยเหงื่อ มือขยี้ผ้ากันเปื้อนไปมา ปากก็พึมพำไม่หยุด

“เจ้าแม่กวนอิมคุ้มครอง พระพุทธองค์คุ้มครอง ขอให้ติดมหาลัยชั้นนำด้วยเถิด ขอแค่ติดมหาลัยชั้นนำก็พอ…”

ส่วนเซี่ยเจี้ยนกั๋วนั้นเงียบกว่ามาก เขาอัดบุหรี่มวนต่อมวน จนที่เขี่ยบุหรี่แทบจะพูนเป็นภูเขา

ท่ามกลางควันบุหรี่ที่ลอยฟุ้ง สายตาของเขาจ้องเขม็งไปที่หน้าจอ ราวกับจะใช้สายตาเจาะทะลุเว็บไซต์เช็กคะแนนเฮงซวยนั่นออกมาให้ได้

เมื่อเทียบกันแล้ว เซี่ยตงดูนิ่งกว่ามากเขานั่งหน้าคอมพิวเตอร์ แถมยังมีอารมณ์เทน้ำเปล่าเย็นๆ มาดื่มอีกต่างหาก

“พ่อ แม่ ไม่ต้องตื่นเต้นหรอกน่า”

เขาเอ่ยขึ้น

“อะไรจะเกิดมันก็ต้องเกิด ยังไงก็สอบเสร็จไปแล้ว”

โจวอวิ๋นฟางค้อนขวับ

“ลูกคนนี้นี่ พูดง่ายจังนะ! นี่มันเรื่องใหญ่ทั้งชีวิตเลยนะ!”

เซี่ยเจี้ยนกั๋วขยี้บุหรี่ดับลงในที่เขี่ย แล้วพูดเสียงเข้ม “นั่นสิ เร็วๆ เข้า อย่ามัวโอ้เอ้ ช่องทางเช็กคะแนนเปิดแล้ว”

เซี่ยตงยิ้มมุมปาก ไม่พูดอะไรต่อ

แน่นอนว่าเขาไม่ตื่นเต้น

สำหรับเขาแล้ว คะแนนสอบครั้งนี้ไม่ใช่การเปิดกล่องสุ่ม แต่มันคือการไปรับพัสดุ

พัสดุที่เขารู้อยู่แล้วว่าข้างในมีของล้ำค่าอะไรซ่อนอยู่

เขายื่นมือออกไป นิ้วเคาะแป้นพิมพ์อย่างมั่นคงเพื่อกรอกเลขประจำตัวผู้เข้าสอบ

ไม่มีอาการสั่นแม้แต่น้อย

จากนั้นก็ชื่อ

เซี่ยตง

เขาสูดหายใจเข้าลึกๆ ไม่ใช่เพราะตื่นเต้น แต่เพื่อสร้างบรรยากาศให้สมกับความขลังของช่วงเวลานี้

เขากดปุ่ม Enter

ฮาร์ดดิสก์คอมพิวเตอร์ส่งเสียงคราง “ครืดคราด” ไอคอนการเชื่อมต่ออินเทอร์เน็ตที่มุมขวาล่างของหน้าจอกระพริบถี่ๆ

อินเทอร์เน็ตในปี 2008 ความอดทนคือคุณธรรมสูงสุด

แต่ละวินาทีผ่านไปยาวนานราวกับหนึ่งศตวรรษ

โจวอวิ๋นฟางกลั้นหายใจ ตาเบิกกว้างเท่าไข่ห่าน

เซี่ยเจี้ยนกั๋วลุกขึ้นยืนโดยไม่รู้ตัว โน้มตัวไปข้างหน้า ร่างกายเกร็งเหมือนรูปปั้น

ในที่สุด หน้าจอก็กระตุกวูบหนึ่ง แล้วเด้งเปลี่ยนไป

ตารางที่เรียบง่ายปรากฏขึ้นกลางหน้าจอ

ชื่อ: เซี่ยตง

เลขประจำตัวผู้เข้าสอบ: XXXXX

ภาษาจีน: 118

คณิตศาสตร์: 122