ย้อนเวลาพร้อมมือถือเทพ สู่บัลลังก์เจ้าพ่อไอที - บทที่ 54 - ทรัพย์สินทางปัญญา

บทที่ 54 – ทรัพย์สินทางปัญญา

สำหรับคนส่วนใหญ่ นั่นคือหายนะวันสิ้นโลก

แต่สำหรับเขา…

วิกฤต

ในคำว่าวิกฤต มักซ่อนโอกาสที่ยิ่งใหญ่ที่สุดไว้เสมอ

แผนการเลือนรางเริ่มก่อตัวเป็นรูปร่างอย่างรวดเร็วในสมอง และชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ

ในเมื่อแผนการอนาคตของเว็บ “ไคว่คั่นหวัง” เริ่มชัดเจน ความคิดของเซี่ยตงก็เบนเข็มกลับมาที่เจ้าอ้วนส้ม

เซี่ยตงนั่งลงหน้าคอมพิวเตอร์เครื่องใหม่ นิ้วเคาะคีย์บอร์ดเสียงดัง “ต๊อกแต๊ก”

เคอร์เซอร์บนหน้าจอกระพริบ แล้วหยุดที่ช่องค้นหาของ Taobao

“เจ้าอ้วนส้ม”

Enter

หน้าจอรีเฟรช ปรากฏร้าน “ราชาของเล่น” ของเขาเอง

ไอคอนมงกุฎเล็กๆ ข้างลิงก์ร้าน บ่งบอกถึงเครดิตร้านที่พุ่งสูงขึ้นเรื่อยๆ

เขาลองเปลี่ยนคีย์เวิร์ด

“โมเดลแมวส้ม”

“แมว Q-version”

“ของเล่นเน็ตไอดอล”

ผลการค้นหาหลากหลาย แต่ไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกับความกังวลในใจของเขาเลย

ไม่มีของก๊อป

ไม่มีเลยสักชิ้น

คิ้วเซี่ยตงขมวดมุ่น

ผิดปกติ

ผิดปกติมากๆ

จากประสบการณ์ที่เขาคลุกคลีในวงการอินเทอร์เน็ตมาเป็นสิบปีในชาติก่อน วงจรชีวิตของสินค้าขายดีทุกชิ้น ต้องมาพร้อมกับกองทัพของก๊อปปี้เกรดเอที่เคลื่อนทัพอย่างรวดเร็ว

เขาประเมินไว้ว่า หลังจากเจ้าอ้วนส้มวางขายได้เจ็ดวัน โรงงานห้องแถวตาไวในหางโจว อี้อู ซัวเถา น่าจะปล่อยของก๊อปเกรดต่ำล็อตแรกออกมาแล้ว

แต่นี่ ผ่านไปเกือบสองสัปดาห์นับตั้งแต่ “เจ้าอ้วนส้ม” สร้างกระแสรอบแรก

สิบสี่วันเต็มๆ

บน Taobao ยังคงเงียบสงบ มีแค่ร้านเขาที่โดดเด่นอยู่เจ้าเดียว

“หรือว่าเราประเมินความไวและการลงมือทำของคู่แข่งปี 2008 สูงเกินไป?”

เซี่ยตงพิงพนักเก้าอี้ พึมพำกับตัวเอง

ผู้ประกอบการยุคนี้ อาจจะยังฝันหวานอยู่กับการขายหน้าร้านแบบเดิมๆ ความไวต่อของใหม่ในโลกออนไลน์ยังไม่เวอร์วังเหมือนยุคหลัง

ความเร็วในการแพร่กระจายข้อมูล ก็ยังไม่ถึงขั้นวิปริตแบบ “เช้าคิดคอนเซปต์ บ่ายขึ้นตัวอย่าง เย็นออกของขาย”

เขาจินตนาการภาพเถ้าแก่โรงงานของเล่นนั่งหน้าคอม ดูข้อมูล “เจ้าอ้วนส้ม” แล้วยังประชุมวิเคราะห์กันเนิบๆ

วิเคราะห์ว่าไอ้นี่มันดังจริง หรือปั่นยอด

วิเคราะห์ว่าจะคุ้มทุนค่าเปิดแม่พิมพ์มั้ย

กว่าจะวิเคราะห์เสร็จ ตลาดก็วายแล้ว

เซี่ยตงส่ายหน้า ยิ้มขื่นๆ

สงสัยเขาจะเป็นโรคระแวงเพราะโดนพิษการแข่งขันนรกแตกในอนาคตหลอนเอา

แต่ก็นะ ไม่มีของก๊อปก็ดีแล้ว

นี่ทำให้แบรนด์ “เจ้าอ้วนส้ม” มีช่วงเวลาทองในการเติบโตแบบก้าวกระโดด

เขาปิดหน้า Taobao เตรียมจะสลับไปดูหลังบ้านเว็บโอลิมปิก ดูว่าหวังเผิงเฟยอัปเดตอะไร “เด็ดๆ” วันนี้ จู่ๆ มือถือบนโต๊ะก็ดังขึ้น

ไม่ใช่ Huawei Mate 90 Pro จากอนาคต แต่เป็น Nokia รุ่นคลาสสิกที่เขาใช้อยู่ในยุคนี้

เบอร์แปลกโทรเข้าเบอร์บ้าน

เซี่ยตงลังเลนิดหน่อย ก่อนกดรับสาย

“สวัสดีครับ”

ปลายสายเป็นเสียงผู้หญิงใสๆ หวานแบบมืออาชีพนิดๆ

“สวัสดีค่ะ เรียนสายคุณเซี่ยตงค่ะ”

“พูดอยู่ครับ” เซี่ยตงรู้สึกคุ้นเสียงนี้

“สวัสดีค่ะคุณเซี่ย ดิฉันถังซือฉี จากบริษัทตัวแทนทรัพย์สินทางปัญญา ฮุ่ยจื้อ จำได้มั้ยคะ?”

ถังซือฉี

ในหัวเซี่ยตงปรากฏภาพเด็กสาววัยทำงานในชุดสูท มัดหางม้า แววตาใสซื่อปนเกร็งๆ แบบเด็กจบใหม่

“จำได้ครับ สวัสดีครับ”

น้ำเสียงเขามีรอยยิ้ม

“คุณเซี่ยคะ มีข่าวดีจะแจ้งค่ะ” ถังซือฉีดูตื่นเต้นกว่าเขาเสียอีก “เรื่องลิขสิทธิ์งานศิลปกรรมชุด ‘เจ้าอ้วนส้ม’ และสิทธิบัตรการออกแบบภายนอกที่คุณยื่นขอไว้ เมื่อเช้านี้ทางกรมทรัพย์สินทางปัญญาอนุมัติผ่านหมดแล้วค่ะ! ใบรับรองตัวจริงส่งมาถึงบริษัทเราแล้ว!”

เซี่ยตงโล่งอกเหมือนยกภูเขาออกจากอก

ถึงจะรู้อยู่แล้วว่าด้วยความออริจินัลของ “เจ้าอ้วนส้ม” ยังไงก็ผ่านฉลุย แต่พอได้ยินกับหูก็อดโล่งใจไม่ได้

เท่ากับว่า “เจ้าอ้วนส้ม” สวมชุดเกราะทางกฎหมายเรียบร้อย

ต่อให้กองทัพของก๊อปบุกมาจริง เขาก็มีความชอบธรรมที่จะฟาดกระบองลิขสิทธิ์ใส่

“เยี่ยมไปเลย ลำบากพวกคุณแย่ ทำงานไวจริงๆ” เซี่ยตงขอบคุณจากใจ

“หน้าที่ของเราอยู่แล้วค่ะ ผู้จัดการฟ่านก็ชมว่าคุณเตรียมเอกสารมาเป๊ะมาก ทางเราแทบไม่ต้องแก้อะไรเลย ขั้นตอนเลยไว” ถังซือฉีหัวเราะ “ใบรับรองอยู่ที่ฉัน จะให้ส่งไปรษณีย์ หรือคุณสะดวกมารับเมื่อไหร่ดีคะ เดี๋ยวฉันเอาไปส่งให้ที่โรงงานก็ได้”

เซี่ยตงคิด

ให้ส่งไปรษณีย์ก็ไม่ค่อยวางใจ เอกสารสำคัญ

ให้มาส่งที่โรงงาน เขาก็ต้องถ่อไปโรงงานอีก

จะให้เด็กผู้หญิงเอาเอกสารมาส่งให้ถึงบ้าน ก็ดูไม่ค่อยงาม

“งั้นเอาอย่างนี้” เซี่ยตงไตร่ตรองครู่หนึ่ง “ผมไปโรงงานก็ไม่ค่อยสะดวก นัดเจอครึ่งทางดีมั้ยครับ? ผมไปรับเอกสารกับมือ ถือโอกาส… เลี้ยงน้ำสักแก้ว ขอบคุณที่ช่วยดูแลเรื่องนี้ให้”

นัดในที่สาธารณะ ให้เกียรติอีกฝ่าย และสะดวกตัวเองด้วย

ปลายสายเงียบไปนิดหนึ่ง ก่อนจะตอบรับอย่างสดใส “ได้สิคะ ไม่มีปัญหา งั้นนัดที่ไหนดีคะ?”

“ร้าน U.B.C. Coffee ใจกลางเมืองมั้ยครับ? น่าจะไม่ไกลจากบริษัทคุณ ผมไปก็สะดวก”

“ได้ค่ะคุณเซี่ย งั้นบ่ายสามโมงได้มั้ยคะ?”

“ได้ครับ เจอกันบ่ายสาม”

วางสาย เซี่ยตงดูเวลา ลุกไปเปลี่ยนเป็นเสื้อยืดกางเกงยีนส์สะอาดๆ

ก่อนออกจากบ้าน เขานึกอะไรขึ้นได้ เดินกลับไปที่ห้อง ล้วงถุงกระดาษสวยหรูออกมาจากลังกระดาษใต้เตียง

ในถุงมีกล่องสุ่ม “เจ้าอ้วนส้ม” ครบชุด

เก้าตัวธรรมดา บวกตัวลับที่เขาบอกให้จางเหว่ยหมิงกันไว้ให้

บ่ายสามโมง ร้าน U.B.C. Coffee

เซี่ยตงมาถึงก่อนสิบนาที

เขาเลือกโต๊ะติดหน้าต่าง ร้านกาแฟปี 2008 ยังถือเป็นสถานที่หรูหรา อบอวลด้วยกลิ่นกาแฟหอมกรุ่น เปิดเพลง “Blue and White Porcelain” (ชิงฮวาฉือ) ของ Jay Chou คลอเบาๆ

ไม่นาน ร่างคุ้นตาก็ปรากฏที่หน้าร้าน

วันนี้ถังซือฉีไม่ได้ใส่ชุดสูทกระโปรงขาวดำดูเป็นทางการเหมือนวันนั้น

เธอใส่เสื้อชีฟองสีฟ้าอ่อน กางเกงลำลองสีขาว รองเท้าผ้าใบ มัดหางม้า แต่งหน้าบางๆ ดูสดใสสมวัยเหมือนเด็กมหาลัย

เธอมองซ้ายมองขวา แล้วล็อกเป้าเซี่ยตง ยิ้มทักทายอย่างมีมารยาท แล้วเดินเข้ามา

“คุณเซี่ย ขอโทษทีค่ะ มาช้ามั้ยคะ?”

“ไม่ครับ ผมมาก่อนเวลาเอง” เซี่ยตงลุกขึ้น เลื่อนเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามให้

การกระทำแบบสุภาพบุรุษเล็กๆ น้อยๆ นี้ ทำเอาแววตาถังซือฉีฉายแววแปลกใจ เธอยิ้มขอบคุณแล้วนั่งลง