ย้อนเวลาพร้อมมือถือเทพ สู่บัลลังก์เจ้าพ่อไอที - บทที่ 55 - คำเชิญจากเถาเป่า

บทที่ 55 – คำเชิญจากเถาเป่า

“รับอะไรดีครับ?” เซี่ยตงยื่นเมนูให้

“คาปูชิโน่แก้วหนึ่งก็พอค่ะ ขอบคุณค่ะ”

เซี่ยตงเรียกพนักงาน สั่งอเมริกาโน่เย็นให้ตัวเอง และคาปูชิโน่ให้ถังซือฉี

ระหว่างรอกาแฟ ถังซือฉีหยิบซองเอกสารกระดาษสีน้ำตาลหนาปึกออกมาจากกระเป๋า ยื่นให้เซี่ยตงด้วยสองมือ

“คุณเซี่ยคะ นี่คือเอกสารรับรอง IP ของ ‘เจ้าอ้วนส้ม’ ทั้งหมดค่ะ รวมทั้งใบรับรองลิขสิทธิ์และสิทธิบัตรการออกแบบ ลองตรวจสอบดูนะคะ”

เซี่ยตงรับมา ยังไม่เปิดดูทันที

น้ำหนักที่อยู่ในมือ ทำให้เขารู้สึกมั่นคงอย่างบอกไม่ถูก

เขาละสายตาจากซองเอกสาร มองไปที่ถังซือฉี แล้วเลื่อนถุงของขวัญที่เตรียมมาไปตรงหน้าเธอ

“คุณถังครับ อันนี้ให้คุณ”

ถังซือฉีทำหน้าประหลาดใจ “คุณเซี่ย นี่คือ…?”

“ของขวัญเล็กๆ น้อยๆ ครับ อย่าถือสา” เซี่ยตงพูดด้วยความจริงใจ “การขอ IP ครั้งนี้ราบรื่นมากก็เพราะคุณช่วยติดตามเรื่องให้ อีกอย่างคราวก่อนสัญญาว่าจะให้ แต่ยุ่งๆ เลยลืมไปเลย”

ถังซือฉีรีบโบกมือ เหมือนนึกอะไรขึ้นได้ แก้มแดงระเรื่อ “เกรงใจแย่เลยค่ะ นี่เป็นหน้าที่ของฉันอยู่แล้ว อีกอย่างคุณก็จ่ายค่าดำเนินการแล้วด้วย…”

“งานส่วนงาน น้ำใจส่วนน้ำใจ คนละเรื่องกันครับ” เซี่ยตงยิ้ม “ลองเปิดดูสิครับว่าชอบมั้ย”

เมื่อเขาคะยั้นคะยอ ถังซือฉีลังเลนิดหน่อย ก่อนจะรับถุงไป

พอหยิบกล่องสุ่ม “เจ้าอ้วนส้ม” ที่แพ็กมาอย่างดีออกมาทีละกล่อง ตาก็ลุกวาวทันที

“ว้าว! เจ้าอ้วนส้ม!”

เธอร้องอุทานเบาๆ ความดีใจที่ปิดไม่มิดฉายชัดออกมา

“เพื่อนสนิทฉันซื้อไปตัวหนึ่งเมื่อก่อนหน้านี้ เอามาอวดฉันทุกวันว่าแมวน่ารักแค่ไหน ไม่นึกว่า… คุณเซี่ยจะให้ฉันยกชุดเลย!”

เธอหยิบกล่องหนึ่งขึ้นมาดูอย่างระมัดระวัง เหมือนกำลังพินิจงานศิลปะล้ำค่า

“ในนี้มีตัวธรรมดาเก้าตัว แล้วก็ตัวลับอีกหนึ่งตัว เรียกว่าครบจบในชุดเดียวครับ” เซี่ยตงเสริม

“มีตัวลับด้วยเหรอคะ?” ความตื่นเต้นของถังซือฉีพุ่งปรี๊ด แววตาเป็นประกาย เซี่ยตงยิ้มไม่ตอบรับหรือปฏิเสธ ถือว่ายอมรับกลายๆ

พนักงานเอากาแฟมาเสิร์ฟ ขัดจังหวะบทสนทนา

ถังซือฉีประคองแก้วกาแฟอุ่นๆ จิบทีละนิด แต่สายตาคอยเหลือบมองชุด “เจ้าอ้วนส้ม” บนโต๊ะไม่วางตา เห็นได้ชัดว่าชอบมาก

“จริงสิคะ” เธอนึกอะไรขึ้นได้ ถามด้วยความสงสัย “คุณเซี่ย ดูคุณยังเด็กอยู่เลย เพิ่งเรียนจบเหรอคะ?”

คำถามตามมารยาทที่เด็กจบใหม่ชอบใช้ชวนคุย

เซี่ยตงจิบอเมริกาโน่เย็น รสขมซ่านไปทั่วลิ้น

เขาตอบด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยสุดๆ จนถังซือฉีแทบพ่นกาแฟ

“อ๋อ เพิ่งจบ ม.ปลาย ครับ”

“เตรียมตัวอยู่ กันยานี้จะไปเรียนมหาลัยที่ปักกิ่งแล้ว”

มือที่ถือแก้วกาแฟของถังซือฉีชะงักค้างกลางอากาศ

ตาค่อยๆ เบิกกว้าง รูม่านตาขยายด้วยความเหลือเชื่อ

“เรียน… เรียนมหาลัย?”

เสียงเธอเพี้ยนไปแล้ว

“ใช่ครับ” เซี่ยตงพยักหน้า เหมือนพูดเรื่องดินฟ้าอากาศ “เพิ่งสอบเอ็นฯ เสร็จ”

“เพิ่ง… สอบ… เอ็นฯ… เสร็จ?”

ถังซือฉีแข็งเป็นหิน ถึงเซี่ยตงจะดูเด็ก แต่บุคลิกท่าทางมีความเป็นผู้ใหญ่และสุขุม เธอเลยเดาว่าน่าจะจบมหาลัยแล้ว ไม่นึกว่าจะเด็กกว่าที่คิดขนาดนี้

ในหัวเธอมีเสียงวิ้งๆ เหมือนผึ้งนับหมื่นตัวกำลังจัดปาร์ตี้

เธอนึกย้อนไปถึงตอนเจอเซี่ยตงครั้งแรก

เด็กหนุ่ม… ไม่สิ ผู้ชายคนนั้น มาที่บริษัทคนเดียว ควักเอกสารคำร้องออกมาที่ดูเป็นมืออาชีพและเป๊ะกว่าเด็กฝึกงานอย่างเธอทำเสียอีก

เธอนึกถึงหัวหน้าของเธอ ผู้จัดการฟ่านจอมเก๋าเกม ที่ยังต้องเกรงใจเซี่ยตง จนสุดท้ายยอมลดค่าดำเนินการให้ครึ่งหนึ่ง

เธอนึกถึงกล่องสุ่ม “เจ้าอ้วนส้ม” ที่จุดกระแสในชุมชนเทียนหยา ทำเอาสาวออฟฟิศคลั่งไคล้ และไอเดีย “Hunger Marketing” ระดับอัจฉริยะนั่น

เธอนึกถึงเมื่อกี้ ที่เขาเลื่อนเก้าอี้ให้ด้วยท่าทางที่เป็นธรรมชาติและเป็นผู้ใหญ่

ทุกอย่างชี้ไปที่ภาพลักษณ์ของชนชั้นนำทางธุรกิจที่เจนจัด รอบคอบ และเชี่ยวชาญ

แต่ตอนนี้ เจ้าตัวกลับบอกเธอหน้าตาเฉยว่า

เพิ่งจบ ม.6

เป็นว่าที่เด็กมหาลัย?

นี่… นี่มันแฟนตาซียิ่งกว่าหนังเกรดบีอีก!

ถังซือฉีรู้สึกเหมือนโลกทัศน์พังทลายอย่างรุนแรง

เธอมองหน้าเซี่ยตงที่ดูเด็กเกินเบอร์ อ้าปากพะงาบๆ พูดไม่ออกสักคำ

บางที คงต้องใช้คำว่าอัจฉริยะมาอธิบายสินะ…

คุยกันต่ออีกสองสามประโยค ถังซือฉีก็โดนโทรศัพท์เรื่องงานเรียกตัวไป

มองตามรถแท็กซี่ของถังซือฉีที่ลับสายตาไปตรงหัวมุมถนน เซี่ยตงค่อยๆ ละสายตากลับมา

สายตาสุดท้ายที่เธอมองเขา มันปนเปไปด้วยความตกตะลึง สับสน และความเลื่อมใสที่อธิบายไม่ถูก

เหมือนกำลังมองสัตว์ประหลาดในคราบเด็กหนุ่ม

เซี่ยตงยิ้มเยาะตัวเอง ในแง่หนึ่ง เธอก็พูดถูก เขาเป็นสัตว์ประหลาดจริงๆ สัตว์ประหลาดที่วิญญาณกลับมาจากปี 2025 ผ่านการเคี่ยวกรำจาก “ระบบทุนนิยม” มาอย่างโชกโชน

เขาหันหลัง เตรียมกลับบ้าน

ในกระเป๋า โนเกียทรงแท่งสั่นเตือน ส่งเสียงริงโทน Polyphonic บาดหู

เซี่ยตงหยิบออกมาดู หน้าจอโชว์เบอร์แปลก เบอร์บ้าน

รหัสพื้นที่ 0571

หางโจว

คิ้วเซี่ยตงเลิกขึ้นนิดหนึ่ง ยุคนี้เขาไม่มีคนรู้จักที่หางโจวนะ

“สวัสดีครับ ที่ไหนครับ?” เขารับสาย น้ำเสียงราบเรียบ

ปลายสายเป็นเสียงผู้หญิงพูดจีนกลางชัดเป๊ะ แบบพนักงานบริษัทใหญ่ “สวัสดีค่ะ เรียนสายผู้ดูแลร้านเถาเป่า ‘ราชาของเล่น’ ใช่ไหมคะ?”

“ใช่ครับ”

“สวัสดีค่ะ โทรจากฝ่ายดูแลร้านค้าของเถาเป่านะคะ เนื่องจากทางร้านมียอดขายที่โดดเด่นและศักยภาพของแบรนด์ที่น่าสนใจ เราขอเรียนเชิญคุณเข้าร่วมงาน ‘ประชุมโครงการสนับสนุนร้านค้า Taobao Mall’ ที่สำนักงานใหญ่หางโจว ในอีก 3 วันข้างหน้า หรือวันที่ 7 กรกฎาคม นี้ค่ะ…”

ประโยคหลังๆ เซี่ยตงเริ่มฟังไม่ชัดแล้ว

ในหัวเขามีแต่คำสี่คำดังก้อง——

Taobao Mall!

คนอื่นอาจจะมองว่าเป็นแค่การประชุมร้านค้าธรรมดา แต่วิญญาณจากปี 2025 ของเขารู้ดีว่ามันหมายถึงอะไร

นี่คือ “Tmall” ในอนาคต

ยักษ์ใหญ่ที่จะมาปฏิรูปวงการธุรกิจจีนในอีกสิบกว่าปีข้างหน้า ผู้สร้าง “Double 11” มหกรรมช้อปปิ้งที่ใหญ่ที่สุดในโลก

ณ เวลานี้ มันยังเป็นแค่ตัวอ่อนที่เพิ่งฟักตัวออกจากแม่เถาเป่า (C2C) เป็นการทดลองใหม่ที่คนส่วนใหญ่ยังไม่ค่อยเชื่อมั่น

และตอนนี้ ว่าที่จักรวรรดิหมื่นล้าน ก็ได้ยื่นตั๋วเข้าชมที่ล้ำค่าใบนี้มาให้เขา

แต่เซี่ยตงก็สงสัย ตามหลักแล้ว Taobao Mall หรือ Tmall ในอนาคต เน้นแบรนด์ที่มีชื่อเสียงระดับหนึ่ง เช่น Jack & Jones, Kappa ฯลฯ โรงงานของเล่นโนเนมของเขาทำไมถึงได้รับเชิญ

“ช่างเถอะ ยังไงก็ไม่ใช่เรื่องร้าย” เซี่ยตงปัดความสงสัยทิ้งไป

“คุณคะ? ยังฟังอยู่มั้ยคะ?” ปลายสายถามอย่างสงสัย

“ฟังอยู่ครับ สถานที่และเวลาจัดงานคือที่ไหนครับ?”

“เดี๋ยวทางเราจะส่งจดหมายเชิญอิเล็กทรอนิกส์อย่างเป็นทางการไปทาง SMS นะคะ ไม่ทราบว่ายืนยันเข้าร่วมงานได้มั้ยคะ?”

“ยืนยันครับ” เสียงเซี่ยตงหนักแน่น “ผมจะไปให้ตรงเวลา”

วางสาย เซี่ยตงยืนอยู่ท่ามกลางถนนที่จอแจ รู้สึกตื่นเต้นขึ้นมานิดหน่อย