ย้อนเวลาพร้อมมือถือเทพ สู่บัลลังก์เจ้าพ่อไอที - บทที่ 61 - เสียงสวรรค์กลางดึก

บทที่ 61 – เสียงสวรรค์กลางดึก

ภาพบนการ์ดใบเล็กนั้นร้อนแรงเกินเบอร์

ผู้หญิงในชุดบิกินีทูพีซที่ดูเหมือนผ่านการตัดต่อ Photoshop มาอย่างหนักหน่วง โพสท่าทางยั่วยวนสุดขีด รูปร่างเว้าโค้งเกินจริง แสงเงาก็ดูปลอม

ด้านล่างมีข้อความสีแดงเตะตา: “นักศึกษา? สาวออฟฟิศ? นางแบบ?”

“ค่ำคืนอันเงียบเหงา บริการรู้ใจ”

บรรทัดล่างสุดคือหมายเลขโทรศัพท์

หน้าของเซี่ยตงแดง “พรึ่บ” ขึ้นมาทันที

ไอ้ของพรรค์นี้…

ชาติที่แล้วเขาเป็นจิ้งจอกเฒ่าวัยสามสิบกว่า ผ่านงานเลี้ยงบริษัท ผ่านร้าน KTV มาโชกโชน ทฤษฎีแน่นปึ้ก

แต่ปัญหาคือ ร่างกายตอนนี้ของเขาเพิ่งจะสิบแปดหยกๆ

สดใหม่ เลือดลมสูบฉีด ฮอร์โมนพลุ่งพล่านจนไม่มีที่ระบาย

ความกระสับกระส่ายที่กดไม่ลงพุ่งจากไขสันหลังขึ้นสู่สมอง เขาไอร้อนผ่าวไปถึงใบหู

“เวรเอ๊ย”

เขาสบถเบาๆ

ความรู้สึกนี้ ทั้งคุ้นเคยและแปลกหน้า

เขาโยนนามบัตรใบนั้นลงบนโต๊ะเหมือนโยนเผือกร้อนๆ

แต่สายตาก็อดไม่ได้ที่จะเหลือบไปมอง

ผู้หญิงบนการ์ดแต่งตาทาปากจัดจ้านเกินเบอร์ เซี่ยตงพยายามงัดเอาทักษะโปรแกรมเมอร์ช่างติมาใช้เพื่อดับอารมณ์

“ไดคัทก็ไม่เนียน ขอบยังแหว่งอยู่เลย”

“ใช้เครื่องมือ Liquify ดึงจนฉากหลังเบี้ยวไปหมดแล้ว”

“ปรับสีก็แย่ Saturation ล้นจนแสบตา”

“ถ้าเป็นปี 2025 กราฟิกดีไซน์ระดับนี้ ไม่ผ่านโปรชัวร์ โดนหักเงินเดือนแน่”

เขาพยายามใช้คำวิจารณ์เชิงวิชาชีพมาบรรเทาความอึดอัดทางร่างกาย

แต่เขาก็หยิบใบที่สองขึ้นมา

ใบนี้ตรงไปตรงมา ยิ่งกว่าเดิม รูปไม่ต้อง มีแต่ตัวหนังสือ

“นัดเจอสาวร้อนแรงในเมือง ปลอดภัย เชื่อถือได้ บริการถึงที่ 24 ชั่วโมง โทร XXXX…”

เซี่ยตงถอนหายใจยาว

นี่คือยุคเริ่มต้นของ O2O (Online to Offline) สินะ

ผู้บุกเบิกบริการแบบ Delivery ถึงที่

เถื่อนกว่าแอปพลิเคชันยุคหลังเยอะ

เขากวาดนามบัตรทั้งหมดลงถังขยะไปให้พ้นหูพ้นตา

ไม่เห็นก็ไม่เกิดกิเลส

เขารีบวิ่งเข้าห้องน้ำ เปิดก๊อกน้ำวักน้ำเย็นๆ สาดหน้า

น้ำเย็นจัดช่วยให้สติกลับมาได้หน่อย

ในกระจกสะท้อนภาพเด็กหนุ่มหน้าตาดีที่แก้มแดงปลั่ง แววตาเจือความกระอักกระอ่วนและ… ความอยากรู้อยากเห็น

“ใจเย็นไอ้หนุ่ม”

เขาบอกตัวเองในกระจก

“แกมาที่นี่เพื่อสร้างอาณาจักรธุรกิจ มาเพื่อเจอแจ็คหม่า ไม่ได้มาเพื่อ… อย่างว่า”

อาบน้ำเสร็จ เซี่ยตงรู้สึกสดชื่นขึ้นมาก

เขาทิ้งตัวลงนอนบนเตียง ฟูกแข็งไปหน่อย สปริงตรงไหนสักแห่งทิ่มหลังเขาจนรู้สึกรำคาญ

เขาหยิบมือถือ Huawei Mate 90 Pro ที่แบตไม่มีวันหมดออกมา

เปิดแอป [AI โต้วเปา]

กล่องข้อความที่คุ้นเคยเด้งขึ้นมา

“พรุ่งนี้จะไปซีหู (ทะเลสาบตะวันตก) แนะนำเส้นทางที่ไม่โดนฟันหัวแบะ แล้วก็หลบทัวร์จีนลงหน่อย”

[AI โต้วเปา] ตอบกลับทันที

“แนะนำให้ท่านออกเดินทางตอน 06:00 น. เริ่มจากสะพานต้วนเฉียว (Broken Bridge) เดินเลียบไปตามไป๋ตี (Bai Causeway) จนถึงผิงหูชิวเยว่ (Autumn Moon over the Calm Lake) ช่วงเวลานี้ทัวร์ยังไม่ลง จากนั้นสามารถเช่าจักรยาน…”

เซี่ยตงอ่านคำตอบของ AI แล้วรู้สึกอุ่นใจ

นี่สิคือสูตรโกงของเขา

นี่สิคือรากฐานในการสร้างตัว

ส่วนไอ้นามบัตรพวกนั้น ก็แค่ขยะทางวัฒนธรรมแห่งยุคสมัย

เขาปิดมือถือ เตรียมตัวนอน

พรุ่งนี้ต้องเก็บแรงไปเดินซีหู ไปไหว้พระที่วัดหลิงอิ่น

เขาหลับตาลง

ผนังห้องโรงแรมนี้ เก็บเสียงได้สมราคาจริงๆ

เท่ากับศูนย์

ห้องข้างๆ 306 เริ่มมีเสียงดังลอดมา

เริ่มจากเสียงหัวเราะคิกคักของผู้ชายกับผู้หญิง ฟังดูวัยรุ่นทั้งคู่

เซี่ยตงขมวดคิ้ว

พลิกตัวหันหน้าเข้าหาผนัง

ต่อมาเป็นเสียงเตียงไม้ “เอี๊ยดอ๊าด เอี๊ยดอ๊าด” ประท้วงการใช้งาน

จังหวะจะโคนชัดเจน เดี๋ยวเร็วเดี๋ยวช้า

หนังตาเซี่ยตงกระตุกยิกๆ

ให้ตายเถอะ

เขาดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมโปง

แต่มันไม่ได้ช่วยอะไรเลย

เสียงพวกนั้นเหมือนมีตะขอเกี่ยว ทะลุทะลวงเข้ามาในหูเขา

เสียงผู้หญิงจากที่หัวเราะหยอกล้อ เริ่มเปลี่ยนคีย์

“อื้อ…”

“อ๊า…”

“เบา… เบาหน่อย…”

“คนบ้า…”

เซี่ยตงกำมุมผ้าห่มแน่นจนข้อนิ้วซีดขาว

เขาเริ่มสงสัยแล้วว่าโรงแรมนี้จงใจหรือเปล่า

จัดให้เด็กหนุ่มวัยสิบแปดมานอนห้องข้างๆ แบบนี้

นี่มันบททดสอบจิตใจผู้บริหาร? หรือการทรมานรูปแบบใหม่?

เสียงลมหายใจหอบกระเส่าของผู้ชายดังแข่งกับเสียงเตียง

ผสมโรงเป็นซิมโฟนีแห่งราคะ

เซี่ยตงรู้สึกว่าเลือดในกายสูบฉีดแรงขึ้น ไปรวมตัวกันที่จุดจุดหนึ่งที่ไม่อาจเอ่ยถึง

ร่างกายวัยสิบแปด ตอบสนองอย่างซื่อตรงและรุนแรงที่สุด

“อะมิตตาพุทธ รูปคือนาม นามคือรูป…”

เซี่ยตงเริ่มสวดมนต์ในใจ

แต่ในหัวดันมีแต่ภาพหุ่นนางแบบบนนามบัตรเมื่อกี้

ไม่รู้ทำไม จู่ๆ ภาพของถังซือฉีก็แวบเข้ามา

เสื้อเชิ้ตสีขาว ปลดกระดุมบนเล็กน้อย เผยให้เห็นไหปลาร้าสวย ผิวขาวผ่องเหมือนไข่ปลอก สะท้อนแสงไฟนวลๆ ในร้านกาแฟ

และเรียวขาภายใต้กระโปรงสอบเข้ารูปคู่นั้น…

เซี่ยตงกลืนน้ำลาย

ภาพหน้าของจ้าวเหมิงก็เด้งตามมา

แม้จะยังดูเด็ก แต่ทรวดทรงองค์เอวไม่เบาเลย โดยเฉพาะเวลาคาดเข็มขัดนิรภัยทับเสื้อยืด…

“เชี่ยเอ้ย!”

เซี่ยตงลุกพรวดขึ้นมานั่ง

เขารู้สึกเหมือนเลือดกำเดาจะไหล

เสียงจากห้องข้างๆ ไต่ระดับถึงจุดพีคพอดี

เสียงกรีดร้องสั้นๆ แต่แหลมสูง

แล้วโลกก็กลับสู่ความเงียบสงบ

เงียบกริบ

เซี่ยตงนั่งหอบหายใจในความมืด

เขารู้สึกเหนื่อยกว่าไอ้ผู้ชายห้องข้างๆ ซะอีก

“บุญวาสนาแบบนี้ รับไม่ไหวจริงๆ”

เขาปาดเหงื่อที่หน้าผาก

ชาตินี้ สัญชาตญาณร่างกายมันแรงกว่าวิญญาณคนแก่อย่างเขาเยอะ

ผ่านไปสิบนาที

ห้องข้างๆ มีเสียงกดชักโครก

ตามด้วยเสียงทีวีเปิดดังลั่น ช่อง CCTV8 กำลังฉายเรื่อง “Magic Phone” เสียงนางเอกซ่าหนิวกำลังพูดว่า “มือถือรุ่น 2060 ยี่ห้อหัวคน ยินดีรับใช้ค่ะ”

เซี่ยตงล้มตัวลงนอนใหม่

เพิ่งจะหลับตา

“เอี๊ยด——”

“เอี๊ยดอ๊าด——เอี๊ยดอ๊าด——”

เตียงแม่งร้องอีกแล้ว

เซี่ยตงเหลือกตามองเพดาน

“ยังจะเอาอีกเรอะ?!”

“พวกแกเป็นเครื่องจักรนิรันดร์หรือไง!”

“ลาในไร่ยังต้องพักเลยนะเว้ย!”

โชคดีที่จองไว้แค่คืนเดียว พรุ่งนี้ต้องย้ายโรงแรมด่วน เอาที่ผนังหนาๆ หน่อย

คืนนั้น เซี่ยตงนอนพลิกไปพลิกมา

ซาบซึ้งถึงคำว่า “ความเจ็บปวดจากผนังบาง” อย่างลึกซึ้ง

กว่าห้องข้างๆ จะสงบศึกจริงจังก็ดึกมากแล้ว

ในฝัน เซี่ยตงฝันเห็นกองทัพ “เจ้าส้มอ้วน”

แล้วก็ขาของถังซือฉี…

สรุปคือฝันมั่วซั่ว ไม่ได้พักผ่อนเลย

ฟ้ายังไม่ทันสว่างดี

เซี่ยตงก็ตื่น

ไม่ได้ตื่นเอง

โดนปลุก

เสียงนรกนั่นมาอีกแล้ว

เซี่ยตงมุดหัวเข้าใต้หมอน

ไร้ผล

ผนังโรงแรมนี้บางเหมือนกระดาษ

เขาถอนหายใจ

ร่างกายวัยสิบแปด ไฟแรงเกินไป

เกิดใหม่รอบนี้อะไรก็ดี เสียอย่างเดียวคือจุดติดง่ายชะมัด

เขาควานหาโนเกียข้างหมอนมาดู

ตีห้าครึ่ง

แม่เจ้า… ตื่นเช้ากว่าไก่อีก

เซี่ยตงตาสว่างโร่

เขาลุกขึ้นนั่ง ขยี้หัวอย่างหงุดหงิด

สงครามห้องข้างๆ ยังดำเนินต่อไป และดูท่าจะดุเดือดขึ้นเรื่อยๆ

“เวร”

เขาสบถ