ระบบกลืนกินพรสวรรค์ - บทที่ 875 เมื่อเวลามาถึง โลกและสวรรค์เกื้อหนุน

บทที่ 875 เมื่อเวลามาถึง โลกและสวรรค์เกื้อหนุน

“ทลาย!”

เบื้องหน้าภูเขาที่ยิ่งใหญ่ อัจฉริยะหนุ่มเปล่งเสียงคำราม พร้อมกันนั้นก็ปลดปล่อยหมัดที่ร้ายกาจออกไปด้วย

ทันใดนั้น กำปั้นอันน่ากลัวที่ถูกปล่อยออกมาก็เปล่งแสงศักดิ์สิทธิ์สว่างไสว ราวกับดวงตะวันที่ส่องประกาย อัดแน่นด้วยแสงที่ส่องประกาย ภาพมายาของสรวงสวรรค์และโลกอันกว้างใหญ่นับล้าน ๆ กิโลเมตรก็ถูกสร้างขึ้นและกดดันฉู่โม่วไว้ด้วยพลังที่ยากจะต้านทาน

สิ่งที่น่ากลัวจริง ๆ ก็คือ กำปั้นนี้มีพลังทำลายล้างสูงเฉกเช่นตะวันที่พุ่งลงมา

ยามที่มันถูกปลดปล่อยออกมา ทุกสายตาที่เฝ้ามองต่างก็ต้องหวั่นไหว

อย่างไรก็ตาม…

ผู้ปลุกพลังหนุ่มที่เป็นเป้าหมายของหมัดที่น่ากลัวนี้กลับไม่ได้แสดงท่าทีตกใจหรือหวั่นเกรงแต่อย่างใด เขาเพียงส่ายหน้าแล้วส่งเสียงกระซิบเบา ๆ จากนั้นก็ต่อยออกไป

ตึง!

กำปั้นที่ร้ายกาจและมากด้วยฤทธาถูกปลดปล่อยออกไป มันเข้าปะทะกับหมัดดวงตะวันที่พุ่งเข้ามา

ในพริบตา พลังศักดิ์สิทธิ์ก็ระเบิดกระจายไปทั่วทั้งโลกใบนี้ มันแฝงด้วยความน่ากลัวและพลังที่มากพอจะข่มให้ทุกหัวใจสั่นกลัวไม่ว่าจะอยู่แห่งหนใด ราวกับว่าสิ่งนี้ได้ทะลวงม่านฟ้าและตัดขาดผืนน้ำในคราเดียว โลกกำลังถูกกดทับด้วยภูเขาใหญ่ แสงอาทิตย์ที่เคยสว่างในยามกลางวันถูกบดบังไปในทันที

ครืน!

อากาศสั่นสะท้าน สวรรค์และโลกเลื่อนลั่น

กำปั้นที่น่าเกรงขามและไร้ที่ติ ประดุจดั่งดวงตาวันที่ส่องสว่างนั้น ภายในคือพลังศักดิ์สิทธิ์ที่มีมากพอจะถล่มชั้นฟ้าและโลกหล้าได้ในพริบตา พลังมันเหลือล้นพอที่จะถล่มดาวได้อีกนับพันล้านดวง ทว่าภายใต้หมัดของชายหนุ่มผู้โต้กลับ มันสั่นสะเทือนและหยุดนิ่ง ก่อนจะเกิดเสียงแตกร้าวไปทั่ว

วินาทีถัดมา…

คลื่นอากาศที่น่าสยดสยองอันนับไม่ถ้วนกระจายตัวและกลืนกินพื้นที่รอบข้างเอาไว้ ไม่ว่ามันจะผ่านไปที่ใด พลังแห่งกฎเกณฑ์ในบริเวณนั้นก็จะถูกทำให้ระเบิดออกตาม ๆ กันเสมือนกับโดมิโนที่ล้มต่อ ๆ กันไป

ในส่วนของอัจฉริยะหนุ่ม วินาทีที่กำปั้นของเขาเกิดรอยแตกร้าวจนกระทั่งแตกสลายไป ทั่วทั้งร่างของเขาก็เหมือนโดนไฟฟ้าฟาดลงมา เลือดกระอักออกจากปากปริมาณมากก่อนจะกระเด็นลอยกลับไปด้านหลังด้วยร่างที่เต็มไปด้วยเลือดกระจายไปทั่ว

ร่างนั้นลอยไปปะทะกับเขตแดนที่ใช้สำหรับปกป้องภูเขาลูกนี้ที่อยู่ไกลออกไป ด้วยแรงปะทะนี้ทำให้เกราะป้องกันนั้นแตกสลายเช่นเดียวกับอักขระที่ใช้ร่ายสร้างเกราะป้องกันขึ้นมา พักใหญ่ ๆ กว่าชายหนุ่มผู้นี้จะสามารถยืนหยัดได้อีกครั้ง

“นาย…”

อัจฉริยะหนุ่มพยายามที่จะเดินไปข้างหน้าและพูดอะไรบางอย่าง ทว่าก่อนที่จะได้พูดจบประโยค เขาก็กระอักเลือดจำนวนมากออกมาอีกครั้งและสลบไปด้วยอาการโคม่า

เห็นเช่นนั้น…

เหล่าผู้ปลุกพลังที่มารวมตัวกัน ณ ที่แห่งนี้ต่างก็ต้องตกตะลึง

บางคนนั้นยิ่งกว่าตกตะลึงไปมาก พวกเขากังวลและรีบพุ่งเข้าไปตรวจดูอาการของอัจฉริยะที่สลบไสลอยู่ และหลังจากที่มั่นใจแล้วว่าร่างจิตวิญญาณไม่ได้รับความเสียหายใด ๆ เขาก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก จากนั้นจึงนำยาวิเศษขึ้นมาเพื่อรักษาบาดแผลให้

ทางด้านชายหนุ่มตัวต้นเหตุเองก็ถอนหายใจโล่งอกไปด้วย

เขามองไปยังมิติที่แตกสลาย ราวกับพบอะไรดี ๆ เจ้าตัวอดไม่ได้ที่จะผุดยิ้มขึ้นมา

“ค่าโชคชะตาของฉันเพิ่มขึ้นมากเลยคราวนี้!”

ชายหนุ่มผู้นี้ก็คือฉู่โม่ว

มองค่าโชคชะตาของตนเองที่เพิ่มขึ้นอีกครั้ง ชายหนุ่มก็รู้สึกดีใจอยู่ลึก ๆ

เมื่อตั้งสติได้ เขาหันไปมองหนี่เค่อปู้ที่ยังคงหวาดผวาอยู่ไม่ไกล ฉู่โม่วอดที่จะหัวเราะไม่ได้ก่อนจะพูด “ไปกัน ไปสถานที่ต่อไป!”

“อ๊ะ”

ประโยคนั้นเรียกสติของหนี่เค่อปู้กลับมาด้วย

มองไปยังฉู่โม่วที่อยู่เบื้องหน้าตน

ตอนเขาออกมากับแขกของตระกูลคนนี้ เพียงเพราะอยากจะเห็นความแข็งแกร่งของอีกฝ่ายเท่านั้น ทว่าตอนนี้ สิ่งที่ได้พบเจอมันทำให้เขาตกตะลึงเป็นอย่างมาก

กว่าจะรู้ตัวอีกที ฉู่โม่วก็ได้ท้าประลองกับอัจฉริยะฟ้าประทานทั้งเจ็ดคนไปแล้ว!

เหล่าอัจฉริยะผู้นี้ต่างก็เป็นบุคคลที่มีชื่อเสียงมาอย่างยาวนาน ไม่ว่าจะเป็นในแง่ของการฝึกฝน หรือไม่ว่าจะเป็นสถิติ ทว่าเมื่อต้องมาเผชิญหน้ากับชายหนุ่ม พวกเขากลับไม่สามารถทำอะไรได้เลย และถูกสยบลงในหมัดเดียว

ด้วยพลังระดับนี้ ทำให้หนี่เค่อปู้มั่นใจ

ยามที่เขาหันมองชายหนุ่มอีกครั้ง ด้วยแววตาเต็มเปี่ยมไปด้วยความเคารพ

…

โดยไม่ใส่ใจหนี่เค่อปู้ที่กำลังอ้ำอึ้ง ฉู่โม่วในตอนนี้ก็เริ่มพักผ่อนขณะที่ยังคงมุ่งหน้าไปยังสถานที่ที่อัจฉริยะอีกคนอยู่ต่อไปเรื่อย ๆ

เขาได้ท้าประลองกับอัจฉริยะที่แข็งแกร่งมามากถึงเจ็ดคนแล้ว และมันทำให้เขาได้ค่าโชคชะตาเพิ่มขึ้นอีกมาก

รวม ๆ แล้วก็น่าจะเพิ่มมากถึงยี่สิบเลย

ถึงแม้ว่ามันจะดูไม่มากนัก แต่มันก็ทำให้กงล้อทองคำของเขาแข็งแกร่งขึ้นอีกขั้น นอกจากนี้โชคชะตาเองก็รู้สึกได้ว่าแข็งแกร่งขึ้นด้วย และเขายังค้นพบด้วยว่าอณูแห่งชีวิตที่อยู่ระหว่างโลกและสวรรค์นั้นกำลังถูกกระตุ้น

สิ่งนี้ไม่ใช่เพราะโลกเปลี่ยนแปลงไป

แต่เพราะโชคชะตาในร่างกายของเขามันกระตุ้นให้อณูแห่งชีวิตมีชีวิตชีวามากขึ้น

ตอนนี้เองที่ฉู่โม่วได้เข้าใจ

เหตุผลที่ว่าทำไมยิ่งมีโชคชะตาแข็งแกร่ง ก็จะยิ่งได้รับการต้อนรับที่ดี

หากโชคชะตาในร่างกายเพิ่มพูน ไม่ว่าจะทำอะไรทุกสิ่งอย่างก็จะราบรื่น แม้แต่โลกก็จะช่วยเหลือ ทว่าหากโชคชะตาในร่างกายนั้นต่ำเตี้ย แม้แต่โลกก็จะเป็นศัตรูด้วย แม้จะต้องการที่จะฝึกฝนอย่างสงบสุข มันก็อาจจะเป็นเรื่องยากไปด้วยก็ได้

สิ่งที่คล้ายกับสถานการณ์นี้ที่สุดก็คือตอนที่นั่งสมาธิ ทุกคนจะต้องเผชิญหน้ากับอุปสรรคมากมาย หรือแม้แต่กระทั่งหายนะเองก็ด้วย

ความคิดนี้ผุดขึ้นมาในหัวของฉู่โม่วอย่างรวดเร็ว

หลังจากข่มมันได้แล้ว ชายหนุ่มก็อดไม่ได้และก้าวไปข้างหน้า เพื่อทำให้จิตวิญญาณปฐมกาลของเขาแข็งแกร่งขึ้นด้วย

เมื่อวันนั้นมาถึง เขาก็จะไม่ต้องกังวลเรื่องโชคชะตามากนัก

“ด้วยความเร็วของระบบกลืนกินในตอนนี้ หากฉันท้าประลองกับอัจฉริยะระดับทั่ว ๆ ไป ฉันอาจจะต้องเอาชนะพวกเขาร่วมสิบคนเพื่อให้ได้ค่าโชคชะตาเทียบเท่ากับเถี่ยสือปาหลี่คนเดียว”

“ค่าโชคชะตาของอัจฉริยะระดับทั่วไปนั้นยังน้อยมาก ๆ”

“น่าเสียดายที่สามอันดับแรกของรายชื่ออัจฉริยะต่างก็ออกไปฝึกฝนหรือไม่ก็หายไปแล้ว ไม่มีใครรู้ว่าคนเหล่านี้อยู่ที่ไหนกันบ้างมาพักใหญ่ ๆ ไม่เช่นนั้นหากสามารถเอาชนะพวกเขาได้ละก็ ค่าโชคชะตาของฉันจะต้องเพิ่มขึ้นอีกมากแน่!”

ฉู่โม่วรู้สึกเสียดายเล็กน้อย

…

ตลอดช่วงเวลานี้ ชายหนุ่มเฝ้าท้าประลองกับอัจฉริยะไปทั่ว

ไม่ว่าจะเป็นอัจฉริยะที่มีชื่อเสียงขนาดไหน เพียงแค่กระบวนท่าเดียว พวกเขาก็ต้องพ่ายแพ้ไปอย่างง่ายดาย

ภายใต้สถานการณ์เช่นนี้ มันทำให้ชื่อเสียงของเขาเลื่องลือไปทั่วทั้งเมืองหลวงของอาณาจักรหมาป่าสวรรค์

ไม่ว่าจะเป็นกองกำลังหลัก ๆ หรือผู้ปลุกพลังเลื่องชื่อ ทุกคนต่างก็ได้รับรู้ว่าตระกูลหนี่เค่อนั้นได้เอาชนะอัจฉริยะกว่าห้าสิบคนในเวลาครึ่งเดือนกันหมด โดยเฉพาะชื่อของแขกผู้มีเกียรติประจำตระกูลนี้ เพียงคนเดียวเท่านั้นที่เอาชนะทุกคนได้

สิ่งนี้ทำให้เหล่ากองกำลังทั้งหลายจับตามองฉู่โม่วอย่างใกล้ชิด และจักรพรรดิเทวะยุทธ์บางคนก็เริ่มจับตามองชายหนุ่มแล้ว

อันที่จริง จักรพรรดิเทวะยุทธ์บางคนก็คิดว่าชายหนุ่มนั้นคืออัจฉริยะที่หลบหนีไป แต่พวกเขาก็รีบปฏิเสธความคิดนี้ เพราะกลิ่นอายจากร่างของฉู่โม่วมันแตกต่างจากอัจฉริยะคนนั้นโดยสิ้นเชิง

หากเป็นคนเดียวกันจริง ๆ พวกเขาคงจะจับสัมผัสและตระหนักได้ตั้งแต่แรกแล้ว

ไม่ต้องพูดถึง…

การที่พวกเขาไม่เชื่อด้วยว่าอัจฉริยะคนนั้นจะกล้ากลับมา

อย่างไรเสียคนคนนั้นก็ถูกไล่ล่าด้วยราชันย์ยุทธ์มากมาย และท้ายสุดแม้เขาจะรอดไปได้ แต่ก็มั่นใจว่าเขาจะต้องไม่กล้ากลับมาอีกแน่ ๆ

ด้วยความคิดเช่นนี้…

เหล่าจักรพรรดิเทวะยุทธ์จึงไม่ได้สงสัยอะไรเกี่ยวกับฉู่โม่ว กลับกันพวกเขากลับยินดีให้กับชายหนุ่มด้วย เพราะด้วยศักยภาพ พลังที่ได้แสดงให้เห็น และการที่เจ้าตัวเป็นแขกของตระกูลหนี่เค่อ ทุกคนต่างก็เห็นพ้องว่านี่คืออนาคตอันสุกสกาวของพวกเขา

เมื่อคนคนนี้เติบใหญ่ จักรพรรดิเทวะยุทธ์คนใหม่ก็จะได้ถือกำเนิดขึ้นในอาณาจักรหมาป่าสวรรค์อย่างแน่นอน

ดังนั้นตอนนี้ พวกเขาควรจะญาติดีกับคนผู้นี้ไว้ก่อนย่อมดีกว่าอยู่แล้ว