ระบบกลืนพรสวรรค์ฝืนชะตา - ตอนที่ 7 รองแม่ทัพชุดเกราะเงิน
หมาป่าเกราะดำระดับหนึ่งหกตัวกระโจนลงเนินคูน้ำราวกับธนูดำหกดอก
พวกมันไม่ได้วิ่งมั่วเหมือนสัตว์หิวโซ แต่แยกกันเป็นครึ่งวงกลมอย่างมีแบบแผน สองตัววิ่งเข้าซ้าย สองตัวเข้าขวา อีกสองตัวกดตรงกลางเพื่อบีบทางหนี ส่วนหมาป่าเกราะกระดูกระดับสองขั้นต้นด้านหลังไม่ได้เร่ง มันเดินช้า ๆ ราวกับมั่นใจว่าเหยื่อไม่มีทางรอด
หลี่เฉินเห็นรูปขบวนแล้วรู้ทันที
นี่ไม่ใช่สัญชาตญาณธรรมดา
เป็นคำสั่งฝูงจากหมาป่าเกราะดำยักษ์ระดับสามขั้นสูง
สัตว์อสูรระดับสูงใช้สัตว์อสูรระดับต่ำเหมือนนิ้วมือของมันเอง
“อาซื่อ คลานไปหลังตอม่อที่สอง” หลี่เฉินพูดเร็ว “อย่าออกจากเงาสะพาน ต่อให้ข้าถูกกัดลากไปก็อย่าโผล่หัว”
“ถ้าเจ้าโดนลากไป ข้าคลานไปช่วยก็ไม่ทันอยู่ดี” อาซื่อกัดฟันลากตัวเองถอย
“รู้ตัวก็ดี”
“เจ้าพูดเหมือนอยากโดนด่า”
“เก็บแรงไว้ด่าเมื่อรอด”
หลี่เฉินก้าวออกจากเงาสะพานครึ่งก้าว เลือดหมาป่าที่เขาป้ายไว้ทั่วตัวส่งกลิ่นแรงจนแม้แต่เขาเองยังแทบอาเจียน ผ้าคลุมขาดระดับหยาบปิดแขนซ้ายไว้หลวม ๆ มือขวากำหอกสั้นระดับเหล็กดำแน่น
เขาไม่สามารถกลืนพรสวรรค์ต่อหน้าคนบนกำแพงได้
ไม่สามารถให้ชายเสื้อคลุมขาวเห็นเส้นเลือดดำแดงหรือแสงระบบได้
ดังนั้นการต่อสู้ครั้งนี้ต้องสกปรก ต้องเหมือนคนบาดเจ็บที่รอดด้วยความบ้าคลั่ง ไม่ใช่คนที่มีพลังเหนือธรรมชาติ
หมาป่าตัวแรกพุ่งมา
หลี่เฉินไม่แทงมัน เขาถีบซากศพคนงานที่ลอยอยู่ในคูน้ำใส่หน้ามันก่อน ซากเปียกเลือดกระแทกปากหมาป่าจนมันเสียจังหวะเพียงเสี้ยวลมหายใจ หลี่เฉินใช้หอกแทงเข้าใต้รักแร้ของมัน ตรงช่องว่างเกราะที่เขารู้จากการชำแหละซากมาหลายปี
ฉึก!
หอกจมเข้าไปไม่ลึกพอจะฆ่า แต่พอทำให้มันร้องและชะงัก
หมาป่าตัวที่สองเข้าจากขวา หลี่เฉินทิ้งหอกทันที กลิ้งลงไปในน้ำเสียสีแดง กรงเล็บเฉี่ยวผ่านหลังจนแผลเก่าปริอีกครั้ง เขาคว้าตะขอเหล็กระดับหยาบที่ยังห้อยอยู่กับเอว เหวี่ยงเกี่ยวคอหมาป่าตัวแรก แล้วดึงสุดแรงให้มันชนตัวที่สอง
โครม!
สัตว์อสูรทั้งสองกลิ้งทับกัน
คนบนกำแพงที่มองลงมาเห็นเพียงเด็กเก็บซากเปื้อนเลือดใช้ซากศพ น้ำเสีย และเครื่องมือชำแหละเอาชีวิตรอดอย่างทุลักทุเล
ดี
ให้เห็นแบบนั้นแหละ
หมาป่าอีกสี่ตัวเข้ามาพร้อมกัน
คราวนี้หลี่เฉินไม่มีทางหลบหมด
เขาปล่อยให้ตัวหนึ่งกัดไหล่ขวาที่มีแผลเดิม ใช้พรสวรรค์กล้ามเนื้อเหล็กระดับกลางชั่วคราวบีบกล้ามเนื้อกันไม่ให้เขี้ยวฉีกกระดูก แล้วกระแทกหัวตัวเองใส่จมูกมันอย่างแรง
หน้าผากเขาแตก
จมูกหมาป่าก็แตก
เลือดทั้งสองฝ่ายสาดใส่กัน
หมาป่าอีกตัวกัดเข้าข้างเอว หลี่เฉินเจ็บจนแทบหมดสติ เขาใช้มีดสั้นระดับเหล็กดำที่เก็บจากศพทหารแทงเข้าหูมันซ้ำ ๆ จนมันปล่อยปาก
เขาดูเหมือนคนบ้า
และนั่นคือสิ่งที่เขาต้องการให้ทุกคนเห็น
บนกำแพงชั้นกลาง ชายเสื้อคลุมขาวหรี่ตา
“น่าสนใจจริง ๆ ร่างกายแบกรับบาดแผลระดับนี้ได้อย่างไร”
รองแม่ทัพเซวี่ยหมิงที่อยู่กลางสนามรบไม่มีเวลามอง เขากำลังปะทะกับหมาป่าเกราะดำยักษ์ระดับสามขั้นสูง หอกเงินระดับทองแดงในมือของเขาแตกเป็นรอยแล้ว เกราะเงินระดับทองแดงขั้นสูงบนอกยุบไปครึ่งหนึ่ง
หน่วยเงินดำสิบสองคนเหลือเพียงเจ็ด
ศพของผู้ฝึกยุทธ์ขั้นสูงห้าคนนอนกระจัดกระจายรอบเท้าหมาป่ายักษ์ บางคนถูกกัดครึ่งตัว บางคนถูกหางฟาดจนเกราะเหล็กดำบิดเหมือนกระดาษ
เซวี่ยหมิงตะโกน “โล่ซ้าย! กดขามัน! อย่าให้มันหันไปทางคูน้ำ!”
ทหารสองคนยกโล่ระดับเหล็กดำขั้นสูงกระแทกเข้าขาซ้ายของหมาป่ายักษ์ ค่ายกลบนโล่สว่างวาบ แต่แรงสะท้อนทำให้แขนของทั้งคู่หักพร้อมกัน พวกเขากัดฟันไม่ปล่อยโล่
เซวี่ยหมิงใช้จังหวะนั้นพุ่งขึ้นบนซากประตูเหล็ก กระโจนขึ้นสูง หอกเงินในมือรวมแสงเป็นปลายแหลมสีขาว
“วิชาโลหะสะท้อนแรง ขั้นกลาง กระบวนท่าเข็มเงินทะลวงเกราะ!”
หอกแทงลงบนรอยแตกเกราะคอของหมาป่ายักษ์
เปรี้ยงงง!
เลือดดำพุ่งออกมาเป็นครั้งแรก
ทั่วสนามรบสั่นสะเทือนด้วยเสียงคำรามของสัตว์อสูรระดับสาม
หมาป่ายักษ์เจ็บจริง
แต่นั่นกลับทำให้มันโหดขึ้น
ดวงตาที่สามบนหน้าผากมันสว่างแดงฉาน เส้นเลือดสีดำพุ่งออกจากดวงตานั้นเหมือนรากไม้ เจาะลงในพื้นดินรอบตัว
ศพหมาป่าเกราะดำระดับหนึ่งที่ตายอยู่ใกล้ ๆ เริ่มกระตุก
เซวี่ยหมิงหน้าเปลี่ยนสี “ถอย! มันใช้ดวงตาโลหิตไม่สมบูรณ์!”
ช้าไป
ศพหมาป่าสามตัวระเบิดเป็นหมอกเลือด หมอกนั้นพุ่งเข้าเกราะของหมาป่ายักษ์ รอยแตกบนคอสมานตัวอย่างรวดเร็ว ส่วนโซ่ค่ายกลทองแดงที่พันอยู่รอบขามันเริ่มมีเสียงแตกร้าว
เจ้าเมืองโม่เทียนฉือบนหอค่ายกลกระอักเลือด
“บัดซบ… มันดูดเลือดฝูงตัวเองซ่อมแซมบาดแผลได้!”
หลี่เฉินที่ใต้สะพานเห็นภาพนั้นผ่านหางตา
ดวงตาโลหิตไม่สมบูรณ์
พรสวรรค์ระดับกลางหรือสูง?
ถ้าเขากลืนได้…
ความคิดนั้นโผล่ขึ้นมาเพียงวูบเดียว เขาก็กัดฟันกดมันลงทันที
อย่าโลภ
แค่กลืนระดับหนึ่งสามครั้ง ร่างเขายังเกือบพัง ถ้าแตะระดับสามตอนนี้ เขาไม่เหลือแม้แต่ศพ
หมาป่าเกราะดำระดับหนึ่งตัวหนึ่งฉวยจังหวะที่เขาเหม่อ กระโจนเข้ากัดคอ
หลี่เฉินเอียงหัวหลบช้าไป เขี้ยวเฉี่ยวแก้มลากยาวถึงใบหู เลือดสาดออกมา เขาสบถเสียงต่ำแล้วใช้ตะขอเหล็กเกี่ยวตาของมัน
“มึงก็อยากกินข้ามากนักใช่ไหม!”
เขาดึงตะขอสุดแรง ลูกตาหมาป่าถูกเกี่ยวหลุดออกมาพร้อมเลือดดำ มันร้องลั่น หลี่เฉินถีบมันลงคู แล้วใช้หอกที่ปักอยู่กับตัวแรกดึงกลับมาแทงซ้ำเข้าคอ
หนึ่งตัวตาย
แต่เขาไม่แตะซาก
ไม่กลืน
เขาปล่อยให้มันนอนอยู่แบบนั้น ทั้งที่ระบบแจ้งเตือนขึ้นมาทันที
[ตรวจพบเป้าหมายเสียชีวิต]
[พรสวรรค์ซ้ำ: กล้ามเนื้อเหล็กระดับต่ำ]
[สามารถกลืนเพื่อซ่อมแซมความเสียหายบางส่วน]
หลี่เฉินแทบอยากหัวเราะ
ระบบนี่แม่งยั่วเก่งจริง ๆ
เขาเหลือบมองกำแพง
ชายเสื้อคลุมขาวยังมองอยู่
กลืนไม่ได้
ต่อให้เจ็บจนอยากกัดลิ้นตาย ก็กลืนไม่ได้
“เจ้าไม่แตะซาก?” อาซื่อที่ซ่อนอยู่หลังตอม่อพึมพำเบามาก แต่หลี่เฉินได้ยิน
หลี่เฉินตอบโดยไม่หันไป “ข้ากลัวติดพิษ”
อาซื่อเงียบ
เขารู้ว่านั่นคือคำตอบสำหรับคนอื่น ไม่ใช่สำหรับเขา
หมาป่าที่เหลือเริ่มลังเล พวกมันเป็นสัตว์อสูรระดับหนึ่งขั้นสูง แต่ในพื้นที่คับแคบใต้สะพาน หลี่เฉินใช้ซาก น้ำเสีย เสาตอม่อ และตะขอเหล็กจนพวกมันเสียเปรียบ
ทว่าเจ้าตัวระดับสองขั้นต้นด้านหลังยังไม่ได้ลงมือ
มันก้าวเข้ามา
เกราะกระดูกบนหลังของมันแหลมเหมือนใบมีดขาวหม่น ดวงตาสีแดงเข้มกว่าตัวอื่น ลมหายใจมีไอเย็นปนกลิ่นคาว
ระบบแจ้งเตือนเองโดยที่หลี่เฉินไม่ได้เรียก
[เป้าหมาย: หมาป่าเกราะกระดูก ระดับสองขั้นต้น]
[พรสวรรค์ที่สัมผัสได้: เกราะกระดูกระดับต่ำ, กล้ามเนื้อเหล็กระดับต่ำ]
[คำเตือน: พลังปัจจุบันของผู้ถือครองไม่เพียงพอ]
หลี่เฉินค่อย ๆ ถอย
ระดับสอง
ต่างจากระดับหนึ่งราวคนละโลก
หมาป่าเกราะกระดูกพุ่งเข้ามาโดยไม่มีสัญญาณเตือน ความเร็วของมันสูงกว่าหมาป่าระดับหนึ่งเกือบเท่าตัว หลี่เฉินยกหอกกันทัน แต่แรงกระแทกทำให้หอกระดับเหล็กดำงอทันที ร่างเขาลอยกระแทกตอม่อสะพาน
อากาศในปอดถูกบีบออกหมด
อาซื่อร้อง “หลี่เฉิน!”
หมาป่าเกราะกระดูกไม่ปล่อยโอกาส มันอ้าปากกัดเข้าหัวเขา
ในวินาทีนั้น เสียงฟ้าร้องสีเงินดังมาจากด้านบน
หอกเงินระดับทองแดงพุ่งลงมาปักขวางระหว่างหลี่เฉินกับหมาป่าเกราะกระดูก แรงปะทะระเบิดน้ำในคูเป็นคลื่นสูง หมาป่าระดับสองถูกดีดถอยไปสามก้าว
รองแม่ทัพเซวี่ยหมิงยืนอยู่บนตอม่อสะพาน เกราะเงินบนร่างมีเลือดอาบครึ่งตัว หอกเงินในมือสั่นจากแรงปะทะ แต่สายตายังเฉียบคม
“เด็กชั้นนอก?”
เขามองหลี่เฉินเพียงแวบเดียว ก่อนหันไปหาหมาป่าเกราะกระดูก
“ยังยืนได้หลังโดนระดับสองกระแทก ไม่เลว”
หลี่เฉินฝืนลุก พยายามทำตัวเหมือนเด็กที่รอดด้วยความบังเอิญ ไม่ใช่ด้วยระบบ
“ข้า… ถูกเลือดอสูรสาดใส่ ร่างมันแปลกไป”
เซวี่ยหมิงไม่ตอบทันที
หมาป่าเกราะกระดูกคำราม พุ่งเข้ามาอีกครั้ง
เซวี่ยหมิงยกหอกเงิน แสงโลหะสะท้อนบนเกราะระดับทองแดงขั้นสูง
“งั้นก็ใช้ความแปลกนั้นแบกเพื่อนเจ้าแล้วหนีไป”
เขาก้าวออกไปหนึ่งก้าว
หอกเงินฟาดลง
พลังโลหะสะท้อนแรงระเบิดใส่หมาป่าเกราะกระดูกจนพื้นใต้สะพานแตกเป็นใยแมงมุม
“ทางนี้ ข้าจะเปิดให้เอง!”
หลี่เฉินมองแผ่นหลังของรองแม่ทัพชุดเกราะเงิน
นี่คือครั้งแรกในคืนนี้ที่ผู้แข็งแกร่งของฐานยืนอยู่ข้างหน้าคนชั้นนอก
แต่บนกำแพง ชายเสื้อคลุมขาวกลับยิ้มบาง ๆ
“รองแม่ทัพเซวี่ย ท่านช่วยผิดคนแล้ว”
เขายกมือขึ้นเบา ๆ
ปลายนิ้วมีเข็มสีขาวเงินเล่มหนึ่งปรากฏ
เข็มนั้นเป็นอุปกรณ์ระดับทองแดงขั้นกลาง
และปลายเข็มชี้ลงมายังหลี่เฉิน
YOU MAY ALSO LIKE
