ระบบคัดลอกพรสวรรค์สะท้านยุทธภพ - บทที่ 78 : หลิวเฉาอิงแห่งสุสานโบราณ และพิษประจิมอาวเอี้ยงฮง
จิวม่อจื้อที่อยู่ข้างๆ ได้ยินโจวสิงบอกให้รีบหนี ร่างกายก็เกร็งเครียดทันที เขาจ้องมองหญิงสาวชุดขาวที่กำลังใช้วิชาตัวเบาพุ่งเข้ามา
เขาประลองกับโจวสิงบ่อย ย่อมรู้ฝีมือโจวสิงดี
ตั้งแต่โจวสิงดูดซับฤทธิ์ไหมน้ำแข็งจนหมด บวกกับพลังไร้ลักษณ์น้อยและพรสวรรค์ กำลังภายในของโจวสิงถือว่าสุดยอดในรุ่นเยาว์ แม้จะยังเทียบเขาไม่ได้ แต่ก็เหนือกว่าเจ้าสำนักใหญ่ๆ หลายคน
ขนาดเขาเอง ถ้าจะเอาชนะโจวสิงก็ยังต้องเหนื่อย ถ้าโจวสิงคิดจะหนีจริงๆ เขาเองก็อาจจะรั้งไว้ไม่อยู่
คนเก่งขนาดโจวสิง กลับแสดงอาการตื่นตระหนกเมื่อเจอหญิงสาวผู้นี้
มีเพียงความเป็นไปได้เดียว หญิงสาวผู้นี้เก่งกว่าโจวสิงมาก
จิวม่อจื้อตาเป็นประกายด้วยความชาญฉลาด (คิดเองเออเอง)
หลังจากโดนนางเฒ่าทาริกาและหลี่ชิวสุ่ยสั่งสอน จิวม่อจื้อก็เริ่มระมัดระวังตัวมากขึ้น เขาปฏิญาณตนว่าจะไม่ยอมให้ใครตบอีกแล้ว
ฝันร้ายที่เทียนซานจะไม่เกิดขึ้นซ้ำสอง
จิวม่อจื้อตั้งท่าจะสกัดหญิงสาว แต่เห็นเงาร่างสีขาวพุ่งเข้าหาโจวสิงอย่างรวดเร็ว รูม่านตาก็หดเกร็ง วิชาตัวเบาเร็วมาก
ชัดเจนว่านางไม่ใช่คนธรรมดา
ต้องระวังตัวให้มาก
ถ้าโจวสิงรู้ความคิดจิวม่อจื้อ คงอยากจะบอกว่า ท่านราชครู ท่านคิดมากไปแล้ว
สี่ปีที่แล้ว ตอนโจวสิงเพิ่งข้ามมิติมา เขาอยากฝึกยุทธ์ เลยชวนถังจิ๋วไปหาคัมภีร์ เป้าหมายแรกคือพลังเก้าเอี้ยงที่เขาคุนหลุน
แต่หาไม่เจอ เลยไปต้าหลี่ ก็ไม่มีเขาไร้ปริมาณ สุดท้ายไปเขาจงหนาน หวังจะดำน้ำไปหาคัมภีร์เก้าอิม
แต่ถุงลมที่เตรียมไปใหญ่เกินก็ดำไม่ลง เล็กเกินอากาศก็ไม่พอ จะให้ฝึกวิชากลั้นหายใจ ขนาดเอี้ยก้วยฝึกมาหลายปียังเกือบตาย โจวสิงต้องฝึกกี่ปี
สรุปคือล้มเลิก กลับต้าหมิง
คืนก่อนกลับ โจวสิงไปนั่งเหม่อริมบึงน้ำ เสียดายโอกาสใกล้ชิดคัมภีร์ยุทธ์ที่สุดในชีวิต
ตอนนั้นเขาเข้าใจหัวอกจิวม่อจื้อเลย
ขณะกำลังเหม่อลอย เสี่ยวหลงนวี่ก็โผล่ขึ้นมาจากน้ำ
นางฟ้าจำแลง คือคำนิยามที่ผุดขึ้นในหัว
โจวสิงก็ซื่อบื้อ ลืมไปว่าในสุสานโบราณอาบน้ำลำบาก นางก็ต้องมาอาบที่นี่สิ
พอเห็นโจวสิง เสี่ยวหลงนวี่ก็ซัดน้ำตูมใหญ่ บังสายตา แล้วกระโดดขึ้นฝั่ง คว้าเสื้อมาใส่ คว้ากระบี่พุ่งเข้าใส่หัวใจโจวสิงทันที
เกือบตาย
ถังจิ๋วได้ยินเสียงระเบิดน้ำ รีบวิ่งมาดู เห็นศิษย์รักกำลังโดนไล่แทง ถ้าไม่ถอดกางเกง เอ้ย ถ้าไม่รีบหนี คงพรุนไปแล้ว
ผู้หญิงทั่วไปเจอคนหน้าด้านแบบโจวสิงคงอายม้วน แต่เสี่ยวหลงนวี่แค่อึ้งไปนิดหนึ่ง มองพิจารณา ส่วนล่าง ของโจวสิง แล้วไล่ฟันต่อรัวกว่าเดิม
ถังจิ๋วทนไม่ไหว ซัดอาวุธลับสกัด แล้วพ่นควันพิษพาโจวสิงหนีรอดมาได้
ทำไมโจวสิงถึงหนีเสี่ยวหลงนวี่
อายสิครับ
ไม่นับเรื่องเห็นนางโป๊ แค่เรื่องที่เขามีประวัติ หน้าด้าน ต่อหน้านาง ถ้าเรื่องหลุดออกไป เสียชื่อแย่
ต้องโทษไอ้พวกขายรูปวาดแน่ๆ
โจวสิงขี่ม้าหนี พลางคิดในใจ
รูปวาดเขาแพร่หลายในต้าซ่งมาเดือนนึงแล้ว เสี่ยวหลงนวี่ที่อยู่เขาจงหนานคงเห็นเข้า แล้วเดินทางมาดักรอ
โจวสิงหันไปจะบอกจิวม่อจื้อให้รีบหนี แต่อีกฝ่ายดันไม่ตามมา แถมยังลงมือสู้กับเสี่ยวหลงนวี่อีกต่างหาก
จิวม่อจื้อหวังดี (ประสงค์ร้าย) อยากช่วยโจวสิง เลยซัดดาบเปลวเพลิงใส่
ดาบเปลวเพลิงหยุดเสี่ยวหลงนวี่ได้ แต่นางแค่ดีดตัวลอยขึ้นฟ้า หลบดาบเปลวเพลิงได้อย่างงดงาม
วิชาตัวเบาสุดยอด
จิวม่อจื้อประเมินในใจ แล้วพุ่งเข้าใส่ด้วยหมัดเทพหนานเทียน
เสี่ยวหลงนวี่หน้านิ่ง ใช้ฝ่ามือปะทะหมัด จิวม่อจื้อแค่อยากลองเชิง ไม่ได้ใส่เต็มแรง แต่เสี่ยวหลงนวี่ก็ถอยร่นไปยืนบนสิงโตหินอย่างแผ่วเบา
จิวม่อจื้อหรี่ตา วิชาตัวเบาดี แต่กำลังภายในยังสู้เขาไม่ได้
โจวสิงตอนนี้เก่งกว่านางแน่ๆ แถมมีวิชากระบี่เทพๆ กับหัตถ์หกสุริยัน จัดการนางได้สบาย
แล้วทำไมโจวสิงถึงกลัวนางหัวหด
จิวม่อจื้อสงสัย
ท่านราชครู ยั้งมือด้วย
โจวสิงเปลี่ยนใจไม่หนี กลัวจิวม่อจื้อทำเสี่ยวหลงนวี่เจ็บ
หนีไปก็เท่านั้น เดี๋ยวก็ตามไปถึงตำบลเจ็ดจอมยุทธ์ สู้หน้ากันให้รู้แล้วรู้รอดดีกว่า
โจวสิงมายืนข้างจิวม่อจื้อ กลืนน้ำลาย
พูดตรงๆ ให้เจอหลี่ชิวสุ่ยหรือนางเฒ่าทาริกายังดีกว่าเจอเสี่ยวหลงนวี่
นางตามมาฆ่าเขาเหรอ
แค้นฝังหุ่นอะไรขนาดนั้น
ตอนนั้นนางอยู่ในน้ำ โผล่มาแค่หัว แถมมีไอน้ำบัง เขาเห็นแค่ลางๆ เองนะ
ถ้ารู้ว่าเห็นแค่นี้ก็โดนไล่ฆ่า รู้งี้ดูให้เต็มตาดีกว่า
โจวสิงจ้องมองเสี่ยวหลงนวี่
นางสวมชุดขาวบางเบา อายุราวสิบแปดสิบเก้า ผิวขาวซีดราวหิมะ ตัดกับผมดำขลับ งดงามราวเทพธิดา แต่ดูไร้เลือดฝาด
สี่ปีผ่านไป นางยังคงความงามเหนือโลก โจวสิงไม่เคยเห็นใครสวยเท่านางมาก่อน
ซ่างกวนไห่ถังเหรอ
ขอโทษที โจวสิงไม่ชอบปากหนาๆ แบบนั้น
เสี่ยวหลงนวี่ขยับตัว โจวสิงรีบยกกระบี่ตั้งการ์ด
แต่นางแค่กระโดดลงจากสิงโตหิน เดินเข้ามาหาช้าๆ ท่าทางไม่เหมือนจะสู้ โจวสิงเลยลดการป้องกันลงนิดหน่อย
อาจารย์ข้าบาดเจ็บ ท่านช่วยรักษาอาจารย์ข้าได้ไหม
เสียงใสราวระฆังเงินเอ่ยขึ้น
โจวสิงอึ้ง เจ้ามาหาข้า เพื่อให้รักษาอาจารย์ ไม่ใช่เรื่องเมื่อสี่ปีก่อน
เสี่ยวหลงนวี่หน้าแดงขึ้นมาแวบหนึ่ง ก่อนจะกลับไปซีดเหมือนเดิม ท่านเห็นข้า ข้าแทงท่าน ท่านหลบได้ แต่ข้าก็แทงโดน ถือว่าหายกัน
จิวม่อจื้อทำหน้าอยากรู้อยากเห็น มองสลับไปมาระหว่างสองคน
เกิดอะไรขึ้น
ถึงจะเป็นพระ แต่เรื่องรักๆ ใคร่ๆ ก็พอดูออกนะ สองคนนี้มีซัมติงแน่ๆ
โจวสิงเห็นสายตาจิวม่อจื้อก็มองค้อน แล้วหันมาถาม อาจารย์เจ้าเป็นอะไร
เสี่ยวหลงนวี่เล่าเสียงเรียบ มีชายแก่บ้าคลั่งบุกเข้ามาในสุสาน ท่านย่าบรรพชนกำลังปิดด่าน อาจารย์เลยออกไปสู้ แต่สู้ไม่ได้ ถูกซัดบาดเจ็บ ท่านย่าบอกว่าอาจารย์โดนลมปราณคางคก ชายแก่คนนั้นน่าจะเป็น
โจวสิงและจิวม่อจื้อพูดพร้อมกัน พิษประจิมอาวเอี้ยงฮง
เสี่ยวหลงนวี่พยักหน้า ท่านย่าทำได้แค่ระงับอาการ ถ้าไม่มีหมอฝีมือดีรักษา อาจารย์ข้าคงไม่รอด ข้าไม่อยากให้อาจารย์ตาย ท่านช่วยอาจารย์ข้าหน่อยเถอะ
แม้น้ำเสียงจะเศร้า แต่สีหน้านางยังคงเรียบเฉย
จิวม่อจื้อตาเป็นประกาย อยากสู้กับอาวเอี้ยงฮง แต่โจวสิงขมวดคิ้ว
เสี่ยวหลงนวี่โตขนาดนี้ อาวเอี้ยงฮงยังมีชีวิตอยู่ก็ไม่แปลก แต่ในนิยาย อาจารย์ของนางกับท่านย่าหลินเฉาอิงน่าจะตายไปนานแล้ว นี่กลับยังมีชีวิตอยู่
โชคดีคราวก่อนไม่ได้มุดเข้าไป ไม่งั้นคงได้ตายคาที่
โจวสิงถอนหายใจโล่งอก
เสี่ยวหลงนวี่พูดต่อ อาจารย์บอกว่า ข้าเป็นหญิง ท่านแอบดูข้าอาบน้ำ ข้าเสียเปรียบ แต่ถ้าท่านช่วยรักษาอาจารย์ ข้าจะไม่เอาความ ตกลงไหม
โจวสิงและจิวม่อจื้อตาโต
จิวม่อจื้อ: พระอย่างข้าฟังเรื่องนี้ได้เหรอ
โจวสิงหน้าแดงเถือก แอบดูอะไร คนฝึกยุทธ์เขาเรียกว่าบังเอิญเจอต่างหาก
โชคดีที่นางพูดเบา ไม่งั้นคนรอบข้างคงฮือฮา
โจวสิงกระแอม พูดเบาๆ หน่อย ข้าตกลงช่วยก็แล้วกัน
เรื่องอื่นไม่กลัว แต่เรื่องแอบดูสาวอาบน้ำนี่ ยอมรับไม่ได้ (แต่ก็ยอมรับว่านางเสียเปรียบจริง)
เราจะออกเดินทางเมื่อไหร่
แววตาเสี่ยวหลงนวี่ฉายแววยินดีเล็กน้อย
อาจารย์เจ้าอาการหนักไหม ท่านย่าบอกหรือเปล่าว่าจะทนได้นานแค่ไหน
โจวสิงไม่อยากย้อนไปเขาจงหนาน แล้วตีรถกลับมาเจียงหนาน แล้วค่อยไปเขาเหลยกู่ เสียเวลาแย่
เสี่ยวหลงนวี่ตอบทันที ท่านย่าช่วยประคองอาการไว้ ได้อีกครึ่งปี ถ้าไม่มีหมอมารักษา อาจารย์คงต้องนอนรอความตาย
โจวสิงโล่งอก ครึ่งปีทันถมเถ
ลมปราณคางคกเน้นพลังสะสม เส้นเอ็นที่หลังอาจารย์เจ้าคงขาดสะบั้นสินะ
เสี่ยวหลงนวี่พยักหน้า ใช่ มีเตียงหยกเย็นช่วยกดอาการ และท่านย่าเดินลมปราณช่วย เลยยื้อไว้ได้ครึ่งปี
โจวสิงคำนวณเวลาแล้ว ข้าบอกตามตรง ข้ามีธุระต้องไปเจียงหนานก่อน แต่ข้ารับปากว่าจะไปรักษาอาจารย์เจ้าที่เขาจงหนาน หลังจากเสร็จธุระแล้ว
ข้าจะไปเจียงหนานรับคนสองคน แล้วรีบไปเขาเหลยกู่ที่ลั่วหยาง เสร็จแล้วค่อยไปเขาจงหนาน ทั้งหมดใช้เวลาไม่เกินสองเดือน ตกลงไหม
ท่านเป็นหมอ จะรักษาเมื่อไหร่ย่อมขึ้นอยู่กับท่าน ข้าฟังท่าน แต่ข้าจะขอเดินทางไปด้วย
เสี่ยวหลงนวี่ยืนกราน โจวสิงพยักหน้า นางจึงมายืนข้างหลังเขา
จิวม่อจื้อยิ้มค้าง ปกติมีแค่เขากับโจวสิง ตอนนี้มีส่วนเกินโผล่มา ไม่ชินเลยแฮะ
จิวม่อจื้อมองเสี่ยวหลงนวี่ด้วยสายตาไม่พอใจ
เขารู้สึกเหมือนกำลังจะสูญเสียอะไรบางอย่างไป
โจวสิงจูงม้าประกาศ ทุกท่าน ข้าเจอคนรู้จัก และรับปากจะไปรักษาอาจารย์นาง เวลากระชั้นชิด แต่ในเมื่อเข้ามาแล้ว ข้าจะเปิดรักษาต่อในวันนี้ตามปกติ
แต่นับจากวันนี้ ข้าของดรักษาชั่วคราว จนกว่าจะลงจากเขาจงหนาน
ฝากบอกต่อๆ กันด้วย
ชาวยุทธ์รับคำ พวกเขาไม่สนหรอกว่าคนข้างหลังจะทันไหม ขอแค่ตัวเองทันก็พอ
โจวสิงเข้าพักที่โรงเตี๊ยม กิจวัตรเดิม รักษา ฝึกวิชา นอน
แต่คราวนี้มีเสี่ยวหลงนวี่ แม่เศรษฐีนีมาเพิ่ม
ใช่แล้ว นางรวยมาก ห่อผ้าบนหลังม้าเต็มไปด้วยเพชรนิลจินดา
นางบอกว่าในสุสานมีแบบนี้อีกหลายสิบหีบ แถมมีอาวุธยุทโธปกรณ์สำหรับกองทัพนับพัน
เช้าวันรุ่งขึ้น สามคนออกเดินทาง จิวม่อจื้อมองโจวสิงขี่ม้าเคียงคู่เสี่ยวหลงนวี่ด้วยสายตาอาลัยอาวรณ์
ไม่ใช่เกลียดเสี่ยวหลงนวี่นะ แต่ถนนมันแคบ เขาเลยต้องมาขี่รั้งท้าย
ตำแหน่งข้างกายโจวสิง มันเคยเป็นของเขา
เดินทางหนึ่งวัน ก็ถึงเมืองทางตะวันตกเฉียงใต้ของกูซู
เมืองเจียซิง
YOU MAY ALSO LIKE
