ระบบจอมยุทธ์สุดโกงแห่งโลกคู่ขนาน - ตอนที่ 718 คนไร้ยางอาย (1)

ตอนที่ 718 คนไร้ยางอาย (1)
เมืองเทียนจือค่อนข้างกว้างใหญ่แบ่งเป็นเมืองชั้นนอกและเมืองชั้นใน

หลักๆมีตำหนักราชาและจวนเหนือราชาสี่สิบเก้าแห่งเหนือราชาไม่ว่าจะอยู่ที่นี่หรือไม่มีตำแหน่งอยู่ที่นี่จวนราชาก็ไม่อาจขาดไปได้

ในเวลาเดียวกันกับที่พวกฟางผิงเข้าเมืองในตำหนักราชาตำหนักข้างหลังหนึ่งชายกลางคนใบหน้าซีดเซียวมองหลี่อันที่อยู่ข้างล่างเนิ่นนานก่อนจะถอนหายใจเบาๆ

ไม่เป็นไรเจ้านนี่นะยังเด็กเกินไปหลายปีมานี้เร้นกายอยู่ในตำหนักขาดแคลนประสบการณ์ไปบางแม้จะฉลาดกลับไม่มีความเชี่ยวชาญ

หลี่อันเผยสีหน้าสำนึกผิดก้มหัวว่าเสด็จพ่อลูกสร้างเรื่องให้ท่านแล้ว…

มหรอ

เจ้าราชสำนักโบกมือเบาๆยายสายตาไปยังนอกเมืองเนิ่นนานก่อนจะเอ่ยว่ายังไงข้าก็ยังเป็นเจ้าราชสำนักผู้ที่ตาย

ก็ไม่ใช่เหนือราชาราชสำนักเทียนจือแม้จะถูกคนเดาได้นั่นแล้วจะยังไง?

ยิ่งไปกว่านั้นไม่มีหลักฐานใครจะกล้าตั้งคำถามกับข้า?

เจ้าราชสำนักก็มองไปทางหลี่อันอีกครั้ง

ถอนหายใจว่าแต่เรื่องนี้กระตุ้นให้ราชสำนักเทียนหมิงระวังตัว

ขึ้นมาช่วงนี้อย่าออกจากเมืองจักรพรรดิป้องกันไม่ให้เกิดปัญหาลูกทราบแล้ว

ช่วงนี้ไปฝึกวิชาที่ทะเลสาบชีวิตเถอะข้าบอกกับผู้พิทักษ์เทียนอวิ๋ไหวแล้วพยายามหลอมกะโหลกให้เสร็จสิ้นเร็วที่สุดเข้าสู่ขั้นอารยะซะ

หลี่อันเผยแววตาดีใจไปฝึกวิชาที่ทะเลสาบชีวิต?

อย่าลืมว่าแม้จะเป็นเขาไปทะเลสาบชีวิตก็ไม่ใช่เรื่องง่ายดาย

หลี่อันเอ่ยทันทีลูกจะไปเดี๋ยวนี้เสด็จพ่องั้นครั้งนี้ผลวิเศษ…

ครั้งนี้ผู้พิทักษ์เทียนอวิ๋ออกผลวิเศษแคสามลูกเท่านั้นเจ้าเกรงว่าจะไม่ได้แล้ว

หลี่อันหน้าเปลี่ยนสีเล็กน้อยเจ้าราชสำนักเอ่ยเสียงเบา

หากจิเหยามาไม่ว่าจะเพื่ออะไรล้วนต้องส่งให้นนางหนึ่งลูกที่เหลือสองลูก…เฟิงเมี่ยเชิงน่าจะเอาไปหนึ่งลูก

เฟิงเมี่ยเชิง?

หลี่อันเผยสีหน้ามีโทสะขืนมากดเสียงว่าเสด็จพ่อทำไมเขาถึงได้…

อย่าแสดงสีหน้าออกมา!

เจ้าราชสำนักหัวเราะเบาๆเอ่ยอย่างเรียบนิ่งกระเพื่อม

น้ำถึงจะเกิดคลื่นได้! ในเมื่อตระกูลเฟิงอยากได้ตำแหน่ง

เจ้าราชสำนักงั้นก็ทำให้พวกเขาสมใจ! เฟิงเมี่ยเชิงทำเรื่องต่ำช้าไม่หยุดหย่อนกลับได้รับผลประโยชน์ได้รับรางวัลอยู่ตลอด

เจ้าคิดว่าเป็นเรื่องดีจริงๆหรือไง? ยิ่งเป็นแบบนี้ก็ยิ่งทำให้คนไม่พอใจยิ่งทำให้คนขุ่นเคืองมากขึ้น! ครั้งนี้ข้ายังช่วยเขา

เอ่ยถึงเรื่องแต่งงานเชื่อมสัมพันธ์กับจิเหยาต่อหน้าทุกคน! ถ้าเป็นไปได้อยากให้คนในตำหนักเหนือราชาพูดเพื่อราชาเฟิงด้วยซ้ำ

เจ้าตำหนัก…บางทีอาจจะเหมาะสมกว่าราชา

เจ้าราชสำนักหัวเราะอันเออหัวเราะเป็นคนสุดท้ายถึงจะนับว่าชนะต้องรู้จักอดกลั้นยังอายุน้อยเกินไปไม่มีความอดกลั้นพอ

หลี่อันละล่ำละลักว่าลูกน้อมรับคำสอน! แต่ราชาเฟิงกล้ารับตำแหน่งเจ้าราชสำนักงั้นหรือ?

เขายอมไม่กล้าแต่มีคนกล้าก็เพียงพอแล้ว! ราชาเฟิง

ราชาไห่คนพวกนี้หลายปีนี้ล้วนไปมาหาสู่กันอย่างลับๆ

แอบวางแผนร้ายซึ่งกันและกันล้วนเป็นเหนือราชาทั้งหมดใครจะยินยอมอยู่ต่ำกว่า?

เจ้าราชสำนักมองไปทางหลี่อันพอพูดเรื่องพวกนี้กับเจ้าเพราะอยากให้เจ้าเข้าใจต้องทำทุกเรื่องให้อยู่ในความเหมาะสมอดทนก็ไม่อาจอดทนอยู่ตลอดเหมือนกัน

อดทนจนถึงสุดท้ายเจ้าก็จะกลายเป็นคนไร้ประโยชน์อวดดีก็

ไม่อาจอวดดีจนเกินไปไม่อย่างนั้นมองตัวเองไม่ชัดเจนจะทำให้เจ้าหลงผิดเหมือนกัน

เจ้าแบกรับคำดูถูกมาหลายสิบปีลืมฐานะตัวเองไปหมดแล้ว

เฟิงเมี่ยเชิงและราชาเฟิงโอหังเกินไปเกรงว่าราชาเฟิงจะคิดว่าเขาสามารถแข่งขันกับเจ้าตำหนักได้จริงๆ

อันเออจำไว้ให้ดีทุกเรื่องต้องมีความเหมาะสมพิจารณายังไงควบคุมยังไงทั้งหมดล้วน

ขึ้นอยู่กับเจ้า

เจ้าราชสำนักหัวเราะขืนมาอีกครั้งเอ่ยว่าไปเถอะ

พิจารณาคำพูดของพ่อให้ดีๆ…

เสด็จพ่อแต่ผลวิเศษมีสามลูก…

เจ้าราชสำนักมองเข้าไปอีกครั้งขมวดคิ้วเล็กน้อยเอ่ย

อย่างเคร่งขรึมอย่าคิดจะสำเร็จในครั้งเดียว! เกิน

พอดีก็คือทำได้ไม่ดี! ผลวิเศษสามลูกหนึ่งลูกให้จิเหยาหนึ่งลูกให้เฟิงเมี่ยเชิง

ให้อีกลูกข้าจะพยายามบอกให้ผู้พิทักษ์

เทียนอวิ๋ประทานให้ทายาทของราชาไห่!

หลี่อันจมดิ่งในความเงียบทันทีผ่านไปสักพักจึงเอ่ยด้วย

แววตาสว่างวาบความหมายของเสด็จพ่อคือทำให้เหนือ

ราชาคนอื่นๆเกิดความไม่พอใจ?

ยังไม่นับว่าโง่งม

เจ้าราชสำนักเอ่ยด้วยรอยยิ้มอันที่จริงมอบให้ราชาเฟิงสองลูกจะดีที่สุดกลัวแค่ว่าเขาจะไม่เอา!

พ่อของเฟิงเมี่ยเชิงไม่รู้ว่าจะมาหรือเปล่าถ้ามามอบให้เขาจะดีที่สุด!

ผลวิเศษสามลูกเหนือราชาสี่สิบเก้าคนนอกจากเจ้าตำหนักที่ไม่สนใจเหนือราชาคนอื่นๆล้วนอยากแย่งชิงให้ทายาททั้งนั้น

ลูกนั้นที่ให้จิเหยานับเป็นอะไรแต่มอบให้ราชาเฟิงสองลูกเจ้าคิดว่าเหนือราชาคนอื่นจะคิดยังไง?

ไม่พอใจคิดว่าราชาเฟิงเหิมเกริมทั้งจะคิดว่าตระกูลเฟิงละโมบ!

เข้าใจแล้วสินะ?

ลูกเข้าใจแล้ว!

เวลานี้หลี่อันไม่สนใจเรื่องผลวิเศษอีกครุ่นคิดอยู่พักหนึ่งจู่ๆก็เอ่ยว่าเสด็จพ่อในเมื่อตระกูลเฟิงอยากกดหัวลูกกดหัวเสด็จพ่อ…งั้นไม่สู้ให้ลูกแสดงละครอีกครั้ง!

ครั้งนี้ลูกจะแข่งขันกับเฟิงเมี่ยเชิง! แม้จะถูกเขาเยาะเย้ยสบประมาท

นั่นก็ไม่นับเป็นอะไร! ยิ่งเฟิงเมี่ยเชิงเหิมเกริมเท่าไหร่ยิ่งอวดดีเท่าไหร่ก็ยิ่งจะทำให้คนเกลียดชังขึงขื่นเท่านั้น…

เจ้าราชสำนักขมวดคิ้วเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยว่าอันเออ

เจ้าก็รู้ว่าหากเป็นแบบนี้เจ้าจะเสื่อมเสียเกียรติทั้งหมดนับตั้งแต่นี้ไปจะไม่มีใครเห็นความสำคัญของเจ้าอีก…

ลูกเข้าใจ! แต่สิ่งที่ลูกเข้าใจคือมีฝีมือถึงจะเป็นรากฐานสำคัญ!

หลี่อันกัดฟันว่าขอแค่ลูกกลายเป็นเหนือราชางั้นความอัปยศในวันนี้ก็ไม่อาจมีใครเอ่ยถึงอีก!

เฟิงเมี่ยเชิงเวลานั้นหากยังไม่ตายเขาเหยียดหยามเหนือราชาก็เป็นได้แค่เรื่องขำขันเท่านั้น!

เจ้าราชสำนักเงียบไปพักหนึ่งเนิ่นนานก่อนจะเอ่ยว่าแล้วแต่เจ้าละกัน

งั้นลูกขอตัว!

รอหลี่อันออกไปแล้วเจ้าราชสำนักก็เคาะบัลลังก์เบาๆ

ไม่นานข้างกายก็มีเงาปรากฏขึ้น

ส่งคนไปเขตแดนเขตทางใต้คนของเขตแดนเขตทางใต้ใครโจมตีฆ่าคนของมหาวิทยาลัยเซี่ยงไฮ้จะประทานรางวัลให้ทั้งหมด!

ฆ่ากระบือมอจะมอบน้ำพุแห่งชีวิตให้หนึ่งร้อยกลองอาวุธวิเศษขั้นแปดหนึ่งชิ้นเคล็ดวิชาเส้นทางเทพสามฉบับ!

ฆ่าราชาอสรพิษให้รางวัลเท่ากันฆ่าขั้นอารยะหนึ่งคนให้เคล็ดวิชาเส้นทางเทพหนึ่งฉบับอาวุธวิเศษขั้นแปดหนึ่งชิ้น

ฆ่าขั้นแม่ทัพหนึ่งคนให้เคล็ดวิชาเส้นทางเทพหนึ่งฉบับอาวุธวิเศษขั้นเจ็ดหนึ่งชิ้น…

“เจ้าราช…”

ไปคนผู้นั้นออกไปอย่างรวดเร็วรอคนไปแล้วเจ้าราชสำนักก็เอ่ยพึมพำ

เป็นแค่ขั้นขุนพลกล่าววางแผนกับหลี่อันใจกล้าไม่่น้อยมหาวิทยาลัยเซี่ยงไฮ้ไม่ใช่คนอ่อนแอคนตายเพราะความโลภเมืองเยาขุยก็ต้องพังพินาศเหมือนกัน

ขึ้นชื่อว่าเป็นเมืองแนวหน้าสุดของเขตแดนเขตทางใต้ที่ทำสงครามกับมหาวิทยาลัยเซี่ยงไฮ้ประทานรางวัลแบบนี้เจ้าเมืองเยาขุยจะไม่ใจสั่นคลอนได้ยังไง?

เขาไม่สั่นคลอนยอดฝีมือใต้อำนาจเขาจะไม่สั่นคลอนได้หรือไง?

ผู้ฝึกยุทธ์ดินแดนแห่งการเกิดใหม่ล้วนเป็นพวกหัวแข็งมีความแค้นต้องชำระอยู่แล้ว

ฆ่าคนของพวกเขามหาวิทยาลัยเซี่ยงไฮ้ก็ไม่ใช่รับมือได้ง่ายเกรงว่าจะล้างแค้นอย่างเต็มรูปแบบอีกครั้ง

ขุยหลัว…ไปตายได้แล้ว

เจ้าราชสำนักพึมพำในใจส่วนขุยหมิงคนอยู่ในราชสํานักไม่ช้าก็เร็วต้องตายเหมือนกัน

คนตัวเล็กๆก็ควรต้องเจียมตัวเรื่องที่เกี่ยวข้องกับตำแหน่งเจ้าราชสำนักเช่นนี้เป็นเรื่องที่พวกเขามأเข้ามายุ่งเกี่ยวได้หรือไง?

เจ้าราชสำนักไม่สนใจเรื่องนี้อีกแค่ผู้ฝึกยุทธ์ขุนพลคนหนึ่งชื่อสามารถกระจายมาถึงเขาก็เป็นความโชคดีของอีกฝ่ายแล้ว

อย่าพูดถึงเขาเลยขุยหลัวขั้นอารยะเขตแดนข้างนอกนั่นถูกเขาล่วงรู้ก็นับเป็นความโชคดีแล้วเหมือนกัน