ระบบจอมยุทธ์สุดโกงแห่งโลกคู่ขนาน - ตอนที่ 719 ผลประโยชน์เล็กน้อยไม่คุ้มค่า (1)

ตอนที่ 719 ผลประโยชน์เล็กน้อยไม่คุ้มค่า (1)
ในเรือนเล็กห้องโถงถูกปัดกวาดอย่างสะอาดสะอ้านฟางผิงนั่งอยู่บนเก้าอี้หลักไม่มีคนมาปรนนิบัติเหมือนกันนี่ทำให้ฟางผิงไม่พอใจอยู่บ้างรินน้ำชาให้ตัวเองแล้วก็ส่ายหน้าเล็กน้อย

ดูท่าพวกเรายังไม่ได้รับความสำคัญกระทั่งบ่าวรับใช้ยังไม่มี

จากเขตแดนข้างนอกมาราชสำนักก็ไม่รู้ว่าโชคดีหรือเคราะห์ร้ายกันแน่

จิ่นอวี๊ไหวรีบเอ่ยด้วยรอยยิ้มน้องขุยไม่จำเป็นต้องรีบร้อนสำเร็จในคราวเดียว…

เขายังพูดไม่ทันจบฟางผิงก็คลี่ยิ้มว่าพี่จิ่นพูดมาเถอะ

หืม?

จิ่นอวี๊ไหวเผยสีหน้าแปลกใจเอ่ยด้วยรอยยิ้มน้องขุยอยากให้ข้าพูดอะไร?

ไม่จำเป็นต้องเสแสร้งกับข้า

ฟางผิงเอ่ยด้วยสีหน้าหยอกเย้าข้าสงสัยอย่างยิ่ง

ไปเอายาบำรุงดินแดนแห่งการเกิดใหม่มากมายขนาดนั้นมาจากที่ไหนกัน!

ยาสิบเอ็ดแวบเดียวก็มีเป็นสิบเม็ดแล้วข้าว่าเจ้าคงพกมาไม่น้อย…พี่จิ่นข้าไม่ใช่คนโง่พอข้าเคยทำสงครามกับผู้ฝึกยุทธ์เกิดใหม่อยู่หลายครั้งไม่ได้ขาดแคลนความรู้พวกนี้

คนของเขตหวงหามและดินแดนแห่งการเกิดใหม่ไม่ได้คลุกคลีกันเท่าไหร่หลักๆยังคงเป็นคนของเขตแดนข้างนอกอย่างพวกเราที่ทำสงคราม

เจ้าปิดบังคนอื่นได้กลับไม่อาจปิดบังพวกเราได้ครั้งนี้คนจากเขตแดนข้างนอกส่วนใหญ่แทบจะตายกันหมดยังเหลืออีกบางส่วนที่เป็นพวกไร้ประโยชน์เกรงว่าคงไม่เคยเจอผู้ฝึกยุทธ์เกิดใหม่เหมือนกัน

ข้าต่างออกไปก่อนหน้านี้พ่อข้าก็เกือบตายในน้ำมือผู้ฝึกยุทธ์เกิดใหม่เหมือนกันข้าเคยศึกษาเกี่ยวกับผู้ฝึกยุทธ์เกิดใหม่มาเหมือนกัน…ถ้ายอดฝีมือระดับสูงหนึ่งคนควักยาบำรุงพวกนี้ออกมา…

จิ่นอวี๊ไหวละล่ำละลักว่าน้องขุยเข้าใจผิดแล้วยาบำรุงท่านพอมอบให้ข้า…

เจ้าคิดว่าข้ารังแกง่ายหรือไง?

ฟางผิงเผยสีหน้าแข็งทื่อเอ่ยอย่างเยือกเย็นก่อนหน้านี้เจ้าคงลืมไปแล้วในเขตแดนหกทางใต้ข้าเคยทำการค้ามาก่อน

อย่ามองว่าตอนนี้นคนตายหมดแล้วแต่ก่อนหน้านี้ข้าเคยถามบางเรื่องจากเจ้า!

ในเขตแดนหกทางใต้เดิมทีเจาก็ไม่ได้รับความสำคัญจากพ่อของเจ้าพ่อเจ้าจะมอบยาบำรุงของดินแดนแห่งการเกิดใหม่ให้เจ้าเป็นจำนวนมากได้ยังไง?

ความโลภนั่นทำให้คนตายได้!

จิ่นอวี๊ไหวสีหน้าไม่เปลี่ยนแปลงเอ่ยด้วยรอยยิ้มขุยเข้าใจผิดแล้วจริงๆ…

งั้นข้าจะไปบอกกับองค์ชายองค์ชายอาจจะไม่เคยคลุกคลีกับผู้ฝึกยุทธ์ดินแดนแห่งการเกิดใหม่ไม่ค่อยเข้าใจเรื่องพวกนี้เท่าไหร่แต่ขอแค่ข้าชี้จุดที่น่าสงสัยให้องค์ชายเจ้าเดาสิวะว่าจะเกิดอะไรขึ้น?

ในที่สุดจิ่นอวี๊ไหวก็หน้าเปลี่ยนสีแล้วครั้งนี้ประมาทไปจริงๆ!

เขาคิดว่าไม่มีใครตระหนักถึงจุดนี้เมืองที่ทำสงครามกับดินแดนแห่งการเกิดใหม่มีมากมายได้รับยาบำรุงมาแค่นี้จะเป็นไรไป?

แต่นอนนี้ทึกไม่ถึงว่าจะถูกคนสงสัยแล้ว!

ความโลภ!

จิ่นอวี๊ไหวนึกย้อนเสียใจอยู่บ้างเขาโลภจริงๆเขาคิดจะกอบโกยเงินในเขตหวงหามเผื่อมาเขตหวงหามแล้วอาจจะตัดขาดการติดต่อกับดินแดนแห่งการเกิดใหม่ไปหลังจากนี้ก็ไม่มีรายรับอีกกลับคาดไม่ถึงว่านี่เพิ่งจะเริ่มต้นก็ถูกขุยหมิงจับตามองแล้ว

แม้จะหวาดกลัวในใจจิ่นอวี๊ไหวยังคงเอ่ยด้วยรอยยิ้ม

น้องขุยเข้าใจผิดจริงๆแล้วยาบำรุงพวกนี้…เอาเถอะข้ายอมรับส่วนหนึ่งได้มาจากการสังหารขุนพลของดินแดนแห่งการเกิดใหม่อีกส่วนข้ารับซื้อมาจากในเมืองก่อนจะเดินทางออกมา

ก่อนหน้านี้ข้าก็คาดเดาไว้แล้วผู้ฝึกยุทธ์ในเขตหวงหามอาจจะไม่เคยเห็นสิ่งของของดินแดนแห่งการเกิดใหม่เสมอไปคิดว่าสามารถหาเงินได้…

สังหารขุนพล?

ฟางผิงแค่นหัวเราะเรื่องนี้ข้าเคยได้ยินมาเหมือนกันได้ยินว่าเจ้าเคยสังหารขุนพลนับสิบคนในเมืองจินมูจุดนี้ทุกคนต่างรู้ทั่วกัน!

แต่พี่จิ่นอาจจะลืมบางเรื่องข้าอาจไม่ได้รู้น้อยกว่าเจ้าเสมอไปพวกนายท่านไม่ได้สนใจว่าขุนพลมีเท่าไหร่สนใจแคยอดฝีมือระดับสูงพวกนั้นแต่ข้าอยากแสดงฝีมือเพื่อพ่อมาโดยตลอดเอาแต่ศึกษาสถานการณ์ของดินแดนแห่งการเกิดใหม่

ขุนพลหลายสิบคน…ขุนพลหลายสิบคนในดินแดนแห่งการเกิดใหม่เทียบกับแม่ทัพหลายสิบคนของพวกเรายังหายากยิ่งกว่าพูดปดนั้นก็ต้องดูคนด้วย!

ฟางผิงเห็นร่างจิ่นอวี๊ไหวขยับเล็กน้อยจึงเอ่ยด้วยรอยยิ้มอย่าคิดจะฆ่าขาปิดปากเจ้าไม่กล้าหรอก! ฆ่าข้าที่นี่หรือเจ้ายังคิดจะหนีออกไปได้?

จิ่นอวี๊ไหวเจ้าประมาทเกินไป! เพื่อผลประโยชน์เล็กน้อยแค่นี้ทึกไม่ถึงว่าจะกล้าค้าขายยาบำรุงของผู้ฝึกยุทธ์เกิดใหม่

ในเขตหวงหามไม่มีใครใส่ใจก็แล้วไปหากมีคนตระหนักได้เจ้าต้องตายอย่างแน่นอน!

ตอนนี้จิ่นอวี๊ไหวฟื้นฟูท่าทีที่เป็นปกติแล้วเช่นกันกดความหวาดหวั่นลงไปเอ่ยด้วยรอยยิ้มข้าไม่ค่อยเข้าใจเรื่องที่น้องขุยพูดเท่าไหร่ข้าฆ่าศัตรได้ในช่วงสงครามหรือมีปัญหาอะไร?

เขตแดนเจ็ดทางใต้ไม่เคยเจอเรื่องแบบนี้ไม่ได้หมายความว่าเขตแดนหกทางใต้จะไม่มี

น้องขุยเป็นแค่ผู้ฝึกยุทธ์เมืองเยาขุยคนหนึ่งที่ไม่ค่อยออกจากเมืองจะรู้สถานการณ์ที่แทจริงของดินแดนแห่งการเกิดใหม่ได้ยังไง?

น้องขุยให้มาที่นี่คงไม่ใช่แค่พูดคุยเรื่องพวกนี้สินะ? ถ้ามีแค่นี้งั้นข้าคงต้องขอตัว…

ฟางผิงเอ่ยด้วยรอยยิ้มจะรีบไปทำไมพี่จิ่นมาคุยกันอย่างเปิดเผยเถอะตอนนี้เจ้าและเข้าเข้าสู่ราชสำนักวันหน้ายังไม่รู้ว่าจะเป็นยังไงตอนนี้เจ้าและข้าฝากตัวกับองค์ชายเฟิงก็ถือว่าเป็นหนึ่งเดียวกันแล้วแต่เส้นทางผู้ฝึกยุทธ์ยังต้องอยู่ด้วยตัวเอง

ข้าเห็นว่าพี่จิ่นขายยาบำรุงบางส่วนออกไปก็ได้หินชีวิตนับพันก้อนมาง่ายๆแล้ว…

พี่จิ่นข้าไม่ได้อยากจะหาเรื่องแค่อิจฉาอยู่บ้างเท่านั้นทรัพยากรข้าก็อยากได้เหมือนกันพ่อข้าเป็นยอดฝีมือขั้นอารยะสะสมมาร้อยปียังไม่เท่ากับพี่จิ่นหาเงินในวันเดียวถ้าเป็นไปได้พี่จิ่นพาข้าร่ำรวยไปด้วยเป็นยังไง?

เห็นจิ่นอวี๊ไหวไม่พูดฟางผิงก็เอ่ยด้วยรอยยิ้มคนคนเดียวมีกำลังจำกัดทั้งตอนนี้เจายังไม่ได้รับความสำคัญจากองค์ชายแม้จะมีทางไปก็อาจจะใช้การไม่ได้เสมอไป!

แต่ข้าไม่เหมือนกันข้าได้รับความสำคัญจากองค์ชายรอข้าถึงขั้นแม่ทัพแล้วบางทีอาจจะขอให้องค์ชายอนุญาตให้เข้าออกเขตแดนข้างนอกได้!

ถึงเวลานั้นก็เป็นคนละเรื่องแล้ว

ฝึกวิชานั้นก็คือทรัพยากร! ขุนพลถึงแม่ทัพต้องใช้ของล้ำค่าเป็นจำนวนมากเพิ่มจิตไม่แตกดับของพวกเราแม่ทัพถึงขั้นอารยะก็เหมือนกันสิ้นเปลืองอย่างหนัก

อยากจะถึงขั้นแม่ทัพสวรรค์นั้นต้องหลอมร่างไม่แตกดับน้ำพุชีวิตเป็นของล้ำค่าที่สุดในตอนนี้ไม่ก็ของล้ำค่าอย่างผลหลอมร่างทองเทือกนั้นแต่มูลค่าล้วนเป็นที่น่าตกใจ!

พึ่งพาพวกเราเองต้องใช้เวลาเท่าไหร่? พึ่งพาจากองค์ชายประทานให้ต้องเสี่ยงเป็นเสี่ยงตายกี่ครั้ง? ร้อยปี? หรือว่าพันปี?

พี่จิ่นข้าเพียงแสดงความจริงใจในเมื่อละทิ้งทุกอย่างของเขตแดนข้างนอกแล้วมาถึงเขตหวงหามมาถึงราชสำนักงั้นก็ไม่จำเป็นต้องเสียดายค่าแลกเปลี่ยนทั้งหมดเพื่อให้แข็งแกร่งขึ้น!

ไม่ต้องคิดสนใจ! ทุกสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อวานพี่จิ่นยังมองไม่ชัดเจนหรือไง? พวกเรามาถึงที่นี่เป็นหรือตายอยู่แค่เอื้อมมือเท่านั้นไม่แข็งแกร่งขึ้นเกรงว่าคงต้องตายในเร็วๆ นี้!