ระบบฝึกสอนลูกศิษย์ : ปลุกพรสวรรค์ระดับ F เป็น พรสวรรค์ระดับ SSS! - บทที่ 164 เสียสละตัวเองงิ้นเหรอ?

สองนาที่ ครึง
ตั้งแตที่เยชวงเยวสัมผัสลำแสงสีเลือด เธอก็หายตัว ไปจากสะพานและปรากฏตัวบนเวที่ สีเลือด จากนันก็เอาชนะ คูตอสูและกลับมาบนสะพาน
เวลาผานไปเพียงแคสองนาทีครึงเทานัน
ถ้าหักเวลาที่สนามประลองเลือดประกาศเริ่มการตอสู้ และเวลารอคอยออกไป
เวลาทีแทจริงคือหนึงนาที!
แม้วาคูตอสู้จะเป็นผู้ใช้พลังธรรมชาติระดับหนึ่งขั้นเก้า แตก็ไมมีพลังต้านทานเยชวงเยวที่อยู่ในระดับสองขั้นสามได้
ครั้งนี้เยชวงเยวเป็นตัวเต็งอันดับหนึ่งที่จะชนะสองเกม
อย่างไมต้องสงสัย
บนสะพานขนาดใหญ่ ฺในตอนนีมี เพียงเยชวงเยวเทานัน ที่อยูที่นั่น
แตในวินาทีถัดมารางผมทองตาสีฟ่าของวิลเลียมก็ ปรากฏ ขึ้นอยางเงียบ
“นาเบือจัง การเป็นผูไรพายชางโดดเดียวเหลือเกิน..
วิลเลียมทำปากจุบแลวกวาดตามองไปทัวสะพานอยาง ไรจุ ดหมาย พร้อมจะดูวามิใครอยูที่นั่นหรือไม่
แตเมื่อเขาหันหน้าไป สีหน้าของเขาก็แข็งค้างและ มานตาขยายอยางควบคุมไมได
“เป็นคุณนี่เอง คุณเร็วกวาผมด้วยซ้ำ!”
ในตอนนี้หัวใจที่สงบนิ่งของวิลเลียมถูกกระตุ้นอยาง เงียบ และใบหนาทีสดใสเป็นประจำของเขาก็กระตุกอยาง
ประหลาด
อารมณของเขาดิงลงทันที่ และความมืดมนวาบผานใน
ดวงตาของเขา
เขาคิดวาเขาจัดการกับคนที่มีพลังขั้นเก้าบนสนาม ประลองเลือดไดเร็วพอแลว แตไมเคยคาดคิดวา.
แมวาสนามประลองเลือดนีจะมีการสุม ฺและ
มีความเป็นไปได้สูงที่คูตอสู้ที่ถูกจัดให้อีกฝ่ายในรอบนี้
จะคอนขางออน
แตถึงอยางนัน เขาก็ยังทำใจไมได
ตั้งแตเด็กจนถึงมัธยมปลาย เขาไดรับการศึกษาชันยอด
ในสหภาพยุโรป
ดวยสายเลือดครึงตาเซียในรางกาย ความเขาใจและ ความสามารถของเขาจึงเหนือกวาคนในสหภาพยุโรปที่แม้แต่ การนังยอง แบบเอเชียก็ยังทำไมได
ไมวาจะในสหภาพยุโรปหรือต้าเซีย ไมวาจะเมือไหรหรือ ที่ไหน เขาก็เป็นคนที่โดดเดนที่สุดเสมอ
ง นันตอนนี เยชวงเยวจึงดึงดดสายตาเขาอยางมาก
ดีมาก ดีมาก คุณตองแข็งแกรงมากถึงสามารถเอาชนะ คูตอสู้ได้สองครั้งติด ถ้าไมมือะไรผิดพลาด คุณจะต้องผาน ดานแนนอน”
ดวงตาของวิลเลียมจับจองทีเยชวงเยว และมุมปากของ เขาคอย โค้งขึ้น “แตนาเสียดาย ที่ตอนนี้คุณกำลังถูกผม จับตามองอยู!”
อืม?”
เยซวงเยวสังเกตเห็นสายตาเรารอนของวิลเลียมทีจอง
มาแตไกล และมองกลับไปอยางเฉยชา
คุณชางวองไวจริง ๆ!”
เมื่อเผชิญกับสายตาของเยชวงเยว วิลเลียมก็’ยิ้มอยาง อบอุนอีกครัง และความปรารถนาทีจะเอาชนะอีกฝ่ายใน
ใจของเขาก็ยิงแรงกลาขึน
หลังจากเหลือบมองเพียงแวบเดียว เยชวงเยวก็ ละสายตาและไมสนใจอีกตอไป
แม้วารอยยิ้มของอีกฝ่ายจะดูเป็นมิตรมาก แตเธอกลับ รูสึกขยะแขยงในใจ
ด งนันเธอจึงไมทันสังเกตวาวิลเลียมกำลังคอย เดน
เขามาใกลทีละกาว
ตก!
เมือเข็มวินาทีไลทันเข็มนาทีเป็นครั้งที่สามฺผูเขาแขงขัน ก็ทยอยปรากฏตัวบนสะพานคนแลวคนเลา
ต่างจากครั้งกอน คราวนีผูเขาแขงขันสวนใหญ่ดูหนาซีด และสิงแรกทีพวกเขาทำคือหอบหาย
เห็นไดชัดวาสัดสวนของผูเขาแขงขันทีบาดเจ็บในสนาม สูงกวาครั้งกอนมาก
ในตอนนี ทุกคนมีแววตาเย็นชา และมองกันดวย
ความระแวง
การตอสู้ในสังเวียนสองรอบติดตอกันทำให้ผู้เข้าแขงขัน ทุกคนตระหนักวา ทุกคนในสนามคือ ศัตรู ยกเวนตัวเอง!
เยชวงเยวมีสีหนาสงบนิง ดวงตาของเธอกวาดมองไปมา
เป็นระยะ
แม้วาเธอจะชวยเชียงจั๋วเมื่อครู้นี้แต.ธอกิไมแน่ใจวาอีก ฝ่ายจะรอดพ้นรอบนี้ไปได้หรือไม อีกทั้งยังมีอาการบาดเจ็บ
ขนาดนัน
เหตุผลที่เธอชวยอีกฝ่ายก็เพราะไมมีความคิดแอบแฝง ใด แคคิดวาเขาเป็นคนดีและมันก็แคความชวยเหลือเล็ก
นอย เทานัน
อย่างไรก็ตาม ฺสำหรับเธอแลว การตอสูในสังเวียนกับ ใครก็ตามคงไมใชเรื่องที่กดดันมากนัก
“พี่เยว!”
ในตอนนัน เสียงจากทางขวาและดานหนาดังขึน
พรอมกัน
‘ยังไมออกมาอีกเหรอ?”
เยชวงเยวมองไปดานหลังของคนทังสองที่ดูทาทาง อึดอัดเล็กนอย
‘ยังครับ” คนทางขวาสายหนา
.เชียงเชี่ยน “เพี่รอง พี่ใหญ่ตายแลวเหรอ?”
“หุบปาก!” คนทางขวาถลึงตาใส
ทันทีทีพูดจบ เสียงออนแรงก็ดังขึ้น “ไมต้องหวง ฉันยัง ไมตายหรอก’
“พี่ใหญ่.” ทั้งสองคนร้องพร้อมกัน
เชียงโหยวและเชียงเชียนรีบกาวเขาไปขางหนา ดวงตา
เต็มไปดวยความกังวล
เป็นความจริงทีสภาพรางกายของเซียงจัวในตอนนี
แยมาก
เขาหลังคอมเหมือนคนแกที่กำลังจะตาย ราวกับวาอาจ สิ้นใจเมื่อไหรก็ได้
ฉัน…ฉันไมเป็นไร ชวยพยุงฉันหนอย”
เขาพยายามโบกมือไปทางชายอยางยากลำบาก แต
การกระทำงาย แคนี้ก็ทำให้เขาต้องหอบหาย
ดวยความชวยเหลือของเซียงโหยวและเซียงเชียน เชียงจัวคอย เคลื่อนตัวไปที่ด้านหน้าของเยชวงเยว ริมฝึปาก
ของเขาขยับ สีหนาแสดงความลังเล
แต ในที่สุดเขาก็กัดฟันพูดออกมา
“หัวหนาเยว ผมคิดวาผมคงไมรอดรอบทีสามฺถ้า เป็นไปได ค ณ…คุณชวยให้เชียงโหยวกับเชียงเชี่ยนติดตาม คุณตอได้ไหม?”
“ไมต้องกังวล พวกเขาจะไมทำให้คุณผิดหวัง ไมวาจะ เมื่อไหรหรือที่ไหน ผมรับรองวาพวกเขาจะยอมตายกอนคุณ แน!”
“เพี่ใหญ่.!” เชียงโหยวและเชียงเชี่ยนทั้งสองคนรีบร้อง อยางกังวล
‘เหุบปาก!”
เชียงจัวดุทังสองคนอยางรุนแรง แลวมองเยชวงเยวดวย ความหวัง
เขาเชือวา ถาทังสองคนอยูกับเยชวงเยว การติดหาสิบ อันดับแรกในการสอบศิลปะการต่อสู้คงไมมีปัญหา
เยชวงเยวไมได้ตอบตรง แตเพียงมองเซียงจัวเงียบ
ดวยแววตาครุนคิด
หนึงวินาที
สองวินาที
สามวินาที
หลังผานไปสามวินาที่ เชียงจั๋วถอนหายใจในใจ ดวงตา ไมอาจชอนความผิดหวัง “เขอโทษครับ ผมพูดไมคิดเอง”
ฉน
เยชวงเยวขยับลำคอเล็กนอยและกำลังจะพูด แต ในขณะนันเอง เสียงวุนวายก็ดังขึ้นที่สนาม
“บ้าเอย! เนั่นไมใชวิลเลียมที่เป็นอันดับหนึ่งในการสอบ ศิลปะการตอสู้ครั้งนี้หรอกเหรอ? ทำไมเขามาอยูที่นี่.? ทำไม เขาถึงวิงมาทางพวกเรา?’
“รีบถอยเร็ว ถาเจอคนอืนอาจจะยังชนะได แตถาเจอเขา
ก็รอความตายอยางเดียว!”
“พระเจา พวกเราแยแลว! นันคือวิลเลียม ฺผูไรพายในการ สอบศิลปะการตอสู ถาเขาบุกเ เข้ามาพวกเราจะสูกลับไดยังไง
ในสองรอบที่ผานมา วิลเลียมแคเดินวนไปมาด้วย
ทาทางขีเลน และโดยรวมแลวคอนขางเงียบเชียบ
แตตอนนี เมื่อเขามี เป้าหมายแล้ว เขาจึงไมปิดบัง ความ|ตังใจอีกตอไปและเปิดฉากโจมตีอยางเต็มกำลัง
เมือรูสึกถึงความสามารถอันนาสะพรึงกลัวของวิลเลียม ผู้เข้าแขงขันทั้งหมดรู้สึกขนลุกซูและต่างวิ่งหนีไปให้ไกลที่สุด โดยอัตโนมัติ
หลังจากชนะสองรอบในสังเวียนเลือดมาได พวกเขาแค
ตองชนะอีกหนึงเกมเพือผานเขารอบ
ถาตองเผชิญหนากับวิลเลียมในตอนนี ความพยายาม ทั้งหมดของพวกเขาก็จะสูญเปลาไมใชเหรอ?
ชั่วขณะหนึ่ง ไมวาวิลเลียมจะไปที่ไหน ที่นั่นภก็เกิด
ความวุนวาย
เมื่อเผชิญกับผูเข้าแขงขันที่ตื่นตระหนก วิลเลียมแทบไม
แมแตจะมองพวกเขา
ตังแตตนจนจบฺเขามีเป้าหมายเพียงคนเดียว นันคือ
เยซวงเยว!
จุดประสงค์ที่ไมปิดบังของวิลเลียมดึงดูดความสนใจของ เยชวงเยวและคนอืน ในทันที
อย่างไรก็ตาม ฺสีหน้าของเยชวงเยวไมเปลี่ยนแปลงเลย ไมวาเธอจะต้องเผชิญหน้ากับใครในรอบที่สามของสังเวียน เลือด เธอตั้งใจแนวแนวาจะเอาชนะให้ได้
แม้หลังจากรู้สึกถึงพลังการฝึกฝนระดับสองที่วิลเลียมไม่ ปิดบัง ความยินดีก็แวบผานหัวใจของเธอ
การสอบศิลปะการตอสู้ดำเนินมานานแล้ว ในที่สุดเธอก็ จะไดตอสูอยางสนุกเสียที
“ไป! ปลอยใหฉันจัดการเอง!”
อย่างไรก็ตามฺ ฺในชวงเวลาสำคัญนี้ มีรางหนึ่งพุงเข้าชน วิลเลียม!
แมจะไมสามารถหยุดวิลเลียมได แตก็ทำใหเขาชะงักไป
บังเอิญวาในขณะนั้น ลำแสงสีแดงเลือดพุงขึ้นมาใต้เท้า ของทังสองคน
ในชั่วขณะตอมาเชียงจัวและวิลเลียมก็หายตัว ไปดวยกัน
เยซชวงเยวจองมอง yเหตุการณ์ทั้งหมดด้วยปากที่เผยอ เล็กนอย และหลังจากผานไปพักใหญ่เธอก็ถอนหายใจเบา
“ไมจำเป็นเลย ฉันตัดสินใจตกลงกับนายแลว”