ระบบพี่เลี้ยงอสูรขั้นเทพ (神宠进c化系统) - ตอนที่ 552 : สิ้นสุดอันดับ 3 ของเหมือง

ตอนที่ 552 : สิ้นสุดอันดับ 3 ของเหมือง

ฟรืบ !

ฉัวะ !

ภายใต้แสงอาทิตย์นั้นดาบก็ได้พุ่งตัดเข้าใส่ตัวหวังเย่า

เลือดสาดออกมาจากตัวหวังเย่าพร้อมกับพวกนักโทษที่เห็นภาพนี้ต่างก็แสดงสีหน้าตกตะลึงออกมา

“เร็วจริง ๆ ! การโจมตีที่ไม่อาจจะหลบได้ ! ”

หวังเย่ายังยิ้มออกมาแต่กล้องนั้นก็จับภาพไม่ทัน

เจฟจับดาบในมือขวาไว้แน่นและยิ้มออกมา แต่เมื่อเห็นรอยยิ้มของหวังเย่าเขาก็ได้สติขึ้นมาทันที “แก…จงใจรับการโจมตีเอาไว้งั้นหรือ ? ”

หึหึ…

เสียงฮึดฮัดดังขึ้น เจฟยังไม่ทันได้ตั้งตัว หวังเย่าก็กางแขนออกแล้วตบเข้าใส่ที่หัวของเจฟอย่างจัง

ปัง…

เจฟมึนหัวไปหมด หัวของเขาถึงกับมีเลือดไหลออกมา

หวังเย่าไม่เปิดโอกาสให้เจฟได้หนี เขายังบีบเจฟไว้แน่นราวกับตั้งใจจะบดขยี้เจฟให้ได้ พร้อมกับเสียงกระดูกลั่นที่ดังขึ้นมา

แกร๊ก…

หวังเย่าบีบเจฟเอาไว้ก่อนจะกระโดดขึ้นไปฝ่าก้อนเมฆ

“หวังเย่าคิดจะทำอะไร ?”

เหล่านักโทษต่างก็พากันสงสัย จนกระทั่งเงาหนึ่งได้พุ่งลงมาจากท้องฟ้าราวกับอุกกาบาตตกพร้อมกับคลื่นพลังที่กระจายออกไปโดยรอบ ตอนนั้นเองที่ทุกคนก็เข้าใจขึ้นมา !

“นี่หวังเย่าคิดจะตายไปพร้อมกับเจฟรึไง ? ”

“ เจ้านี่ใจแข็งชะมัด !”

ปัง !

หวังเย่ากดเจฟลงไปกับพื้นพร้อมกับส่วนหนึ่งของพีระมิดที่หายไปจากสายตา

เกิดรูขนาดใหญ่บนกำแพงของพีระมิดพร้อมกับฝุ่นที่กระจายไปทั่ว

“หมัดพายุมังกร !”

นี่คือทักษะของฮาลิเฟค แต่เมื่อหวังเย่าในร่างยักษ์ได้ใช้ออกมา พลังของมันก็มากกว่าเดิมหลายเท่า

หวังเย่าอัดเจฟอยู่ฝ่ายเดียว

ตอนนี้ที่หัวของเจฟแตกพร้อมกับเลือดที่ไหลออกมาไม่หยุด

แกร๊ก

เจฟมองไปที่หวังเย่าเขาพยายามยกมือขึ้นจับหูของหวังเย่าเอาไว้ก่อนที่จะตะโกนออกมา

อ๊า…

ปัง !

หวังเย่ากระเด็นออกมาจากรูนั้นก่อนที่ร่างของเขาจะเข้าไปชนกับพีระมิดอีกแห่งจนทำให้เกิดหลุมรูปร่างของยักษ์ขึ้นที่ผิวของพีระมิด

ที่รูนั้นเจฟได้คลานออกมา เขาใช้มือซ้ายทาบไว้ที่อกแล้วกระอักเลือดออกมา

ตัวเขาสั่นและมองไปที่หวังเย่าด้วยสายตาอาฆาต “ ดิลเกส จบการต่อสู้นี้ ฉันอยากให้พวกมัน…ตาย !”

ดิลเกสลอยขึ้นไปบนอากาศ เขาไม่เคยเห็นเจฟตกอยู่ในสภาพแบบนี้มาก่อน เขามองไปที่แฟนธอมก่อนที่จะยกดาบในมือขึ้น

โซ่ที่อยู่ด้านหลังลอยขึ้นพร้อมกับสายตาที่แน่วแน่จับจ้องไปที่แฟนธอม

ดาบได้ส่องแสงออกมา แสงนี้สว่างจ้าราวกับจะทำให้คนตาบอดทั้ง ๆ ที่นี่ยังเป็นตอนกลางวัน

พลังงานอันแข็งแกร่งเข้าไปบดบังดวงอาทิตย์เอาไว้ แม้แต่กล้องก็เห็นแต่แสงสีขาวเท่านั้น

การโจมตีของเขาได้โจมตีไปครบ 10 ครั้งแล้ว การโจมตีที่ดิลเกสใช้ออกมาครั้งนี้ต้องทำให้แฟนธอมตายได้อย่างแน่นอน แต่ราคาที่ต้องแลกคือเขาต้องอยู่ในสภาพอ่อนแออยู่ช่วงเวลาหนึ่ง

ครืน…

ดาบขนาดใหญ่ถูกฟันเข้าใส่แฟนธอมทันที

คลื่นพลังงานได้เข้าปกคลุมตัวแฟนธอมเอาไว้ ทำให้เขาไม่อาจจะขยับตัวได้

“จบแล้ว หวังเย่า ! ”

เจฟทรุดไปนั่งลงกับพื้นพร้อมกับพิงไปที่กำแพงพีระมิด เขาได้ยิ้มออกมาอย่างพอใจ

หวังเย่าจับด้ามดาบเอาไว้แล้วแทงเข้าไปที่อกของเจฟก่อนที่จะหันกลับไปมองแฟนธอม

“จบแล้วจริง ๆ หรือ ? ” หวังเย่าแสดงสีหน้าสับสนออกมา

ฟรึบ !

ดาบของดิลเกสอยู่ไม่ห่างจากแฟนธอมมากนัก ตอนที่ดาบนั้นกำลังจะตัดหัวแฟนธอม ลมที่พัดมานี้ก็ได้ทำให้ผ้าคลุมของแฟนธอมเปิดออก จนเผยให้เห็นผมสีเงินของเขา

นี่เป็นครั้งแรกที่หวังเย่าได้เห็นหน้าตาของแฟนธอมจริงๆ

“ไม่ ! ” ตอนนั้นเองเอไนน์ก็ได้เข้าไปขวางที่ด้านหน้าของแฟนธอมเอาไว้

ฉัวะ…

ร่างของเอไนน์ขาดออกเป็นเสี่ยง ๆ ก่อนจะเริ่มโปร่งใสขึ้นมา

คำเตือนสีแดงได้โผล่มาในหัวของหวังเย่าทันที “ เตือนเอไนน์ได้รับบาดเจ็บหนัก เธอได้ใช้สกิลติดตัวและเข้าสู่สถานะว่างเปล่า”

แม้ว่าสกิลทั้งสามจะยังคูลดาวน์อยู่แต่ก็ยังมีสกิลติดตัวที่ยังทำงาน !

“เอไนน์ ! ” แฟนธอมก็ได้พุ่งเข้าไปกอดร่างของเอไนน์ที่กำลังตัวโปร่งใสเอาไว้ในอ้อมอก

“ สะ…สุดท้าย ข้าก็ได้เห็น….” เอไนน์ยกมือเล็กๆขึ้นมา เธอยังพูดไม่ทันจบ ร่างของเธอก็แตกออกราวกับแก้ว เอไนน์ ได้เข้าสู่สถานะว่างเปล่า เธอเข้าสู่การหลับใหลก่อนที่เศษแก้วเหล่านั้นจะลอยกลับเข้าไปที่ตัวของหวังเย่า

“แก…แกต้องไปลงนรก !”

ลมเย็นก่อตัวขึ้นมาพร้อมกับค้างคาวสีแดงก่ำที่พุ่งเข้าหาดิลเกส ก่อนที่จะมีพายุก่อตัวขึ้นโดยรอบ

ครืน….

แฟนธอมเปลี่ยนเป็นเงาก่อนจะพุ่งเข้าใส่พายุนั้น

“อ๊า…..”

แฟนธอมได้ใช้ปากของตัวเองฉีกกินเนื้อของดิลเกสออกเป็นชิ้นๆเสียงของเลือดที่พุ่งออกมาพร้อมกับเสียงเนื้อที่ฉีกขาดดังขึ้น แม้ว่าจะอยู่ไกลแต่ก็ยังได้ยินมันอย่างชัดเจน

เหล่านักโทษเห็นแบบนั้นก็พากันตัวสั่นและกลืนน้ำลาย

ปัง !

โครงกระดูกตกลงมาจากฟ้าและตกลงมาตรงหน้านักโทษที่กำลังถือกล้องอยู่

“อ๊า….” นักโทษคนนั้นตกใจจนทิ้งกล้องลงไปที่พื้น เขารีบลุกขึ้นยืนและรีบหนีไปอย่างลนลานจนถึงกับเหยียบกล้องของตัวเอง

แฟนธอมค่อย ๆ ลงมาจากฟ้ามายืนอยู่ข้าง ๆ หวังเย่า หวังเย่าเพิ่งจะเห็นว่าแฟนธอมน่ะมีหน้าตาและหล่อเหลาแค่ไหน แต่ตอนนี้เขาดูน่ากลัวเพราะมือทั้งสองข้างเต็มไปด้วยเลือด แม้แต่ผมสีเงินก็ยังมีเลือดเปื้อนไปด้วย

แฟนธอมถามออกมาด้วยน้ำเสียงสลด “เอไนน์เป็นอย่างไรบ้าง ? ”

“เธออยู่กับฉันและจะกลับร่างเดิมใน 2-3 เดือน” หวังเย่าบอกความจริง

ไกลออกไป เจฟได้แสดงสีหน้าไม่สู้ดีออกมาและมองไปที่แฟนธอม ตัวของเขาถึงกับสั่นไปด้วยความกลัว “แก…แกทำได้ยังไง ?”

เมื่อเห็นแฟนธอมมองมาที่ตัวเองด้วยสายตาเย็นชา เจฟก็มองไปที่หวังเย่าแล้วพูดขึ้น “หวังเย่า…ฉะ…ฉันแพ้แล้ว แกแข็งแกร่ง…แกรีบฆ่าฉันสิ ! ”

หวังเย่าค่อย ๆ เดินเข้าไปหาแล้วดึงดาบออกมาจากอกของเจฟ แล้วยืนอยู่ตรงหน้าอีกฝ่าย

ตอนนั้นเจฟเพิ่งรู้สึกได้ถึงความสิ้นหวังเป็นครั้งแรกในชีวิต

“จำครั้งแรกที่แกใช้พลังสายเลือดกดดันฉัน จนฉันต้องคุกเข่าได้รึเปล่า ? ตอนนั้นฉันสาบานไว้ว่าจะเอาคืน ! ”

เจฟรีบพูดขึ้นมา “ฉันผิดไปแล้ว ยกโทษให้ฉันเถอะ ! ”

หวังเย่ายิ้มออกมาด้วยรอยยิ้มเย็นชา ก่อนจะพูดว่า “ คุกเข่าให้ฉัน แล้วฉันรับปากว่าจะให้แกได้ไปเร็ว ๆ ”

เจฟกระอักเลือดออกมาและพูดขึ้น “หวังเย่า ฉันว่าแกอย่าได้ใจเกินไปหน่อยเลย”

“ฉันไม่เคยรังแกใคร ถ้าใครมาหาเรื่องฉัน การที่ฉันจะเอาคืนบ้าง มันผิดรึไง ? ”

เจฟยิ้มออกมา “งั้นหรือ ก็ดี แต่ฉันไม่คิดทำตามที่แกต้องการหรอก ! ”

เขากัดลิ้นตัวเองพยายามจะฆ่าตัวตาย แต่หวังเย่าก็ง้างปากของเจฟเอาไว้ก่อน

“ถ้าแกอยากตายก็คุกเข่าให้ฉันสิ ! ”

หวังเย่าใช้มือข้างหนึ่งง้างปากเจฟเอาไว้และใช้มืออีกข้างกดเจฟให้คุกเข่าลงก่อนที่จะมีดาบแทงทะลุหัวใจของเจฟไป

ฉัวะ…

เลือดอาบไปทั่วมือของหวังเย่าที่จับดาบอยู่

“มีคำพูดหนึ่งที่บ้านเกิดของฉัน ทำอะไรก็ต้องได้แบบนั้น ! ”

เจฟเบิกตากว้างก่อนที่หวังเย่าจะออกแรงผลักดาบแทงเข้าไปลึกกว่าเดิมจนเจฟล้มลงไปกองกับพื้น