ระบบสังหาร: จักรพรรดิไร้พ่ายแห่งสมรภูมิ - บทที่ 175 ราชาถ่ามู่เสด็จมาแนวหน้า

บทที่ 175 ราชาถ่ามู่เสด็จมาแนวหน้า
เมื่อมองไปยังด่านฟู่เฟิงอันสูงตระหง่านในระยะไกล รอยยิ้มผุดขึ้นบนใบหน้าของเซินเหล่ยโดยไม่รู้ตัว ด่านฟู่เฟิงที่ไม่เคยมีใครตีแตกมาก่อน กำลังจะถูกพิชิตภายใต้การนำของเขา จิตใจพลันเปี่ยมไปด้วยความปลาบปลื้ม

ในตอนนั้นเอง เลี่ยชิงก็ได้เอ่ยขึ้นอย่างกะทันหัน “แม่ทัพเซินเหล่ย บัดนี้ด่านฟู่เฟิงกำลังจะถูกยึดได้แล้ว พวกท่านจากเผ่าถ่ามู่ อย่าได้ลืมสิ่งที่สัญญาไว้กับพวกเราเผ่าเลี่ยหั่วเป็นอันขาด”

“อย่าลืมสิ่งที่สัญญาไว้กับพวกเราเผ่าลั่วอวิ๋นด้วย” จินโม่ที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ก็พูดขึ้นเช่นกัน

เซินเหล่ยได้ยินดังนั้นจึงกล่าวอย่างหนักแน่น “วางใจได้ สิ่งที่สัญญาไว้กับพวกเจ้า ข้าจะให้ทั้งหมด แต่รอให้ด่านฟู่เฟิงถูกยึดได้อย่างสมบูรณ์เสียก่อน ค่อยพูดเรื่องพวกนี้กัน”

ในตอนนั้นเอง ทหารจากเผ่าถ่ามู่ก็วิ่งพรวดพราดเข้ามาหาเซินเหล่ย เขาประสานมือคำนับพลางกล่าวว่า “รายงานท่านแม่ทัพ มีข่าวสำคัญจากด้านหลังขอรับ”

“ด้านหลังรึ?”

เซินเหล่ยถามด้วยสีหน้าสงสัย “ด้านหลังจะมีข่าวสำคัญอะไรได้?”

ทหารนายนั้นเข้าไปกระซิบข้างหูเซินเหล่ย

ตอนแรกเซินเหล่ยยังมีสีหน้าปกติ แต่หลังจากฟังไปสักพัก สีหน้าก็เปลี่ยนไปทันที

“เจ้าพูดความจริงหรือ?”

“ด้านหลังรายงานมาเช่นนี้ขอรับ”

“ได้ ข้าจะรีบกลับไปเดี๋ยวนี้”

เซินเหล่ยมองไปทางเลี่ยชิงกับจินโม่ที่อยู่ข้าง ๆ ก่อนเอ่ยว่า “มีธุระที่ด้านหลัง ข้าจะรีบไปรีบกลับ”

พูดจบ เขาก็ควบม้ามุ่งหน้าไปยังด้านหลังของกองทัพ ทิ้งให้เลี่ยชิงกับจินโม่ยืนจ้องตากันอยู่ที่เดิม

ไม่นานนัก ก็มีคนจากเผ่าเลี่ยหั่วและเผ่าลั่วอวิ๋นมมารายงานข่าวเช่นกัน

หลังจากได้ฟังจบ เลี่ยชิงและจินโม่ต่างก็ตะลึงงัน

พวกเขาเข้าใจแล้วว่าทำไมเซินเหล่ยถึงได้รีบร้อนจากไป ที่แท้ก็เพราะราชาถ่ามู่เดินทางมาถึงด่านฟู่เฟิงนั่นเอง

…

เซินเหล่ยรีบมุ่งหน้าไปยังค่ายทัพหลังของเผ่าถ่ามู่อย่างรวดเร็ว หลังจากสอบถามทหารยามแล้ว เขาก็รีบมาถึงหน้ากระโจมใหญ่

สายตาของเขากวาดมองรอบนอกกระโจม แล้วจึงหยุดอยู่ที่องครักษ์หลายนายที่ยืนอยู่หน้าประตู ทันใดนั้นเขาก็เข้าใจว่าสิ่งที่ทหารบอกเป็นความจริง เพราะองครักษ์เหล่านี้เขารู้จักดี พวกเขาคือองครักษ์ประจำพระองค์ของราชาถ่ามู่

เซินเหล่ยยืนอยู่หน้ากระโจมใหญ่ แล้วเปล่งเสียงดัง “เซินเหล่ย ขอเข้าพบองค์ราชา”

ไม่นานก็มีเสียงของราชาถ่ามู่ดังออกมาจากในกระโจม แม้ว่าเสียงนั้นจะแหบพร่าไปบ้างก็ตาม

“เจ้าคือเซินเหล่ยสินะ รีบเข้ามาเถิด”

พูดจบ หลินอีที่ยืนเฝ้าอยู่หน้าประตูก็เลิกม่านกระโจมขึ้น

เซินเหล่ยพยักหน้าให้หลินอีแล้วก้มตัวเข้าไปในกระโจม

เมื่อเข้ามาในกระโจมแล้ว เขาก็ชะงักไปครู่หนึ่ง ในสายตาปรากฏภาพร่างหนึ่งนั่งอยู่ข้างเตาผิง ทั้งร่างห่มคลุมด้วยเสื้อคลุมหนังแกะหนา ๆ

“ฝ่าบาท พระองค์…”

เซินเหล่ยถึงกับพูดไม่ออกชั่วขณะเมื่อเห็นสภาพอันยากลำบากของราชาถ่ามู่

ราชาถ่ามู่เห็นเซินเหล่ยแล้ว ก็รีบลุกขึ้นจากพื้นตรัสถามว่า “เซินเหล่ย ด่านฟู่เฟิงยึดได้แล้วหรือไม่”

เมื่อได้ยินคำถามนี้ เซินเหล่ยยิ้มน้อย ๆ แล้วรีบตอบว่า “ฝ่าบาท เสด็จมาได้จังหวะพอดี ด่านฟู่เฟิงตอนนี้อาจกล่าวได้ว่ายึดได้แล้ว เพียงแต่ต้องกำจัดพวกแม่ทัพต้าเฉียนที่ดื้อรั้นซึ่งยังคงรักษาการณ์อยู่นอกด่านฟู่เฟิงให้หมดสิ้น กองทัพของเราก็จะสามารถเข้าประจำการที่ด่านฟู่เฟิงได้อย่างเป็นทางการ เมื่อถึงตอนนั้น ด่านฟู่เฟิงก็จะเป็นของพวกเราเผ่าถ่ามู่”

เซินเหล่ยแต่เดิมคิดว่าเมื่อตนเองรายงานเช่นนี้ องค์ราชาของเขาจะต้องยินดีและชมเชยเขาสักสองสามคำ

แต่ไม่คาดคิดว่าหลังจากฟังคำพูดของเขาจบ สีหน้าของราชาถ่ามู่กลับไม่มีความยินดีแม้แต่น้อย ทั้งยังแสดงสีหน้าไม่สบายใจ ปากก็พึมพำอะไรบางอย่างไม่หยุด

“ฝ่าบาท พระองค์เป็นอะไรหรือ”

เห็นราชาถ่ามู่ไม่มีปฏิกิริยาตอบสนอง เซินเหล่ยจึงเรียกเบา ๆ

เมื่อได้ยินเสียงเรียก ราชาถ่ามู่จึงได้สติกลับมา พระองค์กล่าวด้วยสีหน้าไม่สบายใจว่า “ไม่อาจปล่อยให้ล่าช้าต่อไปได้แล้ว เจ้าต้องยึดด่านฟู่เฟิงให้ได้โดยเร็ว มิเช่นนั้นจะไม่ทันการณ์”

เมื่อได้ยินคำพูดของราชาถ่ามู่ เซินเหล่ยก็แสดงสีหน้าสงสัยออกมา

ที่ว่าไม่ทันการณ์หมายความว่าอย่างไร?

หรือว่ากองกำลังเสริมของต้าเฉียนกำลังจะมาถึง?

แต่นั่นเป็นไปไม่ได้ หิมะตกหนักเพิ่งจะหยุดไปไม่นาน และถึงแม้จะไม่มีหิมะตกหนัก กองกำลังเสริมของต้าเฉียนก็ไม่น่าจะมาถึงด่านฟู่เฟิงได้เร็วขนาดนี้

ทันใดนั้น เซินเหล่ยก็นึกถึงปัญหาหนึ่งขึ้นมา

นั่นคือ ทำไมราชาถ่ามู่ที่ควรจะอยู่ในวังอย่างสงบถึงได้มาปรากฏตัวที่นี่อย่างกะทันหัน อีกทั้งดูเหมือนว่าจะฝ่าลมหิมะมาตลอดทาง ซึ่งไม่เข้ากับภาพลักษณ์ของราชาถ่ามู่ที่เขาจดจำได้เลย

ดังนั้น เขาจึงถามอย่างระแวดระวัง “ฝ่าบาท เหตุใดพระองค์จึงเสด็จมาที่แนวหน้าอย่างกะทันหัน”

เมื่อได้ยินคำถามนี้ ราชาถ่ามู่ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนตัดสินใจที่จะบอกเรื่องในวังให้เซินเหล่ยฟัง

แต่ในตอนนั้นเอง เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นนอกกระโจม

“แม่ทัพเซินเหล่ยอยู่หรือไม่? ข้าน้อยมีเรื่องจะรายงาน”

เมื่อได้ยินดังนั้น เซินเหล่ยมองไปที่ราชาถ่ามู่แวบหนึ่ง แล้วหันไปพูดกับคนนอกกระโจมว่า “มีอะไรก็พูดจากข้างนอกเถอะ”

ไม่นาน เสียงจากข้างนอกก็ดังขึ้นอีกครั้ง

“รายงานท่านแม่ทัพ ทหารสอดแนมพบกองกำลังทหารม้าประมาณหลายร้อยนายกำลังเคลื่อนพลเข้ามาใกล้ทางด้านหลังของค่ายใหญ่พ่ะย่ะค่ะ”

เมื่อได้ยินดังนั้น ราชาถ่ามู่ก็สะดุ้งเฮือก โดยเฉพาะเมื่อได้ยินคำว่ากองทหารม้า ดวงตาของเขาฉายแววตื่นตระหนก

เซินเหล่ยไม่ได้สังเกตเห็นความผิดปกติของราชาถ่ามู่ เพียงแต่ถามผู้ใต้บังคับบัญชาที่อยู่นอกกระโจมว่า “จะเป็นกองทหารม้าของเผ่าเลี่ยหั่วหรือเผ่าลั่วอวิ๋นหรือไม่”

“ท่านแม่ทัพ ตามคำบรรยายของทหารสอดแนม ไม่น่าจะเป็นคนของสองเผ่านั้น แต่เป็นกองทหารม้าที่ไม่เคยเห็นมาก่อนพ่ะย่ะค่ะ”

“หรือจะเป็นกองกำลังของต้าเฉียนที่เร่ร่อนอยู่แถบชายแดน”

เซินเหล่ยแสดงสีหน้าสงสัย

ตอนที่พวกเขานำทัพใหญ่บุกด่านฟู่เฟิงได้ทำลายค่ายทหารต้าเฉียนที่กระจายตัวอยู่นอกชายแดนไปหลายแห่ง ดังนั้นนอกจากกองทัพของพวกเขาแล้ว ก็ยังมีทหารต้าเฉียนบางส่วนที่เร่ร่อนอยู่นอกด่าน

แต่พวกเขาก็ไม่ได้ใส่ใจนัก เพราะคนพวกนั้นไม่มีทางก่อเรื่องใหญ่โตได้

ในตอนนั้นเอง ราชาถ่ามู่ก็ลุกขึ้นยืนจากพื้นอย่างตื่นตระหนก

“เป็นพวกมัน! ต้องเป็นพวกมันมาแน่ ๆ!” พูดจบก็คว้าแขนเซินเหล่ยไว้ รีบพูดว่า “เซินเหล่ย เจ้ารีบไปรวบรวมกองทัพกลับมาเร็วเข้า มิเช่นนั้นพวกเราจะตกอยู่ในอันตราย”

ตอนนี้ราชาถ่ามู่ดูเหมือนคนเพ้อคลั่ง ไม่เหลือท่าทีองอาจผึ่งผายเหมือนตอนอยู่ในราชวังอีกแล้ว

แต่ก็ไม่อาจโทษราชาถ่ามู่ได้ เพราะหลังจากที่เขาและองครักษ์ออกจากวังหลวงไม่นาน ก็รู้สึกคลุมเครือว่ามีคนไล่ตามพวกเขามาตลอด

ความรู้สึกนี้ไม่ได้มาจากประสาทสัมผัสทั้งห้า แต่เป็นลางสังหรณ์บางอย่างที่มองไม่เห็น

ราชาถ่ามู่เชื่อมั่นในลางสังหรณ์ของตนมาก เพราะครั้งที่เขายังหนุ่มและออกรบในทุ่งหญ้ากับบิดา ลางสังหรณ์นี้ได้ช่วยชีวิตเขาไว้หลายครั้ง

แต่หลังจากที่เขาได้กลายเป็นราชาแห่งเผ่าถ่ามู่ มีเรื่องราวมากมายไม่จำเป็นต้องให้เขาจัดการด้วยตนเอง ความรู้สึกเช่นนี้จึงไม่เคยปรากฏอีก เมื่อเวลาผ่านไปนานเข้าเขาก็ลืมมันไป

จนกระทั่งไม่นานมานี้ หลังจากหนีออกจากวังหลวง ความรู้สึกนี้ก็ผุดขึ้นมาในใจเขาอีกครั้ง และในครั้งนี้ก็รุนแรงยิ่งกว่าครั้งไหน ๆ

ก็เพราะความรู้สึกนี้เอง ที่ทำให้เขาที่แทบไม่ได้พักผ่อนเลยถึงห้าวันติดต่อกัน เริ่มมีปัญหาทางด้านจิตใจ

ที่เขาตอบสนองรุนแรงเช่นนี้ ก็เพราะรู้สึกได้ถึงอันตรายอีกครั้ง