ระบบสัตว์วิญญาณกับวิถีเซียนจ้าวอสูร - ตอนที่ 266 แผนซ้อนแผน ผลโลหิตมังกรตกถึงมือ!
เมื่อคิดได้ดังนั้น กู้หย่วนก็ยังคงรักษาสติให้เยือกเย็น และค่อยๆ ย่องเข้าไปใกล้อย่างเงียบเชียบ
ยิ่งเข้าใกล้ต้นไม้วิเศษโลหิตมังกรมากเท่าไร แรงกดดันที่แผ่ซ่านอยู่รอบๆ ก็ยิ่งทวีความรุนแรงมากขึ้นเท่านั้น ชวนให้อึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก
หัวใจของกู้หย่วนหนักอึ้ง ราวกับมีเงามืดพาดทับลงมาบดบัง ทำให้เขารู้สึกหายใจติดขัดอย่างรุนแรง
เขากวาดสายตามองไปรอบๆ ทว่าก็ยังไม่พบความผิดปกติใดๆ และไม่พบร่องรอยของสิ่งมีชีวิตใดๆ เลยแม้แต่น้อย
กู้หย่วนหยุดพักหายใจเพียงครู่หนึ่ง ก่อนที่ทั้งร่างจะกลายสภาพเป็นกลุ่มควันจางๆ พุ่งตรงทะยานเข้าหาผลโลหิตมังกรบนต้นไม้ในทันที
ทว่าวินาทีที่กู้หย่วนสัมผัสกับผลโลหิตมังกร ความรู้สึกขนลุกซู่ก็แล่นปราดขึ้นมาจากก้นบึ้งของหัวใจ
ความเย็นยะเยือกแล่นปลาบตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า
ราวกับว่ามีตัวตนอันน่าสะพรึงกลัวบางอย่างกำลังค่อยๆ ลืมตาตื่นขึ้นมา
กู้หย่วนไม่ลังเลแม้แต่น้อย เขาคว้าหมับเข้าที่ผลโลหิตมังกรตรงหน้า เด็ดมันออกมาก่อนจะยัดใส่ถุงเก็บของอย่างรวดเร็วปานสายฟ้าแลบ
จากนั้น เขาก็เอื้อมมือคว้าผลโลหิตมังกรอีกผลหนึ่งทันที
โฮก——!!!
เสียงคำรามของมังกรอันดุดันและทรงพลังดังกึกก้องมาจากใต้พิภพ น้ำเสียงนั้นเปี่ยมไปด้วยความน่าเกรงขามและดุดัน อีกทั้งยังแฝงไว้ด้วยความโกรธเกรี้ยวอย่างถึงที่สุด
แม้เสียงนั้นจะต้องทะลวงผ่านชั้นดินและชั้นหินขึ้นมาจนเบาบางลงไปบ้าง ทว่ากู้หย่วนก็ยังรู้สึกจุกแน่นที่หน้าอก ขนลุกเกรียวไปทั้งร่าง
ทว่าเขาทำหูทวนลม ทำเป็นไม่ได้ยิน คว้าผลโลหิตมังกรอีกผลหนึ่งมาไว้ในมือ ยัดมันใส่ถุงเก็บของตามไปติดๆ ก่อนจะหันหลังกลับแล้วสับตีนแตกหนีไปอย่างไม่ลังเลแม้แต่วินาทีเดียว
ในเวลานี้ ร่างจำแลงของกู้หย่วนได้กลายสภาพเป็นกลุ่มควันสีเขียวจางๆ เหาะเหินหลบหนีไปไกลลิบอย่างไร้สุ้มเสียง
ความเร็วในการหลบหนีของเขา ช่างรวดเร็วจนน่าเหลือเชื่อ!
เพียงไม่กี่อึดใจ เขาก็บินหนีออกไปได้ไกลกว่าสิบลี้แล้ว
โฮก——!!!
มังกรเจียวที่อยู่ใต้ดินแผดเสียงคำรามลั่นอีกครั้ง ความโกรธเกรี้ยวทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ พื้นดินและชั้นหินบริเวณใกล้เคียงส่งเสียง “แครกๆ” ก่อนจะปริร้าว และรอยแตกก็เริ่มลุกลามขยายวงกว้างออกไป
ราวกับมีตัวอะไรบางอย่างกำลังพยายามพังทลายผืนดินเพื่อมุดขึ้นมา
ลาวาสีแดงคล้ำอันร้อนระอุพวยพุ่งขึ้นมาจากรอยแตกเหล่านั้น ปะปนมากับควันสีดำอมเทาหนาทึบ พุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า
กู้หย่วนไม่สนใจสิ่งรอบข้าง เอาแต่ก้มหน้าก้มตาหนีอย่างเดียว
แครก! แครก!
เมื่อรอยแตกลุกลามไปทั่ว ลาวาจากใต้ดินก็ปะทุขึ้นมาอย่างบ้าคลั่งมากยิ่งขึ้น
และในวินาทีต่อมา…
ตูม!!!
มังกรเจียวสีแดงเพลิงตัวหนึ่งพุ่งทะลวงพื้นดิน มุดตัวขึ้นมาจากใต้พิภพ
มังกรเจียวตัวนี้มีความยาวกว่าร้อยจั้ง (ราวๆ 300 เมตร) บนหัวมีเขาเดี่ยว ลำตัวมีสี่กรงเล็บ ทั่วทั้งร่างปกคลุมไปด้วยเกล็ดสีแดงเพลิง เกล็ดแต่ละแผ่นมีขนาดใหญ่เท่าอ่างล้างหน้า เปล่งประกายแสงอันหนักแน่น
ลาวาอันร้อนระอุที่กระเด็นมาโดนเกล็ดเหล่านั้น กลับร่วงหล่นลงมาเหมือนหยดน้ำบนใบบัว ไม่สามารถทิ้งร่องรอยใดๆ ไว้บนเกล็ดได้เลยแม้แต่น้อย
กรงเล็บมังกรทั้งสี่ข้างคมกริบดุจใบมีด สะท้อนประกายแสงเย็นเยียบ
ทันทีที่มันปรากฏตัวขึ้นมาจากใต้ดิน แรงกดดันอันหนักหน่วงจนแทบจะจับต้องได้ก็แผ่ซ่านกระจายไปทั่วสารทิศ เมื่อสัมผัสได้ถึงแรงกดดันที่ไล่หลังมา กู้หย่วนก็ยิ่งเร่งความเร็วในการบินหนีให้เร็วยิ่งขึ้น!
โฮก——!!!
มังกรเจียวสีแดงเพลิงทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า แผดเสียงคำรามลั่นกึกก้องกัมปนาท ทำเอาภูเขาในรัศมีพันลี้ถึงกับสั่นสะเทือนเลื่อนลั่น จากนั้น ดวงตามังกรขนาดใหญ่เท่าอ่างล้างหน้าก็ตวัดขวับไปมองลำแสงของกู้หย่วนที่กำลังหนีห่างออกไป
ในความรู้สึกของมัน เจ้าแมลงตัวจ้อยนี่แหละ ที่เป็นคนบังอาจขโมยของวิเศษของมันไป!
ดวงตาของมันแดงก่ำด้วยความโกรธแค้น ความโกรธเกรี้ยวในแววตาแทบจะทะลักทลายออกมา จากนั้นมันก็ขี่เมฆสีแดงพุ่งทะยานไล่ตามไปติดๆ
ความเร็วของมังกรเจียวสีแดงเพลิงนั้นเหนือชั้นมาก แม้กู้หย่วนจะหนีห่างออกไปได้หลายสิบลี้อย่างยากลำบาก ทว่ามันกลับใช้เวลาเพียงไม่กี่อึดใจก็บินไล่ตามมาทัน ก่อนจะกางกรงเล็บมังกรตะปบลงมา
กู้หย่วนที่อยู่ในลำแสงหน้าเปลี่ยนสี ร่างกายของเขาราวกับแมลงที่ติดอยู่ในอำพัน การเคลื่อนไหวเชื่องช้าและแข็งทื่อ ห้วงมิติรอบๆ ตัวราวกับกลายเป็นหนองน้ำโคลนดูดที่เหนียวหนืดและหนักอึ้ง จนแทบจะขยับเขยื้อนไม่ได้
จากนั้น พละกำลังมหาศาลก็กระแทกเข้าใส่ ร่างกายของเขาถูกขยี้จนแหลกเหลวคาตา
เริ่มจากระเบิดออกเป็นเศษเนื้อกระจุยกระจายไปทั่วฟ้า ก่อนที่เศษเนื้อเหล่านั้นจะกลายเป็นกลุ่มควันสีขาวจางๆ สลายหายไปในอากาศ
เหลือเพียงถุงเก็บของใบเดียวที่ตกลงไปอยู่ในกรงเล็บมังกร
มังกรเจียวสีแดงเพลิงถึงกับนิ่งอึ้งไปชั่วขณะ มันมองดูจุดที่กลุ่มควันสีขาวเพิ่งสลายตัวไป ก่อนจะก้มลงมองถุงเก็บของในกรงเล็บของตัวเอง
แม้มันจะยังไม่ได้แปลงกายเป็นมนุษย์ ทว่าสติปัญญาของมันกลับสูงส่งยิ่งนัก มันย่อมรู้ดีว่าของสิ่งนี้คืออะไร
มันส่งสัมผัสเทวะเข้าไปตรวจสอบเบื้องใน หมายจะหยิบเอาผลโลหิตมังกรทั้งสองผลออกมา
ทว่าในวินาทีต่อมา มังกรเจียวตัวมหึมากลับต้องชะงักค้างไปทั้งตัว
เพราะภายในถุงเก็บของใบนี้ ไม่มีเงาของผลโลหิตมังกรเลยแม้แต่น้อย มีเพียงของกระจุกกระจิกไร้ค่ากองอยู่เท่านั้น
“…”
ควันร้อนระอุพวยพุ่งออกมาจากรูจมูกทั้งสองข้าง เผาไหม้อากาศจนบิดเบี้ยวเสียรูปทรง มังกรเจียวเพลิงระเบิดโทสะอย่างบ้าคลั่ง มันรู้สึกถึงเพลิงโทสะที่ลุกฮือขึ้นมาจุกอยู่ที่อก จู่ๆ ก็รู้สึกเหมือนตัวเองถูกหลอกลวงและหยามเกียรติอย่างรุนแรง
มันอ้าปากกว้าง พ่นเปลวไฟออกไปรอบทิศทางอย่างคลุ้มคลั่ง
เพลิงแท้แต่ละสายที่พ่นออกมานั้น ร้อนแรงและน่าสะพรึงกลัวจนถึงขีดสุด เป็นเปลวเพลิงสีแดงคล้ำเหนียวหนืดที่สามารถแผดเผาได้ทุกสรรพสิ่ง อานุภาพร้ายแรงกว่าเพลิงแท้ของพวกอสรพิษเพลิงก่อนหน้านี้ไม่รู้กี่สิบกี่ร้อยเท่า!
พื้นดินและก้อนหินพากันหลอมละลายกลายเป็นลาวาเหนียวหนืด ต้นไม้ใบหญ้าถูกแผดเผาจนกลายเป็นเถ้าธุลี
พื้นดินที่เคยราบเรียบ บัดนี้กลับเต็มไปด้วยหลุมบ่อ ขรุขระพังทลาย และมีเปลวไฟร้อนระอุลุกโชนไปทั่วทุกแห่งหน
ทว่ามังกรเจียวเพลิงกลับไม่ทันสังเกตเลยว่า บริเวณใกล้ๆ กับต้นไม้วิเศษโลหิตมังกรนั้น มีแสงสีเงินสายหนึ่งสว่างวาบขึ้นเพียงพริบตา ก่อนจะอันตรธานหายไปอย่างไร้ร่องรอย
……
ทางด้านของกู้หย่วน บัดนี้เขาได้บินหนีออกมาไกลมากแล้ว
ไกลเสียจนมั่นใจว่ามังกรเจียวตัวนั้นไม่มีทางตามมาเจอเขาได้อย่างแน่นอน
จากนั้น เขาก็ร่อนลงหยุดพักบนโขดหินที่ยื่นออกมา ผ่านไปไม่นาน แสงสีเงินสายหนึ่งก็ร่อนลงตรงหน้าเขา
แสงสีเงินสายนั้น ก็คือตะขาบสวรรค์หลังเงิน (อาอู๋) นั่นเอง!
อาอู๋คลานวนรอบตัวกู้หย่วนอยู่สองสามรอบ ก่อนจะอ้าปากคายแหวนมิติวงหนึ่งออกมา
กู้หย่วนยกมือขึ้นรับ แหวนมิติวงนั้นก็ตกมาอยู่ในมือของเขาทันที
ภายในแหวน ปรากฏผลไม้ขนาดมหึมาสองผลที่มีลวดลายคล้ายเกล็ดมังกร เปล่งแสงสีแดงจางๆ พร้อมกับกลิ่นหอมหวนรัญจวนใจที่แผ่ซ่านออกมาอย่างแผ่วเบา
“หึหึ… ไม่เลวๆ คุ้มค่ากับแรงที่ลงไปจริงๆ”
เมื่อเห็นของในมือ กู้หย่วนก็ยิ้มแก้มปริ อารมณ์ดีและเบิกบานใจเป็นที่สุด
แผนการเมื่อครู่นี้ เขาใช้อุบาย แสร้งทำทางซ้าย แต่ตีทางขวา (แผนซ้อนแผน)
ให้ร่างจำแลงออกไปล่อเป้าแบบโจ่งแจ้ง พร้อมกับพยายามพรางตัวอย่างเต็มที่ ในขณะที่ร่างจริงคอยควบคุมสถานการณ์อยู่ห่างๆ ส่วนตะขาบสวรรค์หลังเงินก็ซุ่มซ่อนอยู่ในเงามืด คอยใช้แหวนมิติเก็บซ่อนผลไม้เอาไว้
พอเด็ดผลโลหิตมังกรได้สำเร็จ ร่างจำแลงก็รับหน้าที่ล่อเป้าดึงความสนใจไป ส่วนตะขาบสวรรค์หลังเงินก็ฉวยโอกาสขโมยผลไม้แล้วหนีไปอีกทาง
ตอนนี้เมื่อของตกมาอยู่ในมือแล้ว กู้หย่วนย่อมดีใจจนเนื้อเต้น
เขาหยิบผลโลหิตมังกรออกมาผลหนึ่ง พิจารณาดูครู่หนึ่ง ก็พบว่าแสงสว่างบนพื้นผิวของมันค่อยๆ หม่นหมองลงอย่างรวดเร็ว เปลือกนอกกลายเป็นสีเทาตุ่นๆ ดูไม่ต่างอะไรกับก้อนหินธรรมดาๆ ก้อนหนึ่ง
ไม่ว่าใครมาเห็น ก็คงคิดว่ามันเป็นแค่ไข่ฟักกลายเป็นหิน ทว่าเมื่อกู้หย่วนลองสัมผัสอย่างละเอียด เขาก็รับรู้ได้ถึงปราณต้นกำเนิดอันมหาศาลดุจมหาสมุทรที่อัดแน่นอยู่ภายใน
นี่เป็นปฏิกิริยาของของวิเศษที่มักจะซ่อนเร้นประกายของตนเองเอาไว้ตามธรรมชาติ
ทีแรกกู้หย่วนตั้งใจจะหาสถานที่เงียบๆ เพื่อสกัดกลั่นมันเสียเลย ทว่าเมื่อคิดดูอีกที เวลาคงไม่พอแน่ เขาจึงตัดสินใจเก็บผลโลหิตมังกรทั้งสองผลเอาไว้ก่อน กะว่าค่อยจัดการทีหลังเมื่อมีเวลาว่าง
จากนั้น กู้หย่วนก็หยิบมุกอัคคีชาดออกมา แล้วเริ่มออกค้นหาร่องรอยของถ้ำมังกรชาด
หลังจากบินวนเวียนหาอยู่ในพื้นที่บริเวณนี้อยู่หลายรอบ กู้หย่วนก็จ้องมองมุกอัคคีชาดที่ส่องแสงเจิดจรัสสลับกับมองทะเลลาวาเบื้องหน้า สีหน้าของเขาดูแปลกประหลาดใจ
“นี่มันเรื่องอะไรกันเนี่ย หรือว่าถ้ำมังกรชาดจะซ่อนอยู่ใต้ทะเลลาวานี่งั้นรึ?”
(จบตอน)
YOU MAY ALSO LIKE
