ระบบหรรษา กับข้าผู้บำเพ็ญเซียนปลอม - ตอนที่ 565 ปัญหาการเรียงลำดับของกองทัพอันหลิน
อันหลินกำแหวนมิติขาวแวววาวสามวง ในใจเศร้าโศกเป็นล้นพ้น
ทาเบอร์ โคโค่สตีฟกับไมรอนได้รับรางวัลเป็นเลือดคนละห้ามิลลิลิตร เพราะการต่อสู้ครั้งนี้ต้องคำนวณจากการสังหารผู้ยิ่งใหญ่หวนสู่ความว่างเปล่าสามคน
ผีดูดเลือดทั้งสามดูดเลือดของอันหลินแล้วนอนแผ่บนอิฐดำอย่างอิ่มอกอิ่มใจ
อันหลินพักอยู่ครู่หนึ่งแล้วเริ่มเปิดแหวนมิติของสาวหิมะทั้งสาม พร้อมทั้งนับสิ่งของของพวกนาง
กำลังทรัพย์ที่น่าสงสารของสาวหิมะน่ะเขาเคยได้สัมผัสมาแล้ว จึงไม่คาดหวังอะไร และเพราะเหตุนี้เอง ของที่อยู่ข้างในกลับสร้างความประหลาดใจให้เขาไม่น้อยเลย
แม้แต่ผลึกหินที่พวกนางเพิ่งช่วงชิงมาได้ครั้งล่าสุดนี้ก็มีผลึกต้นกำเนิดดินแดนสีทองทั้งสิ้นแปดก้อน สีแดงสิบแปดก้อน สีน้ำเงินยี่สิบห้าก้อน สีเขียวสิบก้อน สีขาวห้าสิบเอ็ดก้อน
นอกจากนี้ยังมีอีกหนึ่งล้านสามแสนหินวิญญาณ อาวุธวิเศษยี่สิบชิ้น โอสถวิเศษกับผลวิเศษอีกสามสิบกว่าลูก
ผลเซียนขั้นแปดสามลูก ผลเซียนแดงวิญญาณเหมันต์ เสริมสร้างความแข็งแกร่งให้กับจิต หยั่งรู้พลังเหมันต์ได้
และมีอาวุธเซียนขั้นกลางหนึ่งชิ้น กระบี่ตะวันร่อนรำ อาวุธเซียนที่หลอมโดยใช้หินพำนักแสวงมรรคของอีกาทอง อสูรบรรพกาล พลิกหยางหยิน บรรลุความเป็นอมตะได้
อันหลินเห็นกระบี่เซียนเล่มนี้ก็ปวดใจและหดหู่ใจขึ้นมาทันใด เพราะมันเป็นอาวุธที่สาวหิมะโหรวกู่ใช้นี่นา! หากว่าไม่มีอาวุธชิ้นนี้แล้ว นางจะประสบอันตรายเพราะความสามารถลดฮวบหรือเปล่า
ถ้าเกิดสาวหิมะโหรวกู่ตาย แม้เขาจะไม่ใช่คนฆ่า แต่ก็ตายเพราะเขาอยู่ดีนี่นา…
อันหลินเก็บสมบัติด้วยความหดหู่ใจ ก่อนจะพาทุกคนออกเดินไกลอีกครั้ง
ตอนนี้กองทัพของเขาเรียกได้ว่าสามารถเพ่นพ่านไปทั่วเขตดารามายา
ผู้ยิ่งใหญ่หวนสู่ความว่างเปล่าผีดูดเลือดทั้งสาม ภูตที่เทียบเท่าระดับหวนสู่ความว่างเปล่า มังกรดำที่อย่างน้อยก็เทียบเทียมผีดูดเลือดสามตนอีกหนึ่งตัว และยังมีเสวี่ยจ่านเทียนที่น่ารักที่สุดกับอันหลินที่หล่อที่สุด กองทัพแบบนี้เรียกได้ว่าไร้เทียมทานแล้ว!
แม้แต่อันหลินก็แปลกใจอยู่เหมือนกัน ไม่คิดว่ากองทัพของตนจะเกรียงไกรโดยไม่รู้ตัวขนาดนี้
หากเป็นเขาในเมื่อก่อน คงจินตนาการถึงภาพแบบนี้ไม่ออก
เป้าหมายผลึกต้นกำเนิดดินแดนสีทองหนึ่งร้อยก้อน ตอนนี้ก็รวบรวมได้แปดสิบเอ็ดก้อนแล้ว ใกล้จะสำเร็จแล้ว กำลังทรัพย์ส่วนตัวถึงขั้นที่น่ากลัวอย่างยิ่ง ทำให้ผู้ยิ่งใหญ่หวนสู่ความว่างเปล่าสิบคนหมดเนื้อหมดตัวได้…
มันเป็นผลสำเร็จที่น่าตะลึงเหลือเกิน!
พอลูกสมุนมีเยอะแล้ว อันหลินก็นึกถึงปัญหาของการเรียงลำดับ จึงพูดกับเสวี่ยจ่านเทียนในอก “ยังมีสัตว์เลี้ยงอีกสี่ตัวอยู่หน้าเจ้า ต่อไปเจ้าก็คือน้องห้า เข้าใจไหม”
ตอนนี้เสวี่ยจ่านเทียนหงอสุดฤทธิ์ จึงไม่ถามอะไร แค่พยักหน้าเห็นด้วยรัวๆ เท่านั้น
ทีน่ากลับเอ่ยเบาๆ ว่า “ยักษ์อันหลิน แล้วข้าอยู่ที่เท่าใด”
อันหลินชะงักไปเล็กน้อย “เสี่ยวน่า นี่เป็นลำดับที่ข้าจัดให้สัตว์เลี้ยง เจ้ายังไม่ใช่สัตว์เลี้ยงของข้า”
“อ้อ…” ทีน่าทำหน้าสับสน พยักหน้าเบาๆ
“ส่วนทาสก็…โคโค่สตีฟที่สอง ไมรอนที่สาม…” อันหลินพูดต่อ
โคโค่สตีฟได้ยินว่าตนอยู่ที่สองก็เบะปากอย่างไม่พอใจนิดหน่อย “ทั้งๆ ที่ข้าติดตามท่านผู้สูงศักดิ์ก่อนแท้ๆ…”
ไมรอนกลับยิ้มอย่างไม่ยี่หระ “ช่างเถอะ ให้ทาเบอร์ที่มีความสามารถเป็นหนึ่งอยู่ที่หนึ่งก็ไม่แย่หรอก”
ทาเบอร์ประสานมือคำนับอย่างพอใจ “เล็กน้อยเท่านั้น ทุกท่านอย่าได้คิดมากปานนั้นเลย”
“ทาเบอร์อยู่ที่สี่” อันหลินพูดขึ้นมาอีก “ลืมบอกไปน่ะว่ามีหมาป่าตัวหนึ่งเป็นทาสก่อนพวกเจ้า ฉะนั้นมันเป็นที่หนึ่ง”
ทาเบอร์ “…”
โคโค่สตีฟหลุดขำพรืด
“อะแฮ่ม…คือว่า…น้องทาเบอร์…แค่เล็กน้อย อย่าได้คิดมากปานนั้นเลย…ฮ่าๆ ๆ…” อันที่จริงไมรอนไม่อยากขำ แต่ภายใต้การครอบงำของอารมณ์ประหลาด เขาก็หัวเราะจนตัวโยนอยู่ดี
ทาเบอร์เงยหน้าขึ้นมองดาวดวงหนึ่งบนท้องฟ้าอย่างเศร้าสลด “ลูซี่ ในโลกใบนี้มีเพียงเจ้าที่ให้ความอบอุ่นกับข้าได้ ทำไมเจ้าต้องจากข้าไปด้วย…”
สิ้นประโยคนี้น้ำตาก็อาบหน้าทาเบอร์อีกครั้ง
เซียวเจ๋อทำหน้าตื่นเต้น ทิ้งชายเสื้ออันหลินพลางถามว่า “อาจารย์ แล้วข้าเล่า ข้าอยู่ลำดับที่เท่าใดในบรรดาลูกศิษย์ของท่าน”
“เจ้า…” อันหลินมองแววตาที่บริสุทธิ์ของเซียวเจ๋อแล้วหลงรู้สึกไปว่าเขาเป็นเด็กที่น่ารัก เขาจึงรีบสะบัดศีรษะไล่ความรู้สึกแบบนี้ทิ้งแล้วเอ่ยยิ้มๆ ว่า “เจ้าเป็นลูกศิษย์ของแรกของข้า อยู่ลำดับที่หนึ่ง”
ตูม!
เซียวเจ๋อตะลึงงัน ใบหน้าเต็มไปด้วยความประหลาดใจและตกใจ
เขาเป็นคนแรก...ความสุขมวลมหาศาลประเดประดังเข้ามา ทำให้สมองของเขาขาวโพลนไปหมด
“ข้าเป็นลูกศิษย์คนแรกหรือนี่…ไม่สิ! ลูกศิษย์เพียงคนเดียว! ฮิๆ ๆ…” เซียวเจ๋อพึมพำแล้วเริ่มหัวเราะอย่างไม่มีสาเหตุขึ้นมา
มันหมายความว่าอย่างไร มันหมายความว่าเขาเป็นลูกศิษย์ผู้สืบทอดเพียงคนเดียวของอาจารย์! ทรัพยากรความรู้ส่วนใหญ่จะถูกยกให้เขา!
ทั้งวิชาจิตใจ วิชาเผ่ามังกรชั้นยอด ประสบการณ์ เจตจำนงมรรคา…มีครบทุกอย่าง!
เซียวเจ๋อจินตนาการถึงภาพที่ตนขึ้นสู่จุดสูงสุดของชีวิตมังกรแล้ว
อันหลินเห็นเซียวเจ๋อดีใจขนาดนี้ ความเวทนาในแววตาก็ยิ่งเพิ่มพูนขึ้น
เด็กโง่ เจ้าดีใจเร็วเกินไปแล้ว…
ทีน่านั่งก้มหน้าบนหัวไหล่ของอันหลิน ดวงตาหม่นหมอง ดวงตาเรียวยาวใต้ชุดกระโปรงขมวดเอวแกว่งไกวเบาๆ มือขาวกำเสื้อของอันหลินแน่น
คล้ายว่าจะสัมผัสได้ถึงความผิดปกติของฝ่ามือเล็กๆ ที่แปะอยู่บนท่อนแขน อันหลินจึงหันหน้ามองทีน่าแล้วถามเสียงนุ่มว่า “เป็นอะไรไปหรือเสี่ยวน่า”
“ไม่มีอะไร…” ภูตน้อยขนาดยี่สิบเซนติเมตรสั่นศีรษะ
ครู่เดียวเสียงใสกังวานก็ดังขึ้นข้างหูอีกว่า “ยักษ์อันหลิน เจ้าบอกว่าจะมีเวลาอยู่ในแดนโบราณบรรพกาลแค่หนึ่งเดือน ตอนนี้ยังเหลืออีกกี่วันหรือ”
“ห้าหกวันกระมัง…” อันหลินคำนวณเวลาครู่หนึ่งก่อนจะตอบ
“แล้วพวกเจ้าจะกลับไปอย่างไรหรือ” ทีน่าถามอีก
“มียันต์เคลื่อนย้ายมิติ สามารถส่งข้ากลับไปได้โดยตรง” อันหลินกล่าว
ทีน่า “แล้วเสวี่ยจ่านเทียนเล่า มันจะทำอย่างไร”
อันหลินพูดยิ้มๆ ว่า “มันสร้างพันธะสัญญาสัตว์เลี้ยงกับข้าแล้ว แค่ข้าอุ้มมันไว้ เมื่อยันต์เคลื่อนย้ายวิเคราะห์พลังปราณแล้ว จะส่งมันไปพร้อมกับข้าด้วย”
เซียวเจ๋อชูสองมือขึ้นแล้วเอ่ยด้วยรอยยิ้ม “ข้าก็เหมือนกัน! ข้ายังไม่แตะพลังรวมมรรคา ข้ามแดนทะลุมิติไม่ได้ แต่สามารถหนีไปจากที่นี่ได้ด้วยใยสัมพันธ์ทางพลังของอาจารย์!”
ทีน่าเผลอก้มหน้าลงอย่างไม่รู้ตัว “แล้ว…แล้วยักษ์อันหลิน เจ้าคิดว่าข้าเป็นอย่างไร”
อันหลินใช้นิ้วชี้กับนิ้วโป้งจับเข้าที่เอวคอดของทีน่าแล้วหิ้วมาวางลงบนฝ่ามือซ้ายของตน
ทีน่าเงยหน้าขึ้น ดวงตาสีมรกตสะท้อนใบหน้าที่จริงจังและจริงใจอย่างยิ่งของอันหลิน
อันหลินตอบอย่างยิ้มแย้มว่า “ทีน่าดีมาก! ข้าเคยบอกแล้วว่าเจ้างามมาก และยิ่งใหญ่มากเช่นกัน ข้ารู้ว่าคำขอร้องต่อไปนี้ของข้าอาจจะเหลวไหลไปหน่อย แต่ข้าก็ยังอยากบอกอยู่ดีว่า…ไปจากที่นี่พร้อมข้าเถอะ ไปแผ่นดินบรรพกาลด้วยกัน!”
“ข้าจะพาเจ้าไปชมทิวทัศน์ที่งดงาม ไปเห็นโลกที่กว้างใหญ่ยิ่งกว่า จะเป็นสัตว์เลี้ยงของข้าก็ดี ลูกศิษย์ก็ช่าง มันเป็นแค่วิธีไปจากที่นี่ก็เท่านั้น ข้าดูแลเจ้าเหมือนเพื่อนที่ดีที่สุดของข้าด้วยความจริงใจ”
ทีน่าชะงักงันแล้วพึมพำว่า “ที่แท้เจ้ารู้ว่าข้าอยากพูดอะไร…”
“เด็กโง่ นี่มันเรื่องที่เราตกลงกันไว้ตั้งแต่แรกแล้วไม่ใช่หรือ โลกกว้างใหญ่ปานนั้น ข้าสัญญาแล้วว่าจะพาเจ้าไปท่องชม คำสัญญานี้ใช้ได้ตลอดไป!” อันหลินพูดเสียงนุ่ม
นัยน์ตาของทีน่าแดงก่ำเมื่อได้ยินประโยคนี้ ปล่อยโฮออกมาอย่างทนไม่ได้
“ยักษ์อันหลิน เจ้าช่างเป็นคนดีเหลือเกิน ยังคงเป็นคนซื่อตรงที่พูดคำไหนคำนั้น!” ทีน่าเช็ดน้ำตาพลางเอ่ยปากชมไปด้วย
การ์ดคนดีกับการ์ดคนซื่อตรงถูกปล่อยออกมาพร้อมกัน อันหลินจะพูดอะไรได้อีก ทำได้แค่ลูบศีรษะของภูตน้อยอย่างอ่อนโยน
ครู่ต่อมา ภูตน้อยก็หยุดร้องไห้แล้วพูดว่า “ยักษ์อันหลิน งั้นข้าตัดสินใจแล้วว่าจะเป็นสัตว์เลี้ยงของเจ้า!”
อันหลินแปลกใจเล็กน้อย เขานึกว่าทีน่าจะเลือกเป็นลูกศิษย์เสียอีก เพราะขอแค่พลังของพวกเขามีสายใยแน่นแฟ้น ยันต์เคลื่อนย้ายก็จะพาคนที่เกี่ยวข้องออกไปด้วย
เขาพยักหน้าอย่างไม่ลังเลเลย “ได้ ข้ารับปากเจ้า!”
เคล็ดวิชาถูกปล่อยอย่างต่อเนื่อง เลือดหยดหนึ่งเชื่อมสัมพันธ์อันหลินกับทีน่าด้วยประการฉะนี้
ทีน่าเข้าร่วมกลุ่มสัตว์เลี้ยงของอันหลินอย่างเป็นทางการ!
“เสี่ยวเทียน ต่อไปเสี่ยวน่าอยู่ลำดับที่ห้า เจ้าเป็นที่หก เข้าใจไหม” อันหลินพูดต่อ
อันที่จริงเขาก็มองทีน่าเป็นคนกันเองตั้งนานแล้ว จึงขอปรับลำดับสักหน่อย
เสวี่ยจ่านเทียนที่ถูกอารมณ์หวาดกลัวครอบงำสั่นระริก พยักหน้าตอบรับโดยที่ไม่พูดอะไร
เสี่ยวน่ายิ้มหวาน กระพือปีกสีทองบินวนรอบอันหลิน แถมยังจุมพิตที่แก้มของอันหลินเบาๆ ด้วย น่ารักอย่างยิ่ง อารมณ์น้อยเนื้อต่ำใจที่เกิดขึ้นเพราะกฎเกณฑ์ บัดนี้ถูกอารมณ์ดีใจและคาดหวังชะล้าง
ทำไมถึงไม่เลือกเป็นลูกศิษย์ เพราะเซียวเจ๋อรังแกไม่ได้ เสวี่ยจ่ายเทียนรังแกได้!
อันหลินเห็นภูตที่น่ารักขนาดนี้ หัวใจก็ละลาย อดนึกถึงภาพที่พาสัตว์เลี้ยงใหม่กลับไปเจอพวกต้าไป๋ไม่ได้ ต้องสนุกแน่ๆ…
YOU MAY ALSO LIKE
