ราชันย์มังกรอสูรกลืนสวรรค์ - ตอนที่ 14: ป่าหมอกอสูร
ตอนที่ 14: ป่าหมอกอสูร
หลังจากกอบโกยกำไรมหาศาลและสร้างความพินาศทางการเงินให้แก่ตระกูลจ้าว หลงเฉินไม่ได้กลับไปพักผ่อนเสวยสุขที่ตระกูลหลง เขารู้ดีว่าเงินทองเป็นเพียงปัจจัยภายนอก แต่ “พลัง” ที่แท้จริงต่างหากคือสิ่งที่จะกำหนดชะตากรรมของเขาในโลกใบนี้
ท้องฟ้าเหนือเมืองหมอกเมฆาเริ่มเปลี่ยนเป็นสีส้มแดงยามอัสดง หลงเฉินในชุดรัดกุมสีดำสนิท สะพายย่ามใส่สมุนไพรและมีดสั้นคู่ใจ เดินมุ่งหน้าออกจากประตูเมืองทิศเหนือ มุ่งสู่เขตพื้นที่อันตรายที่ผู้คนทั่วไปต่างหวาดกลัว
“ป่าหมอกอสูร”
ป่าดงดิบขนาดมหึมาที่ปกคลุมไปด้วยหมอกหนาทึบตลอดทั้งปี เป็นถิ่นที่อยู่ของสัตว์อสูรดุร้ายนับหมื่นชนิด กลิ่นอายความตายและเสียงคำรามที่ดังแว่วออกมาจากชายป่า เพียงพอที่จะทำให้คนขวัญอ่อนเข่าทรุด
แต่สำหรับหลงเฉิน… ที่นี่คือ “ห้องอาหาร” ชั้นเลิศ
“ทรัพยากรที่ข้าต้องการที่สุดในตอนนี้ ไม่ใช่สมุนไพร ไม่ใช่หินปราณ… แต่เป็นเลือดสดๆ ที่อัดแน่นไปด้วยพลังชีวิต”
หลงเฉินก้าวเท้าเข้าไปในเขตป่า ทันทีที่ร่างกายสัมผัสกับไอหมอกเย็นยะเยือก สัญชาตญาณสัตว์ป่าในกายเขาก็ตื่นตัว เส้นเลือดทั่วร่างเต้นตุบๆ ตอบรับกับกลิ่นคาวเลือดที่ลอยจางๆ ในอากาศ
แกรก…
เสียงกิ่งไม้หักดังขึ้นเบาๆ ทางด้านขวา
หลงเฉินหยุดเดิน ใบหน้าเรียบเฉย ดวงตาคมกริบเหลือบมองไปยังพุ่มไม้รกทึบ
“ออกมาเถอะ… ข้ารู้ว่าพวกแกหิว”
สิ้นเสียงคำรามต่ำๆ ฝูงสัตว์อสูรที่มีดวงตาสีเขียวเรืองแสงก็นับสิบคู่ก็ปรากฏตัวขึ้นจากเงามืด พวกมันคือ “หมาป่าวายุ” สัตว์อสูรระดับ 1 ขั้นปลาย ที่ขึ้นชื่อเรื่องความรวดเร็วและการล่าเป็นฝูง เขี้ยวขาววับน้ำลายยืดไหลย้อย พวกมันมองหลงเฉินเป็นเพียงอาหารมื้อค่ำอันโอชะ
“สิบสองตัว…” หลงเฉินนับจำนวนอย่างใจเย็น “ปริมาณกำลังดีสำหรับเป็นอาหารเรียกน้ำย่อย”
โฮก!
จ่าฝูงหมาป่าส่งสัญญาณโจมตี หมาป่าสามตัวแรกพุ่งกระโจนเข้าใส่หลงเฉินพร้อมกันจากสามทิศทาง กรงเล็บแหลมคมตะปบเข้าที่ลำคอและหน้าอกด้วยความเร็วปานสายฟ้า
ทว่า… สายฟ้าที่เร็วกว่าคือหลงเฉิน
ฉัวะ!
ไม่มีใครมองทันว่าหลงเฉินชักมีดออกมาตอนไหน รู้ตัวอีกที ประกายแสงสีเงินก็วาดผ่านอากาศเป็นเส้นโค้งที่งดงามและอำมหิต
ร่างของหมาป่าสองตัวแรกร่วงลงพื้นในสภาพถูกผ่าครึ่งซีก เลือดสดๆ ทะลักออกมาดั่งท่อน้ำแตก ส่วนตัวที่สามถูกมือซ้ายของหลงเฉินคว้าหมับเข้าที่ลำคอ
“เอ๋ง!”
มันร้องเสียงหลง พยายามดิ้นรน แต่แรงบีบของหลงเฉินนั้นมหาศาลราวยักษ์มาร
“มาเป็นพลังให้ข้าซะ!”
หลงเฉินคำรามต่ำ กระตุ้นเคล็ดวิชา “มังกรอสูรกลืนโลหิต”
ทันใดนั้น ฉากสยองขวัญก็บังเกิดขึ้น ฝ่ามือของหลงเฉินเปล่งแสงสีแดงฉาน เลือดในกายของหมาป่าวายุถูกดูดซับผ่านเกล็ดผิวหนังของหลงเฉินอย่างรวดเร็ว ร่างกายของมันกระตุกเกร็ง เหี่ยวแห้งลงในพริบตาจนเหลือเพียงหนังหุ้มกระดูก
หลงเฉินเหวี่ยงซากแห้งกรังทิ้งไป แล้วหันกลับมามองฝูงหมาป่าที่เหลือที่กำลังยืนตัวสั่นด้วยความหวาดกลัว
“กลัวงั้นรึ? สายไปแล้ว… ในป่าแห่งนี้ ผู้แข็งแกร่งกลืนกินผู้อ่อนแอ มันคือกฎธรรมชาติ”
หลงเฉินพุ่งทะยานเข้าใส่ฝูงหมาป่า ไม่ใช่ในฐานะเหยื่อ แต่ในฐานะ “ผู้ล่า” ที่อยู่บนจุดสูงสุดของห่วงโซ่อาหาร
การฆ่าล้างบางดำเนินไปอย่างรวดเร็วและโหดร้าย หลงเฉินไม่ได้ใช้กระบวนท่าวิจิตรพิสดาร เขาใช้เพียงสัญชาตญาณดิบ การเคลื่อนไหวที่สูญเปล่าถูกตัดทิ้ง ทุกการโจมตีเล็งไปที่จุดตาย และทุกศพที่ล้มลงจะถูกดูดกลืนโลหิตจนหมดสิ้น
ผ่านไปเพียงหนึ่งก้านธูป (ประมาณ 15 นาที) ซากหมาป่านับสิบตัวนอนเกลื่อนกลาดในสภาพแห้งเหี่ยว
หลงเฉินยืนอยู่ท่ามกลางซากศพ ร่างกายของเขาร้อนผ่าวราวกับมีไฟลุกโชนอยู่ภายใน เลือดอสูรจำนวนมากที่ดูดซับเข้ามา กำลังเดือดพล่านและถูกหลอมรวมเข้ากับสายเลือดมังกรของเขา
“อึก... อ๊ากกก!”
หลงเฉินกัดฟันแน่น ความเจ็บปวดแสนสาหัสถาโถมเข้ามาอีกครั้ง แต่มันเป็นความเจ็บปวดที่เขาโหยหา
ผิวหนังบริเวณท่อนแขนและหน้าอกของเขาเริ่มเปลี่ยนสี จากสีเนื้อปกติกลายเป็นสีแดงเข้ม เส้นเลือดปูดโปนขึ้นมา และที่น่าตื่นตะลึงที่สุดคือ… ผิวหนังบางส่วนเริ่มแข็งตัวและนูนขึ้นมาเป็นรูปทรงหกเหลี่ยมเล็กๆ เรียงตัวกันอย่างระเบียบ
เกล็ดมังกร!
“ในที่สุด… เกล็ดมังกรขั้นแรกก็เริ่มก่อตัว!”
หลงเฉินยกแขนขึ้นดู เกล็ดสีแดงดำจางๆ ปรากฏขึ้นที่ท่อนแขนขวา มันดูงดงามและน่าเกรงขาม แม้จะยังไม่ครอบคลุมทั้งตัว แต่มันก็บ่งบอกถึงความแข็งแกร่งของร่างกายที่ยกระดับขึ้นไปอีกขั้น
“ปัง!”
เขาลองชกหมัดใส่ต้นไม้ใหญ่ขนาดสามคนโอบที่อยู่ข้างๆ
ตูม!
ต้นไม้ใหญ่หักโค่นลงทันที บริเวณที่ถูกหมัดเจาะเข้าไปเป็นรูโหว่ลึก เนื้อไม้แหลกละเอียดเป็นผง นี่คือพละกำลังทางกายภาพล้วนๆ โดยไม่ต้องใช้พลังปราณเสริม!
“ยอดเยี่ยม… พลังกายระดับนี้เทียบเท่ากับผู้ฝึกยุทธ์ระดับ ‘หลอมรวม’ ขั้นต้นได้สบายๆ ทั้งที่ระดับปราณข้ายังอยู่แค่ก่อรากฐาน”
ขณะที่หลงเฉินกำลังชื่นชมพลังใหม่ หินสีดำในอกเสื้อของเขาก็สั่นระริกอย่างรุนแรง มันส่งกระแสจิตแห่งความหิวกระหายออกมาอย่างชัดเจน
“เจ้านี่ก็ตะกละไม่แพ้ข้าเลยนะ…” หลงเฉินหยิบหินสีดำออกมา วางมันลงบนซากกองเลือดของจ่าฝูงหมาป่า
วูบ!
ทันทีที่สัมผัสเลือด หินสีดำก็เกิดแรงดูดมหาศาล เลือดที่เจิ่งนองอยู่บนพื้นถูกดูดเข้าไปในหินจนเกลี้ยง รอยร้าวบนผิวหินขยายกว้างขึ้นอีกนิด และมีเสียง ‘กึกๆ’ ดังออกมาจากข้างใน เหมือนตัวอะไรบางอย่างกำลังเคาะเปลือกไข่
“กินเข้าไปให้เยอะๆ เจ้าตัวแสบ” หลงเฉินลูบหินเบาๆ “พวกเราต้องใช้พลังอีกมาก เพื่อรับมือกับศึกใหญ่ที่กำลังจะมาถึง”
หลงเฉินเก็บหินเข้าอกเสื้อ แล้วเงยหน้ามองลึกเข้าไปในป่า แววตาของเขาเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานชั่วขณะ จิตสังหารเข้มข้นแผ่พุ่งออกมาจนแมลงในบริเวณนั้นเงียบเสียงลง
“แค่หมาป่าระดับ 1 ยังไม่พอ… ข้าต้องการเลือดที่เข้มข้นกว่านี้”
“ข้าต้องการสัตว์อสูรระดับ 2… หรือไม่ก็ ‘มนุษย์’ ที่ระดับพลังสูงๆ สักหน่อย”
รอยยิ้มอำมหิตปรากฏบนใบหน้า หลงเฉินกระโดดขึ้นไปบนยอดไม้ แล้วพุ่งทะยานหายเข้าไปในส่วนลึกของป่าหมอกอสูร ทิ้งไว้เพียงตำนานเล่าขานถึง “ปีศาจดูดเลือด” ที่จะทำให้เหล่านักล่าในป่าต้องขวัญผวาในค่ำคืนนี้
การล่าที่แท้จริง… เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้น!
(จบบทที่ 14)
YOU MAY ALSO LIKE
