ราชันย์มังกรอสูรกลืนสวรรค์ - ตอนที่ 55: การสังหารโหด
ตอนที่ 55: การสังหารโหด
กลิ่นเนื้อไหม้เกรียมคละคลุ้งไปทั่วลานประลอง ผสมปนเปกับกลิ่นคาวเลือดที่เจิ่งนองอยู่บนพื้นหินสีดำ ท่ามกลางสายตาของศิษย์นับหมื่นคู่ที่จ้องมองด้วยความหวาดผวา ร่างของ หลงเฉิน ยืนตระหง่านอยู่กลางเวทีราวกับเทพอสูรสงคราม
มือขวาของเขายังคงบีบคอ เฟิงหยุน จนตัวลอยเหนือพื้น เปลวเพลิงสีทอง ‘เพลิงวิญญาณแก่นพสุธา’ ลามเลียผิวหนังบริเวณลำคอของศิษย์เอกอันดับหนึ่ง จนเกิดเสียง ฉ่า… ฉ่า… น่าสยดสยอง
“อ๊ากกกก! ร้อน! ปล่อยข้า! ท่านอาจารย์ช่วยข้าด้วย!”
เฟิงหยุนดิ้นทุรนทุราย ขาทั้งสองข้างเตะสะเปะสะปะกลางอากาศ ใบหน้าหล่อเหลาบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวดและหวาดกลัวสุดขีด ศักดิ์ศรีของว่าที่เจ้าสำนักมลายหายไปจนสิ้น เหลือเพียงสุนัขจนตรอกที่ร้องขอชีวิต
หลงเฉินจ้องมองด้วยดวงตาสีแดงฉานที่มีขีดแนวตั้งสีทอง… เนตรราชันย์มังกรที่ไร้ซึ่งความเมตตา
“ร้องทำไม?” หลงเฉินเอ่ยเสียงเย็น “ตอนที่เจ้าเอามีดจ่อคอน้องสาวข้า… เจ้าหัวเราะไม่ใช่รึ?”
“ข้า… ข้าผิดไปแล้ว! ข้ายอมแล้ว! หลงเฉิน ไว้ชีวิตข้าเถอะ! ข้าจะมอบทุกอย่างให้เจ้า! ทรัพยากร! ตำแหน่ง! ผู้หญิง! ข้ายกให้เจ้าหมดเลย!”
“ผู้หญิง?”
คำคำนั้นเหมือนราดน้ำมันลงบนกองไฟ หลงเฉินกระชับแรงบีบที่คอแน่นขึ้น จนเฟิงหยุนตาเหลือก
“สำหรับเจ้า… ผู้หญิงเป็นแค่สิ่งของที่เอาไว้แลกเปลี่ยนสินะ” หลงเฉินแสยะยิ้มอำมหิต “แต่สำหรับข้า… นางคือชีวิต”
“มือขวาของเจ้า… คือมือที่ถือมีดจ่อคอนางใช่หรือไม่?”
หลงเฉินไม่รอคำตอบ เขาปล่อยมือซ้ายที่ว่างอยู่ พุ่งเข้าไปคว้าหัวไหล่ขวาของเฟิงหยุน นิ้วทั้งห้าที่แข็งแกร่งดุจกรงเล็บมังกรจิกทะลุเกราะอ่อนและเนื้อหนังลงไปถึงกระดูก
ฉึก!
“อ๊ากกกก!”
“มือข้างนี้สินะ!”
หลงเฉินคำรามลั่น เกร็งพลังที่แขนซ้าย กล้ามเนื้อปูดโปน เส้นเลือดปูดขึ้นราวกับรากไม้ เขาเหยียบเท้าลงพื้นเพื่อส่งแรง แล้วกระชากแขนขวาของเฟิงหยุนอย่างแรง!
แควก!!!!
เสียงฉีกกระชากของกล้ามเนื้อ เส้นเอ็น และกระดูกที่หลุดออกจากเบ้า ดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วหุบเขา ชัดเจนยิ่งกว่าเสียงฟ้าผ่า
เลือดสดๆ พุ่งกระฉูดออกมาจากหัวไหล่ขวาของเฟิงหยุนราวกับเขื่อนแตก แขนขวาทั้งท่อนหลุดติดมือหลงเฉินออกมา!
“อ๊ากกกกกกกกก!!!! แขนข้า! แขนข้า!”
เฟิงหยุนกรีดร้องโหยหวนจนเสียงแหบแห้ง ความเจ็บปวดแสนสาหัสทำให้สติของเขาแทบขาดผึง แต่มันยังไม่จบ… เพราะหลงเฉินโยนแขนข้างนั้นทิ้งไปเหมือนขยะ แล้วหันมามองแขนซ้าย
“และมือข้างนี้… คือมือที่เจ้าใช้กระชากผมของนาง”
เฟิงหยุนส่ายหน้าทั้งน้ำตา “ไม่! อย่า! พอแล้ว! ได้โปรด!”
“มังกร… ไม่เคยปรานีศัตรู”
หมับ!
หลงเฉินคว้าไหล่ซ้ายของเฟิงหยุน แล้วออกแรงกระชากซ้ำรอยเดิมโดยไม่มีความลังเลแม้แต่น้อย
กร๊อบ! แคว่ก!!!!
แขนซ้ายของเฟิงหยุนถูกฉีกขาดออกจากลำตัวอีกข้าง! เลือดสาดกระจายเต็มชุดดำของหลงเฉิน ทำให้เขาดูเหมือนปีศาจที่เพิ่งขึ้นมาจากบ่อเลือดนรก
ร่างที่ไร้แขนของเฟิงหยุนร่วงลงกระแทกพื้น กลิ้งเกลือกไปมาท่ามกลางกองเลือดของตัวเอง ร้องครวญครางอย่างน่าเวทนา
ผู้ชมรอบสนามเงียบกริบ บางคนถึงกับเป็นลมล้มพับไปกับภาพความโหดเหี้ยมที่เกินกว่ามนุษย์จะรับไหว แม้แต่ เสี่ยวเฮย ที่ปกติจะส่งเสียงเชียร์ ยังหุบปากเงียบ เกาะไหล่หลงเฉินแน่นด้วยความเกรงขามต่อโทสะของคู่หู
“หยุดเดี๋ยวนี้!!!”
เสียงตวาดก้องฟ้าดังลงมาจากยอดเขา พร้อมกับแรงกดดันมหาศาลที่กดทับลงมาทั้งลานประลอง
ลำแสงสีม่วงพุ่งลงมาด้วยความเร็วแสง ปรากฏร่างของ เย่กู่เฉิง เจ้าสำนักกระบี่สวรรค์ ลอยตัวอยู่เหนือเวที ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยวเมื่อเห็นสภาพศิษย์เอกของตน
“หลงเฉิน! เจ้าบังอาจนัก! ข้าบอกให้หยุด!” เย่กู่เฉิงตวาดลั่น พร้อมกับซัดฝ่ามือพลังปราณลงมาหมายจะผลักหลงเฉินให้ถอยออกไป
“ท่านมาช้าไป…”
หลงเฉินไม่สนใจฝ่ามือนั้น เขาเงยหน้าขึ้นมองเจ้าสำนักด้วยแววตาที่ท้าทาย แล้วก้าวเท้าไปเหยียบที่อกของเฟิงหยุน ตรึงร่างที่ดิ้นพล่านให้ติดกับพื้น
“ช่วยข้าด้วย! ท่านอาจารย์! ฆ่ามัน! ฆ่ามัน!” เฟิงหยุนร้องตะโกนเมื่อเห็นความหวัง
“หุบปาก”
หลงเฉินก้มลงมองเฟิงหยุนเป็นครั้งสุดท้าย
“เจ้าเคยบอกว่า… จะเตรียมโลงศพให้ข้า”
“แต่ข้าบอกเจ้าแล้ว… ว่าข้าจะไม่ให้เหลือศพ!”
หลงเฉินรวบรวมพลังปราณทั้งหมด พลังชีพจรมังกรสองเส้น และเพลิงวิญญาณแก่นพสุธา ไปไว้ที่เท้าขวา เปลวไฟสีทองลุกโชนห่อหุ้มเท้าจนกลายเป็นกรงเล็บมังกรเพลิงขนาดยักษ์
“อย่าทำนะ!!!” เย่กู่เฉิงเบิกตากว้าง พุ่งตัวลงมาด้วยความเร็วสูงสุด
แต่ระยะทางจากฟ้า… ย่อมไกลกว่าระยะเท้าที่จ่ออยู่แค่คืบ
“ตายซะ!!!!”
ผัวะ!!!!!
เสียงระเบิดดังสนั่นหวั่นไหว พื้นเวทีหินอุกกาบาตยุบตัวลงไปเป็นหลุมลึกรูปเท้า
ศีรษะของเฟิงหยุน... อัจฉริยะอันดับหนึ่งแห่งยุค… ถูกเท้าของหลงเฉินกระทืบลงไปเต็มแรง จนระเบิดออกเหมือนแตงโมสุกที่ถูกค้อนปอนด์ทุบ!
เลือด สมอง และเศษกะโหลก สาดกระจายไปทั่วทิศทาง กระเด็นไปเปื้อนถึงขอบเวที ร่างกายไร้หัวและไร้แขนของเฟิงหยุนกระตุกเฮือกสุดท้าย ก่อนจะแน่นิ่งไปในสภาพที่เละเทะจนจำเค้าเดิมไม่ได้
ตึง!
เย่กู่เฉิงร่อนลงจอดที่พื้นเวทีช้าไปเพียงเสี้ยววินาที… สิ่งที่เขาทำได้มีเพียงยืนมองกองเลือดและเศษเนื้อที่เคยเป็นลูกศิษย์คนโปรดของเขา
ความเงียบ… เป็นความเงียบที่น่ากลัวที่สุดเท่าที่เคยมีมาในประวัติศาสตร์สำนัก
ไม่มีเสียงกรีดร้อง ไม่มีเสียงหายใจ มีเพียงเสียงลมพัดผ่านซากศพ และเสียงหยดเลือดที่ไหลลงจากเสื้อคลุมของหลงเฉิน
หลงเฉินค่อยๆ ยกเท้าขึ้นจากกองซากศพ เขาไม่ได้หันไปมองร่างไร้วิญญาณนั้นอีก แต่หันกลับมาเผชิญหน้ากับเย่กู่เฉิงที่ยืนตัวสั่นด้วยความโกรธแค้น
ร่างกายของหลงเฉินโชกไปด้วยเลือด ทั้งเลือดศัตรูและเลือดของตัวเองที่เริ่มซึมจากการใช้พลังเกินขีดจำกัด แต่แววตาของเขายังคงแน่วแน่และดุดันไม่เปลี่ยนแปลง
เย่กู่เฉิงจ้องมองหลงเฉินด้วยสายตาที่อยากจะฉีกเด็กหนุ่มตรงหน้าเป็นชิ้นๆ
“เจ้า… เจ้าฆ่าเขา…” เย่กู่เฉิงเสียงสั่นเครือด้วยโทสะ “ต่อหน้าข้า… เจ้ากล้าฆ่าเขา!”
“มันเป็นการประลองเป็นตาย” หลงเฉินตอบเสียงเรียบ ไม่มีความเกรงกลัวในน้ำเสียง “ท่านเป็นคนกำหนดกติกาเอง… ชีวิตแลกชีวิต”
“แต่ข้าสั่งให้เจ้าหยุด!” เย่กู่เฉิงตวาด “คำสั่งเจ้าสำนักคือประกาศิต!”
“คำสั่งท่าน... ใช้ไม่ได้กับข้า”
หลงเฉินกวาดสายตามองไปรอบๆ ลานประลอง มองศิษย์นับหมื่นที่ยืนตัวแข็งทื่อ มองผู้อาวุโสที่หน้าซีดเผือด และสุดท้าย มองไปที่ หลินหลาน ที่นั่งร้องไห้อยู่ขอบสนาม
เขายกมือที่เปื้อนเลือดชี้ไปที่กองศพของเฟิงหยุน แล้วประกาศก้องด้วยสุรเสียงที่ดังกังวานไปถึงสวรรค์
“จงดูไว้เป็นเยี่ยงอย่าง!”
“คนของข้า… ไม่ว่าใครหน้าไหน จะเป็นศิษย์เอก หรือเป็นเทวดามาจากฟ้า…”
“ใครกล้าแตะ… มันต้องตาย!!!”
จิตสังหารสายเลือดมังกรระเบิดออกมาพร้อมกับคำประกาศนั้น สร้างภาพมายาของมังกรแดงยักษ์คำรามกึกก้องอยู่เบื้องหลังหลงเฉิน ข่มขวัญทุกคนจนต้องก้มหน้าลงด้วยความหวาดกลัว แม้แต่เย่กู่เฉิงยังต้องผงะถอยหลังไปครึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว
วินาทีนี้… หลงเฉินไม่ใช่แค่ศิษย์ขบถอีกต่อไป
แต่เขาคือ “ราชาปีศาจ” ที่ถือกำเนิดขึ้นท่ามกลางกองเลือดและซากศพของผู้ที่บังอาจท้าทายอำนาจของเขา!
(จบบทที่ 55)
YOU MAY ALSO LIKE
