ราชันย์มังกรอสูรกลืนสวรรค์ - ตอนที่ 64: กฎของป่า
ตอนที่ 64: กฎของป่า
วูบ…
ความรู้สึกวิงเวียนศีรษะจากการเคลื่อนย้ายผ่านมิติเข้าจู่โจมประสาทสัมผัสเพียงชั่วครู่ ก่อนที่แสงสว่างสีขาวจะจางหายไป แทนที่ด้วยภาพของโลกใบใหม่ที่แตกต่างจากภายนอกอย่างสิ้นเชิง
หลงเฉินลืมตาขึ้น สูดอากาศที่เจือด้วยกลิ่นดินชื้นและกลิ่นหอมของพืชพรรณโบราณเข้าเต็มปอด พลังปราณฟ้าดินในมิตินี้หนาแน่นกว่าโลกภายนอกถึงห้าเท่า เพียงแค่หายใจเข้าออกก็รู้สึกเหมือนรูขุมขนทั่วร่างกำลังเปิดรับพลังงานบริสุทธิ์
เบื้องหน้าของเขาคือ “ป่าดึกดำบรรพ์” ที่กว้างใหญ่ไพศาล ต้นไม้แต่ละต้นมีขนาดมหึมาขนาดสิบคนโอบ ยอดไม้สูงเสียดฟ้าจนบดบังแสงตะวัน เถาวัลย์ขนาดยักษ์เลื้อยพันเกี่ยวไปมาดุจงูยักษ์ เสียงคำรามของสัตว์อสูรดังก้องมาจากทิศทางต่างๆ บ่งบอกถึงอันตรายที่แฝงอยู่ทุกย่างก้าว
“นี่สินะ… สุสานมังกร” หลงเฉินพึมพำ ดวงตาสีดำกวาดมองไปรอบๆ ด้วยความระแวดระวัง
“ฟุดฟิด… ฟุดฟิด…”
หัวเล็กๆ ของ เสี่ยวเฮย โผล่ออกมาจากอกเสื้อ จมูกของมันขยับรัวเร็ว ดวงตาสีทองเป็นประกายวาวโรจน์
“กลิ่นหอม! หอมไปหมดเลยหลงเฉิน! ทางซ้ายมีสมุนไพรระดับมนุษย์! ทางขวามีแร่เหล็กนิล! ข้างหน้ามีผลไม้ปราณ! ที่นี่มันคลังสมบัติชัดๆ!”
“ใจเย็นๆ เจ้าตะกละ” หลงเฉินตบหัวมันเบาๆ “ของพวกนั้นมันไม่หนีไปไหนหรอก... แต่สิ่งที่น่ากลัวกว่าสัตว์อสูรในป่านี้ คือ ‘มนุษย์’ ด้วยกันเองต่างหาก”
หลงเฉินกระชับชุดคลุมสีเทา ใช้ ‘วิชาพรางเงา’ ลบกลิ่นอายตัวตน แล้วกระโดดขึ้นไปบนกิ่งไม้ใหญ่ เคลื่อนไหวเงียบเชียบดุจวิญญาณ มุ่งหน้าลึกเข้าไปในป่า
ผ่านไปไม่ถึงครึ่งชั่วยาม เสียงเอะอะโวยวายและเสียงการปะทะของอาวุธก็ดังแว่วมาเข้าหู
“ส่งแหวนมิติมา! อย่าให้ข้าต้องลงมือซ้ำสอง!”
“พวกเจ้า… พวกเจ้ามันรังแกกันเกินไปแล้ว! นี่มันของที่ข้าหามาแทบตาย!”
“ฮ่าๆๆ! หามาแทบตายงั้นรึ? งั้นก็จงตายจริงๆ ซะเถอะ!”
หลงเฉินหยุดฝีเท้าบนกิ่งไม้สูง มองลอดใบไม้ลงไปเบื้องล่าง
ที่ลานโล่งเล็กๆ กลางป่า กลุ่มชายฉกรรจ์ 5 คนในชุดสีเขียวเข้มปักลาย ‘ใบไม้โลหิต’ กำลังล้อมกรอบชายหญิงคู่หนึ่งที่เป็นผู้ฝึกยุทธ์พเนจร
ชายหญิงคู่นั้นสภาพดูไม่ได้ เสื้อผ้าขาดวิ่น เลือดไหลอาบตัว ชายหนุ่มพยายามกางแขนปกป้องหญิงสาวที่บาดเจ็บที่ขา
“พวก ‘สำนักใบไม้โลหิต’…” หลงเฉินจำเครื่องแบบนั้นได้ เป็นสำนักระดับกลางที่ขึ้นชื่อเรื่องวิชาพิษและการลอบกัด
“พี่ชาย… ข้ายอมให้สมุนไพรแล้ว… ปล่อยพวกเราไปเถอะ…” ชายหนุ่มพเนจรอ้อนวอน ยื่นถุงสมุนไพรให้
หัวหน้ากลุ่มโจรชุดเขียวรับถุงไปเปิดดู แล้วแสยะยิ้มชั่วร้าย “สมุนไพรน่ะข้าเอา… แต่แค่นี้มันไม่พอค่าเหนื่อยพวกข้าหรอก”
มันกวาดสายตาโลมเลียมไปที่หญิงสาว “ทิ้งแหวนมิติ และผู้หญิงไว้… แล้วเจ้าไสหัวไปได้”
“ไม่! ข้าไม่ยอม!” ชายหนุ่มกัดฟัน กำดาบแน่น “ข้ายอมตายดีกว่า!”
“งั้นก็ตายซะ!” หัวหน้าโจรตวาด สั่งลูกน้องให้รุมสังหาร
ฟุ่บ!
ก่อนที่คมดาบของพวกโจรจะทันได้สัมผัสเหยื่อ เงาสีดำสายหนึ่งก็ร่วงหล่นลงมาจากท้องฟ้าราวกับอุกกาบาต
ตูม!!!
พื้นดินระหว่างกลุ่มโจรกับเหยื่อระเบิดออก ฝุ่นฟุ้งกระจาย แรงกระแทกส่งผลให้พวกโจรทั้งห้าคนกระเด็นถอยหลังไปคนละทิศละทาง
“ใครวะ!?” หัวหน้าโจรตะโกนลั่น สำลักฝุ่น
เมื่อฝุ่นจางลง ปรากฏร่างของชายหนุ่มในชุดคลุมสีเทา สวมหมวกฟาง ยืนเอามือไพล่หลังขวางทางอยู่
“คนผ่านทาง…” หลงเฉินเอ่ยเสียงเรียบภายใต้หมวกฟาง “ที่บังเอิญเห็น ‘กฎของป่า’ กำลังทำงานอยู่พอดี”
“กฎของป่า?” หัวหน้าโจรขมวดคิ้ว “แกพล่ามอะไร! อยากตายหรือไงถึงมายุ่งเรื่องชาวบ้าน!”
“กฎที่ว่า… ปลาใหญ่กินปลาเล็ก” หลงเฉินค่อยๆ เงยหน้าขึ้น เผยให้เห็นรอยยิ้มที่มุมปาก “ผู้แข็งแกร่งกลืนกินผู้อ่อนแอ… ใช่ไหม?”
“ถ้าใช่… งั้นข้าก็มีสิทธิ์ที่จะ ‘กิน’ พวกเจ้าเหมือนกันสินะ?”
หัวหน้าโจรสัมผัสได้ถึงอันตราย มันตะโกนสั่งลูกน้อง “ฆ่ามัน! มันมีแค่คนเดียว!”
โจรทั้งสี่คนพุ่งเข้ามาพร้อมกัน ดาบอาบยาพิษในมือวาดวิถีสังหารใส่หลงเฉิน
“ช้า…”
หลงเฉินส่ายหน้า เขาไม่ได้ชักอาวุธ แต่ก้าวเท้าออกไปหนึ่งก้าว
“หมัดมังกรอสูร!”
ผัวะ! ผัวะ! ผัวะ! ผัวะ!
เสียงหมัดกระแทกเนื้อดังติดต่อกันสี่ครั้งรวดเร็วจนฟังเหมือนเสียงเดียว ร่างของโจรทั้งสี่คนปลิวลอยละลิ่วไปกระแทกต้นไม้ใหญ่ โครม! กระดูกซี่โครงหักสะบั้น สลบเหมือดไปทันทีโดยไม่ทันได้ร้อง
หัวหน้าโจรอ้าปากค้าง ขาสั่นพั่บๆ “ระ… ระดับก่อรากฐาน? เจ้าเป็นใคร!?”
หลงเฉินเดินย่างสามขุมเข้าไปหาหัวหน้าโจรที่ถอยกรูดจนหลังชนต้นไม้
“ข้าบอกแล้วไง… ข้าคือปลาที่ใหญ่กว่า”
หลงเฉินยื่นมือออกไป “ส่งมา”
“สะ… ส่งอะไร?”
“แหวนมิติ… ของมีค่า… เสื้อผ้า… ทุกอย่างที่มีราคา” หลงเฉินแสยะยิ้มเย็น “อ้อ รวมทั้งถุงสมุนไพรที่เจ้าเพิ่งปล้นมาด้วย”
“ยะ… อย่าทำข้า! ข้าเป็นศิษย์สายในของสำนักใบไม้โลหิต! พี่ชายข้าคือ…”
เปรี้ยง!
หลงเฉินเตะเข้าที่ก้านคอของหัวหน้าโจรเต็มแรง จนมันหมุนคว้างกลางอากาศแล้วร่วงลงมาหน้าทิ่มดิน สลบไปอีกราย
“ข้าเกลียดพวกขี้โม้” หลงเฉินบ่นอุบ แล้วลงมือปฏิบัติการ “เก็บกวาด”
เขาค้นตัวพวกโจรทั้งห้าคนอย่างชำนาญ (ราวกับทำอาชีพนี้มาสิบปี) ปลดแหวนมิติ ถุงเงิน อาวุธ หรือแม้แต่จี้หยกห้อยคอออกมาจนหมดเกลี้ยง
“เฮ้ๆ! เจ้านั่นมีสนับแข้งทำจากเงินบริสุทธิ์ด้วย! ถอดมา! ถอดมาให้หมด!” เสี่ยวเฮยโผล่หัวออกมาสั่งการ “รองเท้าคู่นั้นดูดีนะ เอามาด้วย!”
ภายในเวลาไม่ถึงหนึ่งก้านธูป โจรทั้งห้าคนก็นอนสลบไสลอยู่ในสภาพเหลือแต่กางเกงในตัวเดียว (หลงเฉินใจดีเหลือไว้ให้กันอุจาดตา)
ชายหญิงพเนจรคู่เดิมมองดูเหตุการณ์ทั้งหมดด้วยความตกตะลึง พวกเขารีบลุกขึ้นมาคุกเข่าโขกศีรษะให้หลงเฉิน
“ขอบคุณท่านจอมยุทธ์! ขอบคุณที่ช่วยชีวิต!” ชายหนุ่มกล่าวด้วยความซาบซึ้ง “บุญคุณนี้ข้าจะไม่มีวันลืม!”
หลงเฉินหันมามองพวกเขา แล้วโยนถุงสมุนไพรที่โจรแย่งไปคืนให้
“ข้าไม่ได้ช่วยเจ้า…” หลงเฉินกล่าวเสียงเรียบ เก็บแหวนมิติที่ปล้นมาใส่กระเป๋า
“ข้าแค่มาปล้นโจร… ส่วนพวกเจ้า จนเกินไป ข้าไม่สน”
พูดจบ หลงเฉินก็กระโดดขึ้นยอดไม้ หายวับไปในป่าทึบ ทิ้งให้คู่รักพเนจรมองตามด้วยความงุนงงระคนศรัทธา
…
บนยอดไม้สูง ห่างออกมาจากจุดเกิดเหตุ
หลงเฉินนั่งนับของที่ปล้นมาได้อย่างอารมณ์ดี
“แหวนมิติ 5 วง… หินปราณรวมกัน 3,000 ก้อน... สมุนไพรระดับมนุษย์ 20 ต้น… อาวุธระดับต่ำ 5 ชิ้น”
หลงเฉินส่ายหน้า “จนชะมัด… พวกสำนักระดับกลางนี่มันกระจอกจริงๆ”
“เอาน่าๆ อย่างน้อยก็ได้ค่าขนม” เสี่ยวเฮยงับดาบสั้นเล่มหนึ่งมาเคี้ยวเล่น “แต่ข้าว่า… ถ้าเราอยากรวยจริงๆ เราต้องเล็งเป้าใหญ่กว่านี้นะ”
“ถูกต้อง…” หลงเฉินดวงตาเป็นประกาย
“ในป่านี้ยังมี ‘แกะอ้วน’ จากสำนักดาบคลั่ง สำนักอัสนีบาต และพวกราชวงศ์อยู่อีกเพียบ…”
“กฎของป่าข้อที่หนึ่ง… ผู้ล่าที่ฉลาด ไม่จำเป็นต้องล่าเหยื่อเอง แต่รอปล้นจากผู้ล่าคนอื่น… ง่ายกว่าเยอะ”
หลงเฉินเก็บของทั้งหมด ลุกขึ้นยืนมองไปทางทิศตะวันออก ที่ซึ่งเขาสัมผัสได้ถึงการปะทะกันของพลังปราณที่รุนแรงกว่าเดิม
“ไปกันเถอะเสี่ยวเฮย… ได้เวลาเก็บเกี่ยวแล้ว”
(จบบทที่ 64)
YOU MAY ALSO LIKE
