ราชันย์มังกรอสูรกลืนสวรรค์ - ตอนที่ 67: องค์หญิงจอมเอาแต่ใจ
ตอนที่ 67: องค์หญิงจอมเอาแต่ใจ
เสียงระเบิดของพลังปราณและแสงสว่างวาบจากการปะทะกันของศาสตราวุธ ดังก้องสะท้านไปทั่วหุบเขาหมอกมังกรทางทิศตะวันออก แรงสั่นสะเทือนนั้นรุนแรงจนแม้แต่หลงเฉินที่อยู่ห่างออกไปร่วมลี้ยังสัมผัสได้
บนยอดไม้สูงใหญ่ หลงเฉินหยุดฝีเท้า ดวงตาคมกริบมองไปยังทิศทางของแสงสว่างนั้น
“กลิ่นหอม… หอมมาก!” เสี่ยวเฮยกระดิกหางเล็กๆ ของมันไปมา “กลิ่นอายของสมบัติระดับปฐพีขั้นสูง! ไม่สิ… อาจจะถึงระดับนภา! และกลิ่นเนื้อสาวงามที่หอมหวาน!”
“สมบัติระดับนภา?” หลงเฉินเลิกคิ้ว “ในสุสานชั้นนอกแบบนี้มีของดีขนาดนั้นเชียวรึ?”
“ไปดูกันเถอะ… เผื่อจะมี ‘ตาอยู่’ ให้เราเล่นบทอีกรอบ”
หลงเฉินใช้วิชาพรางเงาเคลื่อนตัวเข้าหาจุดเกิดเหตุอย่างเงียบเชียบ เมื่อเขาแหวกพุ่มไม้ออก ภาพเบื้องหน้าก็ปรากฏชัดแก่สายตา
กลางลานหินกว้าง หญิงสาวนางหนึ่งกำลังตกอยู่ในวงล้อมของชายฉกรรจ์ชุดดำเจ็ดคน
หญิงสาวผู้นั้นงดงามราวกับเทพธิดาจำแลง นางสวมชุดเกราะอ่อนสีทองคำขาวรัดรูป เผยให้เห็นสัดส่วนโค้งเว้าที่สมบูรณ์แบบ ใบหน้ารูปไข่สวยหมดจดแต่ฉายแววหยิ่งยโสและดื้อรั้น ในมือถือกองกระบี่คู่สีรุ้งที่เปล่งประกายเจิดจ้า สร้างม่านพลังป้องกันการโจมตีอันหนักหน่วง
“นั่นมัน… ‘องค์หญิงสาม’ แห่งราชวงศ์ต้าเยี่ยน... เยี่ยนหรูอวี้” หลงเฉินจำนางได้จากภาพวาดประกาศจับ (ไม่ใช่จับนาง แต่เป็นภาพข่าวราชสำนักที่ติดอยู่ข้างๆ ประกาศจับเขา)
ส่วนชายชุดดำเจ็ดคนที่รุมล้อมนาง คือ “เจ็ดสังหารลมทมิฬ” กลุ่มนักฆ่ารับจ้างที่มีชื่อเสียงฉาวโฉ่ในโลกใต้ดิน ทุกคนมีระดับพลังก่อรากฐานขั้น 2-3
“ส่ง ‘สร้อยพระศอมังกรคราม’ มาซะองค์หญิง!” หัวหน้ากลุ่มนักฆ่าตะโกนเสียงเหี้ยม “แล้วข้าจะให้ท่านตายสบายๆ!”
“ฝันไปเถอะไอ้พวกสวะ!” องค์หญิงสามตวาดกลับ “ข้าคือสายเลือดมังกรแห่งต้าเยี่ยน! พวกเจ้ากล้าแตะต้องข้า เสด็จพ่อข้าจะล้างตระกูลพวกเจ้า!”
“ฮ่าๆๆ! ในสุสานนี้ไม่มีเสด็จพ่อของเจ้าหรอก!”
พวกนักฆ่าระดมโจมตีใส่เกราะพลังของนางจนเริ่มเกิดรอยร้าว องค์หญิงสามกัดฟันแน่น นางใช้สมบัติวิเศษไปจนเกือบหมดแล้ว และพลังปราณก็ใกล้เหือดแห้ง
ทันใดนั้น สายตาของนางก็เหลือบไปเห็นเงาร่างคนบนต้นไม้… หลงเฉินที่นั่งห้อยขาดูอยู่
ประกายความหวังวาบขึ้นในดวงตานาง แต่มันกลับมาพร้อมกับนิสัยที่แก้ไม่หาย
“นี่เจ้า! เจ้าไพร่บนต้นไม้นั่น!” องค์หญิงสามชี้หน้าหลงเฉิน “เห็นองค์หญิงตกที่นั่งลำบากแล้วยังมัวนั่งบื้ออยู่ได้! รีบลงมาช่วยข้าเดี๋ยวนี้! ฆ่าพวกมันให้หมด แล้วข้าจะปูนบำเหน็จให้!”
หลงเฉินเลิกคิ้ว หยิบผลไม้ป่าขึ้นมากัด กรุบ!
“ไพร่?” หลงเฉินเคี้ยวตุ้ยๆ “เจ้าเรียกใครว่าไพร่?”
“ก็เจ้านั่นแหละ!” นางตะคอก “ข้าสั่งให้ลงมาช่วย! หรือเจ้าอยากโดนประหารเก้าชั่วโคตรฐานละเลยหน้าที่!”
พวกนักฆ่าชะงักไปครู่หนึ่ง หันมามองหลงเฉินด้วยความระแวง แต่พอเห็นว่าเป็นแค่เด็กหนุ่มระดับหลอมรวมปราณ ก็พากันหัวเราะเยาะ
“ฮ่าๆๆ! องค์หญิงทรงสิ้นหวังจนต้องเรียกขอทานมาช่วยรึ?”
หลงเฉินกลืนผลไม้ลงคอ แล้วมองหน้าองค์หญิงสามด้วยสายตาเรียบเฉย
“ฟังนะแม่นาง…” หลงเฉินเอ่ยเสียงเนิบนาบ
“ข้าไม่ใช่พ่อเจ้า… ทำไมข้าต้องตามใจเจ้าด้วย?”
คำพูดนั้นเหมือนตบหน้าองค์หญิงสามฉาดใหญ่ นางอ้าปากค้าง หน้าแดงก่ำด้วยความโกรธและอับอาย
“เจ้า… เจ้ากล้าดี…”
“เชิญสู้ต่อไปเถอะ” หลงเฉินโบกมือไล่ “ข้าแค่คนดู… อ้อ เดิมพันไหมเสี่ยวเฮย? ข้าว่านางทนได้อีกไม่เกิน 20 ลมหายใจ”
“ข้าว่า 15!” เสี่ยวเฮยโผล่หัวออกมาพนัน
พวกนักฆ่าเห็นว่าหลงเฉินไม่ยุ่ง ก็หันกลับไปรุมโจมตีองค์หญิงสามหนักหน่วงกว่าเดิม
ตูม! เคร้ง!
“อ๊ายยย!”
ม่านพลังป้องกันแตกกระจาย แรงกระแทกส่งผลให้องค์หญิงสามกระเด็นไปกระแทกโขดหิน เลือดสดๆ ไหลออกมาจากมุมปาก เกราะทองคำขาวฉีกขาดเผยให้เห็นผิวขาวผ่องที่มีรอยฟกช้ำ
“จับตัวนาง! ฉีกเสื้อผ้านางซะ! ดูซิว่าองค์หญิงผู้สูงศักดิ์จะร้องเสียงดังแค่ไหน!” หัวหน้านักฆ่าแสยะยิ้มหื่นกระหาย เดินย่างสามขุมเข้าไปหา
“อย่า… อย่าเข้ามานะ!” องค์หญิงสามถอยกรูด น้ำตาคลอเบ้า ความหยิ่งยโสพังทลายลง เหลือเพียงความหวาดกลัวของเด็กสาวที่กำลังจะถูกขย้ำ
นางเงยหน้ามองหลงเฉินอีกครั้ง คราวนี้แววตาเปลี่ยนไป เป็นแววตาของการขอร้อง
“ช่วยด้วย… ช่วยข้าด้วย…” นางเสียงสั่นเครือ
“ช่วย?” หลงเฉินเลิกคิ้ว “เมื่อกี้ยังสั่งประหารข้าอยู่เลยไม่ใช่รึ?”
“ข้าขอโทษ! ข้าผิดไปแล้ว!” องค์หญิงสามร้องไห้โฮ เมื่อนักฆ่าคนหนึ่งกระชากแขนเสื้อนางจนขาด “ช่วยข้าเถอะ! เจ้าอยากได้อะไรข้าให้หมดเลย!”
“ทุกอย่าง?” หลงเฉินยิ้มมุมปาก
“ใช่! เงิน! ทอง! ตำแหน่ง! ข้าให้หมด!”
“ข้าไม่ต้องการตำแหน่ง…” หลงเฉินกระโดดลงจากต้นไม้มายืนกอดอกอยู่ขอบวงต่อสู้
“ค่าจ้าง 50,000 หินปราณ…” หลงเฉินชูนิ้วขึ้น “จ่ายสด งดเชื่อ เบื่อทวง”
“50,000!?” องค์หญิงสามเบิกตากว้าง “ข้าพกมาไม่ถึง!”
“งั้นก็เพิ่ม ‘สร้อยพระศอ’ เส้นนั้น… กับ ‘ดาบคู่’ ในมือเจ้า” หลงเฉินชี้ไปที่สมบัติประจำกายของนาง
“แต่นั่นมันสมบัติราชวงศ์!”
“งั้นก็ลาก่อน...” หลงเฉินทำท่าจะหันหลังกลับ
“ตกลง! ตกลง! ข้าให้! เอาไปเลย!” องค์หญิงสามกรีดร้องเมื่อมีดสั้นของนักฆ่าเฉียดแก้มไปนิดเดียว
“ดีล!”
ทันทีที่สิ้นเสียง “ดีล” ร่างของหลงเฉินก็หายวับไปจากสายตา
วูบ!
“ระวัง!” หัวหน้านักฆ่าสัมผัสได้ถึงจิตสังหารรุนแรง แต่มันสายไปแล้ว
หลงเฉินปรากฏตัวขึ้นกลางวงล้อม ไม่ใช่ในฐานะขอทาน แต่ในฐานะมัจจุราช
“กรงเล็บมังกรอสูร!”
มือขวาที่หุ้มด้วยเกล็ดมังกรสีแดง พุ่งทะลุหน้าอกของนักฆ่าคนหนึ่งจากด้านหลัง ทะลุออกด้านหน้า พร้อมหัวใจที่ยังเต้นตุบๆ ในมือ
ผัวะ!
หลงเฉินบีบหัวใจแตกคามือ แล้วหมุนตัวเตะกวาด นักฆ่าอีกสองคนกระดูกคอหักหมุนคว้างกลางอากาศตายคาที่
“อะไรกัน! ระดับหลอมรวมทำไมถึง…” หัวหน้านักฆ่าหน้าซีดเผือด
“จ่ายเงินแล้ว… งานต้องเนี๊ยบ” หลงเฉินแสยะยิ้มเหี้ยม
เขาพุ่งเข้าหาหัวหน้านักฆ่า การต่อสู้จบลงภายในสามกระบวนท่า หลงเฉินใช้ความเร็วและพละกำลังที่เหนือมนุษย์ หักแขนหักขานักฆ่าทุกคนอย่างโหดเหี้ยม ก่อนจะปิดฉากด้วยการเด็ดหัวหัวหน้ากลุ่ม
ตุบ...
ศพทั้งเจ็ดนอนเกลื่อนกลาด เลือดนองพื้น
องค์หญิงสามนั่งตัวสั่นอยู่กลางกองเลือด มองดูชายหนุ่มที่เพิ่งฆ่าคนเจ็ดคนในพริบตาเดียวด้วยความตะลึงพรึงเพริด
หลงเฉินสะบัดเลือดออกจากมือ เดินตรงเข้ามาหานาง
องค์หญิงสามหน้าแดงระเรื่อ “ขะ… ขอบคุณ… ท่านจอมยุทธ์…”
นางคิดว่าเขาจะยื่นมือมาช่วยพยุงนางลุกขึ้นเหมือนในนิยายรัก
แต่หลงเฉินกลับแบมือกระดิกนิ้วยิกๆ ตรงหน้านาง
“จ่ายมา”
“เอ๊ะ?”
“50,000 หินปราณ สร้อยคอ และดาบคู่… ส่งมาเดี๋ยวนี้” หลงเฉินทวงยิกๆ “อย่าคิดเบี้ยวนะ ข้าฆ่าคนเก่งกว่าฆ่าไก่เยอะ”
องค์หญิงสามอ้าปากค้าง ความโรแมนติกพังทลายลงในเสี้ยววินาที
“เจ้า… เจ้ามันหน้าเลือด! หน้าเงิน!” นางโวยวายแต่ก็รีบปลดสร้อยและส่งถุงเงินให้ด้วยความกลัว
“ขอบคุณที่ชม” หลงเฉินรับของมาตรวจสอบอย่างละเอียด พอเห็นว่าครบถ้วนก็ยิ้มกว้าง “ยินดีที่ได้ทำธุรกิจกับท่าน องค์หญิง”
“และข้าขอกางเกงในของไอ้พวกนี้ด้วย!” เสี่ยวเฮยวิ่งไล่เก็บแหวนมิติจากศพนักฆ่าอย่างรวดเร็ว
หลงเฉินหันหลังเดินจากไป ทิ้งให้องค์หญิงสามนั่งงงอยู่กลางป่า
“เดี๋ยว! เจ้าจะไปไหน!?” นางตะโกนเรียก “เจ้าต้องคุ้มกันข้าสิ! ข้าจ้างเจ้าแล้วนะ!”
“สัญญาจ้างคือ ‘ช่วยชีวิต’…” หลงเฉินหันมาตอบโดยไม่หยุดเดิน “ตอนนี้เจ้าปลอดภัยแล้ว… สัญญาจบ”
“ถ้าอยากให้คุ้มกันต่อ… 100 หินปราณต่อก้าว… สนใจไหม?”
“ไอ้… ไอ้คนงก!” องค์หญิงสามกรีดร้อง “กลับมานะ! ข้ากลัว! ข้ายอมจ่าย! กลับมาเดี๋ยวนี้นะ!”
หลงเฉินยิ้มกริ่ม… การมีองค์หญิงกระเป๋าหนักเกาะติดไปด้วย อาจจะน่ารำคาญหน่อย แต่รับรองว่าการเดินทางครั้งนี้เขา “รวยเละ” แน่นอน!
(จบบทที่ 67)
YOU MAY ALSO LIKE
