ราชันย์มังกรอสูรกลืนสวรรค์ - ตอนที่ 74: วิชาปรุงยาระเบิด
ตอนที่ 74: วิชาปรุงยาระเบิด
ความเงียบสงัดภายในอุโมงค์หินโบราณถูกทำลายลงด้วยเสียงฝีเท้าที่เร่งรีบ หลงเฉินพาองค์หญิงสามและเสี่ยวเฮยหลบหนีเข้ามาในห้องศิลาลับตาคน ซึ่งตั้งอยู่ห่างจากเส้นทางหลักที่มุ่งสู่ห้องโถงกลางพอสมควร
สภาพของห้องศิลานี้ดูเหมือนจะเป็นห้องพักผ่อนของนักปรุงยาในอดีต มีโต๊ะหินและซากเตาหลอมที่พังทลายวางอยู่ หลงเฉินกวาดสายตามองรอบๆ เมื่อมั่นใจว่าปลอดภัย เขาจึงทรุดตัวลงนั่งขัดสมาธิเพื่อปรับลมปราณ
“เจ้า… เจ้าจะหยุดพักตรงนี้งั้นรึ?” องค์หญิงสามถามด้วยความร้อนรน “ยมทูตทองคำนั่นอาจจะกลับมาเมื่อไหร่ก็ได้นะ! แล้วพวกศิษย์สำนักอื่นๆ ก็กำลังมุ่งหน้าไปที่ห้องโถงกลาง ถ้าเราช้า สมบัติจะโดนแย่งไปหมด!”
หลงเฉินค่อยๆ ลืมตาขึ้น แววตาของเขาสงบนิ่งดุจบ่อน้ำลึก
“รีบไปก็ตายเปล่า…” หลงเฉินเอ่ยเสียงเรียบ “เจ้าก็เห็นแล้วว่าศัตรูระดับ ‘ก่อรากฐาน ขั้น 8’ แข็งแกร่งแค่ไหน ข้าสู้กับมันได้ก็จริง แต่ถ้าต้องเจอกับพวกมันพร้อมกันเป็นสิบคน… ต่อให้ข้ามีสามหัวหกแขนก็คงไม่รอด”
“แล้วเจ้าจะทำยังไง? ถอดใจกลับบ้าน?” องค์หญิงสามถามประชด
“ใครบอกว่าข้าจะถอดใจ…” หลงเฉินแสยะยิ้มที่มุมปาก หยิบ “เตาหลอมมังกรคะนอง” สีแดงเพลิงออกมาตั้งกระแทกพื้นดัง ตึง!
“ในเมื่อสู้ด้วยกำลังไม่ได้… ก็ต้องใช้สมอง”
“และในฐานะนักปรุงยา… อาวุธที่ร้ายกาจที่สุด ไม่ใช่ดาบหรือกระบี่ แต่เป็น ‘โอสถ'”
หลงเฉินสะบัดมือ เรียกสมุนไพรจำนวนมหาศาลออกมาจากแหวนมิติ ทั้ง ‘ผลระเบิดอัคคี’, ‘หญ้ากำมะถันแดง’, ‘แก่นอสูรธาตุไฟระดับ 3’, และ ‘หินปราณธาตุไฟ’ กองพะเนินเทินทึก
“เจ้าทาส… ของพวกนี้มันกินไม่ได้นะ” เสี่ยวเฮยดมฟุดฟิดแล้วทำหน้ายี้ “กลิ่นมันฉุนเหมือนตดอสูรเลย”
“ข้าไม่ได้จะปรุงให้เจ้ากิน…” หลงเฉินจุด ‘เพลิงวิญญาณแก่นพสุธา’ ขึ้นที่ฝ่ามือ เปลวไฟสีทองลุกโชนรุนแรงกว่าทุกครั้ง
“ข้ากำลังจะปรุง… ‘ระเบิด'”
“ระเบิด!?” องค์หญิงสามตาโต “เจ้าจะบ้าเหรอ! การปรุงยาคือศาสตร์แห่งความสมดุลและการรักษา! การทำให้ยาระเบิดถือเป็นความล้มเหลวและอัปยศที่สุดของนักปรุงยานะ!”
“นั่นคือกฎของพวกหัวโบราณ…” หลงเฉินหัวเราะในลำคอ “สำหรับข้า… อะไรที่ฆ่าศัตรูได้ มันคือศิลปะทั้งนั้น”
หลงเฉินเริ่มลงมือทันที เขาโยนสมุนไพรที่มีฤทธิ์ร้อนแรงและไม่เสถียรลงไปในเตาหลอมพร้อมกันนับสิบชนิด!
โดยปกติแล้ว การใส่สมุนไพรธาตุเดียวกันที่รุนแรงลงไปพร้อมกันจะทำให้เกิดการต่อต้านและระเบิดเตาได้ แต่หลงเฉินกลับใช้พลังจิตวิญญาณระดับราชันย์มังกร “กดข่ม” พลังงานเหล่านั้นไว้ไม่ให้ระเบิดออกมา แต่บีบอัดให้พวกมันหลอมรวมกันอยู่ในสภาวะที่ “วิกฤต” ที่สุด
ครืนนนน...
เตาหลอมมังกรคะนองเริ่มสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง เสียงคำรามทุ้มต่ำดังออกมาจากภายในเตา ราวกับมีมังกรบ้าคลั่งกำลังอาละวาด แสงสีแดงฉานส่องลอดออกมาจากช่องระบายอากาศ ความร้อนมหาศาลแผ่กระจายออกมาจนผนังถ้ำเริ่มละลาย
“ระ… ร้อน! ร้อนจะตายอยู่แล้ว!” องค์หญิงสามถอยกรูดไปติดผนัง เหงื่อไหลโชกนางมองหลงเฉินด้วยสายตาหวาดกลัว “หยุดเถอะ! เตาจะระเบิดแล้ว!”
“ยัง… ยังอัดได้อีก!”
หลงเฉินกัดฟันกรอด เหงื่อเม็ดโป้งผุดขึ้นเต็มหน้าผาก เขาโยน ‘หินปราณธาตุไฟ’ ลงไปอีกร้อยก้อน!
“จงผสาน! ด้วยนามแห่งราชันย์อัคคี!”
หลงเฉินเร่งไฟสีทองให้ร้อนแรงถึงขีดสุด ใช้วิชา “ค่ายกลอักขระเก้าตะวัน” ประทับลงไปบนตัวยาที่กำลังก่อตัว เพื่อ “กักเก็บ” พลังงานระเบิดทั้งหมดให้อยู่ในรูปแบบของเม็ดยาขนาดเล็ก
นี่คือวิชาต้องห้ามในอดีตชาติของเขา… “วิชาโอสถวิบัติ: ระเบิดเพลิงโลกันตร์ (Неllfirе Ехрlоsivе Рill)”
วูบ! วูบ! วูบ!
กระแสลมปราณในถ้ำหมุนวนเข้าไปในเตาหลอมจนเกิดเป็นพายุขนาดย่อม หลงเฉินคำรามลั่น ตบฝ่ามือลงบนฝาเตา (<a href=”https://novel-lucky.com/”>อ่านนิยายก่อนใครได้ที่ Novel-Lucky</a>)
“ผนึก!!!”
ติ๊ง!
เสียงกังวานใสๆ ดังขึ้น… พร้อมกับความเงียบสงบที่กลับคืนมา เตาหลอมหยุดสั่น ความร้อนค่อยๆ ลดลง
หลงเฉินปาดเหงื่อ หอบหายใจแฮ่กๆ เขาค่อยๆ เปิดฝาเตาออก
ไอความร้อนสีแดงพวยพุ่งออกมา ภายในเตานั้น… มีเม็ดยาสีดำสนิทขนาดเท่าลูกลำไยจำนวน 10 เม็ดวางอยู่ แต่บนผิวของเม็ดยาสีดำนั้น มีรอยแตกสีแดงเพลิงที่ส่องแสงวูบวาบเหมือนลาวาที่กำลังจะปะทุ
มันดูสวยงาม… และอันตรายถึงชีวิต
หลงเฉินหยิบเม็ดยาขึ้นมาพิจารณาเม็ดหนึ่ง สัมผัสได้ถึงพลังทำลายล้างที่อัดแน่นอยู่ภายใน
“สำเร็จ…” หลงเฉินยิ้มกว้าง “หนึ่งเม็ด… แรงระเบิดเทียบเท่าการโจมตีเต็มกำลังของผู้ฝึกยุทธ์ระดับ ‘ก่อรากฐาน ขั้น 9′”
“และถ้าใช้พร้อมกันสิบเม็ด… แม้แต่ระดับ ‘แก่นแท้ (Соrе Еssеnсе)’ ก็ต้องกระอักเลือด!”
องค์หญิงสามกลืนน้ำลายเอือก มองเม็ดยาในมือหลงเฉินด้วยความสยดสยอง “เจ้า… เจ้าสร้างอาวุธมารชัดๆ”
“ไหนๆ ขอดมหน่อย… ฟุดฟิด…”
เสี่ยวเฮยยื่นจมูกเข้าไปใกล้เม็ดยา “กลิ่นเหมือนพริกคั่วไหม้ๆ… น่ากินจัง!”
“อย่าแม้แต่จะคิด!” หลงเฉินรีบชักมือกลับ “ถ้าเจ้ากินเข้าไป ท้องเจ้าจะระเบิดเป็นจุล แล้วข้าก็จะเสียเต่าคู่ใจไปฟรีๆ”
“แล้วเจ้าจะเอาพวกมันไปทำอะไร?” องค์หญิงสามถาม
หลงเฉินเงยหน้าขึ้น ดวงตาเป็นประกายวาวโรจน์ เขาเก็บเม็ดยาทั้งหมดลงในขวดหยกพิเศษที่ลงอักขระป้องกันการกระทบกระเทือน
“ข้าจะเอาพวกมันไป… ‘แจกจ่าย’ ให้กับสหายชาวยุทธ์ในห้องโถงกลาง”
“ลองจินตนาการดูสิ… ห้องโถงที่ปิดทึบ… คนนับร้อยรวมตัวกัน… และ ‘ตูม!'”
หลงเฉินทำท่าระเบิดมือ องค์หญิงสามหน้าซีดเผือด นางเริ่มรู้สึกสงสารศัตรูของหลงเฉินขึ้นมาจับใจ ชายคนนี้ไม่ได้แค่แข็งแกร่ง แต่เขาเจ้าเล่ห์และไร้ศีลธรรมที่สุดเท่าที่นางเคยพบเจอ
“แต่แค่ 10 เม็ดอาจจะไม่พอ…” หลงเฉินพึมพำ
“เสี่ยวเฮย! ส่งสมุนไพรธาตุไฟมาอีก! คืนนี้เราจะผลิตล็อตใหญ่!”
“จัดไปลูกพี่! เผาให้ราบ! เผาให้วอด!”
ตลอดทั้งคืนนั้น แสงไฟสีทองสว่างวาบขึ้นในห้องศิลาครั้งแล้วครั้งเล่า เสียงระเบิดตูมตามเบาๆ ดังลอดออกมาเป็นระยะ พร้อมกับเสียงหัวเราะชั่วร้ายของหนึ่งคนกับหนึ่งเต่า
หลงเฉินกำลังสร้างคลังแสงส่วนตัว เพื่อเตรียมต้อนรับเหล่า “แขกผู้มีเกียรติ” ในงานเลี้ยงเลือดที่จะเกิดขึ้นในวันรุ่งขึ้น
และเมื่อรุ่งสางมาเยือน... หลงเฉินก็เดินออกจากห้องศิลาพร้อมกับถุงผ้าใบใหญ่ที่เต็มไปด้วย “ระเบิดเพลิงโลกันตร์” กว่า 50 เม็ด!
เขามองไปทางทิศของห้องโถงกลาง รอยยิ้มมัจจุราชปรากฏบนใบหน้า
“เอาล่ะ… ได้เวลาไปจุดพลุฉลองกันแล้ว”
“ใครอยากได้สมบัติมังกร… ก็ต้องผ่านด่าน ‘ดอกไม้ไฟ’ ของข้าไปให้ได้ก่อน!”
YOU MAY ALSO LIKE
