ราชันย์มังกรอสูรกลืนสวรรค์ - ตอนที่ 75: การค้นพบที่แท้จริง
ตอนที่ 75: การค้นพบที่แท้จริง
บรรยากาศภายใน “ห้องโถงกลางแห่งสุสานมังกร” นั้นแตกต่างจากวิหารพันศาสตราที่พวกเขาเพิ่งผ่านมาอย่างสิ้นเชิง หากวิหารด้านนอกคือคลังแสงที่โอ่อ่า สถานที่แห่งนี้ก็เปรียบเสมือนท้องพระโรงของราชันย์ผู้ยิ่งใหญ่ที่หลับใหล
เสาหินอุกกาบาตสีดำทมิฬขนาดมหึมาสิบสองต้น ตั้งตระหง่านค้ำยันเพดานที่สูงจนมองไม่เห็นยอด บนเสาแต่ละต้นแกะสลักลวดลายมังกรที่กำลังดิ้นรนอย่างทรมาน ดวงตาของมังกรเหล่านั้นฝังด้วยอัญมณีสีเลือดที่ส่องแสงวูบวาบในความมืด ราวกับพวกมันกำลังจับจ้องผู้บุกรุกทุกฝีก้าว
หลงเฉิน เดินนำหน้าด้วยฝีเท้าที่มั่นคงแต่แผ่วเบา มือข้างหนึ่งจับด้ามกระบี่ อีกข้างกำแผ่นแผนที่หนังโบราณแน่น
“ที่นี่… น่ากลัวชะมัด” องค์หญิงสาม เยี่ยนหรูอวี้ กระชับเสื้อคลุมเข้าหากัน ขนลุกซู่ไปทั้งตัว “ข้ารู้สึกเหมือนมีสายตานับพันคู่กำลังมองเราอยู่… แล้วทำไมที่นี่ถึงไม่มีสมบัติวางอยู่เลยล่ะ?”
โถงกว้างใหญ่ไพศาลนี้ว่างเปล่า… ไม่มีทองคำ ไม่มีอาวุธ มีเพียงความว่างเปล่าที่หนาวเหน็บ
“เพราะสมบัติที่แท้จริง… ไม่ได้วางโชว์ให้ใครเห็นง่ายๆ” หลงเฉินตอบเสียงเรียบ เขาเดินไปหยุดที่ใจกลางห้องโถง ซึ่งมีแท่นบูชาหินทรงกลมขนาดใหญ่ตั้งอยู่
บนพื้นหินรอบแท่นบูชา มีลวดลายอักขระวงเวทซับซ้อนที่เลือนรางตามกาลเวลา
“ตามแผนที่…” หลงเฉินก้มลงดูแผ่นหนังในมือ ”จุดศูนย์กลางของมังกร… อยู่ใต้ฝ่าเท้าของเรา”
“ใต้ดินเหรอ?” เสี่ยวเฮย ชะโงกหน้าออกมามอง “แต่พื้นนี่ทำจากหินดำทมิฬนะ แข็งกว่าเหล็กกล้าอีก ขุดไม่เข้าหรอก”
“ไม่จำเป็นต้องขุด...” หลงเฉินแสยะยิ้ม
เขาเก็บแผนที่ลง แล้วเดินวนรอบแท่นบูชาสามรอบ ทวนเข็มนาฬิกา จากนั้นหยุดที่ทิศเหนือ ก้มลงใช้ฝ่ามือทาบลงไปบนแผ่นหินรูปเกล็ดมังกรแผ่นหนึ่ง
“โลหิตมังกร... คือกุญแจ”
หลงเฉินกัดปลายนิ้วชี้ หยดเลือดสีแดงสดที่มีประกายสีทองจางๆ ลงไปบนร่องหิน
ติ๋ง…
ทันทีที่หยดเลือดสัมผัสหิน เสียงกลไกโบราณก็ดังครืนครานขึ้นมาจากใต้พื้นดิน!
ครืนนนนนนน!
แท่นบูชาหินตรงกลางค่อยๆ แยกตัวออกเป็นสองซีก เผยให้เห็นบันไดวนสีดำสนิทที่ทอดลึกลงไปสู่ความมืดมิดเบื้องล่าง กลิ่นอายโบราณที่เก่าแก่และรุนแรงยิ่งกว่าด้านบนนับร้อยเท่า พวยพุ่งขึ้นมาปะทะใบหน้า
“ลงไปกันเถอะ” หลงเฉินไม่รอช้า ก้าวลงบันไดไปเป็นคนแรก
ยิ่งเดินลึกลงไป อากาศก็ยิ่งร้อนขึ้นเรื่อยๆ แต่ไม่ใช่ความร้อนจากไฟธรรมดา มันคือความร้อนจากพลังงานที่อัดแน่นจนแทบจะระเบิด ผนังทางเดินเริ่มเปลี่ยนจากหินสีดำเป็นผลึกแก้วสีแดงที่ส่องแสงสลัว
เมื่อสิ้นสุดบันไดขั้นสุดท้าย… ภาพที่ปรากฏแก่สายตาทำเอาทุกคนต้องหยุดหายใจ
มันคือห้องโถงใต้ดินขนาดใหญ่ที่สร้างขึ้นจากหยกสีเลือดทั้งหมด!
ตรงกลางห้องโถง มีบ่อลาวาสีทองคำขาวเดือดปุดๆ ส่งไอความร้อนมหาศาล และเหนือใจกลางบ่อลาวานั้น… มีสิ่งหนึ่งลอยเด่นเป็นสง่า
มันคือ “ชิ้นส่วนกระดูกแขนขวา”
ไม่ใช่กระดูกสีขาวซีดแบบโครงกระดูกทั่วไป แต่เป็นกระดูกที่ดูเหมือนสร้างขึ้นจากทับทิมสีแดงสดใส โปร่งแสงจนเห็นเส้นเลือดปราณสีทองไหลเวียนอยู่ภายใน รูปร่างของมันสมบูรณ์แบบ แข็งแกร่ง และทรงพลัง
มันคือกระดูกแขนขวาของสิ่งมีชีวิตที่เหนือกว่ามนุษย์… นิ้วทั้งห้ากางออกในลักษณะกรงเล็บที่พร้อมจะบดขยี้สวรรค์!
“กระดูกหัตถ์ขวาราชันย์มังกรอสูร!”
หลงเฉินอุทานออกมา ดวงตาเป็นประกายวาวโรจน์ หัวใจมังกรในอกของเขาเต้นกระหน่ำรุนแรงจนเจ็บหน้าอก เลือดลมในกายเดือดพล่านราวกับจะพุ่งออกจากร่างเพื่อไปรวมกับกระดูกชิ้นนั้น
“นะ… นั่นมันอะไรกัน…” องค์หญิงสามเสียงสั่น พยายามจะก้าวเข้าไปดูใกล้ๆ “สวยงามมาก... ข้ารู้สึกเหมือนมันกำลังเรียกข้า…”
“อย่าเข้าไป!” หลงเฉินตะโกนห้าม
แต่ไม่ทันแล้ว องค์หญิงสามก้าวเท้าล้ำเส้นวงเวทสีแดงที่พื้นไปเพียงครึ่งก้าว
วูบ!
คลื่นพลังสีแดงฉานระเบิดออกจากกระดูกแขนขวานั้นทันที! มันไม่ใช่แค่คลื่นลมปราณ แต่มันคือ “จิตสังหารแห่งราชันย์ (Кilling Intеnt оf thе Еmреrоr)”
แรงกดดันที่มองไม่เห็นกระแทกใส่ร่างขององค์หญิงสามอย่างจัง
“อึก!”
องค์หญิงสามหน้าซีดเผือด เลือดสดๆ พุ่งออกจากปากและจมูก ร่างบางทรุดฮวบลงกับพื้นเหมือนถูกภูเขาไร้รูปทับ ร่างกายสั่นเทิ้ม ควบคุมตัวเองไม่ได้ ความกลัวสุดขีดแล่นจับขั้วหัวใจจนนางแทบสลบ
“ข้าเตือนแล้ว…” หลงเฉินรีบพุ่งเข้าไปคว้าตัวนาง ลากกลับออกมานอกเขตวงเวท
“แฮ่ก... แฮ่ก... น่ากลัว… น่ากลัวเหลือเกิน…” องค์หญิงสามหอบหายใจรวยริน น้ำตาไหลพราก “ข้าเห็น… ข้าเห็นทะเลเลือด… เห็นมังกรยักษ์กำลังฉีกกินข้า…”
“มันคือเจตจำนงของมังกรอสูร...” หลงเฉินกล่าวเสียงเครียด เขาวางนางลงในที่ปลอดภัย
“ผู้ที่อ่อนแอ… ไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะมองมันด้วยซ้ำ”
“อูยยย… ขนลุกไปหมดแล้วเนี่ย” เสี่ยวเฮยหดหัวอยู่ในกระดอง “หลงเฉิน… เจ้านั่นมันของแรงจริง! ขนาดยืนอยู่ตรงนี้ยังรู้สึกเหมือนโดนมีดจ่อคอหอยเลย! เจ้าจะเข้าไปเอามันจริงๆ เหรอ?”
หลงเฉินลุกขึ้นยืน ปัดฝุ่นที่เสื้อ เขาจ้องมองกระดูกแขนขวานั้นด้วยสายตาที่มุ่งมั่นยิ่งกว่าเดิม
“ของสิ่งนี้… เป็นของข้ามาตั้งแต่ต้น”
“มันกำลังรอคอยเจ้านายที่แท้จริงกลับมา”
หลงเฉินสูดลมหายใจลึก โคจรพลัง ‘กายามังกรอสูร’ เต็มพิกัด เกล็ดสีแดงทับทิมปรากฏขึ้นปกคลุมทั่วร่างกาย ดวงตาเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานที่มีขีดตั้งสีทอง (<a href=”https://novel-lucky.com/”>อ่านนิยายก่อนใครได้ที่ Novel-Lucky</a>)
เขาก้าวเท้าเข้าไปในวงเวทอีกครั้ง
ตึง!
ทันทีที่เท้าสัมผัสพื้น แรงกดดันมหาศาลก็ถาโถมเข้าใส่ราวกับคลื่นสึนามิ! อากาศรอบตัวบีบอัดจนกระดูกลั่นเกรียวกราว ผิวหนังของหลงเฉินเริ่มปริแตก เลือดซึมออกมาตามไรเกล็ด
“โฮก!!!!!!”
เสียงคำรามของมังกรโบราณดังก้องในจิตวิญญาณของเขา จิตสังหารที่แหลมคมดุจใบมีดนับล้านเล่มพยายามจะเชือดเฉือนสติสัมปชัญญะของเขาให้ขาดสะบั้น
“คิดจะทดสอบข้ารึ?” หลงเฉินกัดฟัน เลือดไหลมุมปาก แต่เขายังคงก้าวเท้าต่อไป “คิดจะข่มขวัญข้าด้วยจิตสังหารงั้นรึ?”
“ข้าคือ… ราชันย์มังกรอสูร!”
“จิตสังหารของเจ้า… ก็คือจิตสังหารของข้า!”
ตึง! ตึง! ตึง!
หลงเฉินก้าวเดินฝ่าแรงกดดันเข้าไปทีละก้าว… ทีละก้าว…
ทุกย่างก้าวแลกมาด้วยความเจ็บปวดแสนสาหัส พื้นหินใต้เท้าของเขาแตกละเอียดเป็นรอยเท้าลึก ร่างกายชุ่มโชกไปด้วยเลือด แต่แววตาของเขากลับลุกโชนไปด้วยไฟแห่งการพิชิต
เมื่อเขาเข้ามาใกล้ในระยะสิบก้าว… กระดูกแขนขวานั้นก็สั่นสะเทือนรุนแรงขึ้น แสงสีแดงสว่างวาบจนแสบตา ราวกับมันกำลังตื่นเต้น… หรือไม่ก็โกรธเกรี้ยว
“เข้ามาสิ!” หลงเฉินคำราม “กลับมาเป็นส่วนหนึ่งของข้า!”
เขายื่นมือออกไป… แต่ทว่า…
กึึก!
มีม่านพลังบางอย่างขวางกั้นอยู่ เป็นม่านพลังโบราณที่แข็งแกร่งเกินกว่าที่ระดับพลังปัจจุบันของเขาจะเจาะเข้าไปได้ง่ายๆ
“ผนึกเก้าชั้นฟ้า…” หลงเฉินขมวดคิ้ว “บัดซบ! ต้องใช้เวลาปลดผนึกอย่างน้อยหนึ่งก้านธูป!”
ในขณะที่เขากำลังคิดหาวิธีทำลายผนึกอยู่นั้นเอง…
ตูมมมมม!
เสียงระเบิดดังมาจากด้านบน! พร้อมกับเศษหินร่วงกราวลงมาจากเพดาน
“เสียงระเบิด?” องค์หญิงสามสะดุ้ง “มีคนบุกเข้ามาในห้องโถงกลางแล้ว!”
หลงเฉินหันขวับไปมองทางบันไดทางขึ้น สัมผัสวิญญาณของเขาจับได้ถึงกลิ่นอายพลังปราณจำนวนมหาศาลที่กำลังหลั่งไหลเข้ามา
“มากันแล้วสินะ…”
“จางหมาน... เล่ยหม่าง… ยมทูตทองคำ… และพวกอัจฉริยะจากสำนักอื่นๆ”
“พวกมันมาเร็วกว่าที่คิด”
หลงเฉินมองกระดูกมังกรที่อยู่ตรงหน้า แล้วมองไปที่ทางเข้า เขารู้ดีว่าถ้าเขาเริ่มปลดผนึกตอนนี้ เขาจะกลายเป็นเป้านิ่งให้คนนับร้อยรุมโจมตี
และในสภาพที่ต้องต้านทานแรงกดดันของกระดูกมังกรไปด้วย… เขาตายแน่
“ต้องถ่วงเวลา…” หลงเฉินแสยะยิ้มอำมหิต มือล้วงเข้าไปในถุงผ้าที่บรรจุ “ระเบิดเพลิงโลกันตร์” ที่เขาปรุงเมื่อคืน
เขาถอยฉากออกมาจากวงเวท กลับมายืนข้างๆ องค์หญิงสามและเสี่ยวเฮย
“เจ้าทาส… เจ้าไม่ได้จะเอามันไปเลยเหรอ?” เสี่ยวเฮยถามอย่างงุนงง
“ยังไม่ใช่ตอนนี้…” หลงเฉินตอบ “ข้าจะเปลี่ยนห้องนี้… ให้เป็นหลุมฝังศพของพวกมันก่อน”
“เสี่ยวเฮย! เริ่มแผน В!”
“รับทราบ! แผนวางไข่ระเบิด!”
หลงเฉินและเสี่ยวเฮยรีบวิ่งกระจายกำลังไปรอบห้องโถงใต้ดิน ฝังเม็ดยาระเบิดไว้ตามจุดยุทธศาสตร์ ทั้งใต้บันได หลังเสาหิน และรอบๆ บ่อลาวา
“เสร็จแล้ว…” หลงเฉินปาดเหงื่อ
เขาพาองค์หญิงสามและเสี่ยวเฮยไปซ่อนตัวอยู่ในเงามืดหลังแท่นหินยักษ์ รอคอยให้เหยื่อเดินเข้ามาในกับดัก
เสียงฝีเท้าจำนวนมากดังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ พร้อมกับเสียงพูดคุยที่เต็มไปด้วยความโลภ
“ทางลับ! มีทางลับอยู่ตรงนี้!”
“กลิ่นอายสมบัติ! แรงมาก! มันต้องอยู่ข้างล่างแน่ๆ!”
“ลงไป! ใครดีใครได้!”
หลงเฉินนั่งกอดอกพิงกำแพงในความมืด รอยยิ้มเย็นเยียบปรากฏขึ้นบนใบหน้า
“ยินดีต้อนรับสู่แดนประหาร...”
“กระดูกมังกรชิ้นนั้น… ข้าจองไว้แล้ว ใครกล้าแตะ… ข้าจะส่งมันไปลงนรก!”
YOU MAY ALSO LIKE
