ราชันย์มังกรอสูรกลืนสวรรค์ - ตอนที่ 76: แผนชั่วของเสี่ยวเฮย
ตอนที่ 76: แผนชั่วของเสี่ยวเฮย
เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับร้อยคู่ดังสะท้อนก้องลงมาจากบันไดวนสีดำทมิฬ ราวกับเสียงกลองศึกที่รัวกระหน่ำใกล้เข้ามาทุกขณะ แรงกดดันของพลังปราณหลากสีสันไหลบ่าลงมาสู่ห้องโถงใต้ดิน ทำให้อากาศที่ร้อนระอุอยู่แล้วยิ่งอึดอัดจนหายใจแทบไม่ออก
หลงเฉิน ยืนพิงเสาหินในเงามืด มือข้างหนึ่งกำขวดหยกที่บรรจุ “ระเบิดเพลิงโลกันตร์” แน่น เหงื่อเม็ดโป้งผุดซึมตามไรผม ไม่ใช่เพราะความร้อน แต่เพราะเขากำลังประเมินสถานการณ์อย่างเคร่งเครียด
“คนพวกนั้นมีไม่ต่ำกว่าร้อยคน…” หลงเฉินพึมพำ “แถมยังมีระดับก่อรากฐานขั้นสูงปะปนมาด้วย อย่างน้อยก็ไอ้หน้ากากทองนั่น… ลำพังแค่ระเบิดยา 50 เม็ด อาจจะฆ่าพวกปลาซิวปลาสร้อยได้ แต่พวกตัวระดับหัวหน้าคงแค่บาดเจ็บสาหัสและรอดมาได้”
“ถ้าพวกมันรอดมาได้... คนที่จะตายคือเรา”
องค์หญิงสาม เยี่ยนหรูอวี้ หน้าซีดเผือด นางมองไปทางบันไดด้วยความหวาดกลัว “แล้วจะทำยังไง? เราไม่มีทางหนีอื่นแล้วนะ! ห้องนี้เป็นทางตัน!”
ในขณะที่สถานการณ์กำลังวิกฤต หัวเล็กๆ ของ เสี่ยวเฮย ก็โผล่ออกมาจากอกเสื้อของหลงเฉิน ดวงตาสีทองของมันกลอกกลิ้งไปมาอย่างเจ้าเล่ห์
“เจ้าทาส… ข้ามีไอเดีย” เสี่ยวเฮยกระซิบเสียงแหลม
“ไอเดียอะไร? ถ้าจะชวนหนีลงบ่อลาวา ข้าไม่เอานะ”
“ไม่ใช่ๆ… ข้ากำลังคิดว่า ยาระเบิดของเจ้ามันแรงก็จริง แต่มันขาด ‘เนื้อหนัง’…” เสี่ยวเฮยอธิบาย “เหมือนเวลาเจ้าตดนั่นแหละ มีแต่ลมกับกลิ่น แต่ไม่มีเนื้อ… มันไม่เจ็บ”
หลงเฉินคิ้วกระตุก “เปรียบเทียบได้สถุนมาก... แล้วเจ้าจะสื่ออะไร?”
“ก็ของพวกนั้นไง! ของที่เราไปปล้นมาจากวิหารพันศาสตรา!” เสี่ยวเฮยทำท่าทางประกอบ “อาวุธระดับมนุษย์ระดับปฐพีนับพันชิ้นที่เจ้ากวาดมา… ถ้าเจ้าเอามันมาใช้เป็น ‘สะเก็ดระเบิด’ ล่ะ?”
“ลองนึกภาพดูสิ… ถ้ายาระเบิดทำงาน แล้วไปกระตุ้นให้อาวุธที่มีพลังปราณพวกนั้นระเบิดตามไปด้วย… ตูม! กลายเป็นพายุเหล็กฉีกกระชากเนื้อ!”
หลงเฉินดวงตาเบิกกว้าง ประกายความชั่วร้ายสว่างวาบขึ้นในดวงตาทันที
“จริงด้วย… การระเบิดตัวเองของศาสตราวุธ (Wеароn Sеlf-Dеstruсtiоn)!”
ในโลกของผู้ฝึกยุทธ์ การระเบิดอาวุธวิเศษถือเป็นไพ่ตายสุดท้ายที่จะสร้างความเสียหายรุนแรงมหาศาล แต่แลกมาด้วยการสูญเสียอาวุธถาวร ไม่มีใครเขาทำกันพร่ำเพรื่อเพราะเสียดายของ
แต่สำหรับหลงเฉิน… ของพวกนี้มันได้มาฟรี!
“เสี่ยวเฮย… เจ้ามันอัจฉริยะด้านความชั่วร้ายจริงๆ!” หลงเฉินแสยะยิ้มกว้างจนเห็นฟันขาว
“องค์หญิง! ถอยไปหลบหลังแท่นบูชา!”
หลงเฉินไม่รอช้า เขาสะบัดมือทั้งสองข้าง แหวนมิตินับสิบวงที่สวมอยู่เปล่งแสงวาบพร้อมกัน
เคร้ง! เคร้ง! เคร้ง!
ศาสตราวุธนับพันชิ้นร่วงกราวลงมาจากอากาศ! ดาบ กระบี่ หอก ทวน ขวาน ลูกตุ้ม ทั้งระดับมนุษย์และระดับปฐพี กองพะเนินเทินทึกเต็มพื้นห้องโถงหน้าทางเข้าและรอบๆ บ่อลาวา
“นะ… นี่เจ้าจะทำอะไร!?” องค์หญิงสามตาโต “เจ้าทิ้งสมบัติพวกนี้ทำไม!?”
“ข้าไม่ได้ทิ้ง… ข้ากำลังสร้าง ‘งานศิลปะ'”
หลงเฉินเคลื่อนไหวรวดเร็วดุจสายฟ้า เขาใช้วิชาค่ายกลที่เรียนรู้มาจากความทรงจำราชันย์มังกร จัดวางอาวุธเหล่านั้นให้เป็นระเบียบตามตำแหน่ง “ค่ายกลสังหารเจ็ดดารา”
เขาฝัง ‘ระเบิดเพลิงโลกันตร์’ ไว้ตรงกลางกองอาวุธแต่ละกอง เพื่อทำหน้าที่เป็น “ตัวจุดชนวน”
จากนั้น… เขาควัก ‘หินปราณ’ จำนวนมหาศาล (ที่ปล้นมา) โรยทับลงไปเพื่อเป็นเชื้อเพลิงเร่งปฏิกิริยา
“เสียดายชะมัด…” หลงเฉินบ่นอุบขณะโยนหินปราณก้อนแล้วก้อนเล่า “นี่มันเงินค่าสินสอดเมียในอนาคตชัดๆ”
“อย่าขี้งกน่า! ลงทุนวันนี้ กำไรวันหน้า!” เสี่ยวเฮยเชียร์อยู่ข้างๆ “พอพวกมันตาย แหวนมิติของพวกมันก็เป็นของเรา! กำไรเห็นๆ!”
ภายในเวลาเพียงสิบอึดใจ หลงเฉินก็วางค่ายกลเสร็จสิ้น
สภาพห้องโถงตอนนี้ดูเหมือนกองขยะอาวุธที่วางระเกะระกะ แต่แท้จริงแล้ว ทุกชิ้นคือกับดักมรณะที่เชื่อมโยงกันด้วยเส้นใยพลังปราณที่มองไม่เห็น หากมีใครไปกระตุ้นเพียงจุดเดียว… มันจะระเบิดต่อเนื่องกันเป็นลูกโซ่จนถล่มภูเขาทั้งลูกได้!
“เสร็จแล้ว! เข้าที่ซ่อน!”
หลงเฉินลากเสี่ยวเฮยและองค์หญิงสามไปหลบหลังซากเสาหินขนาดมหึมาที่มุมอับสายตาที่สุด กางม่านพลังป้องกันเตรียมไว้
ทันใดนั้น…
ตึง!
เท้าคู่แรกก้าวพ้นบันไดลงมาเหยียบพื้นห้องโถง (<a href=”https://novel-lucky.com/”>อ่านนิยายก่อนใครได้ที่ Novel-Lucky</a>)
“ถึงแล้ว! ห้องโถงลับ!”
เสียงตะโกนด้วยความดีใจดังขึ้น ตามมาด้วยร่างของคนนับร้อยที่กรูลงมาเหมือนฝูงมดแตกรัง
นำทีมโดย ยมทูตทองคำ (ที่หน้ากากแตกไปครึ่งซีก), จางหมาน แห่งสำนักดาบคลั่ง, เล่ยหม่าง แห่งสำนักอัสนีบาต, และศิษย์ระดับสูงจากสำนักอื่นๆ อีกมากมาย
กลิ่นอายความร้อนปะทะหน้าพวกเขา แต่สิ่งที่ทำให้พวกเขาหยุดชะงักและตาค้าง ไม่ใช่ความร้อน
แต่เป็น… “กระดูกแขนขวามังกรอสูร” ที่ลอยเด่นเป็นสง่าอยู่เหนือย่อลาวาสีเลือด!
แสงสีแดงทับทิมที่เปล่งประกาย รัศมีพลังราชันย์ที่แผ่ออกมา มันช่างเย้ายวนและทรงพลังจนทำให้ทุกคนลืมความเหนื่อยล้าและความกลัว
“สวรรค์… กระดูกมังกร!” จางหมานมือสั่นระริก น้ำลายไหลย้อย “ตำนานเป็นจริง! มันมีอยู่จริง!”
“พลังระดับนี้… ถ้าข้าได้มันมา ข้าจะเป็นหนึ่งในใต้หล้า!” เล่ยหม่างตาแดงก่ำด้วยความโลภ
“มันเป็นของข้า!” ยมทูตทองคำตะโกนเสียงแหบแห้ง พุ่งตัวออกไปเป็นคนแรก
“หยุดนะ! ใครดีใครได้โว้ย!” ศิษย์คนอื่นๆ ไม่ยอมน้อยหน้า ต่างพากันระเบิดพลังพุ่งตามไปแย่งชิง
ฝูงชนนับร้อยวิ่งกรูเข้ามาในห้องโถง เหยียบย่ำลงบนกองอาวุธที่วางเกลื่อนกลาดโดยไม่สนใจ
“อาวุธพวกนี้? ขยะชัดๆ ใครเอามาทิ้งไว้เกะกะวะ!” จางหมานเตะดาบเล่มหนึ่งกระเด็น เพื่อเปิดทางวิ่งไปหากระดูกมังกร
ไม่มีใครสังเกตเห็นเลยว่า… ดาบที่ถูกเตะนั้น มีสายใยพลังบางบางเชื่อมต่อกับเม็ดยาสีดำที่ซ่อนอยู่ข้างใต้
ในเงามืดหลังเสาหิน หลงเฉินมองดูภาพความวุ่นวายนั้นผ่านช่องเล็กๆ รอยยิ้มของเขาฉีกกว้างจนถึงใบหู แววตาส่องประกายอำมหิตที่สุดเท่าที่เคยมีมา
“ขยะงั้นรึ?” หลงเฉินกระซิบ
“ของที่พวกเจ้าเรียกว่าขยะ... กำลังจะส่งพวกเจ้าไปทัวร์นรก”
เขายกมือขวาขึ้น นิ้วชี้และนิ้วกลางคีบ ‘ยันต์จุดระเบิด’ แผ่นสุดท้ายไว้
องค์หญิงสามปิดหูแน่น หลับตาปี๋ ตัวสั่นงันงก นางรู้ดีว่ากำลังจะเกิดอะไรขึ้น
“พร้อมนะเสี่ยวเฮย?”
“จัดไป! นับถอยหลัง! 3… 2… 1…”
หลงเฉินดีดนิ้ว ส่งพลังปราณกระตุ้นยันต์
“บึ้ม!”
พริบตาต่อมา… โลกทั้งใบในสายตาของเหล่าอัจฉริยะก็กลายเป็นสีขาวโพลน
ตูมมมมมมมมมมมมมมม!!!!!!!!!!!!!!!
เสียงระเบิดกัมปนาทที่รุนแรงจนแก้วหูแทบแตกดังสนั่นหวั่นไหว! ยาระเบิดเพลิงโลกันตร์ 50 เม็ด ทำงานพร้อมกัน ส่งผลให้อาวุธนับพันชิ้นที่วางเรียงราย “ระเบิดตัวเอง” ตามไปด้วย!
เศษเหล็ก เศษดาบ เศษกระบี่ ที่คมกริบและอัดแน่นด้วยพลังปราณ พุ่งกระจายไปทุกทิศทุกทางด้วยความเร็วเหนือเสียง กลายเป็นพายุเหล็กสังหารที่ไม่มีใครหลบพ้น!
เปลวไฟสีทองและสีแดงม้วนตัวรวมกันเป็นดอกเห็ดขนาดยักษ์ กลืนกินร่างของศิษย์นับร้อยคนที่อยู่กลางห้องโถงเข้าไปในพริบตา!
“อ๊ากกกกกกกก!”
“ม่ายยยยยย!”
“ขาข้า! ตาข้า!”
เสียงกรีดร้องโหยหวนดังระงมยิ่งกว่าขุมนรก ร่างกายของยอดฝีมือถูกฉีกกระชากด้วยสะเก็ดระเบิดและแรงอัดกระแทก เลือดสาดกระจายย้อมห้องโถงหยกให้กลายเป็นสีแดงฉานสมชื่อ
แรงสั่นสะเทือนทำให้เพดานถ้ำเริ่มถล่มลงมา หินก้อนใหญ่ร่วงกราวลงสู่ทะเลเพลิง
หลงเฉินนั่งมองผลงานศิลปะแห่งการทำลายล้างหลังม่านพลังป้องกัน เขาหยิบผลไม้ขึ้นมากัดกินอย่างสบายใจ ท่ามกลางเสียงนรกแตกเบื้องหน้า
“นี่แหละ… แผนชั่วของเสี่ยวเฮย” หลงเฉินเคี้ยวตุ้ยๆ
“และนี่แหละ… จุดจบของคนโลภ”
YOU MAY ALSO LIKE
