ราชันย์มังกรอสูรกลืนสวรรค์ - ตอนที่ 81: วงล้อมมรณะ
ตอนที่ 81: วงล้อมมรณะ
แสงตะวันยามบ่ายสาดส่องลงมายังหุบเขาด้านนอกสุสานมังกร ขับไล่ความมืดมิดและกลิ่นอับชื้นของถ้ำโบราณให้จางหายไป สายลมเย็นพัดผ่านยอดไม้ นำพาความสดชื่นมาสู่ปอด แต่ทว่า… บรรยากาศ ณ ปากทางเข้าสุสานกลับเต็มไปด้วยความตึงเครียดที่หนักอึ้งยิ่งกว่าหินผานับหมื่นตัน
ที่ลานหินกว้างหน้าทางเข้าหลัก เหล่าผู้อาวุโสระดับสูงจาก “5 สำนักใหญ่” แห่งอาณาจักรต้าเยี่ยน พร้อมด้วยกองกำลังนับพันคน ยืนตั้งค่ายรอคอยการกลับมาของเหล่าศิษย์เอกด้วยใจจดจ่อ
“ทำไมถึงนานนัก…” ผู้อาวุโสชุดแดงเพลิงจาก สำนักดาบคลั่ง เดินวนไปมาด้วยความกระวนกระวาย “ป่านนี้เจ้าจางหมานน่าจะได้สมบัติและออกมาแล้ว ลำแสงสมบัติเมื่อครู่ก็ดับไปนานแล้วด้วย”
“ใจเย็นน่าตาเฒ่าต้วน...” ผู้อาวุโสร่างท้วมจาก สำนักอัสนีบาต จิบชาอย่างใจเย็น “เล่ยหม่างศิษย์ข้ามีวรยุทธ์ล้ำเลิศ แถมยังมีกายาสายฟ้า ใครจะไปทำอะไรเขาได้? ป่านนี้คงกำลังนับสมบัติเพลินจนลืมเวลา”
“ฮึ! หวังว่าพวกเด็กๆ จะไม่ตีกันตายเองข้างในนะ”
ทันใดนั้น…
ตูมมมมม!!!
เสียงระเบิดดังสนั่นหวั่นไหวมาจากปากถ้ำที่ถูกปิดตายด้วยค่ายกล! เศษหินและฝุ่นควันพวยพุ่งออกมาเหมือนภูเขาไฟปะทุ แรงสั่นสะเทือนทำให้เหล่าผู้อาวุโสต้องรีบวางถ้วยชาและชักอาวุธออกมา
“เกิดอะไรขึ้น!?”
“ประตูมิติพังทลายรึ!?”
ท่ามกลางฝุ่นควันที่ฟุ้งกระจาย เงาร่างของคนสามคนค่อยๆ เดินออกมาจากความมืด
คนแรกเป็นชายหนุ่มร่างสูงโปร่ง สวมกางเกงขายาวสีดำที่ขาดวิ่น เผยให้เห็นท่อนบนที่เปลือยเปล่าเต็มไปด้วยมัดกล้ามและรอยสักเกล็ดมังกรสีแดงจางๆ ที่แขนขวาของเขาดูใหญ่โตผิดปกติและมีไอความร้อนระอุแผ่ออกมา
คนข้างหลังเป็นหญิงงามในชุดเกราะที่เสียหาย และบนไหล่ของชายหนุ่มมีเต่าสีดำตัวหนึ่งเกาะอยู่
“นั่นมัน… องค์หญิงสาม!” ผู้อาวุโสจากราชสำนักอุทานลั่น
“แล้วไอ้หนุ่มนั่นใคร? แล้วศิษย์พวกเราล่ะ?”
สายตานับพันคู่จับจ้องไปที่ หลงเฉิน ที่เดินลากเท้าออกมาหยุดยืนกลางแสงตะวัน เขาหรี่ตาเล็กน้อยเพื่อปรับสายตา ก่อนจะกวาดมองกองทัพเบื้องหน้าด้วยแววตาเรียบเฉย
“คนเยอะดีนี่…” หลงเฉินพึมพำ มุมปากกระตุกยิ้ม “มาต้อนรับข้ากันอย่างอบอุ่นเชียว”
“เจ้าหนุ่ม!” ผู้อาวุโสสำนักดาบคลั่งตะโกนถาม เสียงดังก้องด้วยพลังปราณระดับ ‘ก่อรากฐาน ขั้น 9’ “เจ้าเห็นจางหมาน ศิษย์หลานข้าไหม? แล้วคนอื่นๆ ไปไหนกันหมด!”
หลงเฉินแคะหูด้วยนิ้วก้อยของมือซ้าย แล้วเป่าลมเบาๆ
“จางหมาน?” หลงเฉินทำท่านึก “อ๋อ… ไอ้คนถือดาบยักษ์ขี้โม้นั่นน่ะเหรอ?”
“ใช่! มันอยู่ที่ไหน!”
หลงเฉินสะบัดมือขวา… แกร๊ง!
เศษดาบหักครึ่งท่อนที่เปื้อนเลือดแห้งกรัง ถูกโยนลงไปแทบเท้าของผู้อาวุโสสำนักดาบคลั่ง
“ข้าส่งมันไปล่วงหน้าแล้ว…” หลงเฉินตอบเสียงเย็น “ป่านนี้คงกำลังแย่งที่นั่งในนรกกับเล่ยหม่างและยมทูตทองคำอยู่มั้ง”
“!!!!!”
ความเงียบสงัดเข้าครอบงำหุบเขาทันที คำตอบของหลงเฉินเหมือนสายฟ้าฟาดลงกลางวง
“เจ้า… เจ้าว่าอะไรนะ?” ผู้อาวุโสสำนักอัสนีบาตมือสั่น ”เล่ยหม่าง… ตายแล้ว? เป็นไปไม่ได้! ใครจะฆ่าพวกเขาได้!”
“ก็ข้านี่ไง…” หลงเฉินชี้ตัวเอง “ข้าฆ่าพวกมันเอง… ฆ่าทิ้งหมดทุกคนนั่นแหละ ทั้งศิษย์เอก ทั้งลูกกระจ๊อก… ไม่มีใครรอดออกมาหรอก”
“อ้อ… ยกเว้นองค์หญิงนี่ไว้คนนึง เอาไว้แบกของ” (อ่านนิยายก่อนใครได้ที่ Novel-Lucky)
“บังอาจ!!!!!”
เสียงคำรามด้วยความโกรธเกรี้ยวระเบิดออกมาจากปากของผู้อาวุโสทั้ง 5 สำนักพร้อมกัน! แรงกดดันพลังปราณระดับก่อรากฐานขั้นสูงและระดับ ‘แก่นแท้ (Соrе Еssеnсе) ขั้นต้น’ ของเจ้าสำนักบางคน พุ่งเข้ากดทับหลงเฉินจนพื้นดินใต้เท้าเขายุบตัวลง
“เจ้าเด็กสารเลว! กล้าสังหารศิษย์รักข้า! วันนี้ข้าจะถลกหนังเจ้า!”
“ฆ่ามัน! ล้างแค้นให้ศิษย์พวกเรา!”
“จับมันมาทรมาน! อย่าให้มันตายดี!”
ผู้อาวุโสกว่ายี่สิบคนจาก 5 สำนักใหญ่ ลืมความขัดแย้งที่มีต่อกัน พวกเขาพุ่งเข้ามาล้อมกรอบหลงเฉินไว้ทุกทิศทาง สร้างกำแพงมนุษย์ที่ไร้ทางออก
ด้านหน้าคือ ผู้อาวุโสสูงสุดสำนักดาบคลั่ง (แก่นแท้ ขั้น 1)
ด้านซ้ายคือ รองเจ้าสำนักอัสนีบาต (แก่นแท้ ขั้น 1)
ด้านขวาคือ หัวหน้าหอสังหารสาขา (ก่อรากฐาน ขั้น 9 สูงสุด)
และด้านหลังคือ ผู้อาวุโสสำนักภูผาเหล็ก (ก่อรากฐาน ขั้น 9)
นี่คือ “วงล้อมมรณะ” ที่แม้แต่ยอดฝีมือระดับแก่นแท้ทั่วไปยังต้องสิ้นหวัง!
องค์หญิงสาม เยี่ยนหรูอวี้ หน้าซีดเผือด นางตัวสั่นเทิ้ม เกาะแขนหลงเฉินแน่น “หลงเฉิน… จบแล้ว… พวกระดับสัตว์ประหลาดออกมากันหมดเลย… เราหนีไม่พ้นแน่!”
“เยอะ… เยอะเกินไปแล้ว!” เสี่ยวเฮย หดหัวเข้ากระดอง “หลงเฉิน! คายของที่กินเข้าไปออกมาคืนพวกมันดีไหม? เผื่อมันจะยอมปล่อยเราไป!”
แต่หลงเฉิน… กลับไม่แสดงท่าทีหวาดกลัวแม้แต่น้อย
เขายืนตระหง่านอยู่กลางวงล้อม แขนขวาที่ปกคลุมด้วยเกล็ดมังกรสั่นระริก... ไม่ใช่ด้วยความกลัว แต่ด้วยความตื่นเต้น
ตึกตัก! ตึกตัก!
หัวใจมังกรในอกเต้นแรง สูบฉีดเลือดที่เดือดพล่านไปทั่วร่าง กระดูกแขนขวามังกรอสูรที่เพิ่งผสานเข้ากับร่าง กำลังเรียกร้องหาการปลดปล่อย
“หนี?” หลงเฉินหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะของเขาเริ่มดังขึ้นเรื่อยๆ จนกลายเป็นเสียงหัวเราะที่บ้าคลั่ง
“ฮ่าๆๆๆๆ! หนีงั้นรึ? ทำไมข้าต้องหนี?”
หลงเฉินกวาดสายตามองเหล่าผู้อาวุโสรอบตัวด้วยดวงตาสีทองอำมหิต
“ข้ารอเวลานี้มานานแล้ว…”
“ข้ารอให้พวกเจ้า… ‘ขยะแก่ๆ’ ทั้งหลาย… มารวมตัวกันในที่เดียว”
“ในถ้ำนั่น… ข้าฆ่าพวกตัวเล็กๆ ไปจนเบื่อแล้ว”
หลงเฉินยกแขนขวาขึ้น กำหมัดแน่น เปลวเพลิงสีแดงฉานลุกโชนขึ้นรอบแขน เปลี่ยนอากาศรอบตัวให้กลายเป็นคลื่นความร้อนที่บิดเบี้ยว
“ขอบคุณที่อุตส่าห์เอาหัวมารวมกันให้ข้าตัด…”
“วันนี้… ข้าจะลบชื่อสำนักของพวกเจ้า ออกจากสารบบของอาณาจักรนี้ให้หมด!”
“เข้ามา!!!”
สิ้นเสียงคำรามท้าทาย สงครามระหว่างหนึ่งเด็กหนุ่มผู้บ้าคลั่ง กับกองทัพยอดฝีมือทั่วทั้งแคว้น ก็เปิดฉากขึ้นท่ามกลางแสงตะวันที่กำลังจะถูกย้อมด้วยสีเลือด!
YOU MAY ALSO LIKE
