ราชันย์มังกรอสูรกลืนสวรรค์ - ตอนที่ 82: ค่ายกลทำงาน!
ตอนที่ 82: ค่ายกลทำงาน!
บรรยากาศ ณ ลานหน้าทางเข้าสุสานมังกรบัดนี้ตึงเครียดจนอากาศแทบจะแข็งตัว แรงกดดันจากพลังปราณระดับ ‘แก่นแท้ (Соrе Еssеnсе)’ และ ‘ก่อรากฐาน (Fоundаtiоn Еstаblishmеnt) ขั้นสูง’ ของผู้อาวุโสกว่ายี่สิบคนจากห้าสำนักใหญ่ ผนึกรวมกันเป็นกำแพงที่มองไม่เห็น บีบอัดร่างของหลงเฉินให้อยู่ตรงกลางราวกับนักโทษประหารที่รอเวลาถูกสับหัว
ผู้อาวุโสสูงสุดสำนักดาบคลั่ง ชายชราผมแดงเพลิงที่มีระดับพลังแก่นแท้ขั้นที่ 1 ก้าวออกมาข้างหน้า ดาบใหญ่ในมือของเขาสั่นระริกด้วยความโกรธแค้น
“ไอ้เด็กเหลือขอ! ถึงเจ้าจะมีฝีมือฆ่าศิษย์ข้าได้ในถ้ำแคบๆ แต่ที่นี่คือลานกว้าง! และพวกข้าไม่ใช่เด็กอมมือ!” เขาตวาดลั่น “วันนี้ต่อให้เจ้ามีปีกงอกออกมา ก็อย่าหวังว่าจะบินหนีพ้นเงื้อมมือข้าไปได้!”
“ส่งองค์หญิงสามคืนมา! แล้วคุกเข่าโขกหัวยอมรับความตายซะ!” รองเจ้าสำนักอัสนีบาตตะโกนเสริม กระแสไฟฟ้าแลบเปรี๊ยะปร๊ะรอบกาย
หลงเฉิน ยืนสงบนิ่งอยู่กลางวงล้อม แขนขวาที่ปกคลุมด้วยเกล็ดมังกรสีแดงฉานค่อยๆ ลดลงแนบข้างลำตัว เขาไม่ได้สนใจคำขู่ของพวกตาแก่เหล่านี้เลยแม้แต่น้อย แต่กลับก้มหน้าลงมองพื้นดินใต้เท้า แล้วยิ้มมุมปากอย่างเย้ยหยัน
“พวกเจ้าพูดถูกอยู่อย่างหนึ่ง…” หลงเฉินเงยหน้าขึ้น ดวงตาสีทองอำมหิตกวาดมองไปรอบๆ
“ที่นี่คือลานกว้าง… เหมาะแก่การจัด ‘งานเลี้ยง’ จริงๆ”
“เจ้าพล่ามอะไร?” ผู้อาวุโสสำนักภูผาเหล็กขมวดคิ้ว
“พวกเจ้าคิดจริงๆ หรือ…” หลงเฉินแค่นเสียงหัวเราะ “ว่าคนอย่างข้า หลงเฉิน... จะเดินออกมาจากถ้ำเพื่อให้พวกเจ้าล้อมกรอบเล่นๆ โดยไม่เตรียมอะไรไว้เลย?”
คำพูดนั้นทำให้เหล่าผู้อาวุโสชะงักไปชั่วครู่ ความรู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดีแล่นผ่านสันหลังวาบ
“ตอนที่ข้าเดินออกมา… ข้าไม่ได้แค่เดินชมวิว”
หลงเฉินชูมือขวาขึ้น นิ้วโป้งและนิ้วกลางประกบกันเตรียมจะดีดนิ้ว
“จำ ‘ระเบิด’ ที่ข้าใช้ถล่มห้องโถงข้างในได้ไหม? ข้ายังมีเหลืออีกเพียบเลยล่ะ… และข้ากับเสี่ยวเฮย ก็ใจดีพอที่จะ ‘ฝัง’ พวกมันไว้ใต้เท้าพวกเจ้า ตลอดทางเดินจนถึงลานนี้”
สีหน้าของผู้อาวุโสทุกคนเปลี่ยนจากความโกรธเป็นความตื่นตระหนกทันที
“ระวัง! ถอยเร็ว!” ผู้อาวุโสสูงสุดตะโกนลั่น
แต่ช้าไปแล้ว…
เปาะ!
เสียงดีดนิ้วของหลงเฉินดังขึ้น เบาหวิวแต่ชัดเจนก้องกังวานราวกับเสียงระฆังมรณะ
“ค่ายกลเพลิงผลาญสวรรค์… ทำงาน!”
ตูมมมมมมมมมมมม!!!!!!!!!!!!!!!
พื้นลานหินกว้างที่กองทัพพันธมิตรห้าสำนักยืนอยู่นั้น ระเบิดออกพร้อมกันทุกจุด! ไม่ใช่การระเบิดธรรมดา แต่มันคือการปะทุของ “ระเบิดเพลิงโลกันตร์” นับร้อยลูกที่หลงเฉินและเสี่ยวเฮยแอบฝังไว้ตามจุดชีพจรของปฐพี!
เปลวเพลิงสีทองอร่ามจาก ‘เพลิงวิญญาณแก่นพสุธา’ ผสมผสานกับดินระเบิด พวยพุ่งขึ้นมาจากใต้ดินเป็นเสาไฟขนาดมหึมานับสิบต้น สูงเสียดฟ้า! เปลี่ยนพื้นที่หน้าสุสานให้กลายเป็นทะเลเพลิงในชั่วพริบตา!
“อ๊ากกกกกก!”
“ร้อน! ขาข้า! ขาข้าไหม้แล้ว!”
“ถอย! ถอยออกไป!”
เสียงกรีดร้องโหยหวนดังระงมไปทั่วหุบเขา ศิษย์ระดับล่างที่ยืนล้อมอยู่วงนอกถูกเปลวไฟกลืนกินทันที ร่างกายของพวกเขาลุกไหม้เป็นไฟมนุษย์ วิ่งพล่านไปมาก่อนจะล้มลงขาดใจตาย
ส่วนพวกผู้อาวุโสระดับสูง แม้จะมีเกราะปราณป้องกัน แต่แรงระเบิดจากใต้เท้าก็ส่งผลให้พวกเขาเสียหลักล้มระเนระนาด บางคนถูกแรงอัดกระแทกจนกระเด็นลอยขึ้นฟ้า แล้วตกลงมาใส่กองไฟซ้ำอีก (อ่านนิยายก่อนใครได้ที่ Novel-Lucky)
“ไอ้เด็กชั่ว! เจ้าวางค่ายกลดักพวกข้า!” ผู้อาวุโสสำนักดาบคลั่งคำราม กระอักเลือดออกมาเพราะแรงระเบิดกระแทกอวัยวะภายใน “ทุกคน! กางม่านพลัง! รวมกลุ่มกันไว้!”
“จะหนีไปไหน?”
เสียงเย็นยะเยือกของหลงเฉินดังแหวกเสียงระเบิดขึ้นมา
วูบ!
หลงเฉินสะบัดมืออีกครั้ง อักขระสีแดงเลือดที่เขาวาดซ่อนไว้ตามเสาหินรอบลานประลองเปล่งแสงวาบขึ้น
ม่านพลังสีแดงฉานก่อตัวขึ้นเป็นรูปโดมครอบคลุมพื้นที่ลานหน้าสุสานทั้งหมด ขังทุกคนไว้ภายในทะเลเพลิงร่วมกับเขา!
“ค่ายกลปิดสวรรค์!”
“นี่เจ้า… เจ้าขังตัวเองไว้กับพวกข้าในกองไฟเนี่ยนะ!?” ผู้อาวุโสสำนักอัสนีบาตตะลึงงัน “เจ้าก็ต้องตายเหมือนกัน! ไอ้คนบ้า!”
เปลวไฟโหมกระหน่ำรุนแรง ความร้อนสูงจนหินเริ่มละลายกลายเป็นลาวา แต่ทว่า… ท่ามกลางนรกบนดินนั้น มีจุดหนึ่งที่ไฟไม่สามารถลุกลามเข้าไปได้
หลงเฉินยืนตระหง่านอยู่กลางกองเพลิง แขนขวาที่เป็นแขนราชันย์มังกรเปล่งแสงสีแดง ดูดซับความร้อนรอบตัวเข้ามาเหมือนฟองน้ำ ร่างกายของเขาปกคลุมด้วยเกล็ดมังกรที่ทนทานต่อไฟระดับสวรรค์ได้สบายๆ
ข้างหลังเขา เสี่ยวเฮยได้ขยายร่างเป็นเต่ายักษ์ขนาดเท่ารถม้า สร้างม่านพลังสีดำครอบคลุมร่างของตนเองและ องค์หญิงสาม เอาไว้อย่างแน่นหนา ปลอดภัยจากความร้อนโดยสิ้นเชิง
“ใครบอกว่าข้าจะตาย?”
หลงเฉินก้าวเท้าเดินฝ่าเปลวไฟออกมา ผมยาวสีดำปลิวไสวไปตามแรงลมร้อน ดวงตาสีทองจ้องมองเหยื่อที่กำลังดิ้นทุรนทุราย
“สำหรับพวกเจ้า… นี่คือนรก”
“แต่สำหรับข้า… ผู้ครอบครองเพลิงวิญญาณและสายเลือดมังกรอัคคี…”
หลงเฉินแสยะยิ้ม กางแขนออกราวกับจะโอบกอดเปลวไฟ
“ที่นี่คือบ้านของข้า!”
“อ๊ากกก! ร้อน! เกราะปราณข้าจะแตกแล้ว!” ผู้อาวุโสคนหนึ่งร้องลั่น เมื่อเพลิงวิญญาณแก่นพสุธาเริ่มกัดกร่อนม่านพลังของเขา
“ฆ่ามัน! ต้องฆ่าตัวต้นเหตุ ค่ายกลถึงจะหยุด!” ผู้อาวุโสสูงสุดสำนักดาบคลั่งกัดฟันกรอด รวบรวมพลังเฮือกสุดท้าย “บุกเข้าไป! รุมฆ่ามัน!”
ยอดฝีมือระดับผู้อาวุโสกว่าสิบคนที่ยังพอมีแรงเหลือ พยายามฝ่าเปลวไฟพุ่งเข้าหาหลงเฉินด้วยความบ้าคลั่ง
“เข้ามาเลย…”
หลงเฉินกำหมัดขวาแน่น กรงเล็บมังกรกรีดอากาศจนเกิดเสียงหวีดหวิว เขาตั้งท่าเตรียมพร้อมรับมือการโจมตี
“ข้าจะแสดงให้เห็นว่า… ความแตกต่างระหว่าง ‘มนุษย์’ กับ ‘มังกร’ มันเป็นยังไง!”
“เสี่ยวเฮย! ดูแลองค์หญิงให้ดี! ข้าจะเริ่มการกวาดล้างเดี๋ยวนี้!”
“จัดไปลูกพี่! เผามันให้เกรียม! เดี๋ยวข้าตามเก็บของ!”
สงครามท่ามกลางทะเลเพลิงได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว หลงเฉินเปรียบเสมือนมัจจุราชที่เริงระบำอยู่ในกองไฟ พร้อมที่จะบดขยี้ศัตรูทุกคนที่บังอาจมาขวางทางราชันย์!
YOU MAY ALSO LIKE
