ราชันย์มังกรอสูรกลืนสวรรค์ - ตอนที่ 83: ฝนระเบิด
ตอนที่ 83: ฝนระเบิด
ความร้อนระอุภายในค่ายกลเพลิงผลาญสวรรค์พุ่งสูงขึ้นจนถึงจุดวิกฤต อากาศบิดเบี้ยวจนภาพตรงหน้าพร่ามัวราวกับภาพวาดสีน้ำมันที่ถูกไฟเผา เสียงเปลวเพลิงที่โหมกระหน่ำผสมปนเปไปกับเสียงกรีดร้องและเสียงตะโกนสั่งการที่เต็มไปด้วยความตื่นตระหนกของเหล่าผู้อาวุโสจากห้าสำนักใหญ่
“รวมกลุ่มกันไว้! อย่าแตกแถว! ถ่ายเทพลังปราณไปยังเกราะป้องกันเดี๋ยวนี้!”
ผู้อาวุโสสูงสุดสำนักดาบคลั่งตะโกนเสียงแหบแห้ง ใบหน้าที่เคยหยิ่งยโสบัดนี้แดงก่ำและชุ่มโชกไปด้วยเหงื่อ เสื้อคลุมสีแดงเพลิงของเขาเริ่มมีรอยไหม้ แม้จะเป็นผู้ใช้ปราณธาตุไฟ แต่เปลวเพลิงที่หลงเฉินปลดปล่อยออกมานั้นคือ ‘เพลิงวิญญาณแก่นพสุธา’ ซึ่งมีระดับสูงกว่าไฟธรรมดาหลายขุม มันกัดกร่อนพลังปราณคุ้มกันของพวกเขาอย่างบ้าคลั่ง
“หลงเฉิน! เจ้าคิดว่าทำแบบนี้แล้วจะรอดไปได้รึ!” ผู้อาวุโสสำนักภูผาเหล็กคำราม ร่างกายที่แข็งแกร่งดุจเหล็กไหลของเขาเริ่มแดงจัดเหมือนเหล็กที่ถูกเผาไฟ “พลังของเจ้ามีขีดจำกัด! ค่ายกลนี้คงอยู่ได้ไม่นานหรอก! ทันทีที่ไฟมอดลง ข้าจะบดกระดูกเจ้าให้แหลก!”
ท่ามกลางทะเลเพลิงที่ล้อมรอบ หลงเฉิน ยืนกอดอกอยู่บนแท่นหินเตี้ยๆ ที่ยังไม่ถูกลาวากลืนกิน แขนขวามังกรอสูรของเขาส่องแสงสีแดงวูบวาบ ดูดซับความร้อนรอบตัวมาเปลี่ยนเป็นพลังงานหล่อเลี้ยงร่างกาย ทำให้เขารู้สึกสดชื่นราวกับปลาที่ได้น้ำ ผิดกับศัตรูที่กำลังจะสุก
“ไฟมอดลง?” หลงเฉินเลิกคิ้ว รอยยิ้มเย็นเยียบปรากฏขึ้นที่มุมปาก
“เจ้าเข้าใจอะไรผิดหรือเปล่าตาแก่…”
หลงเฉินล้วงมือเข้าไปในถุงผ้าใบใหญ่ที่ห้อยอยู่ข้างเอว… ถุงที่บรรจุผลผลิตจากความชั่วร้ายที่เขาและเสี่ยวเฮยช่วยกันปรุงขึ้นเมื่อคืน
“งานเลี้ยงมันเพิ่งจะเริ่มต้นต่างหาก”
หลงเฉินหยิบ “ระเบิดเพลิงโลกันตร์” สีดำมะเมื่อมออกมาเต็มกำมือ เม็ดยาเหล่านี้สั่นระริกเหมือนมีชีวิต พร้อมที่จะปลดปล่อยหายนะออกมาทุกเมื่อ
“ในเมื่อพวกเจ้าชอบรวมกลุ่มกันนัก… ข้าก็จะช่วยสงเคราะห์ให้พวกเจ้าได้ตายพร้อมหน้าพร้อมตากัน!”
ฟุ่บ! ฟุ่บ! ฟุ่บ!
หลงเฉินสะบัดข้อมือด้วยความเร็วสูง ดีดเม็ดยาระเบิดออกไปกลางอากาศราวกับโปรยอาหารปลา แต่ละเม็ดพุ่งแหวกอากาศด้วยความเร็วเสียง มุ่งตรงไปยังกลุ่มก้อนพลังปราณที่เหล่าผู้อาวุโสสร้างขึ้น
“ระวัง! อาวุธลับ!” รองเจ้าสำนักอัสนีบาตตะโกนเตือน
ศิษย์ระดับก่อรากฐานคนหนึ่งที่ยืนอยู่วงนอกสุด ยกดาบขึ้นฟันเม็ดยาสีดำที่พุ่งเข้ามา “ยาระเบิดกระจอกๆ! ข้าจะฟันให้ร่วงเอง!”
เคร้ง!
คมดาบสัมผัสกับผิวยา…
ตูมมมมมมมม!!!!!!!!
แรงระเบิดอัดกระแทกในระยะประชิด! ร่างของศิษย์คนนั้นแหลกเหลวกลายเป็นหมอกเลือดทันที ดาบในมือแตกกระจายกลายเป็นสะเก็ดระเบิดพุ่งย้อนกลับไปเสียบทะลุร่างเพื่อนร่วมสำนักที่ยืนอยู่ข้างหลัง
“อ๊ากกกก!”
“อย่าฟันมัน! หลบ! ให้หลบ!” ผู้อาวุโสสูงสุดหน้าซีดเผือด
แต่หลบไปไหนได้? ในค่ายกลที่จำกัดพื้นที่แค่นี้ และเปลวไฟที่ล้อมรอบทุกทิศทาง
หลงเฉินไม่เปิดโอกาสให้พวกเขาได้ตั้งตัว เขาเริ่ม “สาด” ยาระเบิดลงไปอย่างบ้าคลั่ง!
“รับไป! ฝนระเบิดดาวตก!”
เม็ดยานับสิบ... ยี่สิบ... สามสิบเม็ด! ถูกโยนขึ้นฟ้าและร่วงกราวลงมาใส่กลุ่มศิษย์ 5 สำนักราวกับห่าฝนแห่งความตาย
บึ้ม! บึ้ม! บึ้ม! บึ้ม!
เสียงระเบิดดังติดต่อกันเป็นชุดจนหูดับ พื้นดินสั่นสะเทือนเลื่อนลั่น ม่านพลังป้องกันที่เหล่าผู้อาวุโสร่วมแรงกันสร้างขึ้น บิดเบี้ยวและแตกเป็นเสี่ยงๆ ภายใต้แรงอัดกระแทกที่ถาโถมเข้ามาไม่หยุดหย่อน
สภาพภายในวงล้อมกลายเป็นนรกบนดินอย่างสมบูรณ์แบบ
ร่างของผู้ฝึกยุทธ์ปลิวกระเด็นไปคนละทิศละทาง แขนขาฉีกขาด เลือดสาดกระเซ็นย้อมเปลวไฟสีทองให้กลายเป็นสีแดงฉาน เสียงร้องขอชีวิตดังระงมแต่ถูกกลบด้วยเสียงหัวเราะของมัจจุราช
“ช่วยด้วย! ท่านอาจารย์ช่วยข้าด้วย!” ศิษย์คนหนึ่งคลานตะเกียกตะกายไปเกาะขาผู้อาวุโสสำนักภูผาเหล็ก
“ปล่อยข้า! ไอ้ตัวถ่วง!” ผู้อาวุโสภูผาเหล็กถีบลูกศิษย์ตัวเองกระเด็นเข้าไปในกองไฟ เพื่อใช้จังหวะนั้นกระโดดหลบแรงระเบิด
ความเห็นแก่ตัว ความขลาดเขลา และความดิบเถื่อนของมนุษย์ถูกเปิดเผยออกมาจนหมดสิ้นเมื่อความตายมาเยือน
หลงเฉินมองภาพนั้นด้วยสายตาว่างเปล่า
“นี่แหละคือธาตุแท้ของพวกเจ้า… พวกที่เรียกตัวเองว่าสำนักฝ่ายธรรมะ”
เขาหยิบระเบิดเม็ดสุดท้ายออกมา… เม็ดที่ใหญ่เป็นพิเศษ อัดแน่นด้วยแก่นอสูรธาตุไฟระดับ 3 ทั้งก้อน (อ่านนิยายก่อนใครได้ที่ Novel-Lucky)
“ของขวัญชิ้นสุดท้าย… สำหรับผู้อาวุโสทุกท่าน”
หลงเฉินเกร็งพลังที่แขนขวามังกร อัดปราณเข้าไปในเม็ดยาจนมันส่องแสงจ้า แล้วขว้างมันลงไปที่จุดกึ่งกลางของวงล้อมที่เหลือรอดอยู่!
ฟิ้ววววววว…..
เหล่าผู้อาวุโสทั้งห้าคนเงยหน้ามองแสงมรณะที่พุ่งลงมา ดวงตาเบิกโพลงด้วยความสิ้นหวัง
“ม่ายยยยยยยย!!!!”
เปรี้ยงงงงงงงงงงงงงงงง!!!!!!!!!!!!!!!
ดอกเห็ดเพลิงขนาดยักษ์บานสะพรั่งขึ้นกลางหุบเขา แรงระเบิดครั้งนี้รุนแรงจนทำลายค่ายกลของหลงเฉินจนแตกกระจาย พัดพาทุกสิ่งทุกอย่างในรัศมีร้อยวาให้ราบเป็นหน้ากลอง!
หินผาถล่มลงมา ต้นไม้รอบนอกหักโค่น ฝุ่นควันรูปดอกเห็ดพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้าเสียดแทงเมฆา
...
เมื่อฝุ่นควันเริ่มจางลง
ความเงียบสงัดกลับคืนสู่หุบเขาอีกครั้ง… ไม่มีเสียงตะโกน ไม่มีเสียงกรีดร้อง มีเพียงเสียงไฟไหม้กิ่งไม้ดังเปรี๊ยะๆ
กลางหลุมระเบิดขนาดมหึมาที่ไหม้เกรียม
ร่างของศิษย์นับพัน… หายไปจนเกือบหมด เหลือเพียงเถ้าถ่านและเศษอาวุธ
ส่วนเหล่าผู้อาวุโสระดับแก่นแท้… นอนระเนระนาดอยู่ในสภาพที่ดูไม่ได้
ผู้อาวุโสสำนักดาบคลั่ง ขาขาดไปหนึ่งข้าง นอนหายใจรวยริน
รองเจ้าสำนักอัสนีบาต ผิวหนังไหม้เกรียมจนจำเค้าเดิมไม่ได้
คนอื่นๆ ก็บาดเจ็บสาหัสปางตาย พลังปราณเหือดแห้ง ไม่เหลือเรี่ยวแรงแม้แต่จะกระดิกนิ้ว
ท่ามกลางซากปรักหักพังนั้น
เสียงฝีเท้าหนักๆ ดังขึ้น… ตึก... ตึก... ตึก...
รองเท้าบูทสีดำเหยียบลงบนซากดาบที่หักงอ ร่างของชายหนุ่มผู้รอดชีวิตเพียงหนึ่งเดียวเดินฝ่าควันออกมา
หลงเฉิน… ไร้ซึ่งบาดแผล เสื้อผ้าท่อนบนฉีกขาดเผยให้เห็นรอยสักมังกรและกล้ามเนื้อที่สมบูรณ์แบบ แขนขวาเกล็ดมังกรของเขายังคงส่องแสงสีแดงจางๆ
เขาเดินไปหยุดอยู่ตรงหน้าผู้อาวุโสสำนักดาบคลั่งที่นอนพะงาบๆ อยู่
“จะ… เจ้า…” ผู้อาวุโสชราพยายามจะพูด แต่เลือดทะลักออกมาจากปาก “ปีศาจ… เจ้ามันไม่ใช่คน…”
หลงเฉินก้มลงมองด้วยสายตาที่ไร้ความปรานี
“ข้าเคยบอกแล้ว…”
“ว่าอย่ามายุ่งกับข้า”
หลงเฉินยกเท้าขึ้น… แล้วเหยียบลงไปที่อกของผู้อาวุโสคนนั้น
กร๊อบ!
เสียงกระดูกซี่โครงหักเป็นเสียงสุดท้ายที่ดังขึ้น ก่อนที่ลมหายใจของยอดฝีมือระดับแก่นแท้จะดับวูบลง
หลงเฉินเงยหน้ามองท้องฟ้าที่เริ่มเปลี่ยนเป็นสีส้มยามเย็น
“เก็บกวาด…”
เขาหันไปตะโกนเรียกเสี่ยวเฮยและองค์หญิงสามที่หลบอยู่ในซากหินไกลๆ
“เสี่ยวเฮย! ออกมาได้แล้ว! ถึงเวลาเก็บเกี่ยวผลผลิต!”
“วู้วววว! บุฟเฟต์แหวนมิติ! ข้ามาแล้วจ้า!”
เสียงร้องดีใจของเต่าตัวน้อยดังขึ้น ท่ามกลางทุ่งสังหารที่เงียบงัน หลงเฉินยืนอยู่บนยอดซากศพของศัตรู ประกาศชัยชนะที่แลกมาด้วยเลือดและเปลวเพลิง ชัยชนะที่จะสั่นสะเทือนไปทั่วทั้งแผ่นดินต้าเยี่ยน!
YOU MAY ALSO LIKE
