ราชันย์มังกรอสูรกลืนสวรรค์ - ตอนที่ 84: ราชันย์มังกรตื่น
ตอนที่ 84: ราชันย์มังกรตื่น
ควันไฟสีดำจากการระเบิดครั้งใหญ่ยังคงลอยอ้อยอิ่งปกคลุมลานหน้าสุสานมังกร กลิ่นคาวเลือดและกลิ่นเนื้อไหม้ผสมปนเปกันจนชวนคลื่นเหียน พื้นที่ซึ่งเคยเป็นลานหินกว้างขวาง บัดนี้กลายเป็นหลุมบ่อดวงจันทร์ขนาดมหึมาที่เต็มไปด้วยซากศพและเศษอาวุธ
ท่ามกลางความเงียบสงัดที่มีเพียงเสียงลมหายใจรวยรินของผู้รอดชีวิตไม่กี่คน
หลงเฉิน ยืนตระหง่านอยู่เหนือร่างไร้วิญญาณของผู้อาวุโสสำนักดาบคลั่ง เขาค่อยๆ ถอนเท้าออกจากอกที่ยุบตัวลงของศัตรู ดวงตาสีทองอำมหิตกวาดมองไปรอบๆ เพื่อหา “หนู” ที่อาจจะยังซ่อนตัวอยู่
“แค่ก... แค่ก...”
เสียงไอโขลกดังมาจากซากหินก้อนหนึ่งที่ห่างออกไป ร่างเงาสีดำสายหนึ่งค่อยๆ ตะเกียกตะกายออกมา สภาพของมันชุ่มโชกไปด้วยเลือด เสื้อผ้าขาดวิ่น แต่แววตายังคงเต็มไปด้วยจิตสังหารที่กัดไม่ปล่อย
มันคือ “กุ้ยอิง (เงาภูต)” หัวหน้าสาขาหอสังหารเงาโลหิต ผู้มีระดับพลัง ‘ก่อรากฐาน ขั้น 9 สูงสุด’ และมีความเร็วเป็นเลิศ ทำให้มันหลบหนีจากจุดศูนย์กลางระเบิดได้ทันเวลาอย่างหวุดหวิด แม้จะเสียแขนซ้ายไปข้างหนึ่งก็ตาม
“หลงเฉิน…” กุ้ยอิงกัดฟันกรอด เลือดไหลมุมปาก “เจ้าใช้ของวิเศษไปหมดแล้ว… ระเบิดเจ้าหมดแล้ว… ค่ายกลเจ้าพังแล้ว…”
“ตอนนี้เจ้าก็เป็นแค่เด็กเหลือขอระดับหลอมรวมปราณที่หมดแรง!”
กุ้ยอิงระเบิดพลังเฮือกสุดท้าย ใช้วิชาลับ “โลหิตมารสังเวยชีพ” เผาผลาญเลือดในกายเพื่อแลกกับความเร็วชั่วพริบตา!
วูบ!
ร่างของกุ้ยอิงหายวับไปจากสายตา เหลือเพียงเงาสีเลือดจางๆ พุ่งเข้าหาหลงเฉินจากด้านหลังด้วยความเร็วที่เหนือกว่าเสียง! กริชสั้นสีดำสนิทอาบยาพิษในมือขวา เล็งเป้าเข้าที่ก้านคอของหลงเฉิน!
“ตายซะ!!!”
เคร้ง!!!
เสียงโลหะปะทะกันดังสนั่นหวั่นไหว ประกายไฟแลบแปลบปลาบ!
กุ้ยอิงเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง กริชของมันไม่ได้เจาะทะลุคอของหลงเฉิน… แต่มันถูก “รับ” ไว้ได้
หลงเฉินไม่ได้หันกลับมามองด้วยซ้ำ เขาเพียงแค่ยก “แขนขวา” ขึ้นมากันที่ต้นคอ
กริชระดับปฐพีขั้นกลางที่ขึ้นชื่อว่าตัดเหล็กดุจตัดหยวก บัดนี้ปะทะเข้ากับ “เกล็ดมังกรสีแดง” ที่ปกคลุมท่อนแขนขวาของหลงเฉิน… และไม่สามารถสร้างรอยขีดข่วนได้แม้แต่นิดเดียว!
“ระ… ระดับหลอมรวมปราณ… รับการโจมตีระดับก่อรากฐานขั้น 9 ได้ด้วยร่างกายเปล่าๆ!?” กุ้ยอิงหน้าซีดเผือด “เป็นไปไม่ได้! แขนเจ้านั่นมันทำด้วยอะไร!”
หลงเฉินค่อยๆ หันหน้ากลับมามองกุ้ยอิงช้าๆ รอยยิ้มที่มุมปากของเขาทำให้กุ้ยอิงรู้สึกหนาวเหน็บไปถึงขั้วหัวใจ
“เจ้าพูดถูก...” หลงเฉินเอ่ยเสียงเรียบ
“ระเบิดข้าหมดแล้ว… ค่ายกลข้าพังแล้ว…”
หลงเฉินขยับแขนขวาดันกริชออกไปเบาๆ แต่แรงดันนั้นกลับมหาศาลจนกุ้ยอิงต้องกระโดดถอยหลัง
“แต่เจ้าเข้าใจผิดอยู่อย่างหนึ่ง…”
หลงเฉินยกแขนขวาขึ้นมาดู เส้นเลือดปูดโปนขึ้นตามลำแขน แสงสีแดงทับทิมส่องสว่างลอดผ่านเกล็ดมังกร ไอความร้อนระอุแผ่ออกมาจนอากาศรอบตัวบิดเบี้ยวเป็นระลอกคลื่น
ตึกตัก! ตึกตัก!
เสียงหัวใจเต้นดังก้องออกมาจากแขนขวาข้างนั้น… ใช่แล้ว! ชีพจรมังกรเส้นที่ 3 ที่หลับใหลอยู่ในกระดูกแขนขวา กำลังตื่นขึ้นอย่างสมบูรณ์!
“ของเล่นพวกนั้น… ข้าใช้เพื่อกวาดล้าง ‘ขยะ’ จำนวนมากเท่านั้น”
“แต่สำหรับพลังที่แท้จริง…”
หลงเฉินกำหมัดแน่น เสียงกระดูกลั่นกร๊อบแกร๊บดังสนั่นราวกับเสียงฟ้าร้อง
“มันอยู่ที่นี่”
วูบ!
หลงเฉินหายไปจากจุดเดิม! ไม่ใช่ด้วยวิชาตัวเบา แต่ด้วยแรงถีบตัวเพียวๆ ที่รุนแรงจนพื้นหินตรงจุดเดิมระเบิดเป็นหลุม!
กุ้ยอิงยังไม่ทันได้ตั้งตัว เงาทะมึนขนาดใหญ่ก็มาปรากฏอยู่ตรงหน้าในระยะประชิด!
“เร็วเกินไป!” กุ้ยอิงกรีดร้อง ยกกริชขึ้นมาไขว้กันเพื่อป้องกัน
หลงเฉินง้างหมัดขวาไปด้านหลัง พลังปราณสีแดงเลือดจากกระดูกมังกรไหลมารวมที่กำปั้น ก่อตัวเป็นรูปหัวมังกรที่กำลังคำราม
“ชีพจรมังกรเส้นที่ 3: หัตถ์ราชันย์ทำลายล้าง!”
“หมัดมังกร... ทะลวงภพ!” (อ่านนิยายก่อนใครได้ที่ Novel-Lucky)
ตูมมมมมมมมมม!!!!!!!
หมัดขวาของหลงเฉินพุ่งแหวกอากาศ กระแทกเข้าใส่กริชคู่ของกุ้ยอิง
เพล้ง!
กริชระดับปฐพีแตกละเอียดเป็นผุยผงทันทีที่สัมผัสหมัด! แรงหมัดไม่ได้หยุดแค่นั้น มันพุ่งทะลุผ่านการป้องกัน กระแทกเข้าที่กลางอกของกุ้ยอิงเต็มๆ!
ไม่มีเสียงกรีดร้อง…
เพราะในวินาทีนั้น ร่างของกุ้ยอิง “ระเบิด” ออกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย!
แรงอัดกระแทกจากการโจมตีทางกายภาพที่รุนแรงมหาศาล บดขยี้กระดูก เนื้อ และอวัยวะภายในของยอดฝีมือระดับก่อรากฐานขั้น 9 จนกลายเป็นหมอกเลือดสีแดงฉานฟุ้งกระจายไปในอากาศ!
คลื่นกระแทก (Shосkwаvе) จากหมัด พุ่งทะลุร่างกุ้ยอิงไปด้านหลัง เป็นลำแสงสีแดงยาวกว่าร้อยวา เจาะทะลุภูเขาหินด้านหลังจนเป็นรูโหว่ขนาดมหึมา!
ซ่า…
ฝนโลหิตโปรยปรายลงมา ชะล้างความร้อนระอุของพื้นดิน
หลงเฉินยังคงยืนค้างอยู่ในท่าชก แขนขวาของเขามีควันสีขาวลอยกรุ่น และมีเลือดของศัตรูฉาบอยู่ แต่ไม่มีรอยบาดแผลแม้แต่นิดเดียว
“เปราะบาง…”
หลงเฉินสะบัดมือ ไล่เลือดออกจากเกล็ดมังกร
เขาหันไปมอง รองเจ้าสำนักอัสนีบาต ที่นอนพิงก้อนหินอยู่ไกลๆ ร่างกายไหม้เกรียมแต่ยังไม่ตาย ดวงตาของรองเจ้าสำนักเบิกโพลงด้วยความหวาดกลัวสุดขีดเมื่อเห็นฉากการสังหารโหดเมื่อครู่
“นะ… นั่นมันพลังระดับไหนกัน…” รองเจ้าสำนักอัสนีบาตเสียงสั่นเครือ ฟันกระทบกันกึกๆ “ระดับก่อรากฐานขั้นสูงสุด… ถูกต่อยทีเดียวตัวแตก?”
“ปีศาจ… เจ้ามันปีศาจกลับชาติมาเกิด!”
หลงเฉินเดินย่างสามขุมเข้าไปหา ทุกย่างก้าวหนักแน่นและมั่นคง แรงกดดันจาก “กายามังกร” ที่ตื่นเต็มที่แผ่ออกมากดทับจนรองเจ้าสำนักหายใจไม่ออก
“ปีศาจงั้นรึ?” หลงเฉินหยุดยืนตรงหน้า ร่างสูงใหญ่บดบังแสงอาทิตย์
“ข้าเคยบอกแล้ว… ข้าคือ ‘ราชันย์'”
หลงเฉินยกเท้าขึ้น เตรียมจะปิดฉากชีวิตสุดท้ายในสนามรบนี้
“และราชันย์… ไม่เคยปรานีศัตรูที่คิดจะฆ่าตน”
“เดี๋ยว! ไว้ชีวิตข้า!” รองเจ้าสำนักอัสนีบาตรีบละล่ำละลัก “ข้ามีข้อมูล! ข้ารู้ความลับเรื่อง ‘ชิ้นส่วนมังกรชิ้นต่อไป’! ปล่อยข้าไปแล้วข้าจะบอก!”
เท้าของหลงเฉินชะงักกลางอากาศ
“ชิ้นส่วนต่อไป?” หลงเฉินหรี่ตาลง “พูดมา… ถ้ามีค่าพอ ข้าอาจจะให้เจ้าตายสบายๆ”
“มันอยู่ที่… หอประมูล… เมืองหลวง… ตระกูลหวัง…”
ผัวะ!
หลงเฉินเตะเข้าที่ก้านคอของรองเจ้าสำนักจนสลบเหมือด (แต่ยังไม่ฆ่า)
“ดี… ข้อมูลน่าสนใจ”
หลงเฉินหันไปตะโกนเรียก เสี่ยวเฮย และ องค์หญิงสาม ที่เพิ่งโผล่หัวออกมาจากม่านพลัง
“เสี่ยวเฮย! ลากไอ้แก่นี่ไปมัดไว้! องค์หญิง! มาช่วยข้าเก็บแหวนมิติ!”
“สงครามจบแล้ว…” หลงเฉินเงยหน้ามองฟ้า สูดกลิ่นคาวเลือดเข้าปอด
“แต่การล่าของข้า… ยังไม่จบ”
ร่างกายของหลงเฉินเริ่มเปล่งแสงสีแดงวูบวาบ พลังปราณในร่างที่อัดแน่นจากการดูดซับกระดูกมังกรและการต่อสู้เมื่อครู่ กำลังเดือดพล่านถึงขีดสุด
“ระดับพลังของข้า… มันกักเก็บไว้ไม่อยู่แล้ว”
“ได้เวลา… ทะลวงด่าน!”
หลงเฉินนั่งขัดสมาธิลงกลางกองซากศพ เตรียมพร้อมสำหรับการเข้าสู่ระดับ “ก่อรากฐาน” ที่จะเปลี่ยนแปลงชะตาชีวิตของเขาไปตลอดกาล!
YOU MAY ALSO LIKE
