ราชันย์มังกรอสูรกลืนสวรรค์ - ตอนที่ 87: ผลลัพธ์แห่งหายนะ
ตอนที่ 87: ผลลัพธ์แห่งหายนะ
ฝุ่นควันสีเทาหม่นยังคงปกคลุมทั่วอาณาบริเวณที่เคยเป็นเทือกเขาสูงเสียดฟ้า บัดนี้ พื้นที่ซึ่งเคยเป็นที่ตั้งของ “สุสานมังกรโบราณ” ได้หายไปจากแผนที่ของอาณาจักรต้าเยี่ยนอย่างสมบูรณ์ เหลือทิ้งไว้เพียงหลุมยุบขนาดมหึมาที่มีความกว้างกว่าร้อยลี้ ราวกับถูกอุกกาบาตยักษ์พุ่งชน ลาวาสีแดงฉานที่ยังคงเดือดปุดๆ อยู่ก้นหลุมส่งไอความร้อนระอุขึ้นสู่ท้องฟ้า ผสมปนเปไปกับกลิ่นกำมะถันและกลิ่นคาวเลือดที่เจือจาง
ความเงียบสงัดที่ชวนขนหัวลุกเข้าครอบงำพื้นที่ ไม่มีเสียงนกร้อง ไม่มีเสียงสัตว์อสูรคำราม มีเพียงเสียงลมพัดผ่านซากปรักหักพังที่ฟังดูเหมือนเสียงร้องไห้ของวิญญาณนับพันดวง
“มี… มีใครอยู่ไหม?”
เสียงตะโกนที่แหบแห้งและสั่นเครือดังขึ้นจากกองซากหินที่ขอบหลุมยุบ มือที่เปื้อนเลือดและเต็มไปด้วยแผลถลอกตะเกียกตะกายดันก้อนหินออก เผยให้เห็นร่างของชายหนุ่มในชุดศิษย์สำนักดาบคลั่งที่ขาดวิ่น
เขาคือหนึ่งในผู้โชคดี… หรืออาจจะเรียกว่าผู้โชคร้ายที่ต้องมีชีวิตอยู่เพื่อจดจำนรกขุมนี้
เขาคลานออกมาจากซากหินด้วยดวงตาที่เลื่อนลอย มองไปรอบๆ แล้วก็ต้องทรุดตัวลงร้องไห้โฮ เมื่อเห็นว่ารอบกายเขานั้นเต็มไปด้วยชิ้นส่วนมนุษย์และเศษอาวุธที่แตกหัก
“ตายหมด… ตายหมดเลย…” เขาพึมพำซ้ำๆ ราวกับคนเสียสติ
ไม่นานนัก ก็เริ่มมีผู้รอดชีวิตคนอื่นๆ ทยอยคลานออกมาจากจุดต่างๆ รอบหลุมยุบ รวมแล้วมีจำนวนไม่ถึงร้อยคน… จากจำนวนผู้ฝึกยุทธ์นับพันคนที่เข้าไป!
สภาพของแต่ละคนดูไม่ได้ บางคนแขนขาด บางคนตาบอด และทุกคนล้วนมีสิ่งหนึ่งที่เหมือนกัน คือแววตาที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัวสุดขีด ราวกับเพิ่งจ้องมองนัยน์ตาของปีศาจมา
วูบ! วูบ! วูบ!
เสียงแหวกอากาศดังขึ้นพร้อมกับปรากฏร่างของยอดฝีมือระดับสูงจำนวนมากที่เหาะเหินเดินอากาศเข้ามา พวกเขาคือกองกำลังสนับสนุนและผู้อาวุโสที่รออยู่ ณ เมืองหน้าด่าน เมื่อเห็นแรงสั่นสะเทือนและควันไฟ พวกเขาจึงรีบเร่งรุดมาดูสถานการณ์
แต่ภาพที่เห็นทำให้พวกเขาทุกคนต้องหยุดชะงักกลางอากาศ
“นี่มัน… เกิดบ้าอะไรขึ้น?” ผู้อาวุโสจากสำนักกระบี่สวรรค์ (ซึ่งเป็นพันธมิตรกับ 5 สำนักใหญ่) เบิกตากว้างจนแทบถลน “สุสานมังกร… หายไปไหน? แล้วคนของเราล่ะ?”
“ค้นหาผู้รอดชีวิต! เร็วเข้า!”
เหล่าผู้อาวุโสกระจายกำลังกันลงไปช่วยเหลือศิษย์ที่บาดเจ็บ เมื่อพวกเขาดึงตัวผู้รอดชีวิตขึ้นมาสอบถาม ความจริงอันน่าสะพรึงกลัวก็ค่อยๆ ถูกเปิดเผย
“ศิษย์ข้า! เกิดอะไรขึ้นข้างใน! ใครทำลายสุสาน!” ผู้อาวุโสคนหนึ่งเขย่าตัวศิษย์สำนักตนเอง
“ปีศาจ… ปีศาจ…” ศิษย์คนนั้นตัวสั่นเทิ้ม ฟันกระทบกันกึกๆ “มันไม่ใช่คน… มันกินมังกร… มันเผาทุกคน…”
“ตั้งสติหน่อย! ใคร! มันเป็นใคร!”
ศิษย์คนนั้นเงยหน้าขึ้น ดวงตาเบิกโพลงเมื่อนึกถึงใบหน้าของชายหนุ่มผู้มีแขนขวาเป็นมังกร
“หลง… เฉิน…”
ชื่อเพียงสองพยางค์ แต่กลับทำให้บรรยากาศรอบตัวเย็นยะเยือกลงทันที
“หลงเฉิน? ไอ้เด็กเหลือขอที่ถูกประกาศจับนั่นน่ะรึ?” ผู้อาวุโสอีกคนตะโกนแทรก “เป็นไปไม่ได้! มันแค่ระดับหลอมรวมปราณ! มันจะไปฆ่ายอดฝีมือระดับก่อรากฐานนับร้อยได้ยังไง!”
“มันทำได้…” ผู้รอดชีวิตอีกคนตะโกนแทรกขึ้นมา ทั้งน้ำตา “ท่านไม่ได้เห็นสิ่งที่พวกข้าเห็น! มันวางระเบิดทั้งสุสาน! มันใช้หมัดเดียวต่อยผู้อาวุโสภูผาเหล็กจนตัวระเบิด! มัน… มันกินกระดูกมังกรเข้าไปสดๆ!”
“จางหมาน... เล่ยหม่าง… ยมทูตทองคำ… ตายหมดแล้ว! พวกเขาถูกหลงเฉินฆ่าทิ้งเหมือนฆ่ามดปลวก!”
เปรี้ยง!
ข่าวร้ายนี้รุนแรงยิ่งกว่าสายฟ้าฟาด ผู้อาวุโสหลายคนเข่าทรุดลงกับพื้น หน้าซีดเผือด
อัจฉริยะรุ่นใหม่ของ 5 สำนักใหญ่… ผู้ที่เป็นความหวังและอนาคตของสำนัก ถูกกวาดล้างจนเหี้ยนเตียนในวันเดียว! นี่คือความสูญเสียระดับที่ทำให้รากฐานของสำนักสั่นคลอนไปอีกหลายสิบปี!
“หลงเฉิน…” ผู้อาวุโสจากสำนักดาบคลั่งกัดฟันจนเลือดซึม ดวงตาแดงก่ำด้วยความแค้น “เจ้านี่มันตัวหายนะ! ข้าขอสาบานต่อฟ้า! หากไม่ได้หัวมันมาเซ่นไหว้ดวงวิญญาณศิษย์หลาน ข้าจะไม่ขอเป็นคน!” (อ่านนิยายก่อนใครได้ที่ Novel-Lucky)
“ประกาศจับ! เพิ่มค่าหัวเป็นสิบเท่า! แจ้งข่าวไปทั่วหล้า! ใครพบเห็นหลงเฉิน ฆ่าได้ทันที!”
เสียงคำรามแห่งความแค้นดังก้องไปทั่วหุบเขา แต่มันกลับแฝงไปด้วยความหวาดหวั่นลึกๆ… เพราะศัตรูที่พวกเขากำลังจะไล่ล่านี้ ไม่ใช่ “เหยื่อ” อีกต่อไป แต่เป็น “นักล่า” ที่เพิ่งถือกำเนิดขึ้น
...
ในขณะที่โลกภายนอกกำลังโกลาหลและเต็มไปด้วยความแค้น
ณ ป่าลึกอันเงียบสงบ ห่างจากจุดเกิดเหตุสิบลี้ ริมลำธารที่มีน้ำใสไหลเย็น
ซ่า… ซ่า…
เสียงเทของออกจากกระสอบดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง หลงเฉิน กำลังคว่ำกระสอบผ้าใบใหญ่ เทแหวนมิตินับร้อยวงที่เขา “เก็บกวาด” มาได้ลงบนโขดหินจนกองเป็นภูเขาขนาดย่อม
“รวย… รวย… รวย…”
เสี่ยวเฮย ในร่างเต่าน้อยวิ่งวนรอบกองสมบัติด้วยความดีใจจนน้ำลายยืด *”หลงเฉิน! ดูสิ! แหวนวงนี้มีหินปราณระดับกลางตั้งหมื่นก้อน! วงนั้นมีสมุนไพรระดับ 4! โอ๊ย ข้าจะเป็นลมเพราะความรวย!”
หลงเฉินนั่งขัดสมาธิอยู่ข้างๆ มองดูกองสมบัติด้วยรอยยิ้มพึงพอใจ แต่ในแววตาของเขากลับสงบนิ่งอย่างน่าประหลาด
“หินปราณรวมแล้วน่าจะเกินห้าแสนก้อน...” หลงเฉินประเมินคร่าวๆ “สมุนไพรระดับ 4 และ 5 อีกนับไม่ถ้วน… อาวุธระดับปฐพีอีกกองพะเนิน…”
“ทรัพยากรขนาดนี้ มากพอที่จะสร้างสำนักขนาดกลางได้เลยทีเดียว”
องค์หญิงสาม เยี่ยนหรูอวี้ นั่งกอดเข่าอยู่ห่างออกไป นางมองดูหลงเฉินด้วยสายตาที่ซับซ้อน ทั้งหวาดกลัว ทั้งทึ่ง และรู้สึกปลอดภัยอย่างประหลาด
“เจ้า… ฆ่าคนไปตั้งขนาดนั้น เพื่อของพวกนี้เหรอ?” นางถามเสียงเบา
หลงเฉินหยิบผลไม้สีแดงสดขึ้นมากัด กรุบ!
“ข้าไม่ได้ฆ่าเพื่อของ…” หลงเฉินตอบโดยไม่หันมอง “ข้าฆ่าเพื่อ ‘ทางรอด'”
“ของพวกนี้เป็นแค่ผลพลอยได้… และเป็นบันไดให้ข้าก้าวต่อไป”
หลงเฉินลุกขึ้นยืน เดินไปที่ริมลำธาร ล้างคราบเลือดและเขม่าควันออกจากใบหน้าและแขนขวาที่กลับมาเป็นแขนปกติแล้ว (แต่ยังคงมีรอยสักมังกรสีแดงพาดพันอยู่)
“องค์หญิง… หน้าที่คุ้มกันของข้าจบลงแล้ว” หลงเฉินหันมากล่าว “ที่นี่ปลอดภัย ท่านสามารถเดินทางกลับเมืองหลวงได้เอง… หรือจะรอให้คนของราชสำนักมารับก็ได้”
“แล้วเจ้าล่ะ? เจ้าจะไปไหน?” องค์หญิงสามรีบลุกขึ้น
“ข้า…” หลงเฉินมองไปที่ถ้ำเล็กๆ หลังน้ำตกที่เขาเพิ่งสำรวจเจอ
“ข้าต้อง ‘ปิดด่าน’…”
“การต่อสู้เมื่อครู่… และกระดูกมังกรที่ข้ากินเข้าไป… มันทำให้รากฐานพลังของข้าแน่นจนแทบระเบิด”
หลงเฉินกำหมัดแน่น พลังปราณสีแดงเลือดเอ่อล้นออกมาจากร่างกายจนหญ้ารอบๆ แห้งเหี่ยว
“ถึงเวลาที่ข้าจะก้าวข้ามขีดจำกัดของมนุษย์…”
“ทะลวงสู่ระดับ… ก่อรากฐาน (Fоundаtiоn Еstаblishmеnt)!”
“และเมื่อข้าออกมา…” หลงเฉินแสยะยิ้มที่ทำให้องค์หญิงสามขนลุก
“อาณาจักรต้าเยี่ยน... จะต้องสั่นสะเทือนยิ่งกว่าวันนี้!”
YOU MAY ALSO LIKE
