ราชันเร้นลับ 2 : วัฏจักรแห่งชะตา (Circle of Inevitability) - ตอนที่ 1004 วิธีแก้ปัญหา

ตอนที่ 1004 วิธีแก้ปัญหา

เมื่อเห็นว่าโจวหมิงรุ่ยจ้องตนและรอคำตอบอยู่ โรแซนจึงพูดอย่างไม่ค่อยมั่นใจนัก

“ดูเหมือนจะกลับเป็นปกติแล้ว…”

เดิมทีเธอคิดว่าโจวหมิงรุ่ยคงไม่เชื่อการประเมินของตน เพราะไม่ได้เจอเหตุการณ์ใดเลย ไม่เจอกับสิ่งใดทั้งสิ้น แม้แต่ลั่วฝูก็ยังไม่รู้ว่าช่วยออกมาได้หรือเปล่า แล้วทำไมถึงกล้าพูดว่า ‘กลับเป็นปกติแล้ว’?

ใครจะรู้ โจวหมิงรุ่ยกลับพยักหน้าอย่างครุ่นคิด

“ผมก็รู้สึกแบบนั้นเหมือนกัน”

ผ่านไปสองวินาที โจวหมิงรุ่ยชิงถามก่อน

“งั้นยังจำเป็นต้องตามหาลั่วฝูอีกไหม?”

“ฉ…ฉันขอสังเกตการณ์อีกสักหน่อย…” โรแซนบรรจงเดินไปทางริมห้องลิฟต์ แล้วชะโงกศีรษะเข้าไปข้างใน

เธอมองซ้ายมองขวาจนพบว่า ที่นี่นอกจากเงียบเกินไป ไม่มีคนเดินผ่านไปผ่านมา ก็ไม่ปรากฏจุดต่างจากส่วนใต้ดินของโรงพยาบาลอื่นๆ

…………

ณ ศูนย์ฉุกเฉิน ในเงามืดตรงมุมหนึ่ง

ลูเมี่ยนและฟรังก้าต่างเห็นจินนาที่สวมชุดนอน ดวงตาสับสน ไม่รู้ว่าควรทำอะไร

เธอถูกเตะออกจากแดนฝันแล้ว…ทั้งสองที่ต่างก็มีประสบการณ์แล้ว ลงความเห็นพร้อมกัน

ทางด้านจินนาก็เห็นลั่วฝูกับลูเมียนนาเช่นกัน หัวใจที่เคยตึงเครียดกังวล พลันผ่อนคลายลงทันที

ลูเมี่ยนไม่พูดพร่ำทำเพลง ใช้มืออีกข้างคว้าแขนของจินนา พาเธอหายไปริมเงามืดพร้อมกัน

ทั้งสามคนกลับมายังห้อง 2303 ตึก 5 สวนเต๋อชวงในทันที

หลังจากตรวจสอบสถานการณ์ภายในห้องแล้ว ลูเมี่ยนก็พูดกับจินนา

“ไม่มีอะไรแล้วละ คุณไปพักผ่อนเถอะ”

เขาไม่รู้ว่าตัวตนในแดนฝันของ ‘เจี่ยนน่า’ จะมีคำอธิบายที่ ‘สมเหตุสมผล’ อย่างไรสำหรับสิ่งที่เพิ่งเกิด จึงพูดอย่างคลุมเครือ เพื่อหลีกเลี่ยงความขัดแย้งในการรับรู้

ส่วนประเด็น ‘เทเลพอร์ต’ แน่นอนว่าไม่สามารถปิดบังได้

แต่ในช่วงเวลาที่ผ่านมา โจวหมิงรุ่ยก็ได้รับรู้ถึงการมีอยู่ของพลังเหนือธรรมชาติอย่างลึกซึ้งแล้ว และในเมืองแดนฝันก็มีผู้วิเศษจำนวนไม่น้อยเคลื่อนไหวอยู่

จินนามองรอบตัวด้วยสายตาประหลาดใจ แล้วตอบอย่างว่าง่าย

“ตกลง”

เมื่อเธอเข้าไปในห้อง แล้วทิ้งตัวนอนบนเตียง ลูเมี่ยนช่วยปิดประตูห้องนอนให้ แล้วหันไปพูดกับฟรังก้า

“พวกเรากลับโรงพยาบาลมู่ซูกันตอนนี้เถอะ ไว้ไปถึงค่อยอธิบายสถานการณ์”

ฟรังก้าไม่ได้ถามว่าทำไม เพียงแค่พยักหน้ารับ

อาศัย ‘เทเลพอร์ต’ ลูเมี่ยนพาฟรังก้ามาถึงแนวพื้นที่สีเขียวด้านนอกโรงพยาบาลมู่ซู สายตาทอดมองไปยังศูนย์ฉุกเฉิน มองตึกใหญ่ตรงหน้า

หลังจากเห็นกระจกอาคารแตกละเอียด บางส่วนของกำแพงเป็นสีดำไหม้ ลูเมี่ยนจึงพูดกับฟรังก้าว่า

“ฉันรู้สึกว่า…เรื่องในวันนี้มันบังเอิญเกินไป ในขณะที่โจวหมิงรุ่ยมาสืบหาข้อมูลสถานการณ์ของโรงพยาบาลมู่ซู พวกคุณก็ดันไปโผล่ใต้ดินของโรงพยาบาลพอดี”

“เกิดอะไรขึ้นกันแน่?”

เมื่อได้ยินคำว่า ‘บังเอิญ’ อารมณ์ของฟรังก้าเปลี่ยนแปลงไปเล็กน้อย

เธอรวบรวมสมาธิ เล่าเหตุการณ์ตั้งแต่ที่ตนกับจินนาหลับไป แล้วมาตื่นใต้ดินของโรงพยาบาลมู่ซู

มีทั้งการพบกับโรแซน รวมถึงการคาดเดาของเธอเอง และเงามืดทางใจหลายแห่งที่เธอเผชิญในเวลาต่อมา

“ตอนนั้น โถงทางเดินก็เริ่มพังทลาย” ฟรังก้าหยุดการเล่า กลับไปเงียบอีกครั้ง

ลูเมี่ยนเหลือบมองเธอแวบหนึ่ง ไม่ได้ซักถามต่อ เพียงพูดตามลำพัง

“ถ้าแยกคิดแต่ละเหตุการณ์ มันก็บังเอิญจริงๆ…ไม่ว่าจะเป็นโจวหมิงรุ่ย ที่เพราะคำเตือนของฉันตอนกลางวัน กับด้วยความกระตือรือร้นของเขาเอง ได้เลือกที่จะมาตรวจสอบโรงพยาบาลมู่ซูในคืนเดียวกัน หรือฝั่งของโรแซนที่ถูกกระทบกระเทือนจนเกิดเงามืดทางใจ จนถูกพลังซ่อนเร้นอาศัยธรรมชาติของแดนฝัน ถูกความเชื่อมโยงอย่างใกล้ชิดในทางศาสตร์เร้นลับ มาชักนำอย่างแยบยล จนทำให้ ‘พา’ พวกคุณเข้าไปในบริเวณใต้ดินของโรงพยาบาลมู่ซู ต่างก็เป็นเรื่องที่มีความชัดเจนทางตรรกะ และสามารถเกิดขึ้นได้ตามปกติ”

“แต่เมื่อสองเหตุการณ์เกิดขึ้นในช่วงเวลาเดียวกัน ส่งผลกระทบซึ่งกันและกัน มันก็ชัดเจนว่าไม่ปกติแล้ว”

“และในขณะเดียวกัน ฉันได้รับคำเตือนจากหลู่หย่งอัน จึงตามโจวหมิงรุ่ยเข้าไปในโรงพยาบาลมู่ซูด้วย”

ฟรังก้าพูดออกมาตามสัญชาตญาณ

“แต่ใครจะสามารถ ‘จัดแจง’ โจวหมิงรุ่ยได้ล่ะ?”

“ไม่จำเป็นต้องจัดแจงเขาหรอก จัดแจงพวกเราก็พอแล้ว” ลูเมี่ยนในร่าง ‘นางมารสิ้นหวัง’ แค่นหัวเราะเย็นชา “เวลาที่โจวหมิงรุ่ยจะมาตรวจสอบโรงพยาบาลมู่ซู คือสิ่งที่ไม่แน่นอน แต่แค่พบว่าเขามาแล้ว อีกฝั่งหนึ่งก็สามารถเริ่มแผนได้ทันที”

“พลังที่ซ่อนอยู่ในห้องหรือใกล้ๆ ห้องของโรแซน น่าจะมีอยู่มาระยะหนึ่งแล้ว…คิดว่าทำไมต้องมาส่งอิทธิพลต่อโรแซนคืนนี้อย่างเหมาะเจาะด้วยล่ะ?”

ฟรังก้าเงียบไปครู่หนึ่ง แต่สุดท้ายก็ทำตัวเหมือนได้สติกลับมา

“หลู่หย่งอันก็ถูกจัดแจงด้วยหรือ?”

“ไม่ใช่แน่นอน…อาจเป็นไปได้ว่า เธอพบว่าบุตรแห่งเทพอย่างฉันมีปัญหา และอาจเกิดอะไรสักอย่างในคืนนี้ จึงเลือกที่จะล่อฉันมา แล้วอาศัยสถานการณ์คับขันของพวกคุณ บีบให้ฉันกลายเป็นบุตรแห่งเทพที่แท้จริง” ลูเมี่ยนนึกทบทวนสักครู่แล้วพูดว่า “หลู่หย่งอันอาจไม่ใช่ตัวตนในแดนฝันที่ถูก ‘องค์มารดาผู้ยิ่งใหญ่’ ครอบงำเหมือนอย่างกรีน เธอมีจิตสำนึกจากภายนอก”

พูดถึงตรงนี้ ลูเมี่ยนหยุดไปชั่วขณะ พลางพึมพำด้วยดวงตาเย็นชา

“เทพผู้คุ้มครองสตรีและเด็ก…”

…………

ภายในโรงพยาบาลมู่ซู ระบบจ่ายไฟของอาคารไม่ได้รับผลกระทบจากฟ้าผ่า มีเพียงพื้นที่แบ่งแยกระหว่างชั้นบนและล่างที่ปรากฏรอยไหม้สีดำเด่นชัด และลิฟต์หนึ่งชุดหยุดทำงาน

หลู่หย่งอันเดินไปตามทางเดินที่มีแสงไฟไม่สว่างนัก จนมาถึงห้องหนึ่ง

หน้าประตูห้องนั้นมีป้ายไม้ เขียนตัวอักษรจีนห้าตัว

“ห้องทำงานผู้อำนวยการโรงพยาบาล”

หลู่หย่งอันเคาะประตูแล้วเข้าไปข้างใน พูดกับคนที่อยู่ข้างหน้าต่างกระจกแตก

“เธอยังคงไม่เลือกความช่วยเหลือจากมารดา”

“รับทราบ” เสียงหนึ่งดังขึ้น

…………

ทรีอาร์ ในคฤหาสน์หรู

จินนาทั้งคอยจับตาดู ‘สถานะการหลับ’ ของฟรังก้า ทั้งเล่าเรื่องราวที่พวกเธอประสบ รวมถึงทางเลือกของฟรังก้าให้มาดามจัดจ์เมนต์ มาดามเมจิกเชี่ยน และมาดามจัสติสฟัง

เมื่อเธอเล่าจบ มาดามเมจิกเชี่ยนพยักหน้าอย่างครุ่นคิด

“เรื่องคืนนี้…ค่อนข้างชัดเจนว่าต้องการให้พวกเราได้รับบางสิ่ง แต่จุดประสงค์ที่แท้จริงคืออะไร ปัจจุบันยังไม่แน่ชัด…”

เธอพูดยังไม่ทันจบ มาดามจัสติสก็หันไปมองฟรังก้าที่กำลังหลับอยู่

“สองถ้วยหลุดออกจากส่วนใต้ดินของโรงพยาบาลมู่ซูแล้ว ฉันจับสัญญาณของเธอได้คร่าวๆ แล้วละ”

เมื่อจินนาได้ยินแบบนั้น ร่างกายก็พลันสั่นไหว ราวกับว่าผ่อนคลายเกินไปในทันที จนแทบไม่เหลือเรี่ยวแรงสำหรับยืนตรง

ลมหายใจของเธอหนักขึ้นทันที หลังจากผ่านไปสองสามวินาทีจึงเอ่ยถาม

“ปลอดภัยแล้วหรือ?”

“ก็ไม่เชิงว่าปลอดภัยเสียทีเดียว” มาดามเมจิกเชี่ยนละสายตาจากร่างที่หลับใหลของฟรังก้า

จินนาเข้าใจทันที จึงกล่าวอย่างกังวล

“นั่นสินะ…เธอประกอบพิธีในแดนฝัน ใช้วิธีลัดเลื่อนเป็นลำดับ 4 กลายเป็น ‘นางมารสิ้นหวัง’ จากนี้ไม่รู้ว่าต้องใช้เวลานานแค่ไหนกว่าจะย่อยโอสถ ‘สิ้นหวัง’ ได้หมด อีกอย่าง…”

จินนาหยุดกะทันหัน ไม่ได้พูดคำพูดที่เหลือออกมา

สิ่งที่เธออยากจะพูดคือ “อีกอย่าง…เป้าหมายของพวกเราคือ การปลุกมิสเตอร์ฟูลโดยเร็วที่สุด เพื่อให้แดนฝันนี้ยุติลง ซึ่งขัดแย้งกับเงื่อนไขที่ฟรังก้าจะมีชีวิตรอด”

ต่อหน้าอาร์คาน่าใหญ่ เธอไม่กล้าพูดประโยคนี้ออกมา กลัวที่จะได้ยินคำตอบอันโหดร้าย

มาดามจัสติสแย้มยิ้มอ่อนโยน แฝงไว้ด้วยความซุกซน

“ฉันเข้าใจความรู้สึกของเธอ แต่จริงๆ แล้วนี่ไม่ใช่ปัญหา หรือพูดอีกอย่างคือ มันไม่ได้ร้ายแรงอย่างที่เธอคิด”

“คะ?” จินนาทั้งตกใจ ทั้งดีใจ และงุนงง

มาดามจัสติสยังคงรอยยิ้มแบบเดิม

“ประการแรก การย่อยโอสถ ‘สิ้นหวัง’ ของ ‘สองถ้วย’ มีความคืบหน้าดีมาก ตอนนี้เธอได้ทำส่วนของ ‘การทำให้ตัวเองสิ้นหวัง’ เสร็จแล้ว ต่อไปก็แค่หาโอกาสย่อยส่วนของ ‘การทำให้คนอื่นสิ้นหวัง’ ถ้าระหว่างกระบวนการนี้ สามารถสรุปกฎเกณฑ์การสวมบทบาทที่ละเอียดยิ่งขึ้นได้ ความเร็วในการย่อยก็จะเร็วขึ้นอีก”

เมื่อได้ฟังถึงตรงนี้ จินนาชะงักไปครู่หนึ่ง

“เพิ่งเลื่อนลำดับก็ย่อยโอสถ ‘สิ้นหวัง’ ไปเกือบครึ่งแล้วหรือ?”

“นี่คล้ายกับสถานการณ์ของลูเมี่ยนเมื่อตอนนั้น ต่างแค่ว่า ลูเมี่ยนเร็วกว่าเพราะทำให้ครึ่งเทพที่ได้รับพรสองคนสิ้นหวัง…”

“ถูกต้อง” มาดามเมจิกเชี่ยนพยักหน้าเห็นด้วยอย่างรู้สึกได้ “สถานการณ์ของพวกเธอตอนนั้น รวมถึงพัฒนาการต่อมา ล้วนทำให้คนเข้าสู่สภาวะสิ้นหวังได้ง่าย ซึ่งในเงาทางใจของมิสเตอร์ฟูล อาจมีบางสิ่งที่ทำให้ฟรังก้าสิ้นหวังจากก้นบึ้งหัวใจ อา…เป็นสิ่งที่ทำให้ความปรารถนาบางอย่าง หรือแรงผลักดันบางอย่างของเธอ หมดหวังโดยสิ้นเชิง”

จินนาดวงตาไหววูบพลางเอ่ยปาก

“ช่างบังเอิญจริงๆ…”

มาดามจัสติสถอนหายใจพลางยิ้ม

“นั่นก็เป็นประเด็นหนึ่ง ที่ฉันบอกว่าเรื่องที่ ‘สองถ้วย’ เลื่อนลำดับในแดนฝันไม่ถือว่าร้ายแรงมากนัก ยังมีอีกเหตุผลหนึ่งประกอบ นั่นคือแค่ให้เวลาพวกเราสักหน่อย เพียงไม่กี่นาทีเท่านั้น ต่อให้เธอออกจากแดนฝันกลับสู่โลกความจริงตอนนี้เลย เธอก็จะไม่เสียชีวิต เพียงแต่ต้องจ่ายราคาบางอย่าง”

“จริงหรือ?” จินนาทั้งประหลาดใจ ทั้งดีใจ และยากที่จะเข้าใจ

มาดามจัสติสยิ้มพูด

“เพราะถูกจำกัดด้วยพลัง พวกเราจึงทำหลายเรื่องไม่ได้ แต่สิ่งที่ทำได้ก็มีไม่น้อยเหมือนกัน”

“‘ผู้เจิดจรัส’ เส้นทาง ‘สุริยัน’ สามารถแยกตะกอนพลังได้ หรือแม้แต่ทำให้ตะกอนพลังในร่างของผู้วิเศษค่อยๆ แยกออกมาทีละน้อย จากลำดับสูงลงมาต่ำ…ต่อให้ ‘สองถ้วย’ จะเลื่อนลำดับในแดนฝัน แต่ลำดับของตัวจริงก็จะเลื่อนตามไปด้วย นี่คือสาเหตุหลักที่ทำให้เธอออกจากแดนฝันไม่ได้ เว้นแต่จะย่อยโอสถอย่างสมบูรณ์”

“กล่าวคือ พวกเราสามารถให้มิสเตอร์ซันมาแยกตะกอนพลัง ‘นางมารสิ้นหวัง’ ออกจากร่างของ ‘สองถ้วย’ ในโลกความเป็นจริง ระหว่างกระบวนการ ฉันจะรับผิดชอบในการรักษาสภาวะจิตใจของเธอให้มั่นคง เมื่อร่างกายของเธอบนโลกจริงถอยกลับไปอยู่ในลำดับ ‘นางมารทุกข์ระทม’ ปัญหาที่พวกเธอกังวลว่า การออกจากแดนฝันจะทำให้เธอคลุ้มคลั่งคาที่ ก็จะไม่มีอีกต่อไป”

“แน่นอน วิธีแก้ปัญหาแบบนี้ย่อมทิ้งปัญหาไว้ บางเรื่องอาจถือได้ว่าร้ายแรง เป็นเหตุผลที่พวกเราไม่ได้เสนอวิธีแบบนี้ในช่วงแรก…แต่เมื่อเทียบกับการต้องคลุ้มคลั่ง ปัญหาเหล่านี้ก็ยังพอยอมรับได้”

จินนาฟังด้วยความอึ้ง

การเลื่อนลำดับในแดนฝัน นำมาซึ่งการเลื่อนลำดับในความจริง การลดลำดับในความเป็นจริง จะทำให้แดนฝันลดลำดับตามไปด้วย?

ส่งผลกระทบต่อแดนฝันไม่ได้ ก็เปลี่ยนสถานะความเป็นจริงแทน?

…………

ภายในแนวต้นไม้นอกโรงพยาบาลมู่ซู ลูเมี่ยนที่ซ่อนตัวอยู่ในเงามืด กำลังเฝ้าจับตามองสถานการณ์ของตึก จับตามองคนไข้ที่เดินไปมา รวมถึงเจ้าหน้าที่ฉุกเฉินที่เพิ่งมาถึง แต่ก็ไม่พบเป้าหมายที่น่าสนใจ

ฟรังก้าที่เงียบไปนาน ในที่สุดก็เอ่ยปาก

“อาจจะไปแล้ว…อาจจะไม่ได้มาที่เกิดเหตุด้วยซ้ำ”

“อา…คุณลองเลื่อนดูพวกคลิปสั้นดีกว่า กระจกตึกแตก แถมยังโดนฟ้าผ่า ต้องมีหลายคนถ่ายคลิปอัปโหลดอยู่แล้ว บางทีอาจจะถ่ายอะไรได้บ้าง”

“ก็จริง” ลูเมี่ยนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา เลื่อนดูข่าวท้องถิ่น ไม่พลาดทุกคลิปวิดีโอ

เมื่อดูถึงวิดีโอชื่อ ‘พระเจ้าช่วย! กระจกแตกหมดเลย’ เขาพลันเห็นร่างที่คุ้นเคยอยู่ตรงมุมของภาพ บริเวณริมศูนย์ฉุกเฉิน

ร่างดังกล่าวมีเส้นผมสีทอง ดูยุ่งเล็กน้อย ดวงตาสีคราม คิ้วสั้น บนใบหน้ามีเคราเต็ม สวมเสื้อเชิ้ตสีดำ

สายตาของลูเมี่ยนแข็งค้างทันที

นี่คือกรีชา

กรีชา เพื่อนร่วมห้องของเผิงเติง!

……………………………………………………..