ราชันเร้นลับ 2 : วัฏจักรแห่งชะตา (Circle of Inevitability) - ตอนที่ 1005 ตรวจสอบภัยแฝง

ตอนที่ 1005 ตรวจสอบภัยแฝง

………………..

จากรูปแบบของเหตุการณ์คืนนี้ ลูเมี่ยนเคยคาดเดาไว้บ้าง และเตรียมพร้อมที่จะเห็นใครสักคน หรือหลายคน แต่บุคคลที่ปรากฏตัว ณ ศูนย์ฉุกเฉินกลับสร้างความประหลาดใจให้เขาอย่างยิ่ง

ไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็นกรีชา เพื่อนร่วมห้องของเผิงเติง!

การที่อีกฝ่ายเช่าห้องร่วมกับเผิงเติง บ่งบอกถึงความพิเศษในตัวแล้ว พวกเราก็เคยสังเกตการณ์มาก่อน แต่ไม่พบว่าเขาสอดคล้องกับใครในโลกความจริง…เขาคือผู้อยู่เบื้องหลังเหตุการณ์คืนนี้หรือ? จุดประสงค์ที่แท้จริงของเขาคืออะไร? ความคิดมากมายผุดขึ้นในหัวของลูเมี่ยน ทำให้เขายิ่งสับสน

เขาเคยระบุตัวผู้อยู่เบื้องหลังเหตุการณ์เมื่อคืน ว่าอาจเป็นผู้ที่ชุมนุมแสงเหนือเคารพศรัทธา จึงตั้งใจจะถือโอกาสนี้ยืนยันบางสิ่ง แต่กรีชากลับไม่มีลักษณะ ‘ข้าเห็น ข้าได้ยิน ข้าทราบ’ เลย

เพียงแค่เป็นคนเกเร ขี้ระแวง และหยาบคายเท่านั้น

“เขาหรือ?” ฟรังก้าตอบสนองช้ากว่าปกติ จึงเพิ่งจะเอียงหน้ามาดูภาพที่ค้างอยู่บนหน้าจอโทรศัพท์ของลูเมี่ยน

ความประหลาดใจที่เกิดขึ้นกะทันหัน ทำให้เธอรู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาหลายส่วน

“การพบคนที่ไม่คาดคิด ก็นับเป็นการค้นพบอย่างหนึ่ง” ลูเมี่ยนสงบอารมณ์ลงแล้ว

“อืม” ฟรังก้าไม่ได้พูดอะไรมาก

ลูเมี่ยนก็ไม่ได้รีบร้อนจากไป แต่หยิบกระจกแต่งหน้าที่แตกร้าวออกมา แล้วเริ่มซึมซับความรู้สึกอย่างละเอียด

พฤติกรรมของเขาดึงดูดความสนใจของฟรังก้า จึงเอียงหน้ามองแล้วถามอย่างสงสัย

“กำลังทำอะไรอยู่?”

“ดูว่าโลกในกระจกฟื้นกลับมาหรือยัง และกระจกที่แตกละเอียด ได้พัฒนามิติหลังกระจกใหม่หรือเปล่า” ลูเมี่ยนอธิบายรวบรัด “โรแซนไม่ได้พกโทรศัพท์มา ฉันก็ไม่มีพลังพิเศษอื่นแล้ว จำเป็นต้องส่งข้อมูลถึงเธอผ่านโลกในกระจก แจ้งว่าคุณปลอดภัยแล้ว เพื่อให้เธอพาโจวหมิงรุ่ยออกจากส่วนใต้ดิน”

“ตอนนี้ไม่มีเรื่องเร่งด่วน บางทีโจวหมิงรุ่ยอาจจะค้นพบอะไรบางอย่างก็ได้”

ฟรังก้าอึ้งไปสองอึดใจ

“โจวหมิงรุ่ยลงไปใต้ดินหรือ?”

“จะไม่มีปัญหาอะไรใช่ไหม?”

ใต้ดินของโรงพยาบาลมู่ซูคือการหลอมรวมระหว่างเงาทางใจของจิตใต้สำนึกแดนฝัน กับสัญลักษณ์แห่งนรกของมารดาพฤกษาแห่งแรงกระหาย แม้จะไม่เป็นอันตรายต่อความปลอดภัยของโจวหมิงรุ่ย แต่ก็จะทำให้เขาเผชิญหน้ากับเงาทางจิตใจในอดีตอีกครั้ง ปลุกเร้าการกระตุ้นที่เคยมี จนเกิดการเปลี่ยนแปลงอย่างชัดเจน

การเปลี่ยนแปลงนี้ไม่อาจคาดเดาล่วงหน้าได้ อาจจะดีมากหรือแย่มากก็ได้ ดังนั้นก่อนหน้านี้ ทีมของลูเมี่ยนจึงไม่อยากให้โจวหมิงรุ่ยลงใต้ดินของโรงพยาบาลมู่ซู

ลูเมี่ยนหันไปมองฟรังก้า พลางหัวเราะแผ่วเบาในลำคอ

“แผนเปลี่ยนไม่ทันการณ์ เมื่อกี้สิ่งสำคัญที่สุดคือช่วยคุณออกมา เรื่องอื่นค่อยคิด ค่อยแก้ไขทีหลังได้ ในกรณีเลวร้ายก็แค่ภารกิจนี้ล้มเหลว ส่งทีมอื่นมาแทน หรือถึงขั้นแย่กว่านั้น ก็แค่พวกเราทุกคนเผชิญหน้ากับหายนะครั้งสุดท้ายด้วยกัน แต่จะปล่อยให้คุณตายตรงนั้นไม่ได้เด็ดขาด”

ฟรังก้าเงียบมองลูเมี่ยนอยู่สองสามวินาที พูดอะไรไม่ออก

ผ่านไปสักพัก เธอจึงละสายตา ถอนหายใจแล้วเอ่ยปาก

“เรื่องบางเรื่อง อาจจะไม่มีวันแก้ไขได้อีกแล้ว…”

เมื่อได้ยินเสียงถอนหายใจ รวมถึงคำพูดดังกล่าว ลูเมี่ยนได้ตระหนักว่าฟรังก้าฟื้นคืนจากความซึมเศร้าเมื่อครู่แล้ว

เขาไม่ได้ถามว่าเป็นเรื่องใด รอให้ฟรังก้าปรับตัวได้ก่อนค่อยเล่าเอง เพียงมองกระจกในมือที่แตกเป็นสามชิ้นแล้วเอ่ยปาก

“โลกในกระจกฟื้นฟูแล้ว เศษกระจกแผ่นใหญ่ๆ ก็กลับมาเป็นกระจกในเชิงศาสตร์เร้นลับอีกครั้ง”

พูดจบ ลูเมี่ยนทำให้มันมีประกายวาบ แล้วดิ่งเข้าไปในเศษกระจกแต่งหน้าแผ่นใหญ่ที่สุด

…………

โรงพยาบาลมู่ซู ชั้นใต้ดิน 2

โรแซนเดินนำหน้า พาโจวหมิงรุ่ยแอบย่องไปตามโถงทางเดิน คอยชำเลืองซ้ายขวาเป็นระยะ ตามหาลั่วฝูที่หายไป

ขณะที่เธอกำลังมองไปทางห้องหนึ่ง ส่วนโจวหมิงรุ่ยกำลังมองไปอีกฝั่ง เธอเห็นข้อความวาบขึ้นบนเศษกระจกที่แตกอยู่บนพื้น

“ลั่วฝูกลับบ้านแล้ว”

ฟู่ว…โรแซนรีบหันกลับไปหาโจวหมิงรุ่ยแล้วเอ่ยปาก

“ฉันได้รับข่าวมา…ลั่วฝูหนีออกไปได้แล้วละ”

โจวหมิงรุ่ยสำรวจโรแซนสองสามที ไม่ได้ถามว่าเธอได้รับข่าวอย่างไร

เขาเพิ่งสังเกตเห็นว่า ตอนที่โรแซนออกจากบ้าน ดูเหมือนจะรีบร้อนอย่างมาก ถึงขั้นไม่ได้พกโทรศัพท์มาด้วย

หลังออกจากส่วนใต้ดินของโรงพยาบาลมู่ซู และถูกโจวหมิงรุ่ยส่งกลับสวนเต๋อชวง โรแซนพบลูเมียนนาและลั่วฝูที่โถงทางเข้า

“พวกคุณก็เพิ่งกลับมาเหมือนกันหรือ?” โรแซนถามทันที

ลูเมี่ยนที่ถือชิ้นส่วนกระจกสองแผ่น มองซ้ายขวาแล้วพูด

“จัดการกล้องวงจรปิดของโรงพยาบาลให้หน่อย”

แม้ว่าเหตุการณ์คืนนี้จะไม่เกี่ยวข้องกับคดีอาญา ถือเป็น ‘ภัยธรรมชาติ’ ส่งผลให้ไม่มีตำรวจสืบสวนความจริง แต่ลูเมี่ยนรู้สึกว่าไม่ควรประมาท

โรแซนฟังแล้วอึ้งไปสองวินาที

มีประสบการณ์ด้านอาชญากรรมเยอะจังนะ…

จากนั้น ลูเมี่ยนพูดกับโรแซนว่า

“ขอบคุณที่ช่วย ถ้าไม่ได้คุณพาโจวหมิงรุ่ยลงไปใต้ดินชั้น 2 ทันเวลา ผมกับลั่วฝูคงหนีออกมาไม่ได้ ต้องถูกห้วงลึกจอมปลอมนั่นกลืนกินอย่างแน่นอน”

โรแซนอดไม่ได้ที่จะยิ้ม แล้วพยายามถ่อมตัว

“ส่วนใหญ่เป็นเพราะโจวหมิงรุ่ยยอมเสี่ยงเอง เขาดีมาแต่ไหนแต่ไรแล้ว”

“คุณเองก็เก่งที่โน้มน้าวเขาได้ในเวลาสั้นๆ” ลูเมี่ยนไม่ตระหนี่คำชม

“…ก็ได้” โรแซนเบนสายตาไปทางอื่นอย่างกระอักกระอ่วน

เธอเดินตัวเบาเข้าไปในลิฟต์ที่เพิ่งลงมาถึงชั้น 1

หลังจากเดินตามเข้าไป ลูเมี่ยนพูดกับโรแซน

“พวกเราอยากตรวจห้องของคุณ หาจุดเสี่ยงให้พบ”

“ด…ได้เลย!” โรแซนนึกถึงเหตุการณ์ที่ตัวเองปรากฏในส่วนใต้ดินของโรงพยาบาลมู่ซูอย่างไร้สาเหตุ

ถ้าไม่หาตัวร้ายที่ซ่อนตัวอยู่ในห้องหรือใกล้เคียงออกมา เธอไม่มีทางนอนหลับแน่!

เมื่อมาถึงห้อง 1502 ลูเมี่ยนเริ่มตรวจสอบทุกมุมอย่างเป็นธรรมชาติ ฟรังก้าก็ตื่นตัวขึ้น สัมผัสสิ่งของต่างๆ อย่างเงียบงัน

ผ่านไปไม่กี่สิบวินาที ลูเมี่ยนเดินไปถึงหน้าต่างในห้องนั่งเล่น พูดกับโรแซนที่อยู่ใกล้กับโต๊ะกลาง

“ฉันจะลองทำนายด้วยกระจกวิเศษดู อาจได้คำตอบหรือวิวรณ์บางอย่าง”

โรแซนพยักหน้ารับ

ลูเมี่ยนยื่นมือไปหากระจกใส ซึ่งกลายเป็นกระจกเงาเพราะความมืดยามราตรี แล้วเริ่มท่องคาถา

ตอนนี้เขาทำได้เพียง ‘ทำนายด้วยกระจกวิเศษ’ โดยการถามพลังวิญญาณของตัวเอง

เมื่อลูเมี่ยนเอ่ยคำถาม ผิวกระจกก็เริ่มมีคลื่นแสงสลัวไหววูบ

ไม่นานคลื่นแสงก็สงบลง ปรากฏเป็นภาพฉากหนึ่ง

ภาพสีน้ำมันที่มีนกแก้วสีสันสดใส

“มัน?” โรแซนหันขวับไปมองผนังด้านข้าง

ผู้ช่วยที่เราวาดเองกับมือ กล้าหักหลังเรา?

เกือบจะในเวลาเดียวกัน นกแก้วสีสันสดใสรีบบินออกจากภาพสีน้ำมัน พยายามจะหนีออกจากห้อง 1502

แต่ประตูหน้าต่างถูกล็อกไว้หมดแล้ว ส่งผลให้มันชนกำแพงซ้ำๆ

“ทำไมกัน…?” โรแซนโพล่งออกมา

นกแก้วสีสันสดใสตอบกลับด้วยเสียงใสแบบมนุษย์

“ข้าไม่ใช่หุ่นเชิดของเจ้า ข้ารับใช้…”

มันยังพูดไม่ทันจบ ร่างก็พลันแหลกสลาย เริ่มจากขนนกที่ร่วงหล่นลงทีละเส้น ตามด้วยเลือดเนื้อที่หยดลงมา ราวกับสีน้ำมันกำลังละลาย

เพียงแค่สองสามวินาที นกแก้วสีสันสดใสก็กลายเป็นจุดสีน้ำมันเล็กๆ นับไม่ถ้วน หยดลงบนกระเบื้องสีขาวครีม

“มันถูกคนอื่นควบคุม” ลูเมี่ยนสรุป

“เป็นไปได้ยังไง?” โรแซนทั้งตกใจและงุนงง

มันคือสิ่งที่เราวาดเองกับมือทีละเส้น แล้วทำไมถึงถูกคนอื่นควบคุมได้?

ถ้าบอกว่าเป็นอีกตัวตนหนึ่ง ซึ่งแอบคืนชีพในร่างเรา แล้วลักลอบครอบงำภาพวาดของเรา นั่นยังพอรับได้

แต่กับคนนอก มันเป็นไปได้ด้วยหรือ?

ลูเมี่ยนมองโรแซนแวบหนึ่ง

“เราไม่ควรเชื่ออะไรสนิทใจ ไม่ว่าจะเป็นคนอื่น สิ่งที่เราวาดขึ้นมา หรือแม้แต่ตัวเราเอง”

“เข้าใจแล้ว…” โรแซนนึกถึงเหตุการณ์ก่อนหน้านี้ นึกถึงอีกตัวตนหนึ่งของเธอ

ลูเมี่ยนคิดสักครู่แล้วเอ่ยปากเสนอ

“คืนนี้คุณมานอนกับพวกเรา เผื่อจะเกิดเรื่องไม่คาดฝันอื่นอีก”

คืนนี้เขาวางแผนจะถ่ายรูปสิ่งของทุกชิ้น รวมถึงทุกซอกมุมในห้องของโรแซน แล้วส่งให้แอนเดอร์สันดู เพื่อตรวจสอบว่ายังมีปัญหาตกค้างหรือไม่

“ได้” โรแซนรีบตอบตกลง

ไม่ว่าจะหานกแก้วสีสันสดใสเจอหรือไม่ เธอก็วางแผนไว้แล้วว่าจะเก็บข้าวของ ไปหาโรงแรมหรูสักแห่งเปิดห้องพัก อยู่สักสองสามคืน

หลังจากจัดการให้โรแซนเข้าพัก ให้เธอนอนในห้อง 2303 กับจินนาแล้ว ลูเมี่ยนก็ดึงฟรังก้าไปด้วย พาเธอไปถ่ายรูปทุกที่ในห้อง 1502 ไม่ปล่อยให้พลาดสิ่งของชิ้นใดเลย

เมื่อถ่ายเสร็จ เขารีบส่งรูปต่างๆ ไปให้ ‘ชื่อที่ทำให้คุณประทับใจ’ แล้วพิมพ์บอก

“คุณพบปัญหาในรูปพวกนี้ไหม?”

สักพักหนึ่ง แอนเดอร์สัน·ฮู้ดก็ตอบกลับมา

“กำลังชวนผมเล่นเกม ‘จับผิดภาพ’ หรือไง?”

“ก็ประมาณนั้น” ลูเมี่ยนตอบอย่างไม่ใส่ใจ

เขารอคอยอย่างอดทน จนกระทั่งผ่านไปสี่ห้านาที ถึงได้รับข้อความจากแอนเดอร์สัน·ฮู้ด

“ถ้าเป็นผมนะ จะส่งรูปทั่วไปให้คนอื่นดู แล้วถามว่าคุณพบปัญหาในรูปพวกนี้ไหม”

หมายความว่า ไม่มีปัญหาอะไรสินะ? ลูเมี่ยนพึมพำกับตัวเองเงียบงัน

แอนเดอร์สัน·ฮู้ด ส่งข้อความมาเพิ่มอีกหนึ่ง

“ภาพสีน้ำมันที่มีช่องว่างนั่นน่ะ ดูขัดหูขัดตาจังเลยนะ ลองเติมสีลงไปสักหน่อยสิ”

ลูเมี่ยนพยักหน้าอย่างครุ่นคิด ก่อนจะเอ่ยถาม

“เราสามารถควบคุมสิ่งที่คนอื่นวาดได้ไหม?”

“มีหลายวิธีสำหรับควบคุมสิ่งที่อยู่ในภาพ หนึ่งคือ การเป็นสัญลักษณ์ของ ‘โลกในภาพวาด’ สองคือ การมอบชีวิตที่สมบูรณ์กว่าเดิมให้พวกมัน สามคือ การประสาทความเป็นมนุษย์ให้พวกมัน สี่คือ การใช้ประโยชน์จากเรื่องที่พวกมันมีแก่นเป็นข้อมูล จัดระเบียบข้อมูลเหล่านั้นเสียใหม่ ห้าคือ การยึดความจริงที่ว่า พวกมันมีพลังวิญญาณ แล้วเปลี่ยนพวกมันเป็นหุ่นเชิดของตัวเอง…” แอนเดอร์สันตอบยาวผิดปกติ สุดท้ายกล่าวว่า “อ่านแล้วรู้สึกไหมว่า ทุกความเป็นไปได้ล้วนไม่สามารถตัดทิ้งได้เลย?”

“คุณอธิบายละเอียดขนาดนี้ ก็แค่อยากให้ผมตอบว่า ‘ใช่’ ไม่ใช่หรือ?” ลูเมี่ยนตอบโดยปราศจากความผันผวนทางอารมณ์

ในความคิดเขา การค้นหาอันตรายที่หลงเหลืออยู่ในห้อง แท้จริงแล้วไม่มีความหมายมากนัก เพราะได้ยืนยันแล้วว่า โรแซนถูกพลังอำนาจบางอย่าง หรือศัตรูบางคน คอยจับตาดูอยู่

ถ้าไม่ขุดอีกฝ่ายออกมากำจัด วันนี้กำจัดอันตรายได้ พรุ่งนี้ก็จะมีอันตรายใหม่

น่าเสียดายที่นกแก้วสีสันสดใสนั่นถูกควบคุม จึงพูดไม่ทันจบประโยค

เห็นว่าแอนเดอร์สัน·ฮู้ดไม่ตอบกลับมาอีก ลูเมี่ยนจึงลุกขึ้นยืน มองไปทางฟรังก้า

ฟรังก้ากำลังยืนอยู่ริมหน้าต่างบ้านของโรแซน มองออกไปข้างนอกโดยไม่พูดไม่จา

ลูเมี่ยนเดินไปยืนข้างเธอ มองไปในที่เดียวกัน

เขามองเห็นร้านอาหารยามดึกบนถนนที่ไกลออกไป เห็นผู้คนที่ยังกินดื่มในยามค่ำคืน เห็นตึกสูงหลายตึกในโครงการ หลายห้องเปิดไฟสว่าง ประดับประดาราตรี

ลูเมี่ยนเพ่งมองเงียบๆ สักพัก แล้วเอียงหน้ามองไปที่ฟรังก้า

ฟรังก้ามองอย่างจดจ่อ ดวงตาของเธอดูเหมือนไม่อยากละไปแม้แต่วินาทีเดียว

ผ่านไปสักพัก เธอถอนหายใจแผ่วเบา แล้วกล่าวเหมือนกำลังพึมพำ

“ราตรีแบบนี้ช่างงดงาม…”

……………………………………………………..