ราชันเร้นลับ 2 : วัฏจักรแห่งชะตา (Circle of Inevitability) - ตอนที่ 1016 สัตว์ประหลาดเห็ด

ตอนที่ 1016 สัตว์ประหลาดเห็ด

ลูเมี่ยนมองหน้าหลี่เค่อจี่ แล้วถามด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง

“แก่นแท้คืออะไรหรือ?”

“อะไรที่สำเร็จแล้ว?”

หลี่เค่อจี่เจ้าของหนวดเคราดกหนา สวมชุดผู้ป่วยลายทางสีน้ำเงินขาว กางแขนทั้งสองข้างพลางเอ่ยปากอย่างดีอกดีใจ

“แก่นแท้ก็คือ มีเพียงพระมารดาเท่านั้นที่สามารถมอบชีวิตใหม่ได้ และมีเพียงชีวิตใหม่เท่านั้นที่จะรักษาเพื่อนเจ้าชายนิทราของคุณได้!”

พูดจบ หลี่เค่อจี่ก็เห็นดาบตรงสีเหล็กดำฟันมาทางตนเองจากระยะไกล

บนผิวดาบลุกไหม้ด้วยเปลวไฟสีแดงเพลิง ซึ่งกลางทางมันได้ม้วนตัว แปรเปลี่ยนเป็นสีดำที่กดข่มความโหดร้ายบ้าคลั่งเอาไว้

หลังจากที่หลี่เค่อจี่ตอบประโยคแรกออกมา ลูเมี่ยนก็ไม่ลังเลที่จะหยิบ ‘ดาบเหี้ยมหาญ’ ออกจาก ‘กระเป๋านักเดินทาง’

เขาฟันดาบใส่หลี่เค่อจี่ ผู้มีเห็ดนมวัวโผล่ออกจากอก และมีเห็ดเลือดเนื้อพันกันเป็นมดลูกตรงท้อง พร้อมกับเปลี่ยนเปลวไฟธรรมดาให้กลายเป็น ‘ไฟประลัยกัลป์’

มีเพียงไฟชนิดนี้เท่านั้น จึงจะสามารถเผาราชาเห็ดอย่างหลี่เค่อจี่ บุคคลพิเศษในการรับรู้ของมิสเตอร์ฟูล ทั้งยังครอบครองพลัง ‘ชีวิตใหม่’ ของมารดา ให้ตายได้อย่างแท้จริง ไม่ให้เขาฟื้นคืนชีพจากเถ้าถ่านได้!

ขณะที่เพลิงทมิฬอันแฝงไว้ด้วยความอาฆาตและทำลายล้าง กำลังจะฟันโดนหลี่เค่อจี่ ห้องผู้ป่วยก็พลันอันตรธานหาย

ณ จุดเดิมปรากฏทุ่งร้างที่มีหญ้าสีเขียวขจีขึ้นรกเรื้อ

หลี่เค่อจี่หายตัวไปพร้อมกัน

‘ไฟประลัยกัลป์’ ตกลงบนทุ่งร้างในโลกอีกฝั่ง เผาเป็นร่องยาวลึก

ในร่องดังกล่าว แม้แต่หญ้าก็ไม่งอกเงยอีก

ทันใดนั้น ลูเมี่ยนเห็นดินไกลออกไปขยับตัว เห็ดขนาดมหึมาที่เต็มไปด้วยเส้นเลือดสีแดงคล้ำโผล่พ้นจากพื้นดิน ทะยานสู่ท้องฟ้าราวกับต้นไม้ยักษ์

เส้นใยเห็ดแต่ละเส้นหนาเท่ากิ่งไม้ พื้นสีขาวประดับด้วยจุดประสีเลือด ดอกเห็ดคือหัวขนาดยักษ์ของหลี่เค่อจี่ ซึ่งเต็มไปด้วยหนวดเคราหนาทึบ

ตรง ‘หน้าอก’ เป็นก้อนเนื้องอกสูงตระหง่าน หลั่งของเหลวส่งกลิ่นนมวัว ตรงท้องมีเยื่อบางใสๆ ปกคลุม

ใต้เยื่อดังกล่าว เห็ดเลือดเนื้อผสมเข้าด้วยกัน ภายในดูเหมือนกำลังบ่มเพาะเห็ดเล็กรูปร่างคล้ายแมงกะพรุนอยู่

เมื่อเห็นภาพดังกล่าว ผิวหนังของลูเมี่ยนพลันปรากฏเนินนูนเล็กๆ นับไม่ถ้วน ราวกับปนเปื้อนมลทินมาเล็กน้อย

ในขณะเดียวกัน เขารู้สึกว่าชีวิตของตนกำลังไหลไปหาเห็ดยักษ์นั้นอย่างห้ามไม่อยู่ และพบว่าหญ้าสีเขียวในทุ่งร้างล้วนกำลังเอนไปทางหลี่เค่อจี่ สีเขียวค่อยๆ เปลี่ยนเป็นเหลือง

หลี่เค่อจี่ที่ทำตัวเหมือนดอกเห็ด พูดอย่างบ้าคลั่งแต่จริงใจว่า

“ถ้าอยากได้ชีวิตใหม่ ชีวิตที่มีอยู่ตอนนี้มันยังไม่พอ”

“มอบชีวิตของพวกเจ้าทั้งหมดให้ข้า ได้ไหม?”

บัดนี้ดวงตาของลูเมี่ยนย้อมด้วยสีเหล็กดำแล้ว เขามองเห็นจุดอ่อนสีขาวซีดบนร่างของเห็ดยักษ์

เขา ‘เทเลพอร์ต’ ไปยังด้านข้างของหลี่เค่อจี่ในพริบตา แล้วแทง ‘ดาบเหี้ยมหาญ’ ที่ปกคลุมด้วยเพลิงทมิฬใส่ท้องของเห็ดยักษ์

เส้นใยเห็ดนับไม่ถ้วนที่เหมือนกิ่งไม้พุ่งเข้ามารับ รวมตัวเป็นตาข่ายหนาทึบ ขวางหน้าดาบตรงสีเหล็กดำ

พวกมันถูกเผาในทันที กลายเป็นเถ้าถ่านท่ามกลางเปลวไฟสีดำที่ลุกลามรวดเร็ว

เห็ดยักษ์สั่นอย่างรุนแรง จนบรรดาเส้นใยขาดจากลำตัวก่อนเวลา

เส้นใยร่วงลงสู่พื้น ไม่สามารถส่งอิทธิพลลำตัวของเห็ดยักษ์

ลูเมี่ยนจึงฟันดาบเหี้ยมหาญลงไปตามแรงส่ง

ลูกไฟสีดำที่ลุกไหม้หลายลูกก่อตัวขึ้น แล้วระเบิดออกทันที

บึ้มบึ้ม!

คลื่นลมอันบ้าคลั่งผสมกับเพลิงทมิฬ พุ่งไปทุกทิศทาง พุ่งไปยังเห็ดยักษ์ที่กลายมาจากหลี่เค่อจี่ ลุกท่วมร่างของลูเมี่ยนเองด้วย

ลูเมี่ยนกระตุ้นรอยประทับสีดำบนไหล่ขวา ‘เทเลพอร์ต’ ออกมาจากรัศมีระเบิดได้ทันเวลา

ในวินาทีถัดมา เขาเห็นเห็ดยักษ์ถูกจุดไฟ โอนเอนในคลื่นแรงระเบิด

ก่อนที่ลูเมี่ยนจะทันได้โจมตีรอบสอง เห็ดยักษ์ก็ทำราวกับกำลังถอดเสื้อผ้า ลอกส่วนที่ถูก ‘ไฟประลัยกัลป์’ เผาไหม้ออกไปทั้งหมด ก่อนที่มันจะลุกลามไปถึงดอกเห็ด ถึงมดลูกในท้อง และ ‘ลูก’ ในมดลูก

เพียงชั่วพริบตา เถ้าถ่านนับไม่ถ้วนปลิวว่อน เห็ดยักษ์เผยให้เห็นชั้นลึก มีทั้งเส้นเอ็นวัว ก้อนเนื้อ และเส้นเลือดสีแดงคล้ำที่บิดเบี้ยวเหมือนไส้เดือน หลั่งของเหลวสีขาวส่งกลิ่นหอมนมฟุ้งกระจาย

ทั้งหมดนี้กำลังเคลื่อนไหวและฟื้นฟูตัวเองด้วยความเร็วอันน่าทึ่ง

หัวของหลี่เค่อจี่ที่เป็นดอกเห็ด ไม่แสดงความเป็นศัตรูแม้แต่น้อย ยังคงพูดกับลูเมี่ยนอย่างร่าเริง

“เห็นไหม…นี่คือผลิตภัณฑ์ขั้นสมบูรณ์”

“มาร่วมกับพวกเราเถิด มาได้รับชีวิตใหม่ด้วยกัน!”

หลี่เค่อจี่เพิ่งเอ่ยปาก ลูเมี่ยนก็หยิบกระจกออกมา ส่องเห็ดยักษ์ที่ถูกลอกเส้นใยและผิวชั้นนอกออกไปแล้ว

จากนั้น เขานำฝ่ามือที่ลุกไหม้ด้วย ‘ไฟประลัยกัลป์’ ปิดทับลงไป แล้วลูบหนึ่งที

คำสาปของ ‘นางมาร’!

คำสาปที่สำเร็จด้วย ‘ไฟประลัยกัลป์’!

เห็ดยักษ์สั่นสะท้านทันที เลือดเนื้อและของเหลวเริ่มหดตัวเข้าด้านใน ห่อหุ้มร่างกายและหัวของหลี่เค่อจี่ที่เป็นดอกเห็ด ให้กลายเป็นก้อนกลมสีเลือดสด

บนผิวของก้อนกลม เห็ดเล็กๆ อีกหลายดอกงอกเงยอย่างดื้อรั้น

ในตอนนั้นเอง เปลวไฟสีดำพุ่งพล่านจากภายในสู่ภายนอก แผดเผาก้อนกลมสีเลือดทั้งลูก

บรรดาเห็ดเล็กๆ ร่วงหล่นอย่างไร้เสียง ชั้นเลือดเนื้อกลายเป็นถ่านทีละชั้น

ก้อนเนื้อสีเลือดบิดเบี้ยวอย่างรุนแรง ด้านหนึ่งเปิดออกทันที พ่นเห็ดดอกใหม่ที่เปียกชุ่มออกมา

เห็ดดอกใหม่นี้ ดูเหมือนกับเห็ดยักษ์ดอกก่อนเกือบทุกประการ ยังคงใช้หัวของหลี่เค่อจี่เป็นหมวกเห็ด ยังคงห้อยเส้นใยหนาเท่ากิ่งไม้ลงมา ยังคงมีตุ่มนูนที่ซึมน้ำนมออกมา มีเยื่อบางๆ ห่อหุ้มมดลูกที่กำลังบ่มเพาะชีวิตใหม่ ต่างกันตรงที่มันเล็กลง ราวกับหดตัวไปหนึ่งรอบ

เห็ดดอกใหม่ที่ผิวยังเหลือคราบมันเยิ้มสีเทาดำเหมือนขี้ตาแรกเกิด อาศัยพลังของรากเหง้าพ่นตัวเองออกไป พุ่งออกนอกอาณาเขตเผาไหม้ของ ‘ไฟประลัยกัลป์’ ในพริบตา

‘การเกิดใหม่’!

หลี่เค่อจี่อาศัย ‘การเกิดใหม่’ ตัดขาดความเชื่อมโยงระหว่าง ‘นางมาร’ กับตัวเองได้ทันเวลา!

หลบคำสาปแบบนี้ก็ได้หรือ? ลูเมี่ยนที่พลังชีวิตกำลังถูกสูบออกอย่างรวดเร็ว พลันเกิดความตึงเครียด สายตายังคงจับจ้องเห็ดดอกใหม่ที่บินอยู่กลางอากาศไปพลางโปรยสปอร์

ดวงตาของเขาเปลี่ยนเป็นสีเงินผสมดำ

เขาต้องการใช้ ‘เนตรภัยพิบัติ’ เพื่อค้นหาความมืดดำในชะตาของหลี่เค่อจี่ หวังจะทำลาย ‘การเกิดใหม่’ จากจุดนี้ เพื่อสังหารสัตว์ประหลาดเห็ดตรงหน้าให้สิ้นซาก

ทันทีที่สายธารลวงตาสีปรอท อันประกอบด้วยสัญลักษณ์ซับซ้อนนับไม่ถ้วน ปรากฏในดวงตาของลูเมี่ยน เขาก็รู้สึกคันยุบยิบกะทันหันตามผิวหนัง

เขาก้มหน้าลงตามสัญชาตญาณ เห็นตุ่มเล็กๆ นูนขึ้นตามผิวหนัง ขยายใหญ่ขึ้นเล็กน้อย แสดงท่าทางเหมือนกำลังเบ่งบาน ราวกับกำลังจะงอกเป็นเห็ดดอกเล็กๆ

เขาได้รับมลทินจากการแอบดูสายธารแห่งชะตาของหลี่เค่อจี่!

ร่างของลูเมี่ยนถูกเพลิงทมิฬของ ‘นางมาร’ อันเงียบงันและชั่วร้ายลุกโชนทันที มันกลืนกินกลุ่มเห็ดที่กำลังจะก่อตัวอย่างไร้เสียง

กัดฟันทนความเจ็บปวด ลูเมี่ยนเทเลพอร์ตไปยังขอบของโลกอีกฝั่ง

เขาต้องการลองดูว่า จะสามารถล่อหลี่เค่อจี่ไปที่สถานีตำรวจได้หรือไม่ อาศัยกำลังของทางการและพลังจิตสำนึกหลักของแดนฝัน เพื่อกำจัดสัตว์ประหลาดเห็ดตัวนี้

โลกอีกฝั่งไม่ได้ขัดขวางลูเมี่ยน ปล่อยให้เขาทะลุผ่านออกไป

สิ่งที่ปรากฏในสายตาของลูเมี่ยนไม่ใช่ห้องผู้ป่วยแผนกจิตเวชของโรงพยาบาลมู่ซู แต่เป็นห้องกว้างขวาง ลึกลับ มีม่านปิดครึ่งหนึ่ง มีโต๊ะ ชั้นหนังสือ และชุดโซฟา

ลูเมี่ยนยืนอยู่ที่ทางเข้าห้อง

สายตาด้านข้างของเขากวาดไปเห็นว่า ประตูห้องเปิดแง้มอยู่ บนประตูมีป้ายชื่อที่ค่อนข้างเด่นชัด บนพื้นผิวป้ายมีตัวอักษรท้องถิ่นของเมืองแดนฝันห้าตัว

“ห้องผู้อำนวยการ”

ห้องผู้อำนวยการ? ลูเมี่ยนรู้สึกตึงเครียดขึ้น พร้อมกับกวาดสายตาไปยังด้านหลังโต๊ะทำงานโดยไม่รู้ตัว

ตรงนั้นมีเก้าอี้หนังแบบเจ้านาย และมีร่างคนนั่งพิงอยู่

ร่างนั้นสวมเสื้อกาวน์แพทย์สีขาว คิ้วบาง ดวงตาสีน้ำตาลสว่างเปล่งประกายรอยยิ้ม

ผมยาวสีน้ำตาลเกล้ามวยสูง ใบหน้าสะอาดเย้ายวนใจ บุคลิกดูสง่างามยิ่ง ในอ้อมแขนอุ้มทารกที่มีใบหน้าอวบอ้วนห่อหุ้มด้วยผ้าอ้อม

ลูเมี่ยนชะงักไปทันที

เขารู้จักคนผู้นี้

เธอคือหนึ่งในชาวบ้านกอร์ตูที่ยังมีชีวิตอยู่ ซึ่งเหลืออยู่ไม่มากแล้ว

คุณนายปัวริส!

ปัวริส·เดอ·โร้คฟอร์

ท่ามกลางกระแสความคิด ลูเมี่ยนไม่ได้เทเลพอร์ตหนีไปทันที แต่กลับมองไปทางคุณนายปัวริสหลังโต๊ะทำงาน ซึ่งกำลังอุ้มทารกน่ารัก

เขาหัวเราะในลำคอแล้วเอ่ยปาก

“ที่แท้ผู้อำนวยการคนใหม่ของโรงพยาบาลมู่ซูก็คือคุณนี่เอง”

“น่าเหลือเชื่อจริงๆ”

ขณะพูดประโยคเหล่านี้ ลูเมี่ยนนึกได้พอดีว่า นายหญิงโรลังด์แห่งศาสนาพระแม่ธรณี ซึ่งเป็นเทวทูตเส้นทาง ‘มารดา’ ยังเป็นได้แค่รองผู้อำนวยการของโรงพยาบาลมู่ซู แต่คุณนายปัวริสกลับสามารถดำรงตำแหน่งผู้อำนวยการได้

นี่หมายความว่าอะไร เป็นสัญลักษณ์ของอะไร?

คุณนายปัวริสแข็งแกร่งกว่า หรือว่าเธอคือ ‘ผู้แทน’ ขององค์มารดาผู้ยิ่งใหญ่?

คุณนายปัวริสมองลูเมี่ยนที่สวมหน้ากากและแว่นตาดำ แล้วพูดยิ้มๆ

“ฉันรู้สึกประหลาดใจเช่นกันที่พบว่าคุณก็อยู่ที่นี่”

“แถมคุณยังมีด้านหนึ่งของโอลัวร์อยู่ในตัว นี่เป็นความประหลาดใจสองเท่า”

“เมื่อไม่นานมานี้ ฉันเพิ่งเรียนรู้คำพูดหนึ่งที่บอกว่า ความสุขของชีวิตประกอบด้วย ‘การพบเพื่อนเก่าในต่างแดน และคืนวิวาห์ใต้แสงเทียน’ สถานการณ์ของเราตรงกับประโยคแรก”

“ทำไมคุณไม่ถอดแว่นตาดำและหน้ากากออก ให้ฉันได้มองหน้าคุณให้ชัดๆ แล้วเราก็วิวาห์ใต้แสงเทียน ร่วมมือกันเพื่อให้กำเนิดโอลัวร์?”

พวกผู้ศรัทธาใน ‘องค์มารดาผู้ยิ่งใหญ่’ นี่นะ พบกันทีไรก็เอาแต่พูดเรื่องมีลูกหรือไง? ลูเมี่ยนไม่ได้โกรธหรือเดือดดาลกับคำพูดของคุณนายปัวริส

บางสิ่งเมื่อห้ามไม่ได้ ก็ต้องทำใจให้สงบ เฉกเช่นพิธีกรรมพันธลับที่นำมาซึ่งพลังอันตราย ส่งผลให้ออร่าตกค้างของ ‘จักรพรรดิโลหิต’ เกิดการกลายพันธุ์ จนเศษดวงวิญญาณของชาวบ้านกอร์ตูในตราประทับกลายเป็นทหาร

ลูเมี่ยนทำตามคำของคุณนายปัวริส ถอดแว่นตาดำและหน้ากากออก เผยใบหน้าสดใสพร้อมรอยยิ้มเย็นชา

ถ้าไม่แสดงใบหน้า แล้วจะ ‘หว่านเสน่ห์’ ให้ชะงักงันได้อย่างไร?

และถ้าไม่ ‘หว่านเสน่ห์’ ให้ชะงักงัน แล้วจะสร้างโอกาสหลบหนีที่ดีกว่าได้อย่างไร?

ลูเมี่ยนคอยระวังว่า สัตว์ประหลาดเห็ดหลี่เค่อจี่อาจตามมา พร้อมกับมองทารกน้อยดั่งเทวทูตในอ้อมแขนของคุณนายปัวริส

“นั่นลูกของคุณหรือ?”

“ถูกต้อง” คุณนายปัวริสกวาดสายตาไปบนใบหน้าของลูเมี่ยน พร้อมยิ้มและพยักหน้า

ลูเมี่ยนนึกถึงเตียงเด็กว่างเปล่าในซากปรักหักพังของหมู่บ้านกอร์ตูทันที จึงถามเหมือนไม่ใส่ใจ

“ชื่ออะไร?”

คุณนายปัวริสยิ้มตอบ

“โอมีเบล่า”

……………………………………………………..