ราชันเร้นลับ 2 : วัฏจักรแห่งชะตา (Circle of Inevitability) - ตอนที่ 1017 เด็ก

ตอนที่ 1017 เด็ก

โอมีเบล่า?

เธอก็ชื่อโอมีเบล่าเหมือนกัน?

เด็กทารกลึกลับที่คุณนายปัวริสตั้งครรภ์ไว้ในหมู่บ้านกอร์ตูคือโอมีเบล่า? เตียงเด็กที่ว่างเปล่านั่นเป็นของโอมีเบล่า?

ในชั่วขณะนี้ ลูเมี่ยนรู้สึกราวกับถูกฟ้าผ่า

ก่อนหน้านี้ มาดามเมจิกเชี่ยนเคยพูดเล่นว่า ตราบใดที่ผู้อำนวยการโรงพยาบาลมู่ซูไม่ได้ชื่อโอมีเบล่า ก็ไม่มีปัญหาอะไร ตอนนั้นลูเมี่ยนคิดว่าคงเป็นแค่มุกตลกสยองขวัญ แต่อีกใจก็คิดว่า ต่อให้ผู้อำนวยการโรงพยาบาลมู่ซูจะชื่อโอมีเบล่าจริง ก็คงไม่เป็นไร ปัญหาหนักใจคงไม่ใช่ของตน แต่เป็นของใครสักคน

ทว่าเมื่อได้ยินว่าลูกของคุณนายปัวริสชื่อโอมีเบล่า เขาถึงกับขนลุกซู่ไปทั้งตัว

หากเพียงแค่คุณนายปัวริสกลายเป็นผู้อำนวยการโรงพยาบาลมู่ซู หรือเพียงแค่เธอให้กำเนิดเด็กลึกลับสักคน ซึ่งแสดงความพิเศษตั้งแต่อยู่ในหมู่บ้านกอร์ตู ลูเมี่ยนคงไม่ตกใจกลัวถึงเพียงนี้ เพราะมันยังคงฟังดูสมเหตุสมผลแม้จะเป็นเรื่องที่เกินคาดก็ตาม

แต่ทารกนั่นกลับชื่อโอมีเบล่า

เด็กลึกลับที่คุณนายปัวริสตั้งครรภ์และให้กำเนิดในหมู่บ้านกอร์ตู มีนามว่าโอมีเบล่า

หากคุณนายปัวริสไม่ได้โกหก หากเป็นทารกโอมีเบล่าเดียวกับที่ลูเมี่ยนรู้จัก ก็เท่ากับว่าเขาเคย ‘อยู่ร่วม’ กับโอมีเบล่าตอนเป็นทารกในหมู่บ้านกอร์ตูมาแล้วไม่ใช่หรือ? และในเวลาต่อมา เขาก็ได้สังหารโอมีเบล่าอีกคนซึ่งยังไม่ได้ถือกำเนิด ได้รับสายเลือดของโอมีเบล่าผ่านเศษสายสะดือ ได้สัมผัสกับซากศพของโอมีเบล่าคนแรกสุด ได้สัมผัสกับสิ่งต่างๆ และการจัดแจงที่เกี่ยวกับโอมีเบล่า!

ทั้งหมดนี้ไม่ได้เริ่มจากการกินเศษสายสะดือของโอมีเบล่า แต่เริ่มฝังเงื่อนไขไว้ตั้งแต่หายนะในหมู่บ้านกอร์ตูแล้วใช่ไหม?

ลูเมี่ยนรู้สึกเหมือนย้อนกลับไปยังฉากหนึ่งในชีวิตเร่ร่อน ตอนนั้นเขาหมอบอยู่ในมุม มองงูพิษตัวใหญ่มันวาวน่ากลัว เลื้อยผ่านหน้าเขาอย่างเชื่องช้าคดเคี้ยว ไม่กล้าขยับแม้แต่น้อย

ขณะนี้ เขาคล้ายรับรู้ถึงความเย็นเฉียบ ชื้นแฉะ และลื่นเลื่อม กำลังคืบคลานอยู่บนตัวเขา พร้อมกับค่อยๆ รัดรึงอย่างไร้เสียง

ทารกที่คุณนายปัวริสคลอดในหมู่บ้านกอร์ตูคือโอมีเบล่า แล้วเด็กในท้องของบาทหลวงมอนต์เซอร์รัตที่เราได้ฆ่าไปคือใคร?

เศษสายสะดือที่เรากินเข้าไป มาจากใครกันแน่ ทำไมถึงช่วยให้เราสัมผัสกับซากศพของโอมีเบล่าคนแรกสุดได้ ทำไมถึงทำให้แม่และลูกที่ขาดสติปัญญา เข้าใจผิดว่าเราเป็นบุตรแห่งเทพนามโอมีเบล่า?

ไข่ที่เกิดจากซากศพเทพบรรพกาลในส่วนลึกของโลกแห่งความตาย ชี้ไปหาใครกันแน่ ทำไมถึงได้ยินเสียงเรียกหาโอมีเบล่า?

แล้วทำไมผู้ศรัทธา ‘องค์มารดาผู้ยิ่งใหญ่’ ถึงล่อลวงให้เรากลายเป็นบุตรแห่งเทพตัวจริง กลายเป็นโอมีเบล่าตัวจริง ในเมื่อโอมีเบล่าได้ถือกำเนิดมาแล้ว?

ความจริงมันเป็นยังไงกันแน่?

อันไหนกันแน่ที่เป็นของจริง อันไหนกันแน่ที่เป็นของปลอม?

ทั้งหมดปลอม? หรือทั้งหมดจริง?

สายตาของลูเมี่ยนจับจ้องอยู่กับทารกในอ้อมแขนของคุณนายปัวริส รู้สึกว่าเธอมีใบหน้ากลมป้อม ขาวอมชมพู ผิวละเอียดอ่อนนุ่ม น่ารักเหลือเกิน

“อ้อ…โอมีเบล่านี่เอง พ่อของเธอเป็นใครล่ะ?” แม้ในใจของลูเมี่ยนจะเดือดพล่านราวกับของเหลวในหม้อไอน้ำ แต่ภายนอกกลับดูเรียบเฉยไม่หวั่นไหว

นี่คือพื้นฐานของ ‘นักล่า’ และเขายังมีน้ำอดน้ำทนของ ‘นักพรต’ ด้วย

คุณนายปัวริสพลันอมยิ้ม

“ถ้าฉันบอกว่าเป็นคุณหรือโอลัวร์ จะยอมเชื่อไหม?”

“อย่าเสียเวลาแต่งเรื่องเลย พวกเราไม่เคยแตะต้องคุณสักครั้ง” ลูเมี่ยนยังคงดูสงบนิ่งภายนอก

“ก็จริง…ฉันยังเสียใจอยู่เลย หวังว่าในอนาคตจะมีโอกาสได้แก้ตัวนะ” คุณนายปัวริสถอนหายใจพลางกล่าว “แม่ของเธอคือฉัน และก็เป็น ‘องค์มารดาผู้ยิ่งใหญ่’ ด้วย ส่วนพ่อของเธอ…ดูภายนอกอาจเป็นหลวงพ่ออธิการโบสถ์ แต่ความจริงแล้วเป็นคนอื่น”

คนอื่น…ขณะที่ลูเมี่ยนเตรียมจะคัดกรองชาวบ้านกอร์ตูออกทีละคน เสียงฝีเท้าหนักๆ ก็พลันดังขึ้นจากด้านหลัง

เขาหันตัวครึ่งรอบ จนเห็นเห็ดยักษ์ที่มีหัวของหลี่เค่อจี่เป็นดอกเห็ด ปรากฏตัวจากโถงทางเดินมืดสลัว

รอยยิ้มบนใบหน้าคุณนายปัวริสเริ่มจางลง พลางพูดด้วยน้ำเสียงเหมือนไม่ใส่ใจ

“มาสิ ลูกน้อยต้องการคุณ”

เธอเพิ่งพูดจบ ทารกในผ้าอ้อมก็ร้องกระจองอแงทันที

เมื่อได้ยินเสียงร้องดังระงม ร่างกายของลูเมี่ยนก็เดินไปหาคุณนายปัวริส ไปหาทารกโอมีเบล่าอย่างไม่อาจควบคุม ราวกับเกิดจากสัญชาตญาณ

เหมือนแม่เหล็กสองชิ้นที่ดึงดูดกัน จนได้พบกันในที่สุด

ลูเมี่ยนพลันเข้าใจอย่างแจ่มแจ้ง

คุณนายปัวริสต้องการใช้ร่างของเราที่มีสายเลือดของโอมีเบล่า เพื่อกระทำการบางสิ่ง!

หลังเหตุการณ์เมื่อคืน หลี่เค่อจี่ถูกย้ายมายังโรงพยาบาลมู่ซูเพื่อรับการรักษาโดยด่วน ไม่เพียงเพราะราชันสวรรค์ต้องการกำจัดอันตรายแฝง หรือ ‘องค์มารดาผู้ยิ่งใหญ่’ พยายามสร้างสมดุลให้สถานการณ์ แต่ยังเป็นเพราะคุณนายปัวริสวางแผนจะดึงดูดเรามา!

เมื่อคืนเราปฏิเสธที่จะขอความช่วยเหลือจาก ‘องค์มารดาผู้ยิ่งใหญ่’ เพื่อกลายเป็นบุตรแห่งเทพตัวจริง ดังนั้น ‘องค์มารดาผู้ยิ่งใหญ่’ และราชันสวรรค์จึงจับมือกันชั่วคราว?

ลูเมี่ยนไม่ลังเล กระตุ้นรอยประทับสีดำบนไหล่ขวา พยายาม ‘เทเลพอร์ต’ หนีออกไป

ร่างของเขาหายไปจากห้องทำงานผู้อำนวยการ แต่ไม่ได้ปรากฏหน้าสถานีตำรวจในเมืองแดนฝัน

เขามาถึงทุ่งร้างแห่งหนึ่ง

ในส่วนลึกของทุ่งร้างมีต้นโอ๊กยักษ์สีเขียว ดูคล้ายกับมันเชื่อมต่อระหว่างฟ้ากับดิน ยอดของต้นโอ๊กประหนึ่งทะลุไปถึงสรวงสวรรค์ จมหายเข้าไปในกลีบเมฆสีขาวที่ซ้อนทับ

ลูเมี่ยนเห็นว่าต้นโอ๊กยักษ์ที่ค้ำยันท้องฟ้าไว้ มีรอยแผลไหม้จากฟ้าผ่าอยู่หลายสาย เปลือกไม้ลายด่าง แต่ซ่อนพลังชีวิตไว้ภายใน

สายตาของเขาไล่ตามลวดลายซับซ้อนอันเกิดจากเปลือกไม้ลายด่าง สัญชาตญาณพาให้มองขึ้นไปข้างบน จนเห็นกิ่งไม้ใหม่ตรงตำแหน่งใกล้เรือนยอด

มันงอกออกมาอย่างดื้อรั้นจากจุดที่ไหม้ดำเพราะฟ้าผ่า พันอยู่กับมิสเซิลโทสีเขียวสดที่เต็มไปด้วยพลังชีวิต

ขณะนี้ กิ่งไม้ใหม่พร้อมกับมิสเซิลโทถูกจับไว้ด้วยมือเล็กอวบขาวนุ่ม เจ้าของมือคือทารกในผ้าอ้อมนามว่าโอมีเบล่า

เธอถูกอุ้มอยู่ในอ้อมแขนของคุณนายปัวริส ผู้สวมมงกุฎดอกไม้ ซึ่งปัจจุบัน ‘เปลี่ยน’ เป็นชุดกระโปรงเขียวสดใส ช่วงล่างมีรูปร่างเป็นนกยักษ์ และปีกขนสีน้ำตาลงอกเงยจากด้านหลัง

“มาเถิด ลูกน้อยต้องการคุณ!” เสียงของคุณนายปัวริสดังก้องไปทั่วทุ่งร้าง สัตว์ประหลาดเห็ดที่กลายร่างมาจากหลี่เค่อจี่ก็ปรากฏ ณ ขอบทุ่งร้างเช่นกัน

ลูเมี่ยนพยายาม ‘เทเลพอร์ต’ ออกไปแต่ไม่สำเร็จ จึงรีบโยนกระจกบานหนึ่งออกมา เตรียมมุดเข้าไปในมิติหลังกระจก หวังว่าจะใช้โลกในกระจกหลบหนีออกจากทุ่งร้างนี้

วินาทีถัดมา ผิวกระจกดูเหมือนมีชีวิตชีวา อ่อนตัวและบิดเบี้ยว กลายเป็น ‘ปาก’ ที่นำไปสู่ความมืดมิด

ลูเมี่ยนคิดไวทำไว ล้มเลิกความพยายามที่จะมุดผ่านผิวกระจก ปล่อยให้กระจกร่วงลงไปเอง

เพล้ง!

กระจกแตกออกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย แต่ละชิ้นเคลือบด้วยปรอท พยายามคลานหนีไปให้ไกลที่สุด

ลูเมี่ยน ‘ฮึ’ เสียงหนึ่ง เพลิงทมิฬที่เงียบสงบพุ่งออกมาจากร่าง บนผิวนอกของเพลิงทมิฬ น้ำแข็งหนาทึบก่อตัวขึ้นในพริบตา ประหนึ่งต้องการสร้างโลงศพสำหรับการหลับใหล

ใยแมงมุมล่องหนซึ่งกระจายตัวอยู่โดยรอบก็พลันหดตัวกลับ พันรัดรอบน้ำแข็งชั้นแล้วชั้นเล่า เตรียมก่อตัวเป็นรังไหมมหึมา

นี่คือมาตรการป้องกันที่แข็งแกร่งที่สุดของ ‘นางมาร’ ทั้งสามารถขจัดคำสาปและผลข้างเคียงเชิงลบ และบรรเทาความเสียหายที่เป็นรูปธรรมได้

สิ่งที่ลูเมี่ยนวางแผนไว้คือ อาศัยพลังนี้ยื้อเวลาออกจากแดนฝัน หรือซื้อเวลาสำหรับจุดเทียนน้ำมันศพเพื่อประกอบพิธีพันธลับให้ลุล่วง

แต่ทว่า รังไหมแมงมุมยังก่อตัวไม่เสร็จ เพลิงทมิฬของ ‘นางมาร’ กลับเหมือนมีชีวิตของมันเอง เริ่มแผดเผาพลังวิญญาณของลูเมี่ยนอย่างแท้จริง ชั้นน้ำแข็งที่ควรจะทำหน้าที่ป้องกันก็เริ่มตีกรอบการเคลื่อนไหวของลูเมี่ยน

พวกมันทั้งหมดมีชีวิตขึ้นมา!

ลูเมี่ยนกระตุ้นรอยประทับสีดำบนไหล่ขวาทันที

เขาย้ายตำแหน่งไปยังขอบทุ่งร้าง ซึ่งห่างไกลจากมนุษย์เห็ดยักษ์ หลุดพ้นจากอิทธิพลของเพลิงทมิฬของ ‘นางมาร’ และชั้นน้ำแข็งหนาทึบ

แม้เขาไม่สามารถ ‘เทเลพอร์ต’ ออกจากทุ่งร้าง แต่ยังคงสามารถ ‘แฟลช’ ไปทั่วภายในทุ่งร้าง

“มาเถิด ลูกน้อยต้องการคุณ!”

ระหว่างที่ได้ยินเสียงของคุณนายปัวริส ลูเมี่ยนวิ่งหลายก้าวไปทางต้นโอ๊กยักษ์ที่ดูราวกับค้ำจุนท้องฟ้าไว้

ไม่ได้การ ในสนามรบที่ถูกจัดเตรียมไว้ โลกอีกฝั่ง ต่อหน้าทารกโอมีเบล่า ต่อให้ทุกคนถูกกดให้อยู่แค่ลำดับ 7 อย่างเท่าเทียม แต่เราก็ยังคงถูกข่มขวัญอยู่ดี ทนได้ไม่นานแน่…สวดท่องนามอันทรงเกียรติของ ‘มาดามเมจิกเชี่ยน’ ดีไหม? หรือเปล่งคำสาปเทพ ‘เลโอเดโร’ ? ไม่ได้…เราอาจมีโอกาสแค่ครั้งเดียวสำหรับท่องนามอันทรงเกียรติ ซึ่ง ‘เลโอเดโร’ อาจมีพลังไม่พอที่จะทำลายการปิดกั้นโลกอีกฝั่งของต้นโอ๊กยักษ์…เล่นใหญ่ไปเลยดีกว่า ให้ทุกคนพังไปด้วยกัน! ในขณะที่ลูเมี่ยนคิด มือก็ล้วงเข้าไปใน ‘กระเป๋านักเดินทาง’ กำเศษชิ้นส่วนโลกในกระจกพิเศษแน่น

จากนั้น เขาเปิดใช้ ‘เทเลพอร์ต’ อีกครั้ง เพื่อต่อต้านแรงดึงที่มองไม่เห็น ต่อต้านพลังพิสดารที่ทำให้เกิดชีวิต ซึ่งทารกโอมีเบล่ากำลังใช้ครอบงำตัวเขา

หลังจาก ‘แฟลช’ ไปยังตำแหน่งถัดไป ลูเมี่ยนอ้าปากกว้าง เปล่งประโยคหนึ่งเร็วๆ ด้วยภาษาเฮอร์มิสโบราณ

“มหาประตูแห่งหมื่นประตู”

สิ่งที่ลูเมี่ยนต้องการท่องคือ นามอันสูงส่งของอธิบดีย่า มิสเตอร์ ‘ประตู’ เพื่อดึงดูดให้อีกฝ่ายหันมามอง!

นี่คือตัวแทนพลังฝ่ายรักษาระเบียบของจิตสำนึกแดนฝัน

แม้ว่านี่จะทำให้ตัวลูเมี่ยนถูกเตะออกจากแดนฝันถาวร แต่คุณนายปัวริส หลี่เค่อจี่ที่กลายเป็นเห็ด ทารกโอมีเบล่า จะเป็นใครก็ตาม ล้วนไม่มีทางได้ ‘อยู่’ ในเมืองแดนฝันต่อไป!

นี่เท่ากับเป็นการกำจัดภัยแฝงสำหรับภารกิจในอนาคตของพวกจินนาและฟรังก้า

ส่วนหลังจากนี้ ก็แค่เชื่อใจเพื่อนร่วมทีม!

หลังจากท่องนามประโยคแรก ลูเมี่ยน ‘เทเลพอร์ต’ ไปอีกด้านหนึ่งของทุ่งร้าง หลบการโจมตีของคุณนายปัวริสและหลี่เค่อจี่

“ผู้นำทางแห่งนภาดาวอันไร้ที่สิ้นสุด”

ลูเมี่ยนท่องจบประโยคหนึ่ง แล้วรีบหายไปจากจุดเดิม

คุณนายปัวริสเห็นดังนั้นจึงอ้าปาก เตรียมเปล่งเสียงกรีดร้องของ ‘แบนชี’

ในขณะนั้นเอง ลูเมี่ยนในร่างชายได้ปรากฏบนทุ่งร้าง

นี่คือ ‘คนในกระจก’ แบบตื้น ซึ่งสร้างจากเศษชิ้นส่วนโลกในกระจก ยังอยู่ในระดับอ่อนแอมาก

เขากางสองแขนออกกว้าง พลางตะโกนด้วยภาษาเฮอร์มิสโบราณว่า

“เลโอเดโร!”

เสียงนี้ระเบิดออกมาพร้อมกับเสียงกรีดร้องของ ‘แบนชี’ คนในกระจกตื้นแตกสลายจากผลกระทบของคลื่นเสียง

ในขณะเดียวกัน บริเวณด้านบนก็กลายเป็นสีมืดทึบทันที

ในความมืดดังกล่าว เมฆดำหนาทึบ งูไฟสีเงินขาวนับไม่ถ้วนกระโดดรวมตัวกันเป็นสายฟ้าเส้นใหญ่ ฟาดลงใส่ต้นโอ๊กสีเขียวขจีต้นใหญ่ที่ดูเหมือนค้ำฟ้าไว้

เปรี้ยะ!

บนผิวของต้นโอ๊กมีงูไฟสีเงินขาวจำนวนมากเลื้อยไปมา ปรากฏรอยไหม้ดำเป็นหย่อมๆ แต่มันไม่ได้ตายสนิท ยังคงงอกใหม่อย่างต่อเนื่อง

ผลกระทบเช่นนี้ทำให้คุณนายปัวริสและทารกโอมีเบล่า ตกอยู่ในสภาวะอัมพาตชั่วขณะ

เพล้ง! ‘กระจกตัวแทน’ ของลูเมี่ยนแตกสลายภายใต้เสียงกรีดร้องของ ‘แบนชี’ และฟ้าผ่า

เขาปรากฏกายอีกครั้ง ณ ตำแหน่งไม่ไกลจากหลี่เค่อจี่มากนัก พร้อมกับท่องนามประโยคที่สาม

“กุญแจแห่งโลกเร้นลับทั้งปวง”

……………………………………………………..