ราชันเร้นลับ 2 : วัฏจักรแห่งชะตา (Circle of Inevitability) - ตอนที่ 1023 สามประโยค
ตอนที่ 1023 สามประโยค
เมื่อได้ยินความรู้สึกเปี่ยมด้วยความภาคภูมิใจของฮวงเทา ราชินีเงื่อนงำแบร์นาแดตขยับริมฝีปากเล็กน้อยแทบไม่เห็น แต่สุดท้ายก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา
เธอเม้มปากแน่น
ฮวงเทาเหลือบมองไปยังประตูห้องที่เปิดอยู่ เหลือบมองโถงทางเดินด้านนอก แล้วอมยิ้มพลางเอ่ยปาก
“ก่อนจากไป ข้าจะมอบของขวัญชิ้นหนึ่งให้พวกเจ้า”
เมื่อเขาพูดจบ กระจกทุกบานในห้องหนังสือพลันสว่างไสวด้วยแสงใสกระจ่าง
ร่างของฮวงเทาหายวับไปจากจุดเดิมทันที
“คิดจะหนีหรือ?” ฟรังก้าที่ซ่อนตัวอยู่ในเงามืดของโถงทางเดินด้วยสภาวะ ‘ล่องหน’ พุ่งพรวดออกมาโดยพลัน
เธอสงสัยว่าเมื่อครู่นี้ โรซายล์ในกระจกจงใจโน้มน้าวด้วยอารมณ์ความรู้สึก จน ‘ราชินีเงื่อนงำ’ ตอบสนองได้ล่าช้า เพื่อให้พระองค์สามารถหลบหนีผ่านโลกในกระจก
วินาทีถัดมา ฟรังก้าที่ยังคงอยู่ในสภาวะ ‘ล่องหน’ เห็นแบร์นาแดตเปลี่ยนร่างเป็นกลุ่มก้อนข้อมูลอันซับซ้อนเลือนราง พุ่งทะลุเข้าไปในกระจกเบื้องหน้าราวกับสายธาร
‘ราชินีเงื่อนงำ’ ไล่ตามจักรพรรดิโรซายล์ในกระจกไปอย่างไม่ลดละ
ฟรังก้าไม่ลังเล ยื่นฝ่ามือขวาออกไป กดลงบนกระจกบานดังกล่าวจากระยะไกล
ร่างของเธอพลันโน้มไปข้างหน้า เปลี่ยนเป็นโปร่งใสในพริบตา ก่อนจะทะลุผ่านพื้นผิวกระจกตามไป
อ็องโตนีที่แอบเข้ามาด้วย ‘ล่องหนทางใจ’ เร่งฝีเท้าวิ่งเข้ามาในห้องหนังสือ จากนั้นก็ถูกลูเมี่ยนที่ ‘เทเลพอร์ต’ มาอยู่ข้างๆ พร้อมกับจูงลุดวิกอยู่ จับไหล่แล้วพาเข้าไปในโลกกระจก
พวกเขาตามรอยที่หลงเหลือของจักรพรรดิโรซายล์ในกระจก ท่องไปตามอุโมงค์ลึกลับที่ทอดยาวราวใยแมงมุมในความมืดอันเลือนราง เคลื่อนตัวไปข้างหน้าอย่างไม่หยุดยั้ง
พวกเขาไล่ตามอยู่นานหลายสิบวินาที อุโมงค์โดยรอบค่อยๆ บางตาลง ความมืดยิ่งทวีความลึกล้ำ
ท้ายที่สุด จักรพรรดิโรซายล์ในกระจก ซึ่งกำลังสวมรูปลักษณ์ของฮวงเทา ก็ถึงคราวหยุดฝีเท้า แล้วหันร่างกลับมา
พระองค์ลอยอยู่ ณ ขอบของมิติมืดมิดว่างเปล่า แต่เบื้องหลังไม่มีอุโมงค์อีกต่อไป เหลือเพียงความมืดบริสุทธิ์อันลึกล้ำเท่านั้น
ในส่วนลึกของความมืด มีหมอกสีเทาจางๆ แผ่ปกคลุม มีเมืองอันไร้ขอบเขตซ่อนอยู่ในหมอก ราวกับเมืองลวงตาที่ลอยอยู่เหนือผืนน้ำ แต่ก็มองไม่ชัดเจน
ตึกตัก! ตึกตัก!
แบร์นาแดต ลูเมี่ยน และฟรังก้า ต่างได้ยินเสียงหัวใจเต้น ทั้งคล้ายเป็นของพวกเขาเอง และคล้ายมาจากส่วนลึกสุดของความมืดมิดตรงหน้า
“ในที่สุดก็พูดบางเรื่องได้สักที” จักรพรรดิโรซายล์ในกระจกเจ้าของรูปลักษณ์ฮวงเทา กลับมายิ้มแย้มอีกครั้ง
พระองค์ยืนหมิ่นเหม่ ราวกับหากถอยไปอีกก้าวเดียว ก็จะจมลงสู่ความมืดบริสุทธิ์อันลึกล้ำนั่น
“เรื่องอะไร?” เสียงของแบร์นาแดตแหบต่ำลงกว่าเดิม
ฮวงเทายิ้มพลางเอ่ยตอบ
“ของขวัญคือสามประโยค”
“ประโยคแรก ข้าบรรลุจุดประสงค์เบื้องต้นในการเข้าสู่แดนฝันนี้แล้ว…ในทุกๆ ด้าน”
ขณะกล่าวประโยคนี้ จักรพรรดิโรซายล์ในกระจกจ้องมอง ‘ราชินีเงื่อนงำ’ แบร์นาแดต นัยแฝงราวกับจะบอกว่า จุดประสงค์สูงสุดของข้าคือ การหาโอกาสอยู่กับเจ้าหญิงของข้าในฐานะพ่อลูกสักสองสามวัน
แบร์นาแดตเงียบไป
แต่ลูเมี่ยนกลับเกิดคำถาม
บรรลุจุดประสงค์ในทุกๆ ด้านแล้ว?
ภารกิจที่ได้รับมอบหมายจากพระองค์ที่ ‘ชุมนุมแสงเหนือ’ เคารพบูชาสำเร็จแล้ว ภารกิจจากราชันสวรรค์ก็สำเร็จแล้วเหมือนกัน?
แล้วมันคืออะไร?
จักรพรรดิโรซายล์ในกระจก ทำราวกับล่วงรู้ความคิดของลูเมี่ยน ฟรังก้า และอ็องโตนี จึงหัวเราะในลำคอแล้วอธิบาย
“เหมือนกับที่พวกเจ้าคิดนั่นแหละ”
โดยไม่เปิดโอกาสให้พวกลูเมี่ยนถามต่อ สีหน้าฮวงเทาแปรเปลี่ยนเป็นซับซ้อน พูดกับ ‘ราชินีเงื่อนงำ’ แบร์นาแดตว่า
“ประโยคที่สอง คนที่อยู่ในกระจกและนอกกระจก สามารถหลอมรวมกันได้”
เมื่อได้ยินถึงตรงนี้ ลูเมี่ยนกับฟรังก้าต่างนึกถึงคำพูดที่กริสโมนาเคยบอกกับจินนา
ปรองดองกับตัวตนในกระจกของเธอเอง!
นี่เป็นการพูดถึงสิ่งเดียวกันในแบบที่ต่างกันหรือ? ไม่เหมือนกัน…การปรองดองไม่เท่ากับการหลอมรวม…ลูเมี่ยนมองไปทางฟรังก้าด้านหน้า และพบว่าเธอก็กำลังมองมาทางตนเช่นกัน
แบร์นาแดตยังคงเงียบ ไม่ตอบสนองต่อคำพูดของจักรพรรดิโรซายล์ในกระจก
ฮวงเทายิ้มพลางถอนหายใจ
“ประโยคสุดท้าย วันสิ้นโลกอาจมาถึงเร็วกว่าในคำทำนาย จงเตรียมตัวให้พร้อม”
พูดจบ พระองค์มองไปที่แบร์นาแดต แล้วกล่าวด้วยน้ำเสียงติดตลกว่า
“จตุรเทพยังมีห้าคนได้ แล้วทำไมสามประโยคจะมีสี่ประโยคไม่ได้”
“ยังมีอีกประโยคหนึ่ง…”
จักรพรรดิโรซายล์ในกระจกเว้นวรรคครู่หนึ่ง แล้วยิ้มอย่างอ่อนโยนให้กับ ‘ราชินีเงื่อนงำ’
“ช่วงหลายวันที่ผ่านมา พ่อมีความสุขมาก จริงๆ นะ”
“จำไว้ พ่อจะไม่มีวันทำให้ลูกลำบากใจ…”
แบร์นาแดตอ้าปาก แต่ก็ยังไม่พูดอะไรออกมา
ฮวงเทาพูดพลางถอยเข้าไปในความมืดบริสุทธิ์นอกบริเวณปัจจุบัน
ร่างของพระองค์แปรเปลี่ยนกะทันหัน จากชายวัยกลางคนทันสมัย กลายเป็นหญิงสาวเปี่ยมเสน่ห์ เรือนผมยาวสลวยสีน้ำตาลเกาลัด ดวงตาสีน้ำเงิน จมูกโด่ง ริมฝีปากบาง รูปร่างอวบอิ่ม บรรยากาศดูเป็นผู้ใหญ่
พลังต่อต้านของแดนฝันพลันตกลงมาบนร่างของพระองค์ ราวกับถูกกระตุ้นจากการที่พระองค์เข้าไปในส่วนลึกของโลกในกระจก ในความมืดอันลึกล้ำนี้
จักรพรรดิโรซายล์ในกระจกยังคงแย้มยิ้มอ่อนโยน พลางพูดกับแบร์นาแดตต่อไป
“ฉันเกลียดเขามาก รังเกียจเขา แต่ความรู้สึกของฉันในด้านอื่นๆ ก็เหมือนกับเขา หรืออาจจะรุนแรงกว่า ไร้เหตุผลยิ่งกว่าเสียด้วยซ้ำ”
“ฉันได้ทิ้งจดหมายที่มีนักกฎหมายเป็นพยานไว้แล้ว ระบุว่าจะออกไปท่องเที่ยวอย่างอิสระสักระยะหนึ่ง ปล่อยตัวเองสักช่วงหนึ่ง ส่วนกิจการต่างๆ ของกลุ่มอินทิส ก็ให้ลูกเป็นตัวแทนพ่อบริหารจัดการ”
โดยไม่รอให้แบร์นาแดตตอบกลับ พระองค์กล่าวย้ำเตือน
“พวกเจ้าถอยไปไกลๆ เถิด หากไม่แล้ว พวกเจ้าอาจพลอยติดร่างแหไปด้วย ถูกแดนฝันต่อต้านไปพร้อมกัน”
พูดถึงตรงนี้ จักรพรรดิโรซายล์ในกระจกมองหน้าลูเมี่ยน ยิ้มแล้วเอ่ยต่อไป
“พวกเราจะได้พบกันอีก ข้าทิ้งของขวัญไว้ให้เจ้าแล้ว…ในลิ้นชักของโต๊ะ”
ของขวัญ? พวกลูเมี่ยนและฟรังก้า ซึ่งสัมผัสถึงพลังต่อต้านของแดนฝันที่แผ่ขยายมา รีบถอยเข้าไปในอุโมงค์กระจกอันหนึ่ง
ร่างของจักรพรรดิโรซายล์ในกระจกค่อยๆ จางหายไป ราวกับละลายสู่ความมืดมิดลึกล้ำ หรือเหมือนกำลังถูกพลังบางอย่างผลักออกจากแดนฝัน
พระองค์ยิ้มให้แบร์นาแดตที่ยังคงไม่ยอมถอยออกไป
“รีบออกไปจากแถวนี้เถอะ”
แบร์นาแดตถอยหลังโดยสัญชาตญาณ ดวงตาของเธอพร่าเลือน
ทันใดนั้น หญิงสาวเริ่มฮัมทำนองหนึ่ง เป็นดนตรีที่จักรพรรดิโรซายล์ในกระจกคุ้นเคยดี
โรซายล์ในกระจกชะงักงันชั่วขณะ ดูเหมือนจะเคลิบเคลิ้มไปชั่วครู่
จากนั้น พระองค์ก็เริ่มฮัมทำนองตามเธอ ก่อนจะร้องเนื้อเพลงที่สอดคล้องกัน
“ดวงดาราบนท้องฟ้าไม่เอื้อนเอ่ย…เด็กเอ๋ย…เด็กน้อยบนผืนพสุธา…ได้แต่คิดถึงมารดา…”
ความทรงจำ ความปีติ และความซาบซึ้งใจ เผยบนใบหน้าของโรซายล์ในกระจก
พระองค์ยังคงยืนหยัดต่อไป จนกระทั่งร่างของแบร์นาแดตหายลับไปในอุโมงค์สายหนึ่ง จึงยอมเลิกต่อต้าน
ร่างของพระองค์จางหายอย่างรวดเร็ว ละลายไปกับความมืด
พลังต่อต้านจากแดนฝันปกคลุมพื้นที่นี้อย่างสมบูรณ์ กว่าจะจางหายไปสิ้นก็ผ่านไปเกือบหนึ่งนาที
หลังจากนั้นไม่นาน แบร์นาแดต ลูเมี่ยน และคนอื่นๆ ก็กลับมายังที่นี่
“เธอถูกขับออกจากแดนฝันถาวรแล้วจริงๆ” ‘ราชินีเงื่อนงำ’ กวาดสายตามองรอบๆ ก่อนเอ่ยด้วยเสียงทุ้มต่ำ
ราบรื่นกว่าที่คิดไว้มาก…ลูเมี่ยนไม่ได้เอ่ยออกมา
เขาคิดว่า มันอาจจะกระทบกระเทือนจิตใจ ‘ราชินีเงื่อนงำ’
สำหรับบุคคลในลำดับสูง การระเบิดอารมณ์มีอันตรายแฝงอยู่ นั่นคือความเสี่ยงที่จะคลุ้มคลั่ง
แบร์นาแดตเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยขึ้นเองว่า
“สามประโยคเมื่อสักครู่ พวกคุณคิดเห็นยังไงบ้าง?”
ลูเมี่ยนวิเคราะห์มาก่อนแล้ว
“ประโยคที่สอง เรื่องที่ตัวจริงและ ‘คนในกระจก’ อาจหลอมรวมกัน น่าจะมีส่วนเกินจริงและความเท็จปนอยู่”
“ส่วนประโยคที่สาม ตรงกับความคิดและข้อสงสัยบางเรื่องของผม บางทีอาจไม่ใช่เรื่องโกหก วันสิ้นโลกอาจมาถึงเร็วกว่ากำหนดจริงๆ”
“สำหรับประโยคแรก ผมเอนเอียงไปทางเชื่อว่าจริง”
“แสดงว่าพระองค์ทำภารกิจที่ราชันสวรรค์มอบหมายสำเร็จแล้ว?” ฟรังก้าถามด้วยความกังวล
เธอเดาต่อไป
“ไม่รู้ว่าในช่วงสองสามวันนี้ ตอนที่เราไม่ทันสังเกต พระองค์ได้ทำอะไรกับโจวหมิงรุ่ยไปบ้างหรือเปล่า วางกับดักอะไรไว้หรือเปล่า?”
“ไม่หรอก” แบร์นาแดตส่ายหน้าช้าๆ “หลายวันมานี้ ฉันคอยจับตาดูเธออยู่ตลอด ทั้งแบบเปิดเผยและลับๆ ทางนั้นไม่น่าจะมีโอกาสได้ติดต่อกับโจวหมิงรุ่ย”
ลูเมี่ยนจ้องมองความมืดสนิทนอกบริเวณ จ้องมองเมืองกับหมอกสีเทาอันปรากฏเลือนรางลึกลงไป ก่อนจะพูดอย่างครุ่นคิด
“บางที ลำพังการมีอยู่ของพระองค์เอง อาจมีความหมายเชิงสัญลักษณ์บางอย่าง ซึ่งเพียงพอที่จะทำให้ภารกิจที่ราชันสวรรค์มอบหมายสำเร็จ”
โดยไม่รอให้พวกฟรังก้าถาม เขาชี้ไปทางความมืดลึกลับนั่นแล้วเอ่ยต่อ
“มันดูคล้ายกับทรีอาร์ยุคที่สี่ที่ถูกผนึกเลยไม่ใช่หรือ?”
ฟรังก้าเริ่มตามทันความคิดของลูเมี่ยน จึงเอ่ยถามออกมาทันที
“โลกในกระจกพิเศษ?”
ลูเมี่ยนพยักหน้ารับ แล้วพูดกับ ‘ราชินีเงื่อนงำ’
“ในแดนฝันของมิสเตอร์ฟูล เดิมทีไม่ควรมีทรีอาร์ยุคที่สี่ที่ถูกผนึก ไม่ควรมีโลกในกระจกพิเศษอันเกิดจากทรีอาร์ยุคที่สี่”
นี่เป็นการคาดเดาจากประสบการณ์ของมิสเตอร์ฟูล
ลูเมี่ยนพูดต่อไป
“แต่หลังจากที่จักรพรรดิโรซายล์ในกระจกเข้ามา แก่นแท้และความพิเศษของพระองค์ ทำให้พระองค์มีความหมายเชิงสัญลักษณ์”
“ดังนั้น ในส่วนลึกของโลกกระจกของเมืองแดนฝัน โลกในกระจกพิเศษและทรีอาร์ยุคที่สี่ที่ถูกผนึกจึงค่อยๆ ก่อตัวขึ้น”
“และพวกเราเคยคาดเดากันว่า หนึ่งในจุดประสงค์หลักของซาราธุสตราคือการทำให้โจวหมิงรุ่ยดื่มโอสถ ‘แม่มด’ เพื่อสร้าง ‘คนในกระจก’ อย่างมั่นคง ยาวนาน และเชื่อมโยง ในภายหลัง ราชันสวรรค์ก็จะสามารถใช้ประโยชน์จาก ‘คนในกระจก’ นั่น เพื่อกระทำบางสิ่งให้สำเร็จ และได้รับชัยชนะในระยะหนึ่ง”
‘ราชินีเงื่อนงำ’ พยักหน้าเบาๆ พลางกล่าว
“วิธีการทำให้คนคนหนึ่งมี ‘คนในกระจก’ อันมั่นคงยาวนาน นอกจากการดื่มโอสถ ‘แม่มด’ แล้ว ยังมีการสัมผัสกับโลกในกระจกพิเศษนั่นด้วย”
“ซาราธุสตราทั้งหาโอกาสล่อลวงให้โจวหมิงรุ่ยเลื่อนลำดับ ทั้งนำจักรพรรดิโรซายล์ในกระจกเข้ามา เพื่อทำให้เกิดโลกในกระจกพิเศษ? เล่นสองทางพร้อมกันเลยนี่!” ฟรังก้าส่งเสียง ‘ฮึ่ย’ ออกมา
‘ราชินีเงื่อนงำ’ พูดด้วยเสียงค่อนข้างทุ้ม
“ตอนนี้โจวหมิงรุ่ยน่าจะยังไม่ได้สัมผัสกับโลกในกระจกพิเศษ ยังไม่ได้สร้าง ‘คนในกระจก’ ที่เชื่อมโยงกัน แต่ในภายหลัง ทางราชันสวรรค์จะต้องลงมือจัดแจงแน่นอน”
เช่น ผ่านทางโจวซาซาหรือ? ฟรังก้าหันไปมองลูเมี่ยนอย่างฉับพลัน
ลูเมี่ยนพยักหน้ารับแล้วเอ่ยปาก
“ดังนั้น พวกเราจะเลื่อนแผนการออกไปไม่ได้”
“ลูกธนูอยู่บนสายธนูแล้ว จำเป็นต้องยิงออกไป”
“อืม” ฟรังก้าแสดงความเห็นด้วย
เมื่อกลับมาถึงห้องหนังสือของฮวงเทา แบร์นาแดตเดินอ้อมไปด้านหลังโต๊ะทำงาน อาศัยการนำทางของพลังวิญญาณ เธอดึงลิ้นชักลิ้นหนึ่งออกมา
ด้านในมี ‘ของขวัญ’ ที่จักรพรรดิโรซายล์ในกระจกทิ้งไว้ให้ลูเมี่ยน
ลูเมี่ยนที่เดินอ้อมมาจากอีกด้านหนึ่ง มองเห็นไพ่ใบหนึ่งทันที
ไพ่ใบดังกล่าววางนิ่งอยู่บนกองเอกสาร หน้าไพ่มีภาพของจักรพรรดิโรซายล์ในกระจกที่เพิ่งพบเมื่อครู่
รูปร่างอวบอิ่ม สวมชุดดำยาว สวมมงกุฎทองคำประดับอัญมณี ใบหน้างดงามเย้ายวน บุคลิกสุกงอม เสน่ห์เหลือล้น
ตรงมุมซ้ายบนของไพ่ มีประกายดาวระยิบระยับรวมตัวเป็นตัวอักษรแถวหนึ่ง
“ลำดับ 0: นางมารต้นกำเนิด”
ในตอนนั้นเอง เสียงของแบร์นาแดตดังขึ้น ก้องกังวานอยู่ในโสตประสาทของพวกลูเมี่ยน
“ไพ่เย้ยเทพ…”
“ไพ่ ‘นางมาร’”
……………………………………………………..
YOU MAY ALSO LIKE
