ราชันเร้นลับ 2 : วัฏจักรแห่งชะตา (Circle of Inevitability) - ตอนที่ 1042 จุดมุ่งหมายเดียวกัน

ตอนที่ 1042 จุดมุ่งหมายเดียวกัน

………………..

ความมืดไร้ขอบเขตล้อมรอบราวกับแข็งตัว ประกายดาวเคลื่อนไหว สร้างอุโมงค์จินตนาการดุจเส้นเลือดบรรจุของเหลว ช่วยให้ลูเมี่ยนเดินทางโดยไม่พลัดหลง

เพียงสิบกว่าวินาที ลูเมี่ยนมาถึงมิติว่างเปล่า มืดทึบหนาแน่น ก่อตัวเป็นรูปไข่ใบใหญ่

เมื่อเขามาถึง แสงดาวที่นำทางด้านหน้ารวมตัวกันบนเปลือกไข่ เกิดเป็นประตูเสมือนในความฝัน

ลูเมี่ยนเพิ่งผ่านประตูนี้ ก็เห็นร่างอันคุ้นตา

นั่นคือตัวเขาเอง ในร่างผู้ชาย

ใบหน้าหล่อเหลาเปื้อนเลือดไม่น้อย ดวงตาสีน้ำเงินเผยความเกลียดชังระคนเจ็บปวดอย่างไม่อาจเก็บซ่อน

“เอาเถอะ มีเทวทูตช่วยช่างต่างกันจริงๆ!” ‘คนในกระจก’ ของลูเมี่ยนชูนิ้วโป้ง เต็มไปด้วยการเยาะเย้ย

“มีเทวทูตสัญญาว่าจะช่วยแต่ไม่ใช้พลังของเธอ นั่นไม่ใช่คนโง่หรอกหรือ?” ลูเมี่ยนเปล่งเสียง ‘ฮึ’ ตามความเคยชิน

‘คนในกระจก’ ของลูเมี่ยนเงียบมองตัวเองในร่างสตรี ผ่านไปสองสามวินาทีจึงเอ่ยถาม

“เธอมาทำอะไร?”

ลูเมี่ยนตอบอย่างสงบ

“มาหานายเพื่อปรองดอง”

“ถ้านายไม่เต็มใจ ก็จะสู้จนยอมจำนน หว่านเสน่ห์จนนายหลง”

‘คนในกระจก’ ของลูเมี่ยนยิ้มเยาะตัวเอง แล้วเอ่ยกลับ

“ก็ได้”

“ทำไมถึงง่ายนักล่ะ?” ลูเมี่ยนเลิกคิ้วของตน ซึ่งนุ่มกว่าของ ‘คนในกระจก’ อยู่มาก

‘คนในกระจก’ ของเขาหัวเราะแล้วกล่าวตอบ

“ฉันอยากแทนเธอมากกว่า แต่ก็ต้องให้เธอยินยอมก่อน”

“ถ้าไม่มีวิธีอื่น ก็พอพิจารณาได้” ลูเมี่ยนยกมุมปาก ใบหน้าราวกับสะท้อนแสงดาวเล็กน้อย

‘คนในกระจก’ ของเขาเอ่ยปากด้วยความตกตะลึง

“พวกเราโดยแก่นแท้แล้วก็เหมือนกัน ตัวฉันในปัจจุบันเอ๋ย”

“ตัวฉันในปัจจุบัน?” ลูเมี่ยนทั้งกังวลว่า ตัวเองในกระจกอาจมีแผนร้ายอื่น อีกส่วนหนึ่งก็อยากช่วยฟรังก้าซึ่งกำลังจะประกอบพิธีกรรม สำรวจความรู้เรื่อง ‘คนในกระจก’ เพิ่มเติม จึงไม่รีบเข้าไปปรองดอง

“การดื่มโอสถ ‘แม่มด’ หรือโอสถระดับสูงกว่า จะก่อให้เกิด ‘คนในกระจก’ อันมั่นคง”

“โดยแก่นแท้แล้วคือ ในกระบวนการเลื่อนลำดับ จะเกิดการแยกตัวตน แยกเป็นฉันในกระจกและฉันนอกกระจก ฉันในเพศเดิมและฉันในเพศปัจจุบัน และเมื่อเธอกลายเป็น ‘นางมารสิ้นหวัง’ ตัวเธอยังมีพรแห่งชะตากรรม ทำให้การแยกตัวเกิดกลายพันธุ์เล็กน้อย”

“ฉันในกระจกคือฉันในเพศเดิม และเป็นฉันในอดีต ส่วนฉันนอกกระจกคือฉันในเพศปัจจุบัน และเป็นฉันในปัจจุบัน” ลูเมี่ยนในกระจกมีใบหน้าบิดเบี้ยวเล็กน้อย “นี่เป็นประสบการณ์และความรู้สึกส่วนตัวของฉัน อาจไม่ถูกต้องทั้งหมด”

“ถ้าเราปรองดองกัน ก็จะรวมกันเป็น ‘ฉัน’ ในอนาคต?” ลูเมี่ยนถามอย่างครุ่นคิด

“บางที” ลูเมี่ยนในกระจกเยาะหยัน “ใครจะไปเคยมีประสบการณ์แบบนี้กันล่ะ? รีบเข้าเถอะ อย่ามัวเสียเวลาเลย”

เห็นลูเมี่ยนมองตัวเองโดยไม่พูดอะไร ลูเมี่ยนในกระจกจึงแตะริมฝีปากแล้วเอ่ยต่อ

“ถ้าฉันแทนเธอ พิธีกรรมจะล้มเหลวแน่ เพราะเพศของดวงวิญญาณต่างกัน หลังจากนั้นจะติดอยู่ในลำดับ ‘นางมารสิ้นหวัง’ ตลอดไป เว้นแต่จะเปลี่ยนไปเป็น ‘นักบวชสงคราม’”

“นี่เป็นหนทางหนึ่ง แต่ในสถานการณ์ปัจจุบัน มันเสียเวลาเกินไป”

“พี่น้องหญิงเอ๋ย เวลาไม่คอยท่า การเป็น ‘นางมารยุพนิรันดร์’ คือขั้นตอนสำคัญในการคืนชีพโอลัวร์ ยิ่งเร็วก็ยิ่งดี!”

ลูเมี่ยนเงียบไปสองสามอึดใจก่อนจะถาม

“นายอยากปรองดอง เพราะการคืนชีพให้โอลัวร์สำคัญกว่า?”

“แล้วจะเป็นอะไรได้อีก? เพราะเธอมีเสน่ห์เหลือล้นหรือไง?” ลูเมี่ยนในกระจกหัวเราะเยาะ

เขาหยุดชั่วครู่ รวบรวมสีหน้า แล้วพูดเสียงหนักแน่น

“พวกเราเป็นคนประเภทเดียวกัน นอกจากเรื่องที่ฉันเกลียดเธอ สาปแช่งเธอ อยากแทนเธอ ฉันกับเธอไม่มีความแตกต่างอื่น”

“และสิ่งเหล่านี้ก็ไม่สำคัญ”

“ใช่ สิ่งเหล่านี้ไม่สำคัญ” ในที่สุดลูเมี่ยนก็ยิ้มออก เดินไปหาตัวเองในกระจก

เขายื่นมือขาวผ่อง เรียวยาว และผิวเนียนนุ่มเหมือนเนยออกไป

ตัวเขาในกระจกก็ยิ้มเช่นกัน

“เมื่อการแทนเธอไม่ใช่เรื่องสำคัญที่สุด ถ้าต้องเลือกระหว่างการปรองดอง ถูกทำให้เป็นทาส หรือหลงรักเธอ แน่นอนว่าฉันชอบอันแรกมากกว่า”

พูดจบ เขาก็ยื่นมือขวาออกมา

มือกว้างใหญ่ แข็งแรง ผิวสีทองแดง

มือสองข้างซึ่งมีขนาดต่างกันพอสมควร ถึงคราวจับกันแนบแน่น

ลูเมี่ยนตระหนักได้ทันทีว่า การเชื่อมโยงทางศาสตร์เร้นลับระหว่างทั้งสองฝ่าย กลายเป็นสิ่งจับต้องได้ ราวกับเป็นเชือก เป็นใยแมงมุมห่อหุ้มทั้งสองคน

ในดวงตาของเขา ใบหน้าของตัวเองในกระจกบิดเบี้ยวฉับพลัน

‘คนในกระจก’ เริ่มด่าท่ออย่างรุนแรง

“ไอ้ลูกหมู! เธอรู้ไหมว่าทุกครั้งที่เธอใช้ ‘กระจกตัวแทน’ ฉันต้องตายหนึ่งครั้ง แล้วแยกออกจากตัวเธอใหม่?”

“นังสารเลว! เรามาลองสลับตัวกันดูไหม? ให้เธอลิ้มรสว่ามันทรมานแค่ไหน!”

“ต้องถูกขังอยู่ในความมืดมิดทุกวัน ไม่มีใครให้คุยด้วย ไม่มีใครให้คุย กูเกือบบ้าไปแล้ว อยากตายฉิบหาย แต่โอลัวร์ยังไม่คืนชีพ!”

“ฮ่าๆ ทุกครั้งที่เธอเจ็บปวด ฉันมีความสุขมาก เธอเองก็มีเวลาแบบนี้เหมือนกันสินะ!”

“บัดซบ! แต่ขณะที่ฉันมีความสุข มันก็เจ็บปวดด้วย เพราะสิ่งที่สร้างความเจ็บปวดให้เธอได้ ฉันก็รู้สึกเจ็บปวดเหมือนกัน เวลาเธอสิ้นหวัง ฉันก็สิ้นหวังไม่แพ้กัน!”

“บางครั้งก็เคยลองคิดดู ถ้าให้ฉันแทนเธอไปเผชิญสิ่งเหล่านี้ สู้ตายอีกหลายชีวิตยังดีเสียกว่า!”

“ไอ้กะหล่ำปลีน้อย! ทำไมเธอไม่หาความสุขใส่ตัวบ้าง สนุกให้มากกว่านี้ ทำให้ฉันอิจฉา ทำให้ฉันอยากแทนเธอมากๆ ไม่ได้หรือ?”

“…”

ลูเมี่ยนฟังตัวเองในกระจกด่าทอ ไม่ได้กดข่มความรู้สึกภายใน ราวกับตัวเองก็กำลังตะโกนและระบายออกมาเช่นกัน

ทั้งสองคนในสภาพจับมือกัน ไม่ได้เคลื่อนเข้าหากันอีก แต่กลับยิ่งดูใกล้ชิดกว่าเดิม

ในตอนนี้ ลูเมี่ยนในกระจกหยุดด่าทอ

เขามองลูเมี่ยน ใบหน้าเคร่งขรึม พลางกล่าวด้วยเสียงต่ำ

“…ต้องคืนชีพโอลัวร์ให้ได้นะ”

เขาหยุดชั่วครู่ แล้วกัดฟันกรอด

“ไม่งั้นถึงตายไป ฉันก็ไม่ปล่อยเธอไปง่ายๆ แน่!”

“ฉันก็จะไม่ปล่อยตัวเองเหมือนกัน” ลูเมี่ยนตอบเสียงหนักแน่น

เพียงเขาพูดจบ ก็พลันรู้สึกว่ามุมมองของตัวเองเปลี่ยนไป

เขาเห็นตัวเองในร่างสตรีมีดวงตาใสแวววาบเหมือนทะเลสาบบนยอดเขา รูปโฉมงดงามสะสวย พร้อมด้วยเสน่ห์คมเฉียบแปลกตา

และยังเห็นตัวเองมีเลือดเปื้อนทั่วใบหน้า สีหน้าไม่ได้บิดเบี้ยวเหมือนเมื่อก่อนแล้ว

ในตอนนี้ ลูเมี่ยนเข้าใจแจ่มแจ้ง

เขาอาศัยความช่วยเหลือจากใยแมงมุมของ ‘นางมาร’ ใช้มือข้างเดียวหยิบ ‘ตะกอนพลัง’ ของ ‘นางมารยุพนิรันดร์’ ที่เหมือนน้ำพุใสออกจาก ‘กระเป๋านักเดินทาง’ พร้อมด้วยชิ้นส่วนศพเน่า ใช้แทนสะเก็ดเทพกระจกและเลือดของนางปีศาจผมงู รวมถึงหยิบหยดน้ำจากปอดคนจมน้ำตาย ซึ่งรวบรวมมาในช่วงสองวันนี้ และกระจกโบราณจากต้นยุคห้า

ภายใต้การนำทางของใยแมงมุมที่มองไม่เห็น อันดับแรก โลหิตสีเหลืองอ่อนถูกเทลงในแก้วทั้ง 80 มิลลิลิตร ตามด้วยผลึกเหมือนน้ำพุ วัตถุคล้ายเศษแก้ว หยดน้ำสีดำมีน้ำหนองปน และกระจกทองเหลืองชำรุดที่ตกแต่งรอบขอบ

ทุกสิ่งถูกใส่ลงในแก้วเลือดนั้น

เพียงพริบตา แก้วเปลี่ยนเป็นสีเทาขาว ทุกสิ่งภายในผสมปนเปกันอย่างรวดเร็ว แล้วค่อยๆ เลือนรางลง

ไม่นานนัก ของเหลวสีเทาขาวที่สะท้อนโลกในกระจกโดยรอบได้อย่างคมชัด ปรากฏต่อสายตาลูเมี่ยน

โอสถ ‘ยุพนิรันดร์’!

ลูเมี่ยนที่มีมุมมองสองอย่างในเวลาเดียวกัน ยกมือซ้ายนำแก้วใสสีเทาขาวมาชิดริมฝีปาก แล้วดื่มโอสถข้างใน

เขาได้รสชาติของดินหินผสมกันก่อน จากนั้นประสาทสัมผัสก็เริ่มด้านชา

ทุกแห่งที่โอสถไหลผ่าน ไม่ว่าจะลิ้น ช่องปาก หลอดอาหาร และกระเพาะ ต่างก็ล้วนสูญเสียความรู้สึกและกลายเป็นสีเทาขาว

ความเทาขาวนี้กำลังซึมเข้าสู่ดวงวิญญาณของเขา

บัดนี้ลูเมี่ยนพบว่า วิญญาณของตนลอยสูงสู่อากาศ จนมาถึงฝั่งของตัวเองในกระจก มองดูร่างของนางมารค่อยๆ กลายเป็นหิน ราวกับจะกลายเป็นรูปปั้น

ตัวเขาในกระจกก็มีการเปลี่ยนแปลงเช่นกัน แต่ช้ากว่า ช้ากว่ามาก

วิญญาณของลูเมี่ยนดำดิ่งกะทันหัน อาศัยตัวตนในกระจกต้านทานไม่ให้จิตสำนึกถูกหินกลืนกินไปทุกส่วน

เขาเข้าใจทันทีว่า เหตุใดพิธีกรรมของ ‘นางมารยุพนิรันดร์’ ถึงต้องเลือกอย่างใดอย่างหนึ่งระหว่าง การทำให้คนในกระจกของตัวเองเป็นทาส หรือทำให้เขาลุ่มหลง หรือปรองดองกับเขา

เพราะถ้าไม่ทำแบบนั้น เมื่อดื่มโอสถ ร่างกายกลายเป็นหิน วิญญาณล่องลอยไปหาตัวตนในกระจก จะเจอการต่อต้านอย่างรุนแรงจาก ‘คนในกระจก’

ซึ่งในตอนนั้น พลังของตัวเองจะใช้ได้อย่างจำกัดจำเขี่ย สถานการณ์จะวิกฤติอย่างยิ่ง

เมื่อ ‘คนในกระจก’ เริ่มกลายเป็นหินอย่างหนัก วิญญาณของลูเมี่ยนก็ลอยสูงอีกครั้ง กลับคืนสู่ร่างเดิม

บัดนี้กายเนื้อของเขา ผสมผสานเข้ากับโอสถเรียบร้อยแล้ว

ภายใต้การควบคุมของจิตสำนึกที่กลับคืนมา สภาวะกลายเป็นหินจึงค่อยๆ บรรเทาลง

ต่อมา เขาเห็นตัวเองในกระจกเกิดการเปลี่ยนแปลง กำลังแปรสภาพเป็นสตรี และไม่ไกลออกไป ‘ตัวเขา’ ทยอยปรากฏในความมืดทีละคนสองคน

มีเขาตอนเพิ่งเป็น ‘นางมารสิ้นหวัง’ มีเขาตอนยังเป็น ‘นักวางเพลิง’ มีเขาตอนเพิ่งมาถึงหมู่บ้านกอร์ตู มีเขาตอนยังเร่ร่อน มีเขาตอนเด็ก…

ทุกครั้งที่ส่องกระจก จะทิ้งร่องรอยบางอย่างไว้ในโลกในกระจกเสมอ บัดนี้ทั้งหมดได้ปรากฏออกมา!

“สามารถเลือกตัวเองคนใดคนหนึ่ง เพื่อคงไว้ในสภาพ ณ ตอนนั้น…”

“นี่คือความลับที่ทำให้ ‘นางมารยุพนิรันดร์’ สามารถฟื้นความเยาว์วัย…”

“ไม่ว่าจะเลือกสภาพใด สุดท้ายก็ยังมีความเป็นหญิงอยู่…”

“คนในกระจกของเราก็กลายเป็นผู้หญิงด้วย…นี่เพราะเราเลือกการปรองดอง ไม่ใช่ทำให้เป็นทาส หรือทำให้เขาหลงรัก?”

“แบบนี้ก็ได้สินะ…”

ลูเมี่ยนที่สภาวะเป็นหินบรรเทาลงอย่างต่อเนื่อง เห็นตัวเองในกระจกยิ่งสวย ยิ่งเหมือนตัวเองมากขึ้น แต่ก็แฝงภาพซ้อนของโอลัวร์อยู่รางๆ

เขาเพิ่งจะเกิดความยินดีปรีดา ตรงหน้าก็ปรากฏภาพหนึ่ง

ในความมืดไร้ขอบเขต มีร่างมองไม่ชัดร่างหนึ่งพลันหันมาจับจ้อง

เพียงชั่วพริบตา ร่างดังกล่าวก็มาถึงริมขอบความมืด เฝ้ามองลูเมี่ยนเงียบงัน

นี่คล้ายกับตอนที่ลูเมี่ยนเลื่อนลำดับเป็น ‘นางมารสิ้นหวัง’ แล้วถูก ‘นางมารต้นกำเนิด’ จ้องมอง แต่ก็มีความแตกต่างบางอย่าง

เมื่อถูกจ้องมองเช่นนี้ ลูเมี่ยนสูญเสียความรู้สึกส่วนใหญ่ไปทันที เหลือเพียงจิตสำนึกอันพร่าเลือน พยายามไม่ให้ตัวเองจมดิ่ง

หลังจากช่วงเวลาสั้นๆ เขาลืมตาอีกครั้ง พบว่าตัวเองถูกใยแมงมุมสีเทาขาวพันรอบตัวหลายชั้น เหมือนเหยื่อที่แมงมุมเก็บไว้ หรือเหมือนทารกในไข่

วินาทีถัดมา ใยแมงมุมแตกสลายไร้เสียง ร่วงลงสู่พื้นดิน เสื้อผ้าธรรมดาบนตัวลูเมี่ยนก็เปราะบางผิดปกติเพราะการกลายเป็นหินและการคืนสภาพ ไม่นานก็กลายเป็นผงโปรยปราย เผยให้เห็นผิวพรรณขาวเนียนเปล่งประกาย

ลูเมี่ยนหยิบเสื้อผ้าจาก ‘กระเป๋านักเดินทาง’ มาเปลี่ยน พลางมองไปรอบๆ

เขาเห็นตัวเองในกระจกในร่างนางมาร

เมื่อเขายิ้ม ‘คนในกระจก’ ก็ยิ้มตาม

ทั้งสองไม่แบ่งแยกอีกต่อไป ลูเมี่ยนเป็นทั้งตัวตนนอกกระจกและในกระจก เป็นทั้งตัวตนในอดีตและปัจจุบัน

นี่คือ ‘นางมารยุพนิรันดร์’

……………………………………………………..