ราชันเร้นลับ 2 : วัฏจักรแห่งชะตา (Circle of Inevitability) - ตอนที่ 1089 เหนือลำดับ

ตอนที่ 1089 เหนือลำดับ

‘มิสเตอร์ฟูล’ หันมองไปยัง ‘เมจิกเชี่ยน’ ฟอร์ส

‘เมจิกเชี่ยน’ ฟอร์สกระแอมตามความเคยชิน ก่อนพูดกับ ‘แชเรียต’ ลูเมี่ยนว่า

“เธอคงเดาได้มานานแล้วใช่ไหม ว่ายังมีระดับที่อยู่เหนือลำดับ 0 อยู่?”

“เหล่าองค์ผู้ยิ่งใหญ่น่ะหรือ?” ลูเมี่ยนถามกลับอย่างไม่แปลกใจเลย

“ถูกต้อง เหล่าองค์ผู้ยิ่งใหญ่ที่อยู่เหนือลำดับ” มาดามเมจิกเชี่ยนพยักหน้า “พวกพระองค์รวบรวม ‘แก่นแท้ต้นกำเนิด’ และ ‘เอกลักษณ์’ ทั้งหมดที่สอดคล้องกับแก่นแท้ต้นกำเนิดนั้น รวมถึงตะกอนพลังลำดับ 1 ของแต่ละเส้นทาง”

“พวกพระองค์ยังถูกเรียกว่า ‘ผู้ปกครองแห่งวันวาน’ หรือ ‘เทพภายนอก’ จิตวิญญาณไม่มีวันดับสูญ”

“ผู้ปกครองแห่งวันวาน…เทพภายนอก…” ลูเมี่ยนขบคิดถึงคำสองคำนี้

มาดามเมจิกเชี่ยนยิ้มพลางกล่าวต่อ

“ตามความเข้าใจส่วนตัวของฉันคือ เหล่าองค์ผู้ยิ่งใหญ่เหนือลำดับ ในปัจจุบันล้วนเป็นเทพแท้จริงตามที่ ‘มิสเตอร์ฟูล’ นิยามไว้ ไม่ว่าพวกพระองค์จะเป็นบุคลิกที่แยกออกจากพระผู้สร้างต้นกำเนิด หรือบุตรสายตรง ก็ล้วนเป็นสิ่งมีชีวิตรุ่นแรกที่ ‘องค์มารดาผู้ยิ่งใหญ่’ ให้กำเนิด”

“ก่อนที่พระผู้สร้างต้นกำเนิดจะลืมตาตื่นแล้วทำลายตัวเอง เหล่าพระองค์ได้ดำรงอยู่ในจักรวาลนี้อย่างเป็นรูปธรรมแล้ว โดยศักดิ์ของทุกๆ องค์มีรากเหง้าจากยุคเก่า”

“นั่นคือเงื่อนไขที่ผู้เลื่อนลำดับในภายหลังไม่มีทางบรรลุได้ แม้จะกลายเป็นองค์ผู้ยิ่งใหญ่เหมือนกัน แต่ก็เป็นเพียงผู้อยู่เหนือลำดับที่เกิดใหม่…”

ขณะพูดไป มาดามเมจิกเชี่ยนเริ่มตระหนักว่า เหมือนตนกำลังวิพากษ์วิจารณ์ ‘มิสเตอร์ฟูล’ ต่อหน้า เสียงจึงค่อยๆ เบาลง

เธอเว้นวรรคชั่วครู่ก่อนกล่าวต่อ

“ดังนั้น เหล่าองค์ผู้ยิ่งใหญ่จึงชอบเรียกตนเองว่า ‘ผู้ปกครองแห่งวันวาน’ ส่วนเทพแท้จริงบางองค์เรียกเหล่าพระองค์ว่า ‘วันวาน’ เฉยๆ”

“บรรดา ‘ผู้ปกครองแห่งวันวาน’ ที่ยังดำรงอยู่ในปัจจุบัน ทุกองค์ล้วนอยู่นอกบาเรีย บางองค์หวังบุกรุกโลกของเรา จึงถูกเรียกว่า ‘เทพภายนอก’”

“อย่างนี้นี่เอง…เอกลักษณ์สอดคล้องกับเทพแท้จริงลำดับ 0 ส่วนแก่นแท้ต้นกำเนิดสอดคล้องกับเหนือลำดับ…” ลูเมี่ยนสรุปด้วยวิธีของตนเอง

มาดามเมจิกเชี่ยนเหลือบมอง ‘มิสเตอร์ฟูล’

เมื่อเห็นว่าองค์ผู้ยิ่งใหญ่ท่านนี้ไม่ออกอาการใด เธอจึงกล่าวต่อไป

“แก่นแท้ต้นกำเนิดคือการรวมตัวของสัญลักษณ์ เป็นต้นธารแห่งอำนาจ เป็นแหล่งที่มาของพลัง”

“แรกเริ่มเดิมที เมื่อพระผู้สร้างต้นกำเนิดลืมตาตื่นพร้อมกับทำให้ยุคเก่าพินาศ พระองค์ได้แยกออกเป็นแก่นแท้ต้นกำเนิด 6 ชิ้น เอกลักษณ์ 16 ชิ้น และตะกอนพลังทุกก้อนของเส้นทางสู่เทพ 16 สาย”

การพินาศของยุคเก่า? มิสเตอร์ฟูล โอลัวร์ ฟรังก้า และเหล่าผู้ข้ามมิติ ล้วนมาจากยุคเก่าที่พินาศเพราะการตื่นของพระผู้สร้างต้นกำเนิด? ลูเมี่ยนพยักหน้าเบาๆ จนแทบมองไม่เห็น

‘เมจิกเชี่ยน’ ฟอร์สใคร่ครวญอยู่ครู่หนึ่งก่อนกล่าวว่า

“แต่ในปัจจุบัน แก่นแท้ต้นกำเนิดในโลกของเราไม่ได้มีแค่ 6 ชิ้น แต่มีถึง 9 ชิ้น”

เก้าชิ้นหรือ? ลูเมี่ยนถามอย่างตกใจ

“มีอยู่แต่แรกเลยหรือ?”

นอกจาก ‘ปราสาทต้นกำเนิด’ ‘ทะเลแห่งความโกลาหล’ ‘นครภัยพิบัติ’ ‘แม่น้ำอันธการนิรันดร์’ ‘ทุ่งร้างแห่งความรู้’ และ ‘กุญแจแห่งแสง’ แล้ว ยังมีแก่นแท้ต้นกำเนิดอีกตั้ง 3 ชิ้นเลยหรือ?

มาดามเมจิกเชี่ยนส่ายหน้า

“ไม่ใช่ พวกมันมาจากภายนอก”

“การตื่นและการทำลายตัวเองของพระผู้สร้างต้นกำเนิด ถือเป็นหายนะต่อทั้งจักรวาล ในกระบวนการนี้ บุตรสายตรงทั้งสามของพระองค์ ได้แก่ ‘เทวมารดาเสื่อมทราม’ หรือก็คือ ‘องค์มารดาผู้ยิ่งใหญ่’ นั่นแหละ รวมถึง ‘มารดาพฤกษาแห่งแรงกระหาย’ และ ‘บุตรแห่งปฐมกาล’ ได้รับผลกระทบรุนแรงกว่าใคร แก่นแท้ต้นกำเนิดของพวกพระองค์เกิดฉีกขาดเป็นสองส่วน ครึ่งหนึ่งพร้อมด้วยเอกลักษณ์และตะกอนพลังที่สอดคล้องกัน ถูกดึงดูดลงมายังตำแหน่งที่ ‘พระผู้สร้างต้นกำเนิด’ ทำลายตัวเอง ซึ่งก็คือโลกของเรา หรือจะเรียกว่าดาวเคราะห์ดวงนี้ก็ได้”

“นับแต่นั้นมา ภายในบาเรียจึงมีแก่นแท้ต้นกำเนิด 9 ชนิด เอกลักษณ์ 22 ชิ้น และเส้นทางแห่งเทพ 22 สาย”

“ทำไมถึงเป็นเลขเก้าและยี่สิบสอง? บางทีอาจต้องอธิบายด้วยทฤษฎีของ ‘นิกายมอสส์’ ที่ว่าสรรพสิ่งล้วนเป็นตัวเลข ตัวเลขมีจิตวิญญาณ เลขเก้าและยี่สิบสองมีความหมายพิเศษทางศาสตร์เร้นลับ”

เมื่อได้ยินมาดามเมจิกเชี่ยนกล่าวถึงคำว่า ‘เทวมารดาเสื่อมทราม’ และคำอื่นๆ ลูเมี่ยนพลันรู้สึกว่ามีสายตามากมายจ้องมา แต่กลับทะลุผ่านหมอกสีเทาขาวไม่ได้

ขณะนั้นเอง ‘มิสเตอร์ฟูล’ เคาะขอบโต๊ะสำริดเบาๆ ก่อนเสริมว่า

“ตามปกติแล้ว แก่นแท้ต้นกำเนิดก็เหมือนเอกลักษณ์ ไม่สามารถแบ่งแยก ไม่สามารถคัดลอก ไม่มีวันถูกทำลาย มีเพียงกรณีเดียวที่ทำให้พวกมันฉีกขาดได้ นั่นคือเมื่อเผชิญหน้ากับพระผู้สร้างต้นกำเนิด”

“พระองค์คือ ‘ข้อยกเว้น’ คือ ‘สิ่งที่ไม่น่าเชื่อ’ คือ ‘สิ่งที่ไม่อาจเข้าใจ’ คือ ‘สิ่งที่ยากจะบรรยาย’”

“ทุกสิ่งที่ไม่ควรเกิดขึ้นล้วนอาจเกิดขึ้นได้เมื่อพบพระองค์”

“ไม่อาจรู้ ไม่อาจกล่าวถึง ไม่อาจพรรณนา”

“และการที่แก่นแท้ต้นกำเนิดฉีกขาดเพียงครั้งเดียวนี้เอง ทำให้ ‘ผู้ปกครองแห่งวันวาน’ ทั้งหลายค้นพบว่า แก่นแท้ต้นกำเนิดที่ถูกฉีกขาดสามารถซ่อมแซมตัวเองให้สมบูรณ์ได้”

“แก่นแท้ต้นกำเนิดของ ‘เทวมารดาเสื่อมทราม’ ที่ฉีกขาดแล้วถูกดึงดูดมายังดาวเคราะห์ของเรา ได้ซ่อมแซมตัวเองจนสมบูรณ์กลายเป็น ‘รังมารดา’”

“ส่วน ‘มารดาพฤกษาแห่งแรงกระหาย’ สูญเสียนามอันทรงเกียรติอย่าง ‘บิดาแห่งปีศาจ แหล่งกำเนิดคำสาป’ ไป พวกมันสมบูรณ์ขึ้นกลายเป็น ‘โลกเงามืด’”

“ในจำนวนนี้ ชะตากรรมของ ‘บุตรแห่งปฐมกาล’ ค่อนข้างแตกต่าง ไม่แน่ใจว่าจิตสำนึกหลักของพระองค์ อยู่บนแก่นแท้ต้นกำเนิดที่ฉีกขาดและตามเข้ามาในบาเรียด้วย หรือว่าภายหลังพระองค์ใช้สัญลักษณ์พิเศษของตัวเอง ฉายจิตสำนึกหลักเข้ามาเพื่อหวังเรียกคืนแก่นแท้ต้นกำเนิดที่ฉีกขาดกันแน่”

“กล่าวโดยสรุปคือ จิตสำนึกหลักของพระองค์ถูกราชันสวรรค์ปราบหรือไม่ก็หลอกลวง แล้วผนึกเข้าไปในตะเกียงวิเศษอันเกิดจากตะกอนพลัง ‘ผู้ชี้นำปาฏิหาริย์’ หนึ่งชิ้น”

“นี่คือที่มาของสมบัติปิดผนึกระดับ ‘0’ หมายเลข ‘0-05’”

“จิตสำนึกหลักของ ‘บุตรแห่งปฐมกาล’ กลายเป็น ‘จินนี่’”

“แก่นแท้ต้นกำเนิดที่ฉีกขาดและถูกดึงดูดเข้ามาในบาเรียซ่อมแซมตัวเองกลายเป็น ‘แคว้นแห่งความยุ่งเหยิง’ ส่วนที่เหลืออยู่ภายนอกบาเรียเรียกว่า ‘หมอกไม่จีรัง’ ซึ่งก็คือสิ่งที่พวก ‘คนกลาง’ ศรัทธา”

“‘หมอกไม่จีรัง’ ถือว่ามีจิตสำนึกในระดับหนึ่ง”

หลังจากฟัง ‘มิสเตอร์ฟูล’ เล่าถึงชะตากรรมของ ‘บุตรแห่งปฐมกาล’ จบ ลูเมี่ยนพลันรู้สึกว่าเรื่องที่พวก ‘คนกลาง’ ของ ‘สำนักสัจธรรม’ ตามหาสมบัติปิดผนึก ‘0-05’ นั้นดูน่าขำอยู่บ้าง

มันเหมือนกับการพูดว่า ‘สมองของพระเจ้าเราหายไป รบกวนช่วยหาให้หน่อย’

นอกจากความขบขันแล้ว สิ่งที่ลูเมี่ยนสนใจมากกว่าคือประเด็นอื่น

“รังมารดา…อยู่บนทวีปตะวันตกหรือ?”

“สิ่งที่ท่านไม่ได้พูดชัดเจนก่อนหน้านี้คือ สิ่งที่ทำให้ ‘ปราชญ์เร้นลับ’ มีชีวิตขึ้นมา น่าจะเป็น ‘รังมารดา’ สินะ?”

“ถูกต้อง ข้อมูลเหล่านี้ล้วนเป็นอันตราย เป็นมลทินสำหรับผู้ที่ไม่มีสถานะเทวทูต ยากจะรับมือไหว” มิสเตอร์ฟูลพยักหน้าเบาๆ “ในช่วงกลางถึงปลายยุคที่หนึ่ง ก่อนที่ราชันสวรรค์จะร่วงหล่น พระองค์ได้ผนึกแก่นแท้ต้นกำเนิดทั้งเจ็ด อันได้แก่ ‘รังมารดา’ ‘แคว้นแห่งความยุ่งเหยิง’ ‘โลกเงามืด’ ‘นครภัยพิบัติ’ ‘แม่น้ำอันธการนิรันดร์’ ‘ทุ่งร้างแห่งความรู้’ และ ‘กุญแจแห่งแสง’ ไว้บนทวีปตะวันตก โดยมีเผิงไหลเป็นผู้เฝ้ารักษา”

“ด้วยเหตุนี้ เมื่อวันสิ้นโลกใกล้เข้ามา เหล่าเทพแท้จริงที่ต้องการทะลุข้อจำกัดของลำดับ เพื่อรับมือกับการรุกรานของเทพภายนอก จึงมีทางเลือกสถานเดียว นั่นคือสนับสนุนให้ ‘ราชันเร้นลับ’ องค์ใหม่ถือกำเนิดเพื่อปลดผนึก และราชันสวรรค์ก็จะฟื้นคืนชีพในร่างของ ‘ราชันเร้นลับ’ องค์ใหม่นั้น”

ที่แท้มิสเตอร์ฟูลกับเราก็ประสบชะตากรรมแบบเดียวกัน…เขาถูกราชันสวรรค์ ‘บีบ’ ให้เทพทั้งหลายเพาะบ่มขึ้นมา เพื่อฟื้นคืนชีพตัวเอง ส่วนเราถูก ‘จักรพรรดิโลหิต’ ที่ต้องการคืนชีพ กับองค์ที่ ‘ชุมนุมแสงเหนือ’ ศรัทธาบังคับให้ถือกำเนิดเพื่อบรรลุจุดประสงค์บางอย่าง… ลูเมี่ยนรู้สึกอาลัยอาวรณ์อยู่ครู่หนึ่ง

‘มิสเตอร์ฟูล’ พูดต่อไป

“การร่วงหล่นของราชันสวรรค์เกิดจาก ‘พระเจ้าดั้งเดิม’ ซึ่งรวบรวมแก่นแท้ต้นกำเนิดหลายชิ้นเช่นกัน พวกพระองค์แทบจะตายตกตามกันไป”

“แผนการที่ราชันสวรรค์ทิ้งไว้ บางอย่างเพื่อฟื้นคืนชีพของตัวเอง บางอย่างเพื่อขัดขวางการคืนชีพของ ‘พระเจ้าดั้งเดิม’ ฝ่ายนั้นก็เช่นเดียวกัน”

“สรุปแล้ว การที่ราชันสวรรค์ถูกข้าปราบในครั้งนี้ มีสาเหตุอยู่หลายประการ”

“หนึ่งคือ ความช่วยเหลือจาก ‘พระเจ้าดั้งเดิม’”

“สองคือ ‘เทวมารดาเสื่อมทราม’ มีแผนการอื่น จึงไม่ได้ออกแรง”

“สามคือ แผนการที่ราชันสวรรค์ผนึกแก่นแท้ต้นกำเนิดส่วนใหญ่ไว้บนทวีปตะวันตก ได้เกิดพัฒนาการที่อยู่นอกเหนือคำทำนายของพระองค์”

“เหล่าผู้วิเศษแห่งทวีปตะวันตกอาศัยการเสียสละรุ่นแล้วรุ่นเล่า ในสภาพที่ไร้ระบบโอสถ และมีตะกอนพลังไม่มากนัก กลับสามารถค้นพบเส้นทางใหม่และเติบโตขึ้นมาได้ อย่างเช่น ‘ปรมาจารย์สวรรค์’ หรือ ‘นักพรตโลกแห่งความตาย’”

“พวกพระองค์ล้วนมีสถานะและพลังใกล้เคียงเทพ ยิ่งหากสู้อย่างไม่คำนึงถึงตัวเอง ก็จะยิ่งแข็งแกร่งจนไม่อาจประเมิน ถึงกับทำให้เผิงไหลต้องซ่อนตัว”

“ผู้มีศักดิ์สูงเช่นนี้ จะยอมมองดูราชันสวรรค์คืนชีพ หรือปล่อยให้เผิงไหลทำหน้าที่ได้อย่างไร?”

อย่างนี้นี่เอง แผนสำรองของราชันสวรรค์ถูกพวก ‘ปรมาจารย์สวรรค์’ ยับยั้งไว้สินะ? แผนการของราชันสวรรค์ที่ต้องการให้ทุกคนเพาะบ่ม ‘ราชันเร้นลับ’ ขึ้นมา กลับทำลายการคืนชีพของพระองค์เอง? โชคชะตาช่างน่าอัศจรรย์จริง…ก็ใช่ สิ่งที่ทุกคนต้องการคือ ‘ราชันเร้นลับ’ ส่วนจะเป็น ‘ราชันสวรรค์ฟ้าดินประทานโชค’ หรือไม่นั้นไม่สำคัญ…ลูเมี่ยนจ้องมองโต๊ะสำริดตรงหน้ามิสเตอร์ฟูล โดยทราบดีว่าคำพูดขององค์ผู้ยิ่งใหญ่รายนี้ยังไม่จบ

‘มิสเตอร์ฟูล’ มองไปยังเขาและ ‘เมจิกเชี่ยน’ ฟอร์สพลางกล่าว

“หลังจากข้าตื่นขึ้นในเบื้องต้น แม้ยังไม่อาจปลดผนึกทวีปตะวันตกได้ แต่ก็สามารถสื่อสารกับ ‘ปรมาจารย์สวรรค์’ ผ่านผนึกได้ในระดับหนึ่ง”

“ปรมาจารย์สวรรค์แจ้งกับข้าว่า สำนักใหญ่ของนิกายพวกเขา เคยถูกนิกายหลัวโจมตีและยึดครอง และในบรรดา ‘ปรมาจารย์สวรรค์’ หลายชั่วอายุคน มีหลายท่านที่มีสัมพันธ์รักกับนักบุญหญิงนิกายหลัว จนถึงขั้นมีบุตรด้วยกัน”

“นิกายหลัว…” ทั้ง ‘แชเรียต’ ลูเมี่ยนและ ‘เมจิกเชี่ยน’ ฟอร์สต่างรู้สึกงุนงงอยู่บ้าง

‘มิสเตอร์ฟูล’ ยิ้มน้อยๆ

“นิกายหลัวมีคำกล่าวหนึ่งว่า ‘มารดาไร้กำเนิด บ้านเกิดแห่งความว่าง’”

มารดาไร้กำเนิด บ้านเกิดแห่งความว่าง…บ้านเกิดแห่งความว่าง…โลกอีกฝั่ง? ลูเมี่ยนพลันกระจ่างแจ้ง

“นี่คือนิกายที่ศรัทธา ‘รังมารดา’ สินะ? ‘มารดาไร้กำเนิด’ คือชื่อเรียกหนึ่งของ ‘รังมารดา’?”

‘มิสเตอร์ฟูล’ พยักหน้ารับ

“เมื่อประกอบกับเรื่องที่ ‘ปรมาจารย์สวรรค์’ เล่าให้ฟัง มีเหตุผลให้เชื่อได้ว่า ‘ทุ่งร้างแห่งความรู้’ ในอดีตช่วงหนึ่งเคยถูก ‘รังมารดา’ ทำให้เกิดมลทิน”

“ปราชญ์เร้นลับอาจมีชีวิตขึ้นมาเพราะเหตุนี้เอง”

ถึงว่า…‘แชเรียต’ ลูเมี่ยนเชื่อมโยงเรื่องราวทั้งหมดได้ในที่สุด

เขาตั้งคำถามอีกครั้ง

“‘เทวมารดาเสื่อมทราม’ ‘มารดาพฤกษาแห่งแรงกระหาย’ และ ‘หมอกไม่จีรัง’ ต้องการบุกรุกโลกของเรา เพื่อเรียกคืนแก่นแท้ต้นกำเนิดที่ฉีกขาดหรือ?”

“แล้วนอกบาเรียยังมี ‘ผู้ปกครองแห่งวันวาน’ องค์ไหนอีก? จุดประสงค์ของพวกพระองค์คืออะไร?”

มาดามเมจิกเชี่ยนพูดอย่างปวดหัวอยู่บ้าง

“นอกจากสามองค์นั้นแล้ว ที่ต้องการบุกรุกโลกของเรายังมี”

“‘จอมราชันแห่งความเสื่อมถอย’ ที่นิกายโรคเคยศรัทธา”

“‘ต้นกำเนิดความหิวโหย’ ที่ลุดวิกเคยจงรักภักดี”

“‘เสียงเพรียกนิรันดร์’ ที่ ‘ปฐมปรัชญา’ ศรัทธา”

“‘เจ้าแห่งมหาดารา’…เจ้าของเดิมของยานอวกาศในพิธีบูชาทะเล”

“‘วัฏจักรแห่งชะตา’ ที่เธอคุ้นเคยดี”

“‘ผู้ตรวจการเหนือห้วงมิติ’ แห่งเส้นทาง ‘จิตรกร’”

“และ ‘เทวีโชคชะตา’ ที่นายพลฟิลิปศรัทธา”

นี่มัน…ไม่มากไปหน่อยหรือ? มากกว่าจำนวนเทพแท้จริงในบาเรียเสียอีก แถมยังสูงกว่าหนึ่งระดับ เหนือกว่าลำดับไปอีก…ลูเมี่ยนรู้สึกตกใจอยู่บ้าง ความกลัวผุดขึ้นชั่วครู่ก่อนถูกความกล้าหาญกดข่มไว้

……………………………………………………..