ราชันเร้นลับ 2 : วัฏจักรแห่งชะตา (Circle of Inevitability) - ตอนที่ 1097 จดหมายที่ถูกลิขิตให้รับ

ตอนที่ 1097 จดหมายที่ถูกลิขิตให้รับ

………………..

จดหมายจากผู้ยิ่งใหญ่? ลูเมี่ยนแสยะยิ้มทันที ขัดจังหวะคำพูดของชายชรา

“ฉันรู้สึกว่า คุณดูเหมือนไม่ได้มีตัวตนอยู่ในบ้านหลังนี้จริงๆ”

ขณะที่ลูเมี่ยนพูด ฟรังก้าเดินไปด้านข้างสองก้าว เข้าไปยืนชิดจินนา ในดวงตามีเงาซ้อนทับกันหลายชั้น

ชายชราในชุดสูทยับยู่ยี่ ร่างผอมโซ ดูเหมือนจะอยากแสดงตัวตน จึงอธิบายสถานะปัจจุบันให้ลูเมี่ยนฟัง

“ข้าคิดว่าตัวเองดำรงอยู่ เจ้าก็เชื่อว่าข้าดำรงอยู่ งั้นข้าก็ดำรงอยู่จริง กลับกันก็ใช้ได้เหมือนกัน”

ฟรังก้าฟังแล้วปวดหัวเล็กน้อย บ่นพึมพำ

“กำลังพูดเรื่องปรัชญาอยู่หรือ?”

ชายชราตาเป็นประกาย

“เจ้ารู้ได้ยังไงว่า ลำดับก่อนหน้าของข้า อา…ตามคำพูดของพวกเจ้าก็คือลำดับ…ชื่อว่า ‘นักปรัชญา’?”

นั่นปะไร…ลางสังหรณ์ทางพลังวิญญาณของนางมารไม่ได้หลอกจริงๆ…ฟรังก้าชะงักไป

นักปรัชญา? ลูเมี่ยนนึกถึงองค์กรลับ นิกายเทพมารแห่งหนึ่งทันที

ปฐมปรัชญา!

เมื่อตอนนั้น คนไข้โรคจิตที่ถูก ‘ฉันมีเพื่อนอยู่คนนึง’ สวมรอยแทน ก็ถูกบรรยายว่าเหมือนนักปรัชญา…ลูเมี่ยนพูดกับชายชราอย่างครุ่นคิด

“พิธีบูชาพระมิตระ?”

“เจ้ารู้จักเหล่าชั้นฟ้า ประตูไร้ลักษณ์ด้วยหรือ?” ชายชราตอบอย่างยินดี “เจ้าเคยสัมผัสความเป็นอมตะด้วยหรือเปล่า?”

ลูเมี่ยนส่ายหัว พูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

“ไม่เคย”

“แค่เคยฆ่า ‘ผู้ผ่านประตู’ มาสองสามคน”

นี่เป็นการยั่วยุ ทั้งยังแสดงความเย่อหยิ่งของ ‘นักล่า’ เพื่อสวมบทบาท ‘อัศวินเลือดเหล็ก’

อีกอย่าง หากถกเถียงกับ ‘นักปรัชญา’ เรื่องความเป็นอมตะ เรื่องประตูไร้ลักษณ์จริงๆ ก็มีโอกาสสูงที่จะถูกพาเข้าไปใน ‘ขอบเขต’ ของเขา ถูกชักจูงโดยไม่รู้ตัว เกิดปัญหาร้ายแรง

สีหน้าของชายชราเปลี่ยนไปทันที เขามองลูเมี่ยน เอ่ยเสียงว่างเปล่า

“มีผู้ยิ่งใหญ่องค์หนึ่งให้ข้าส่งจดหมายถึงเจ้า”

“องค์ใด?” ก่อนลูเมี่ยนจะถาม เขาเหลือบมองฟรังก้าและจินนา

สองนางมารหายไปจากบ้านอย่างเงียบเชียบ เหลือแค่กระจกแต่งหน้าสองบานที่ไม่รู้ว่าวางบนพื้นตั้งแต่เมื่อใด

นับตั้งแต่ลูเมี่ยนเบี่ยงเบนหัวข้อครั้งแรก ฟรังก้าก็ถือโอกาสที่ตนอยู่ใกล้จินนา ใช้ดวงตาเป็นสื่อ ผ่านโลกในกระจก แอบย้ายร่างจริงของทั้งคู่ไปแล้ว เหลือแค่ภาพสะท้อนกระจกเงา!

บัดนี้ พวกเธอไม่รักษาแม้แต่ภาพสะท้อนกระจกเงาไว้

พวกเธอรู้จากลูเมี่ยนแล้วว่า การรู้จักนามอันทรงเกียรติและข้อมูลของผู้ยิ่งใหญ่อย่างลึกซึ้ง จะทำให้ตัวเองถูกมลทินอย่างรุนแรง นี่ไม่ใช่สิ่งที่ภาพสะท้อนกระจกเงาจะกั้นได้ แม้แต่กระจกซ่อนที่หลับใหลก็ยังถูกกระทบ!

ชายชราไม่สนใจการจากไปของฟรังก้าและจินนา เพียงมองลูเมี่ยนแล้วเอ่ยตอบ

“องค์ ‘วัฏจักรแห่งชะตา’ ผู้ยิ่งใหญ่”

วัฏจักรแห่งชะตา? ตอนนี้พระองค์น่าจะเกลียดอามุนด์มากกว่าเราแล้วนะ ส่งจดหมายอะไรมาให้เรา? หรือคิดจะชักจูงกัน? ทางนี้มีอะไรให้ผู้ยิ่งใหญ่แบบพระองค์ต้องเห็นคุณค่า…หรือว่าจดหมายเป็นแค่สื่อสำหรับเก็บเกี่ยวชีวิตเรา? ลูเมี่ยนถามชายชราอย่างสนใจ

“คุณไม่ใช่เทวทูตสินะ? นอกจากเพียงไม่กี่องค์ ผู้ยิ่งใหญ่องค์ที่เหลือยังส่งพลังระดับเทวทูตเข้ามาในบาเรียไม่ได้”

“คุณมีสิทธิ์ ‘ฟัง’ นามอันทรงเกียรติแท้จริงของผู้ยิ่งใหญ่ด้วยหรือ?”

ในสายตาลูเมี่ยน ชายชราคนนี้อย่างมากก็แค่ลำดับ 3

ชายชรายิ้มตอบ

“นี่คือความพิเศษและต้นกำเนิดความทุกข์ของ ‘ผู้ส่งสารแห่งเทพ’ แต่ก็เป็นคุณสมบัติที่แข็งแกร่งที่สุดของเรา”

“มลทินมอบพลังให้เรา”

ตอบยังกับพวกนักปรัชญา…แต่ความพิเศษนี้นับว่าแข็งแกร่งจริงๆ ผู้วิเศษ ‘ปฐมปรัชญา’ ที่เราเคยเจอ ล้วนเก่งเรื่องส่งเสียงเข้าหูหรือจิตใจคนอื่น ถ้าที่ส่งมาคือนามอันทรงเกียรติแท้จริงของผู้ยิ่งใหญ่ ใครที่ต่ำกว่าระดับเทวทูตจะทนได้? ลูเมี่ยนรู้สึกว่าตัวเองโชคดีที่ไม่เคยเจอ ‘ผู้ส่งสารแห่งเทพ’ ก่อนเป็นเทวทูต

หากไม่แล้ว ด้วยปัญหาต่างๆ ในตัวเขา คงไม่แคล้วระเบิดคาที่เป็นแน่

หรือไม่ใช่โชค แต่เป็นการจัดแจง…เมื่อความคิดแล่นผ่าน ลูเมี่ยนจิกกัดตัวเองในใจ

พร้อมกับความเข้าใจข้างต้น ดวงตาสีน้ำเงินของเขาย้อมเป็นดำเหล็กทันที

เขาไม่อยากรับจดหมายของ ‘วัฏจักรแห่งชะตา’ แต่จะใช้วิธีสอดแนมจุดอ่อนโดยรวม หาความเชื่อมโยงทางศาสตร์เร้นลับระหว่างชายชราตรงหน้ากับร่างจริง แล้วระเบิดทั้งคู่พร้อมกัน!

ทันใดนั้น ร่างของชายชราก็พลันเลือนราง

สีเงินผสมดำลอยขึ้นจากในตัวเขา

พร้อมกับเสียงว่างเปล่าที่ดังขึ้น

“กรุณารับจดหมาย”

ทั้งตัวเขาหดลงทันที กลายเป็นแสงสีเงินผสมดำ พุ่งตรงมาหาลูเมี่ยน

เขาที่อยู่ในบ้านหลังนี้คือจดหมาย จดหมายคือเขา!

ลูเมี่ยนกระตุ้นรอยประทับสีดำบนไหล่ขวา หายตัวจากตำแหน่งในพริบตา

เขา ‘เทเลพอร์ต’ ไปยังทะเลหมอก ห่างไกลจากกรุงทรีอาร์มากโข

แต่แสงสีเงินผสมดำยังคงอยู่เบื้องหน้าเขา ยังคงพุ่งมาหาเขา ไม่ได้ถูกสลัดทิ้ง

ลูเมี่ยนไม่ลังเล ปล่อยให้ดวงตาสีน้ำเงินมีเงาซ้อนทับกันหลายชั้น

เขาอาศัยสิ่งนี้เข้าไปในโลกกระจก

ในอุโมงค์มืดสลัวจางๆ แสงสีเงินผสมดำยังคงอยู่ตรงหน้าเขา ราวกับถูกลิขิตให้เขาต้องรับไว้

นี่คือโชคชะตาที่หนีไม่พ้น ไม่ว่าจะทำอย่างไร!

ลูเมี่ยนแวบเข้าไปในอุโมงค์กระจกอีกเส้น แสงสีเงินผสมดำพุ่งมาเบื้องหน้าเขาอีกครั้ง

คราวนี้ ลูเมี่ยนไม่หนีอีกแล้ว ดวงตาเปลี่ยนเป็นสีเงินดำอย่างรวดเร็ว

เนตรภัยพิบัติ!

แม้พลังชะตากรรมในตัวเขาจะไม่ได้เพิ่มขึ้นเลย แต่อาศัยประโยชน์จากพลัง ‘สอดแนมจุดอ่อน’ ที่ถึงระดับเทวทูตแล้ว ‘เนตรภัยพิบัติ’ ที่ผสมผสานมาจากมัน กับพลังชะตากรรม ก็ย่อมแข็งแกร่งขึ้นระดับหนึ่ง

ในเมื่อหนีไม่พ้น ก็ลองกำจัดจดหมายนี้จากระดับโชคชะตาดู!

ไม่นานนัก ลูเมี่ยนก็เห็นแม่น้ำยาวสีปรอทจางๆ ที่ไหลเอื่อย เห็นภาพตัวเองรับแสงสีเงินผสมดำเอาไว้

มันปรากฏในสาขาโชคชะตาเกือบทั้งหมด

กล่าวคือ ลูเมี่ยนเห็นอนาคตที่ตัวเองรับ ‘จดหมาย’ ไว้ อนาคตที่ถูกลิขิตให้เกิดขึ้น

ตัวแปรเดียวคือ ยังมีสาขาหนึ่งที่ไม่มีอนาคตแบบนี้ มันอยู่ชายขอบมาก ยุ่งเหยิงมาก ด้วยความสามารถปัจจุบันของลูเมี่ยน คงยากที่จะผลักดันโชคชะตาไปทางนั้น

ยังขาดเงื่อนไขที่จำเป็น!

ชั่วพริบตา ลูเมี่ยนเห็นภาพอื่น

ภายในภาพ คนที่ได้รับ ‘จดหมาย’ ฉบับนั้น นอกจากตัวเขาเอง ยังมีอามุนด์ที่สวมเสื้อคลุมสีดำ แว่นตาขาเดียวและหมวกปลายแหลม

ก๊อง!

ลูเมี่ยนได้ยินเสียงระฆังแว่วมาจากอดีตอันหนาทึบ

ภาพหนึ่งผุดขึ้นในหัวเขาเองตามธรรมชาติ

อามุนด์ใบหน้าผอมเพรียว สวมแว่นตาขาเดียว ยืนอยู่ในหอระฆัง ผลักค้อนระฆัง ตีระฆังใหญ่

พร้อมกับเสียงนี้ นาฬิกาหินเรือนยักษ์ เต็มไปด้วยรอยด่างโบราณ พลันปรากฏขึ้น

มันเป็นเพียงเงา หน้าปัดถูกแบ่งด้วยสีดำอมเขียวสลับเทาขาว ประสานกันเป็นสิบสองช่องไม่เท่ากัน แต่ละช่องมีสัญลักษณ์ต่างกัน แทนเวลาต่างกัน

หนอนใสกึ่งโปร่งแสงมีปล้องสามตัว ประกอบเป็นเข็มนาฬิกาหิน

พวกมันที่กำลังเดินพลันหยุดลง กระแสไร้รูปที่ยากจะบรรยายหลั่งไหลออกมา ม้วนแสงสีเงินผสมดำนั้นเข้าไป ดูเหมือนแข็งค้าง

ลูเมี่ยนที่อยู่นอกขอบเขตอิทธิพล ได้ยินเสียงคุ้นเคยพร้อมรอยยิ้มดังข้างหู

“เจ้ารู้ไหมว่าพลังหลักของ ‘ผู้ทนทุกข์’ คืออะไร?”

ไม่รอให้ลูเมี่ยนตอบ เสียงนั้นก็ตอบเอง

“นำความทุกข์ที่ตนเคยประสบ มาทำซ้ำบนตัวเป้าหมาย”

เสียงเพิ่งจบ แสงสีเงินผสมดำที่แข็งค้างในกาลเวลา ก็ทะลุผ่านพันธนาการ พุ่งมาหาลูเมี่ยนอีกครั้ง

แต่ที่รออยู่ข้างหน้ามันคือทะเลแสงร้อนแรงอันแปลกประหลาดเหนือจินตนาการ

ซูเปอร์โนวาเหมือนระเบิดขึ้นอีก ระเบิดในขอบเขตคับแคบ

โลกในกระจกแห่งนี้พังทลายทันที กระจกนับไม่ถ้วนแตกเป็นเสี่ยงๆ อย่างเงียบงัน

แน่นอน นี่ยังห่างจากการระเบิดซูเปอร์โนวาที่แท้จริงไม่น้อย นับได้แค่การจำลองซ้ำแบบหนึ่ง

ลูเมี่ยนแม้อยู่นอกขอบเขต แต่ร่างกายก็แตกสลาย ปรากฏขึ้นใหม่นอกโลกในกระจก

ชั่วขณะนี้ ใน ‘เนตรภัยพิบัติ’ ของเขา เงื่อนไขพื้นฐานที่จะผลักดันโชคชะตาไปสู่สาขาชายขอบครบถ้วนแล้ว

ลูเมี่ยนยื่นฝ่ามือซ้ายออกไปโดยไม่ลังเล ปล่อยพลังวิญญาณออกมาเกือบครึ่ง ปล่อยให้สายธารโชคชะตาสีปรอทไหลเข้าสู่สาขาที่ตรงกัน

ทุกอย่างสงบลงทันที

ลูเมี่ยนเอียงศีรษะ มองไปยังอามุนด์ที่มาอยู่ข้างๆ ตั้งแต่เมื่อไรไม่ทราบ

ทันใดนั้น แสงสีเงินผสมดำจุดน้อยๆ พลันแยกตัวออกจากความว่างเปล่า ประกอบกันเป็นข้อความ

จดหมายของ ‘วัฏจักรแห่งชะตา’ แม้ไม่อาจส่งตรงถึงมือเขาและอามุนด์ แต่ก็ยังปรากฏออกมาอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

ข้อความดังกล่าวซับซ้อนยิ่ง แต่ไม่เป็นอุปสรรคให้ลูเมี่ยนอ่านความหมายออกมาตรงๆ

“อยู่ห่างจากโลกในกระจกพิเศษ ไม่งั้นเจ้าจะถูกลิขิตให้คลุ้มคลั่ง”

อ้าว? ลูเมี่ยนชะงักนิดหน่อย

นี่เตือนเราหรือ?

‘วัฏจักรแห่งชะตา’ ไม่ได้พยายามทำให้เราเป็นมลทิน ลงโทษเรา แต่กลับเตือนเรา?

พระองค์คิดจะทรยศ ‘เทพภายนอก’ องค์อื่นหรือไง?

ท่ามกลางความประหลาดใจ ลูเมี่ยนสนใจคำบรรยาย ‘คลุ้มคลั่ง’

เขานึกถึงคำทำนายของ ‘คัมภีร์วิวรณ์ภาคต่อ’ และนึกถึงตัวเองในอนาคตที่น่าจะเคยเห็นเมื่อครั้งเหตุการณ์หอพัก

“คำทำนายเกี่ยวกับอนาคตของเรา หนีไม่พ้นคำว่า ‘เสียสติ’ เลยหรือไง?” ลูเมี่ยนพึมพำกับตัวเองอย่างไร้เสียง

อามุนด์ที่ไม่รู้ว่ายืนอยู่กลางอากาศได้อย่างไร ส่ายหัวอย่างผิดหวังเล็กน้อย

“ไม่ใช่จดหมายถึงข้า แล้วเรียกข้ามารับทำไม?”

“บางที หากคุณเข้าไปในโลกกระจกพิเศษ ก็จะคลุ้มคลั่งเหมือนกัน” ลูเมี่ยนพยายามถอดรหัสความนัยแฝงในประโยคของ ‘วัฏจักรแห่งชะตา’

พูดจบแล้วเขาก็หยุด

เขานึกขึ้นได้ว่า ‘ชายหนุ่ม’ ที่สวมแว่นตาขาเดียวข้างๆ เคยเป็น ‘นักถอดรหัส’ ชั้นยอด

อามุนด์ยิ้มเห็นด้วย

“เป็นไปได้”

“แต่อย่างไรเสีย ตัวข้าเลือกได้ว่าจะไม่เข้าไปในโลกกระจกวิเศษนั่น”

“แล้วเจ้าล่ะ?”

ลูเมี่ยนอยากตอบว่าได้ แต่ภายใต้เงื่อนไขต่างๆ ทั้งโชคชะตาที่พันพัว เส้นทางอันพิเศษ เขารู้สึกว่าตัวเองไม่ช้าก็เร็วต้องเข้าไปในโลกกระจกพิเศษ เข้าไปในส่วนลึกของทรีอาร์ยุคที่สี่ ทำได้แค่หวังเลื่อนเวลาให้นานที่สุด จนกว่าจะเตรียมตัวพร้อมสมบูรณ์

“วัฏจักรแห่งชะตาเตือนฉันทำไม?” ลูเมี่ยนถามตามความเคยชิน

อามุนด์บีบแว่นตาขาเดียวพลางหัวเราะ

“ตาเฒ่านั่นกำหนดให้ข้าเป็นผู้รับจดหมายด้วย…อยากให้ข้าช่วยเจ้าถอดรหัสหรือไร?”

พระองค์พูดต่อด้วยน้ำเสียงขบขัน

“ถอดความได้ว่า การเข้าไปในโลกในกระจกพิเศษ สำหรับเจ้าแล้วเสี่ยงต่อการคลุ้มคลั่งจริงๆ”

“ซึ่งมันอาจนำภัยแฝงไปสู่พวกตาเฒ่านั่น”

……………………………………………………..