ราชันเร้นลับ 2 : วัฏจักรแห่งชะตา (Circle of Inevitability) - ตอนที่ 1126 ‘อนาคตกาล’

ตอนที่ 1126 ‘อนาคตกาล’

………………..

นาโปริดิสลีเพิ่งจากไป ฟรังก้าก็ลงมาจากชั้น 2 เอ่ยถามกับลูเมี่ยน

“พระองค์มาหาคุณมีธุระอะไร?”

“ต้องการความช่วยเหลือ” ลูเมี่ยนตอบสั้นกระชับ

ฟรังก้าความคิดหมุนวน ไตร่ตรองสักพักแล้วกล่าว

“คุณไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับเส้นทาง ‘นรก’ และ ‘ผู้ถูกล่าม’ ทั้งสองสาย พระองค์มาหาคุณ จะให้ช่วยเหลือในเรื่องไหน?”

“อาศัยกระบวนการพันธลับเชิงลึกระหว่างฉันกับพลัง ‘ยอดสุด’ ของสองเส้นทางภัยพิบัติ” เศียรตรงกลางของลูเมี่ยนยิ้มพลางกล่าว “รายละเอียดคุณไม่ต้องถาม”

“ฉันเข้าใจ ฉันยังไม่ใช่เทวทูตนี่” ฟรังก้าเย้าตัวเอง

เธอจ้องมองลูเมี่ยน บ่นงึมงำว่า

“ถามจริงเถอะ ต้องรอจนถึงศึกสุดท้าย ฉันถึงจะมีโอกาสประกอบพิธีสำเร็จ เลื่อนลำดับเป็น ‘นางมารหายนะ’ หรือ?”

“ช่วงนี้ไม่มีทางเลือกอื่นเลยหรือ?”

ลูเมี่ยนคิดอย่างจริงจังแล้วกล่าว

“พิธีเลื่อนลำดับคือ ‘ในฐานะผู้มีส่วนร่วม สร้างหายนะที่ส่งผลกระทบต่อทั้งทวีป แล้วเลื่อนลำดับท่ามกลางหายนะ’ จากนิยามนี้ คำจำกัดความ ‘ผู้มีส่วนร่วม’ บ่งบอกว่า คุณไม่จำเป็นต้องเป็นผู้นำ รับผิดชอบแค่ส่วนเล็กๆ ของหายนะทั้งหมดก็พอ ‘ส่งผลกระทบต่อทั้งทวีป’ ความจริงแล้วเป็นคำอธิบายที่คลุมเครือมาก ทวีปมีขนาดใหญ่บ้างเล็กบ้าง ประชากรมีมากบ้างน้อยบ้าง ทวีปแบบไหนถึงจะนับว่าตรงตามข้อกำหนด?”

“ความเข้าใจส่วนตัวของฉันคือ คำอธิบายนี้เทียบเท่ากับ ‘ขอบเขตที่ได้รับผลกระทบกว้างมาก เมืองหรือแหล่งที่อยู่อาศัยของสิ่งมีชีวิตที่ประสบหายนะนับเป็นร้อยๆ ความเสียหายที่เกิดขึ้นจึงใหญ่หลวงมาก”

“มองจากมุมนี้ ต่อไปจะมีหายนะหนึ่งที่ตรงตามเงื่อนไข”

ฟรังก้าฟังแล้วตาเป็นประกาย

“หายนะอะไร?”

เธอถามต่อทันที

“เกี่ยวข้องกับเรื่องที่คุณจัดการ ‘นางมารต้นกำเนิด’ หรือเปล่า?”

ลูเมี่ยนพยักหน้า

“พวกเราจะนำหายนะไปสู่นิกายนางมาร ซึ่งจะดำเนินการนอกเขตคุ้มครอง หากฉันบรรลุจุดประสงค์สุดท้าย ย่อมมาพร้อมกับการล่มสลายของ ‘นางมารต้นกำเนิด’”

“คุณก็เห็นแล้ว การล่มสลายของ ‘สุริยันเจิดจรัส’ ส่งผลกระทบต่อทั้งโลก คนมากมายได้เห็นกับตา ยิ่งไปกว่านั้น จวบจนปัจจุบัน โลกซากปรักหักพังยังไม่มีดวงอาทิตย์ อาศัยแต่พลังใหม่ของ ‘องค์มารดาผู้ยิ่งใหญ่’ รักษาวัฏจักรธรรมชาติไว้”

“อ้างอิงตัวอย่างนี้ ‘นางมารต้นกำเนิด’ ที่เป็นต้นตอของหายนะ หากล่มสลาย ย่อมมีโอกาสสูงจะเกิดหายนะที่กระทบต่อทั้งโลก”

“นี่ไม่ตรงตามข้อกำหนดพิธีแล้วหรือ?”

“ยังไงเขตคุ้มครองก็มีพลังของผู้ยิ่งใหญ่สององค์คอยขวางกั้นหายนะไว้ ทวีปตะวันตกมีผนึกของราชันสวรรค์ ส่วนสิ่งมีชีวิตที่ยังเคลื่อนไหวในโลกซากปรักหักพังไม่ใช่บริวารของ ‘มารดา’ ก็เป็นพวกลัทธิมารและผู้วิเศษระดับสูงของนิกายนางมารที่เขตคุ้มครองไม่ยอมรับ ให้พวกเขาประสบภัยพิบัติก็ดีแล้ว”

“อา…แค่ฉันจัดการ ‘นางมารดำ’ และแม่มดระดับนักบุญ ก็นับเป็นผู้มีส่วนร่วมเหมือนกันสินะ” ฟรังก้าพยักหน้าก่อน แล้วหัวเราะเยาะตัวเอง “เมื่อหลายปีก่อน ตอนเพิ่งเป็น ‘แม่มด’ ไหนเลยจะกล้าคิดว่าหายนะที่จำเป็นสำหรับพิธีเลื่อนลำดับของตัวเอง คือการทำให้ ‘นางมารต้นกำเนิด’ ล่มสลาย…”

ไม่ต้องพูดถึงตอนเพิ่งเป็น ‘แม่มด’ แม้แต่ตอนได้รับความไม่แก่เฒ่า เธอยังไม่กล้าคิดแบบนี้เลย!

ลูเมี่ยนเปลี่ยนเรื่องพูด

“พวกเราไปเยี่ยมมาดาม ‘เฮอร์มิท’ กันเถอะ”

…………

บนมหาสมุทรสีน้ำเงินเข้ม ดวงอาทิตย์ตกดินแล้ว พระจันทร์แดงนำพาความมืดมิดมาสู่

เรือธง ‘อนาคตกาล’ ของ ‘ราชินีดวงดาว’ แคทลียา แล่นเงียบงันท่ามกลางคลื่นลูกแล้วลูกเล่า ราวกับจมลงสู่ห้วงนิทรา

ร่างของลูเมี่ยนและฟรังก้าเพิ่งปรากฏบนดาดฟ้า ก็เห็นลูกเรือคนหนึ่งเดินมาต้อนรับ ยิ้มแย้มแจ่มใสขณะกล่าว

“กัปตันให้ผมพาคุณไปที่ห้องของเธอ”

“เธอพยากรณ์การมาของพวกเราได้หรือ?” ด้วยความตกใจ ฟรังก้าหันศีรษะ มองไปยังเศียรบนไหล่ซ้ายของลูเมี่ยน ซึ่งสวมหน้ากากประหลาดสีทองเข้ม

ไม่ใช่ว่าเทพแท้จริงและผู้ยิ่งใหญ่ส่วนใหญ่ ไม่อาจมองเห็นการกระทำของหัวนี้หรอกหรือ?

ลูกเรือคนนั้นยิ้มตอบคำถามของฟรังก้า

“กัปตันพยากรณ์การมาของคุณ”

อ้อ ตัวปัญหาคือทางนี้สินะ…ฟรังก้าบ่นในใจ

เธอเพิ่งสังเกตเห็นว่า ลูกเรือตรงหน้าดูประหลาดพิกล บนศีรษะมีเห็ดดอกใหญ่สีแดงสลับขาว สามารถใช้เป็นร่มกันฝนได้ รากเห็ดดูเหมือนเจาะทะลุหนังศีรษะ ฝังเข้าไปในกะโหลกศีรษะแล้ว พร้อมกันนั้น เห็ดยังห้อยหนวดรยางค์สองเส้นลงมา วางพาดบนไหล่ซ้ายขวาของลูกเรือ

ทันใดนั้น ในความคิดของฟรังก้าก็ผุดชื่อหนึ่งขึ้นมา

หลี่เค่อจี่!

ไม่สิ ในโลกภายนอกต้องเรียกเขาว่าดรูอิดผู้ยิ่งใหญ่ แฟรงค์·ลี!

“นี่เห็ดรุ่นใหม่ล่าสุดหรือ?” ลูเมี่ยนเดินตามลูกเรือไปยังห้องในเรือ พลางชี้ไปบนศีรษะของเขา

ลูกเรือคนนั้นยิ้มแย้มกล่าว

“ใช่ครับ หนวดของมันจับความชื้นที่ลอยอยู่ในอากาศ แล้วแปลงเป็นนมได้ ยังตกปลาเสริมโปรตีนได้ไม่ขาดสายด้วย”

“มันกับผมอยู่ร่วมกันแล้ว สามารถเติมเต็มสิ่งที่ร่างกายผมต้องการได้ตลอดเวลา”

ขณะพูด หนวดบนร่มและก้านเห็ดยักษ์นั่นเริ่มยืดออก ยื่นไปรอบๆ ในอากาศ

พร้อมกันนั้น ลูกเรือหยิบหนวดที่ห้อยอยู่บนไหล่ขวาของตน ยัดเข้าปาก แล้วดูดดื่มอย่างเอร็ดอร่อย

มุมปากเขามีนมไหลซึมเล็กน้อย แต่ถูกหนวดดูดกลับเข้าไป

“เห็นไหมครับ แบบนี้ ผมจะไม่มีวันกระหายน้ำ ไม่ว่าอยู่ที่ไหนก็ไม่กระหายน้ำ ฮะๆ ไม่มีวันกระหายน้ำเลย!” ลูกเรือหัวเราะเสียงดังอย่างกระปรี้กระเปร่า

บัดซบ นี่เขาปนเปื้อนมลทินจากแฟรงค์·ลี หรือถูก ‘องค์มารดาผู้ยิ่งใหญ่’ ทำให้ผิดปกติกันแน่? ฟรังก้าเข้าใจทันทีว่า เหตุใดเบลล่าที่ตอนนี้คอยดูแลพี่ชายของจินนา ถึงกลัวการถูกส่งกลับ ‘อนาคตกาล’ ขนาดนั้น

เธอกับลูเมี่ยนเดินตามลูกเรือคนดังกล่าวเข้าไปในห้องเรือ เมื่อผ่านบันไดที่ลงไปชั้นล่าง ลูกเรือก็กดเสียงต่ำลงทันที พูดด้วยน้ำเสียงแฝงความหวาดกลัว

“อย่าลงไปข้างล่างเด็ดขาดเลยนะครับ”

ฟรังก้ารีบพยักหน้ารับ ยอมทำตามอย่างว่าง่าย

เดินมาถึงหน้าประตูห้องกัปตัน ลูกเรือคนนั้นเคาะประตู แล้วได้รับอนุญาต

เขาเปิดประตูทันที ก่อนจะทำท่าเชิญ

ลูเมี่ยนและฟรังก้าเดินเข้าไปเคียงกัน เห็นมาดาม ‘เฮอร์มิท’ แคทลียาสวมเสื้อคลุมจอมเวทสีดำ สวมแว่นตาหนา ยืนอยู่ข้างหน้าต่าง ยิ้มพลางพยักหน้าให้ทั้งสอง

“สายัณห์สวัสดิ์ มิสเตอร์แชเรียต มาดามสองถ้วย”

“สายัณห์สวัสดิ์ มาดามเฮอร์มิท” ลูเมี่ยนและฟรังก้าตอบรับอย่างสุภาพ

ฟรังก้ามองประตูห้องกัปตันที่ปิดลงอีกครั้ง แล้วลองถามหยั่งเชิงดู

“มาดาม คุณไม่จัดการพฤติกรรมที่เอาร่างกายคนมาทดลองปลูกเห็ดแบบนี้หรือ? คนเมื่อกี้ไม่ใช่อาชญากร ไม่ใช่เชลยศึก แต่เป็นลูกเรือจริงๆ ไม่ใช่หรือ?”

‘เฮอร์มิท’ แคทลียาเงียบไปหนึ่งวินาที

“ความจริงแล้วไม่ใช่แบบนั้น สิ่งที่คุณเห็นเป็นแค่ภาพลวงตา”

“ภาพลวงตา?” ฟรังก้าถามกลับอย่างตกใจ

“ที่นี่คือเขตคุ้มครอง ความคิดอันบ้าคลั่งวุ่นวายที่ทะลุข้อจำกัดบางอย่าง จะส่งผลกระทบต่อคนรอบข้างด้วย ทำให้เกิดความผิดปกติภายนอก แต่ในความเป็นจริง ลูกเรือคนเมื่อครู่ไม่มีเห็ดงอกบนหัว” มาดาม ‘เฮอร์มิท’ อธิบายสั้นๆ แล้วเสริมอีกประโยค “แม้แต่อาชญากรและเชลยศึก ยกเว้นพวกที่เกินเยียวยาแล้วจริงๆ ฉันจะไม่ให้แฟรงค์แตะต้องพวกเขา แค่ให้มาดูการทดลองของแฟรงค์เป็นระยะ”

ทำได้ดีมาก! ฟรังก้าอยากปรบมือให้มาดามเฮอร์มิทเหลือเกิน

เธอที่รู้ธรรมชาติของเขตคุ้มครอง เข้าใจคำพูดของมาดามเฮอร์มิทเมื่อครู่ได้ทันที

ลูเมี่ยนฟังจบด้วยรอยยิ้ม แล้วกล่าวกับ ‘เฮอร์มิท’ แคทลียา

“มาดาม ฉันอยากขอให้คุณอาศัยใบหน้าชีคบนตัว พยากรณ์ถึงที่อยู่ของชีค”

“ได้” มาดามเฮอร์มิทไม่ถามมาก เพียงถอดแว่นตาเลนส์หนาที่วางบนสันจมูก

เธอเป็น ‘ผู้ทรงปัญญา’ ลำดับ 2 แล้ว

ช่วงหลายเดือนแรกที่เขตคุ้มครองเพิ่งสร้างขึ้น ได้เกิดภัยพิบัติที่เกี่ยวข้องกับพลังระดับสูงบ่อยครั้ง เหล่าครึ่งเทพทั้งหลายต้องวิ่งวุ่นรับมือ ส่วนใหญ่อามุนด์จัดการให้ บางส่วนเทวทูตใหญ่และเทวทูตขัดขวางไว้ จำนวนน้อยอาศัยนักบุญต่อสู้สุดชีวิต ถึงขจัดหรือรอจนกว่าการช่วยเหลือมาถึง

นี่ทำให้แคทลียามีโอกาสประกอบพิธีกรรมจนสำเร็จ

เธอไม่ค่อยดีใจกับเรื่องนี้นัก เพราะอยากให้ไม่มีโอกาสแบบนี้มากกว่า อยากให้มนุษย์ยังใช้ชีวิตปกตินอกเขตคุ้มครองต่อไป

สายตาของ ‘เฮอร์มิท’ แคทลียามองไปยังเศียรบนไหล่ซ้ายของลูเมี่ยน แต่ไม่กล้าจับจ้องใบหน้าที่สวมหน้ากากสีทองเข้ม

เศียรบนไหล่ซ้ายของลูเมี่ยนหันมา ใบหน้าชีคที่เปล่งประกายรัศมีมารดา งดงามและประณีต ยิ้มมองมายัง ‘เฮอร์มิท’ แคทลียาด้วยสีหน้าเปี่ยมด้วยความคาดหวัง

ดวงตาสีม่วงเข้มใกล้ดำของแคทลียาพลันกลายเป็นลึกล้ำยิ่ง มัวพร่าไร้จุดโฟกัส

อย่างเลือนราง ในความลึกล้ำนั้น ดูคล้ายมีภาพแวบผ่าน มีกระแสน้ำเสมือนจริงสีปรอทปรากฏแล้วหายไป

‘เฮอร์มิท’ แคทลียาเอนศีรษะถอยหลังอย่างแรง มุมตามีเลือดสีแดงสดไหลลงมา

เธอพูดด้วยน้ำเสียงลอยล่องและเฉยเมย

“ฉันเห็นคุณกับชีคต่อสู้กันในป่าฝนดึกดำบรรพ์ของทวีปใต้”

“ขอบคุณ” ลูเมี่ยนกล่าวขอบคุณอย่างจริงใจ

เขาเปลี่ยนเรื่องพูด

“ขอรบกวนให้คุณติดต่อ ‘ราชินีเงื่อนงำ’ ด้วย ฉันอยากได้คำทำนายจากเธอเหมือนกัน”

“ได้” ‘เฮอร์มิท’ แคทลียาตอบรับก่อน จากนั้นเช็ดเลือดตรงมุมตา ถามอย่างไม่ค่อยเข้าใจ “แล้วทำไมยังต้องขอให้ฉันทำนายด้วย?”

ขอองค์ราชินีโดยตรงไม่ได้หรือ?

ลูเมี่ยนหัวเราะ

“หนึ่ง ภาพที่แต่ละคนทำนายได้อาจไม่เหมือนกัน รวมกันแล้วอาจถอดรหัสข้อมูลได้มากขึ้น สอง ช่วยคุณย่อยโอสถ ‘ผู้ทรงปัญญา’ หากคำทำนายของคุณนำไปสู่การล่มสลายของเทพมารที่เป็นตัวแทนของหายนะจริง ก็ย่อมแสดงสัญญะที่แท้จริงของ ‘ผู้ทรงปัญญา’ ได้สมบูรณ์แบบไม่ใช่หรือ?”

มาดามเฮอร์มิทนิ่งเงียบไปสองวินาที

“ฉันจะติดต่อราชินีโดยเร็ว กำหนดเวลาและสถานที่ แล้วแจ้งให้พวกคุณทราบ”

“ได้ ขอบคุณมาก” ลูเมี่ยนพาฟรังก้าหายไปจากห้องกัปตัน

‘เฮอร์มิท’ แคทลียามองส่งพวกเขาจากไปแล้ว ไม่ได้รีบสวมแว่นตาหนาคู่นั้น เพียงหันสายตาไปยังดาดฟ้าเรือ

ทีละเล็กละน้อย ไม่ว่าจะเป็นดาดฟ้า ห้องในเรือ หรือกระทั่งทั้งลำเรือ ต่างกลายเป็นภาพลวงตาในสายตาเธอ เลือนหายไปอย่างรวดเร็ว น้ำทะเลสีน้ำเงินเข้มใกล้ดำรอบข้างก็จางสีลง ปรากฏความขุ่นข้นออกมา

ท่ามกลางความขุ่นข้น มนุษย์หลายหมื่นคนซ้อนทับกันเป็นลูกกลมขนาดมหึมา ในนั้นมีลูกเรือคนเมื่อครู่ รวมถึงตัวแคทลียาเอง พวกเขาต่างก็หลับตา

ลูกกลมร่างกายมนุษย์คล้ายกันนี้ ยังมีอีกนับไม่ถ้วน ลอยอยู่เบียดเสียดกันในความขุ่นข้นลึกล้ำ

……………………………………………………..