ราชันเร้นลับ 2 : วัฏจักรแห่งชะตา (Circle of Inevitability) - ตอนที่ 1134 เวลาไม่มากแล้ว

ตอนที่ 1134 เวลาไม่มากแล้ว

………………..

เมื่อสีหน้าของนายหญิงโรลังด์เปลี่ยนไป เส้นผมสีดำรูปต้นไม้ที่อาบแสงจันทร์สีแดงเข้มโดยรอบ ต่างพากันยื่นไปยัง ‘นางมารต้นกำเนิด’ ในอากาศ

พวกมันดูเหมือนมีชีวิตและสติปัญญา และเลือกที่จะถือว่าร่างหลักดั้งเดิมเป็นศัตรู

ทั่วทั้ง ‘ป่าดงดิบ’ ในอากาศและบนพื้นดิน จุลชีพศาสตร์เร้นลับที่เล็กจนมองไม่เห็น พากันพองตัวใหญ่ขึ้นกะทันหัน บ้างเหมือนลูกบอลขนปุย บ้างแสดงเขี้ยวเล็บ บ้างสวมมงกุฎรูปร่างประหลาด นานาชนิดนับไม่ถ้วน มีผลต่างกันไป เป็นการแสดงอำนาจ ‘ไข้’ และ ‘โรคระบาด’ โดยตรง แม้แต่เทพก็ยังกัดกร่อนได้

ขณะนี้ จุลชีพศาสตร์เร้นลับที่ ‘นางมารต้นกำเนิด’ ชีคแพร่กระจายไว้อย่างลับๆ ต่างถูกเสริมพลัง ทำการกบฏ มุ่งเป้าไปยังร่างต้นของชีค ลูเมี่ยน และ ‘0-17’

สรรพสิ่งล้วนมีวิญญาณ!

‘นางมารต้นกำเนิด’ ชีคเห็นดังนั้นก็หัวเราะในลำคอ

เสียงหัวเราะนี้ทำให้ลูเมี่ยน ‘0-17’ นายหญิงโรลังด์ รวมถึงเส้นผมสีดำและจุลชีพศาสตร์เร้นลับ ต่างรู้สึกคันคะเยอในใจ การเคลื่อนไหวชะงักงัน

จากนั้น ‘นางมารต้นกำเนิด’ ก็เผยร่างสัตว์ในตำนานของตน

พระองค์กลายเป็นใหญ่ยักษ์ ยังคงสวมชุดกระโปรงที่ทำจากกระดูกสีขาว ทวีความงดงาม แต่ก็แสดงอารมณ์ต่างกันออกไปจากมุมต่างๆ มีทั้งบริสุทธิ์ งดงาม สง่า ประณีต สะอาด ตกต่ำ…

ผมสีดำของพระองค์หนาเท่างูเหลือม ลื่นเลื่อมชั่วร้าย บ้างชูชัน หมุนกลอกลูกตาขาวดำแจ่มชัด บ้างยื่นไปข้างหน้า งอกหัวคล้ายงูพิษ แลบลิ้นไม่หยุด บ้างห้อยลงข้างเท้า กองเป็นวังวนงู

ไม่ว่าจะเห็น ‘นางมารต้นกำเนิด’ เช่นนี้หรือไม่ สรรพสิ่งในขอบเขต ‘ป่าดงดิบ’ ต่างเกิดการเปลี่ยนแปลงตอบสนอง

ร่างครึ่งขวาของลูเมี่ยน หน้าอกพองโต ใบหน้าชีคฝั่งซ้ายแดงระเรื่อเย้ายวน ใบหน้าปฐมกาลรูปวังวนเริ่มหมุนแผ่วเบา ต่อต้านเสน่ห์ที่ทำให้เบนสายตาออกไม่ได้

สำหรับ 0-17 ลูกตาสีดำสนิทที่ขาดพลังวิญญาณของเธอ เริ่มแวววาว ส่องแสงจางๆ เผยความหลงใหลและมัวเมา

ดวงตาสีน้ำตาลแดงของนายหญิงโรลังด์พลันอ่อนโยนราวน้ำ ริมฝีปากอ้าเล็กน้อย ระบายลมหายใจขุ่นมัว ทารกกรงเล็บนกที่ห้อยอยู่ตามร่างท่อนบน ไม่ถูกดึงดูดด้วยน้ำนมอีกต่อไป ทยอยหลุดออกมา หันไปทางอากาศอย่างกระหาย พวกที่เป็นเพศชายยังงอกอวัยวะที่ไม่ใช่ของตน ของเดิมหดกลับเข้าไป พวกมันล้วนกลายเป็นเด็กสาวทั้งหมด

เส้นผมสีดำที่เปรียบดังต้นไม้ของ ‘ป่าดงดิบ’ ก็กลายเป็นผมเด็กสาว จุลชีพศาสตร์เร้นลับที่ก่อกบฏ ก็กลายเป็นจุลชีพศาสตร์เร้นลับเด็กสาวเช่นกัน พวกมันต่างหลงใหลในเสน่ห์ของ ‘นางมารต้นกำเนิด’ ชีคอย่างไม่อาจหลุดพ้น

ร่างของชีคหายวับไป อาศัยโลกในกระจกพิเศษแฟลชไปตามจุดต่างๆ รอบนายหญิงโรลังด์ บ้างสูง บ้างต่ำ บ้างซ้าย บ้างขวา บ้างหน้า บ้างหลัง ต่างทิ้งภาพสะท้อนกระจกเงาไว้

ภาพสะท้อนกระจกเงาแต่ละภาพต่างเปล่งเสียงพูดแผ่วเบา นุ่มนวล บ้างหัวเราะ บ้างร้องไห้ เสียงก้องกังวานซ้อนทับกัน

“ลูกสาวข้า ไม่อยากยอมรับว่าข้าเป็นมารดาหรือ?”

“แต่พระองค์เกิดจาก ‘พระผู้สร้างต้นกำเนิด’ จริงๆ”

“และข้าคือชายที่จะกลายเป็นด้านหญิงของ ‘พระผู้สร้างต้นกำเนิด’”

“หากพระองค์ขอความช่วยเหลือจากข้า ทางนี้ก็ยินดี เพราะมันคือหน้าที่ของบุพการี”

“แต่พระองค์ไม่อาจขัดขวางการเกิดของบุพการีได้!”

“….”

ร่างต้นของ ‘นางมารต้นกำเนิด’ กลับขึ้นไปบนฟ้าอีกครั้ง

พระองค์กำหมัดขวา

พร้อมกับท่าทางนี้ ภาพสะท้อนกระจกเงาที่ล้อมรอบนายหญิงโรลังด์ ต่างยุบตัวเป็นวังวนที่ประกอบด้วยของเหลวจินตภาพ บรรจุทุกสีสันทุกความเป็นไปได้

วังวนปฐมกาลหลายสิบวงขยายใหญ่ในพริบตา เชื่อมต่อเป็นผืนเดียว กลืนกินนายหญิงโรลังด์ ทารกกรงเล็บนก และจันทร์เพ็ญสีแดงเข้มที่ลอยขึ้นบนฟ้า

นี่นำมาซึ่งวันสิ้นโลก นำมาซึ่งการหวนคืน

ภายในวังวนปฐมกาลขนาดมหึมา จันทร์เพ็ญสีแดงและนายหญิงโรลังด์ลอยขึ้นลอยลง ยังไม่ถูกสลายและกลืนกลายโดยสมบูรณ์ พยายามสุดกำลังต่อต้านความปรารถนาที่จะหวนคืนสู่ต้นกำเนิด

ทันใดนั้นเอง ดาบยักษ์ที่ลุกโชนด้วยเพลิงทมิฬแห่งการทำลายล้าง ตกลงมาจากฟากฟ้า ฟันผ่าลงบนจันทร์เพ็ญสีแดงและนายหญิงโรลังด์

ดาบเพลิงทมิฬมหึมาที่ผูกมัดความคลุ้มคลั่งและการทำลายล้าง ถูกกำไว้ในมือลูเมี่ยน ดลบันดาลให้พระจันทร์แดงและนายหญิงโรลังด์แตกแยกจากตรงกลาง

แทบจะในเวลาเดียวกัน เคียวยักษ์รูปร่างประหลาด เสมือนภาพลวงตา มาเยือนพร้อมกับความเงียบงันดำมืด เหวี่ยงฟันลงบนผิวของจันทร์เพ็ญสีแดงและนายหญิงโรลังด์ที่แตกแยก

ณ ขณะนี้ ทั้งลูเมี่ยนและ 0-17 ต่างเลือกที่จะฝังกลบนายหญิงโรลังด์ก่อน ขจัดการกลายพันธุ์ที่พระองค์นำมาเป็นอันดับแรก!

ดวงตาสีน้ำเงินของลูเมี่ยนมองไปยัง ‘นางมารต้นกำเนิด’ ชีค ราวกับกล่าวว่า ‘เรื่องของเรา เราจัดการเอง’

‘นางมารต้นกำเนิด’ ตอบด้วยรอยยิ้มปลื้มใจหวานหยด

เมื่อ ‘ดาบประลัยกัลป์’ และความมืดเงียบงันเข้าร่วม ปฐมกาลที่ผูกมัดพระจันทร์แดงและนายหญิงโรลังด์ พลันเกิดการแปรเปลี่ยน

มันกลืนกินทั้งสองเข้าไป แล้วยุบตัวลงทันที หลอมรวมเป็นจุดดำลึกล้ำขนาดข้อนิ้วมนุษย์ไปพร้อมๆ กับนายหญิงโรลังด์และพระจันทร์แดง

จุดดำนี้ยังขาดบางสิ่ง ไม่อาจหดเล็กลงไปอีก

ในชั่วความคิด จุดดำที่ไม่อาจรักษาเสถียรภาพ พองตัวกะทันหัน เกิดระเบิดรุนแรง พ่นแสงและความร้อนปริมาณมหาศาล

บริเวณนี้ของโลกในกระจกพิเศษกลับมามี ‘สสาร’ อีกครั้ง เริ่มกลับมามั่นคง แต่ไม่เป็นรูปป่าดงดิบอีกต่อไป

บนฟากฟ้า ดวงดาวระยิบระยับสะท้อนแสงอีกครั้ง จันทร์เพ็ญสีแดงเข้มก็ไม่ได้หายไปโดยสิ้นเชิง เพียงแต่ไกลและมืดหม่นลง ราวกับถูกกั้นจากสนามรบนี้ด้วยบาเรียหลายชั้น บาเรียที่ประกอบด้วยการทำลายล้างและความมืดนิรันดร์ ไม่อาจหวนคืนได้ในเวลาอันสั้น

‘นางมารต้นกำเนิด’ ชีคหันสายตาจากพระจันทร์แดงอันไกลโพ้น ยิ้มให้กับลูเมี่ยนและ 0-17

“เวลาเหลือไม่มากแล้ว ถึงตาเจ้าบ้าง”

ขณะที่พระองค์พูด ใบหน้างดงามของ 0-17 พลันถูกเงาปกคลุม ราวกับกำลังตกสู่ความดำมืดอันเงียบงัน

นี่แสดงว่า การเสด็จเยือนของ ‘เทพธิดารัตติกาล’ ใกล้จบลงแล้ว

ทั้งเพราะต้องรักษาบาเรีย และเพราะ 0-17 เป็นเพียงเทวทูต ร่างกายและดวงวิญญาณย่อมรองรับการเสด็จเยือนของเทพได้จำกัด

…………

ส่วนลึกของโลกในกระจก ภายในสนามรบแห่งหนึ่ง

‘นางมารขาว’ คาร์เทอริน่า เมื่อสนามรบกลับสู่สมดุล เธอใช้แหวน ‘ความกลัวแห่งรัก’ ที่สวมอยู่นิ้วกลางซ้ายทันที

หนามแหลมใสบนวงแหวนแก้ว แสดงภาพลวงตาอ่อนโยนทันใด

ผิวของ ‘นางมารยุพนิรันดร์’ ผู้นี้สูญเสียความเปล่งปลั่งพอสมควร แต่ยังคงรักษาไว้บ้าง ดวงตา จมูก ปาก และอวัยวะต่างๆ เสมือนมีร่องรอยกลายเป็นตุ๊กตา

เธอกลายเป็นตุ๊กตางดงามผิดวิสัย ประณีตยิ่งยวด อารมณ์ก็เข้ากันอย่างสมบูรณ์

นี่เต็มไปด้วยเสน่ห์ในสายตาของมิสเตอร์มูน เอ็มลิน

หากเป็นภาวะปกติ เขาจะหยุดเพื่อชื่นชม ไม่อยากทำลาย แต่ตอนนี้ เขากำลังสวมเสื้อคลุมสีแดงสดราวกับถักทอจากโลหิต

มันทำให้ความชั่วร้ายในใจเขาถูกจุดชนวนได้ง่ายดายเหลือเกิน หักล้างความหลงใหลดังกล่าว กลืนทับลงไป

ผิดไปจากการคาดคะเนของ ‘นางมารขาว’ คาร์เทอริน่า มิสเตอร์มูน เอ็มลินกลายเป็นแสงจันทร์ดุจโลหิต พุ่งตรงเข้ามาด้วยความอยากครอบครองอันแรงกล้า แทนที่จะหลงใหลอยู่กับที่ หรืออยากทะนุถนอม

คาร์เทอริน่าปล่อยให้สีเทาขาวแผ่ออกจากมือซ้ายตามสัญชาตญาณ แผ่ไปยังแสงจันทร์หนืดข้นดุจโลหิต

เกือบจะพร้อมกัน เสียงเพรียกที่ไม่อาจบรรยาย ดังแว่วข้างหูทันที เสมือนอารมณ์ชั่วร้ายและแรงกระหายที่ซ่อนอยู่ในใจร้องเพลงพร้อมกัน

ผมของเธอถึงกับชูชัน หนาและลื่น เตรียมจะงอกลูกตาขาวดำ

เธอแสดงอาการคลุ้มคลั่ง

รูจมูก หู ปาก ตาของเธอยังไหลเลือดสีแดงสด หัวใจเกือบหยุดเต้น เลือดทั่วร่างดูเหมือนกำลังลุกไหม้

เพล้ง!

คาร์เทอริน่าแตกละเอียด ‘กระจกตัวแทน’ ถูกกระตุ้นอัตโนมัติ

แสงจันทร์สีเลือดที่พุ่งมา ถูกฉาบด้วยสีเทาขาว ตกตะกอนเป็นหินในพริบตา แต่ส่วนที่ยังไม่ถูกกระทบ เลือดและแสงสว่างพลันหดตัว หลอมรวมเป็น ‘เดอะมูน’ เอ็มลินที่สวมเสื้อคลุมสีเลือด แผ่ปีกค้างคาวอีกครั้ง

ร่างของ ‘นางมารขาว’ ปรากฏจากมุมสนามรบ เตรียมจะใช้แหวน ‘ความกลัวแห่งรัก’ นำหายนะมาสู่บริเวณนี้

และสำหรับโลกในกระจก หายนะคือการแตกสลายและพังทลาย!

ภายในสนามรบอีกแห่งที่ถูกแบ่งแยก

หลัง ‘นางมารแดง’ แน่ใจว่าคู่ต่อสู้คือเลียวนาร์ดที่ถือ ‘ไม้ตะพดดวงดาว’ ก็รีบควบคุม ‘เสาหินโหดเหี้ยม’ ที่แขวนด้วยใยแมงมุมล่องหน ให้แสดงกฎข้อที่สอง

“ที่นี่ห้ามเทเลพอร์ต!”

เห็นอักษรเฮอร์มิสโบราณสีทองเหลืองนูนขึ้นบนเสาหินสีดำ เลียวนาร์ดที่ปล่อยให้สมองว่างเปล่ามาตลอด นึกถึงพาลีส·โซโรอาสเตอร์ภายในใจ

ร่างของ ‘เทวทูตกาลเวลา’ ผู้นี้ปรากฏหน้าเลียวนาร์ดผ่าน ‘ไม้ตะพดดวงดาว’ ทันใด แล้วกลายเป็นนาฬิกาแขวนบรรพกาลที่ถูกกาลเวลากัดกร่อน

ก๊อง!

เสียงระฆังไกลโพ้นดังแว่ว บนหน้าปัดนาฬิกาแขวนสีเขียวดำสลับกัน เข็มนาฬิกากลายเป็นหยุดนิ่ง

‘นางมารแดง’ พร้อม ‘เสาหินโหดเหี้ยม’ แข็งค้างในกาลเวลาทันที

คว้าโอกาสนี้ เลียวนาร์ดใช้พลังของตน พลังที่มาจาก ‘ฝันร้าย’ เขาปล่อยให้ตัวเองหลับตาลง จมดิ่งสู่ห้วงนิทรา

ไม่นานนัก เสียงระฆังเลือนหายไป ทุกสิ่งกลับสู่สภาวะปกติ ร่างของพาลีส·โซโรอาสเตอร์อันตรธานหายไปนานแล้ว

‘นางมารแดง’ ถูกดึงเข้าสู่แดนฝันทันที แดนฝันของ ‘เดอะสตาร์’ เลียวนาร์ด

นี่ทำให้เธอไม่มีโอกาสใช้ ‘เสาหินโหดเหี้ยม’

เธอมองเห็นเพียงบันไดหนึ่ง เห็นป้ายป้ายหนึ่ง

‘บริษัทรักษาความปลอดภัยหนามทมิฬ’

หนึ่งในคุณสมบัติของ ‘ไม้ตะพดดวงดาว’ คือ ให้ผู้ถือสร้างภาพในใจ เพื่อใช้พลังที่ตนนึกคิด หรืออัญเชิญบุคคลที่ตนนึกคิด กรณีหลังสามารถโจมตีได้หนึ่งครั้ง

แน่นอน หากหวังให้ประสบความสำเร็จ ต้องเข้าใจพลังหรือบุคคลนั้นอย่างถ่องแท้ หากไม่แล้วจะเกิดการกลายพันธุ์

และก่อนปฏิบัติการครั้งนี้ ‘เดอะสตาร์’ เลียวนาร์ดได้รบกวนให้มิสจัสติสช่วยกระตุ้นจิตใต้สำนึกของตน ให้ฝันถึงบริษัทรักษาความปลอดภัยหนามทมิฬทันทีที่เข้าสู่ภวังค์นิทรา ฝันถึงคนผู้นั้น

นี่ก็เท่ากับการสร้างภาพในใจเช่นกัน ‘ไม้ตะพดดวงดาว’ จะช่วยให้ร่างของอีกฝ่ายปรากฏขึ้นจริง

วินาทีถัดมา ‘นางมารแดง’ เห็นบุคคลหนึ่งเดินออกมาจากประตู ‘บริษัทรักษาความปลอดภัยหนามทมิฬ’

อีกฝ่ายสวมหมวกทรงสูง ใส่ชุดทางการ ถือไม้ตะพด ผมดำตาสีน้ำตาล หน้าตาธรรมดา มีกลิ่นอายนักอ่าน

ไคลน์·โมเร็ตติ

…………………………………………………….