ราชันเร้นลับ 2 : วัฏจักรแห่งชะตา (Circle of Inevitability) - ตอนที่ 1153 บ่าของคนก่อน

ตอนที่ 1153 บ่าของคนก่อน

………………..

ตึกตัก! ตึกตัก!

พอเสียงหัวใจเต้นดังรุนแรงขึ้น ‘รังมารดา’ ที่มีรูปลักษณ์ดุจยอดเขาสูงหมื่นเมตร ก็ดิ้นรนช้าลง ราวกับถูกดึงดูดด้วยแรงพิสดาร หรือไม่ก็พบเจอพลังที่ไม่อาจต้านทาน

การหลอมรวมระหว่างพระองค์กับจันทร์เพ็ญสีเลือดถูกเร่งความเร็วขึ้นอีกครั้ง

ทว่าเสียงหัวใจเต้นจากส่วนลึกของดวงจันทร์ ไม่ได้ดังต่อไปนานนัก ไม่ช้าก็กลับสู่ความสงบ ราวกับแม้แต่รากเหง้าของมันเองก็ไม่ปรารถนาให้มันเต้นต่อไป

นั่นดูเหมือนจะก่อให้เกิดปัญหาที่ไม่อาจคาดเดา ปัญหาที่แม้แต่รากเหง้าก็ไม่อยากเผชิญหน้า

หลังจากเสียงหัวใจทารกเต้นก้องกังวานอยู่ชั่วครู่ แรงต่อต้านของ ‘รังมารดา’ ก็ถูกขัดจังหวะทันที แม้พระองค์ยังคงดิ้นรน ยังคงต่อสู้ แต่ก็ไม่ดุเดือดเท่าครั้งก่อน เหมือนในสงครามที่การรุกซึ่งถูกฝากความหวังไว้มากที่สุดถูกสกัดกั้น ส่งผลให้ขวัญกำลังใจเริ่มตกต่ำ

ในสถานการณ์ดังกล่าว ความพ่ายแพ้อาจมาถึงในอนาคตอันใกล้

…………

ก้นมหาสมุทรสีเลือด

เมื่อลูเมี่ยนถอดหน้ากากทองคำดำออก เผยใบหน้าวังวนปฐมกาล เศียรด้านซ้ายของ ‘มังกรหายนะ’ ก็ส่งเสียงคำรามต่ำอันน่าสะพรึงกลัว

สิ่งนี้ทำให้กายปัญญาของลูเมี่ยนดังก้องด้วยเสียง ‘หึ่ง’ สติสูญหายไปชั่วขณะ

คอทั้งสามของเขา เจ็บกระตุกพร้อมกัน ราวกับมีพลังล่องหนดักจะดึงเศียรที่ตรงกันออกมา ลากไปพร้อมๆ กับกระดูกสันหลังขาวโพลนเปื้อนเลือด

ใบหน้าวังวนปฐมกาลได้รับผลกระทบน้อยที่สุด พระองค์หันมาด้านหน้า รักษาเสถียรภาพของร่างกาย ยังคง ‘จ้องมอง’ มังกรหายนะตัวนั้น

พร้อมกันกับเสียงคำราม ‘มังกรหายนะ’ พยายามเหยียดร่างมหึมา บินขึ้นสู่ที่สูงของมหาสมุทรสีเลือด แต่ร่างของพระองค์กลับส่งเสียงกรุ๊งกริ๊ง เสียงนั้นมาจากโซ่สีดำเหล็กที่แทงทะลุเนื้อหนังและดวงวิญญาณของพระองค์

ภาพนูนต่ำบนโซ่ดำเหล็กกลายเป็นร่างขนาดมหึมาทีละหนึ่ง กลับคืนรูปลักษณ์ปีศาจร้ายหลากหลายรูปแบบ

พวกมันดึงรั้งโซ่อย่างสุดกำลัง ขัดขวาง ‘มังกรหายนะ’ ไม่ให้ออกจากตำแหน่งปัจจุบัน

‘ปีศาจร้าย’ เหล่านี้ บางตนยอมสวามิภักดิ์ต่อ ‘มังกรหายนะ’ อย่างรวดเร็ว บางตนก็กัดฟันฝืนไว้ ต่อต้านพลังแห่งการพิชิต

ขณะที่กลุ่มอาคมของ ‘ปีศาจร้าย’ กำลังจะเปลี่ยนข้างโดยสิ้นเชิง น้ำแม่น้ำมืดมิดไร้สีสันไหลเข้ามาตามโซ่ดำเหล็ก ทำให้ ‘ปีศาจร้าย’ ที่ยังต่อต้านอยู่ เสมือนถูกฉีดยากู้ชีพ ทั้งหมดกลับสู่ตำแหน่งเดิม เชื่อฟังคำสั่งจากผู้ผนึก

ผู้สูงศักดิ์เส้นทาง ‘มรณา’ มีพลังควบคุมและกดขี่ผู้ต่ำศักดิ์อย่างแข็งแกร่งยิ่ง อีกทั้ง ‘แม่น้ำอันธการนิรันดร์’ ก็ยังมีศักดิ์สูงกว่า ‘เทพมรณา’ !

ตอนแรกที่ผนึก ‘มังกรหายนะ’ เหตุที่เลือกแกะสลักปีศาจร้ายบนโซ่ดำเหล็ก จัดวางกลุ่มอาคมที่สอดคล้องกัน ก็เพราะ ‘ปีศาจร้าย’ ที่ได้รับพรจาก ‘แม่น้ำอันธการนิรันดร์’ และถูกประมุขเฮาหลี่ควบคุม สามารถต่อต้าน ‘การพิชิต’ และ ‘เสน่ห์’ ได้ในระดับหนึ่ง ไม่ถึงขั้นที่ ‘มังกรหายนะ’ ดิ้นรนเพียงเล็กน้อย เหล่าปีศาจก็ยอมศิโรราบแต่โดยดี ไม่อาจทนรอให้ถึงการจัดวางขั้นถัดไป ไม่อาจทนรอให้กำลังเสริมมาถึง

ท่ามกลางเสียงโลหะดึงรั้ง อันชวนให้ขนลุกซู่ มังกรหายนะสามารถเหยียดร่างได้เพียงไม่ถึงครึ่ง ไม่ได้บินขึ้นสู่ที่สูงของมหาสมุทรสีเลือด ยังคงถูกตรึงไว้ที่ตำแหน่งเดิม

นี่ก็คือหนึ่งในเหตุผลที่ไคลน์เชื่อว่า ลูเมี่ยนมีโอกาสชิงรองรับ ‘นครภัยพิบัติ’ ได้ทันก่อนที่ ‘เทวมารดาเสื่อมทราม’ จะหลอมรวม ‘รังมารดา’ เสร็จ

ลูเมี่ยนไม่ได้เผชิญหน้ากับ ‘มังกรหายนะ’ ร่างสมบูรณ์ ไม่ใช่ ‘นครภัยพิบัติ’ ในยุครุ่งเรือง แต่เป็นเป้าหมายที่ถูก ‘รวมพลังทั่วหล้า สูญเสียวีรชนไปมากกว่าครึ่ง ล่ามมังกรหายนะไว้ ณ ที่แห่งนี้’ มาแล้ว!

บัดนี้มังกรหายนะถูกผนึกอยู่ ไม่อาจออกจากตำแหน่งเดิม ย่อมไม่อาจสร้าง ‘กระจกตัวแทน’ กระจกหลับใหล เสมือนเป้านิ่งที่มีชีวิต หากแม้กระทั่ง ‘มังกรหายนะ’ ในสภาพนี้ ลูเมี่ยนยังไม่มีความมั่นใจที่จะเอาชนะ ปราบ สังหาร และหลอมรวมในเวลาอันสั้น ก็ไม่สมควรมาทำภารกิจนี้เลย

ผู้ฝึกตนแห่งทวีปตะวันตกที่ล้มลุกคลุกคลาน ฟันฝ่าอุปสรรค ได้กำจัดอุปสรรคไปกว่าครึ่งบนเส้นทางสู่จุดหมายให้เขาแล้ว!

เขายืนอยู่บนบ่าของคนยักษ์ ได้รับการหนุนจากอารยธรรมทวีปตะวันตก ได้รับการหนุนจากปราชญ์บรรพชนแห่งทวีปตะวันตก!

นี่คือการส่งต่อจากรุ่นสู่รุ่น เขาเป็นเพียงตัวแทนคนสุดท้าย!

‘ปีศาจร้าย’ จำนวนมากบนโซ่ล่ามมังกร แม้กระทั่งเป็นผู้ฝึกตนที่สละชีพในครั้งอดีต แปลงร่างด้วยความสมัครใจ เพื่อล่ามมังกรหายนะนี้ไว้ พวกเขายอมรับการทรมานชั่วนิรันดร์ ยอมตกสู่ปรภพปีศาจร้ายตลอดกาล

วันนี้ ในที่สุดพวกเขาก็มาถึงศึกสุดท้าย มังกรหายนะจะถูกสังหาร ทุกคนจะได้รับการปลดปล่อย

ความสำเร็จไม่ต้องอยู่ที่ข้า แต่ความสำเร็จต้องมีข้าร่วมอยู่!

‘ปีศาจร้าย’ บนโซ่สีดำเหล็กตนแล้วตนเล่า หน้าตาดุร้าย เขี้ยวงาเล็บงุ้ม ส่วนใหญ่ปักหลักมั่นคงอยู่ในตำแหน่งของตน ยึดมั่นไม่ท้อถอย สาบานตนไม่ยอมจำนน

พวกมันดึงรั้งโซ่ล่ามมังกร ฉุดรั้งการเคลื่อนไหวของ ‘มังกรหายนะ’ อย่างเหนียวแน่น ทำให้พระองค์ใช้พลังอย่างอิสระไม่ได้ เปิดโอกาสอันดีให้ลูเมี่ยนโจมตีเข้าไป

ลูเมี่ยนที่ใช้ ‘กระตุ้น’ เมื่อครู่ นอกจากต้องการประหยัดเวลา ก็ยังใช้ ‘เนตรภัยพิบัติ’ ค้นหาจุดอ่อนของ ‘มังกรหายนะ’ รวมถึงค้นหาสายธารโชคชะตาที่นำไปสู่ความตายของพระองค์

แต่ ‘มังกรหายนะ’ ไม่มีจุดอ่อนถึงตาย ในสายธารโชคชะตาก็ไม่มีกระแสที่แสดงถึงการดับสูญอย่างแท้จริงของพระองค์

จุดอ่อนเดียวของพระองค์คือ โซ่ล่ามมังกรและเหล่า ‘ปีศาจร้าย’ ที่ถูกสร้างอย่างฝืนใจ เพียงแต่นั่นไม่เป็นอันตรายถึงตายแก่มังกรหายนะ ทำได้แค่ตีกรอบการเคลื่อนไหวของพระองค์ ทำให้พลังของพระองค์อ่อนแอลง

ดังนั้น ลูเมี่ยนจึงถอดหน้ากากสีทองเข้มออก หวังใช้ใบหน้าวังวนปฐมกาล ยืมพลัง ‘เนตรรอบรู้’ ของเส้นทาง ‘หอคอยขาว’

ครั้งนี้ สิ่งที่เขาค้นหาไม่ใช่จุดอ่อนอีกต่อไป ไม่ใช่ความตายอีกต่อไป แต่เป็นปัญหา

บนใบหน้าปฐมกาล กึ่งกลางเศียรไหล่ซ้ายของเขา วังวนเริ่มหมุนแล้ว ส่วนลึกสุดราวกับมีดวงตาปรากฏขึ้น ส่องให้เห็นลำตัวมังกรสองส่วนของ ‘มังกรหายนะ’ ที่ขดพันกัน ส่องให้เห็นศีรษะสามหัวของ ‘มังกรหายนะ’

ในพริบตา ลูเมี่ยนเห็นปัญหาของ ‘มังกรหายนะ’

ภาพฉากหนึ่งผุดขึ้นในสมองของเขา

เงาเลือนรางที่ไม่ได้เป็นของพระองค์ แต่มอบความรู้สึกคล้ายพระองค์บนร่างมังกรหายนะ ถูกแยกออกมาภายใต้พายุพลังจิตบางชนิด

เงาเหล่านั้น บ้างเป็นนายพลนั่งโดดเดี่ยวในกระโจม บ้างเป็นนางงามร่ายรำใต้ผ้าเต็นท์ บ้างเป็นผู้พิชิตยืนหน้าเนินศพมหึมา บ้างเป็นพระสนมร่ายรำในอุ้งพระหัตถ์ บ้างเป็นจักรพรรดิขึ้นแท่นบูชาสวรรค์เพียงลำพัง บ้างเป็นพระมเหสีโปรดปราน ซึ่งยิ้มเมื่อเห็นกองไฟสัญญาณลุกโชน…

พวกเขาคือเหล่าผู้นับถือ ‘นครภัยพิบัติ’ ผู้ทรงอำนาจที่ ‘รวมเป็นหนึ่งกับดวงดาว’ รุ่นแล้วรุ่นเล่า พวกเขาผสมปนเปกัน ค่อยๆ มอบจิตสำนึกบางอย่าง ความคิดบางอย่าง และแนวโน้มบางด้านให้ ‘มังกรหายนะ’ ทีละน้อย

ภาพที่ลูเมี่ยนจินตนาการตอนนี้คือ การใช้อำนาจด้านพลังจิต ใช้โรคระบาดทางจิตที่เฉพาะเจาะจง แยกจิตสำนึก จิตวิญญาณ และแนวโน้มจากภายนอกส่วนนี้ออกไปชั่วคราว หรือผลักไสไปชายขอบ ให้ ‘มังกรหายนะ’ กลับสู่ ‘รูปลักษณ์’ ที่ ‘แท้จริง’ ที่ ‘ดั้งเดิม’ ที่สุดของพระองค์

เช่นนี้แล้ว ‘มังกรหายนะ’ ก็จะเป็นสัญลักษณ์แห่งภัยพิบัติอันบริสุทธิ์ เป็นความพินาศเดินดิน แม้แต่ตัวเองยังควบคุมสัญชาตญาณของตัวเองไม่ได้

นี่แหละคือจุดที่นำมาใช้ประโยชน์ได้

ระหว่างที่ภาพฉากดังกล่าวผุดขึ้นในสมองของลูเมี่ยน ร่างของ ‘มังกรหายนะ’ ที่พยายามดิ้นรนให้หลุดจากโซ่สีดำเหล็กอย่างสุดกำลัง ก็พลันแข็งทื่อไป แยกตัวออกเป็นเงาเลือนรางทีละร่างสองร่าง

ดวงตาสีดำเหล็กของเศียรฝั่งซ้ายมังกรหายนะ มีสีเลือดนกแซมในพริบตา สีหน้าของเศียรงดงามด้านขวาก็พลันบ้าคลั่งทันที แม้แต่ศีรษะปฐมกาลที่ถูกสกัดเป็นรูโพรงหลายรู ก็พ่นสีที่ห่อหุ้มทุกสิ่งออกมา

อนาคตที่ ‘นักสร้างฝัน’ ประกาศไว้ ย่อมต้องเกิดขึ้นอย่างแน่นอน!

วินาทีถัดมา ทะเลสีเลือดทั้งผืน สั่นสะเทือนหนักหน่วง ลมหายใจแห่งการทำลายล้าง รวมถึงความคิดอันบ้าคลั่งที่ไม่อาจบรรยายได้ หลั่งไหลถาโถมเข้ามายังบริเวณนี้ ทำเอา ‘ปีศาจร้าย’ บนโซ่สีดำเหล็กต้องสั่นสะท้านอย่างห้ามไม่อยู่ เศียรฝั่งขวาและตรงกลางของลูเมี่ยนถึงกับก้มคอลงอย่างต้านไม่ไหว

บนเศียรที่ตรงกับลำตัวขาวสะอาดของ ‘มังกรหายนะ’ ดวงตาสีครามอันเปี่ยมไปด้วยความบ้าคลั่ง สะท้อนร่างของลูเมี่ยนทันที มองเห็นความเปราะบางของดุลยภาพ เห็นจุดจุดชนวนของหายนะ

พระองค์ไม่ลังเลแม้แต่น้อย ปล่อยให้ลำตัวอันยาวเหยียดพุ่งไปข้างหน้าทันที จนลูเมี่ยนที่สะท้อนในดวงตาเกิดระเบิดจากภายใน เกิดการพังทลายกะทันหัน

‘หายนะ’ มาถึงแล้ว!

นี่คือการโจมตีที่มุ่งเป้าไปยัง ‘ปัญหา’ ใหญ่ที่สุด มุ่งเป้าไปยังจุดอ่อนร้ายแรงที่สุดของลูเมี่ยนในปัจจุบัน

สำหรับ ‘มังกรหายนะ’ ที่ตกอยู่ในสภาวะสัญชาตญาณแล้ว การทำให้ลูเมี่ยนเสียสมดุล การพังทลายอย่างหายนะจะเกิดอะไรขึ้น จะปรากฏผลอย่างไร พระองค์ไม่สนใจ

พระองค์ต้องการแค่การทำลายล้าง ต้องการแค่ให้สรรพสิ่งกลับสู่ปฐมกาล

ร่างของลูเมี่ยนแตกสลายในทันใด กลายเป็นกระจกด้วยความสมัครใจ

แต่ถึงแม้เขาจะใช้ ‘กระจกตัวแทน’ ล่วงหน้า ‘หายนะ’ นั้นก็ยังแผ่ขยายมาถึงร่างต้น ติดตามการเชื่อมโยงระหว่าง ‘กระจกตัวแทน’ กับร่างหลัก

นี่แหละคือ ‘นครภัยพิบัติ’

ตราบใดที่มีการเชื่อมโยง ก็สามารถสาปได้ กระทบได้ ลุกลามได้!

หลังจากร่างครึ่งหญิงครึ่งชายของลูเมี่ยนปรากฏเค้าโครงตรงมุมหนึ่งของทะเลสีเลือด ทั้งสองซีกก็ดิ้นพล่าน แยกตัวออกจากกัน ราวกับจะกลืนกินกันและกัน และศีรษะตรงกลางของเขาก็สูญเสียการรับรู้ สูญเสียการควบคุมเศียรฝั่งขวาและฝั่งซ้ายทันที

เอกลักษณ์ ‘นางมารต้นกำเนิด’ เอกลักษณ์ ‘นักบวชสีชาด’ และตะกอนพลัง ‘นางมารสิ้นโลก’ ตะกอนพลัง ‘ผู้พิชิต’ ในร่างของเขาเกิดการปะทะกันอย่างรุนแรง ต่างฝ่ายต่างต้องการยุติสมดุลที่แยกชนะแพ้ไม่ออก

เสียงแตกสลายอันเลือนรางดังขึ้น สิ่งไร้รูปที่คอยเชื่อมต่อทุกสิ่งในร่างของลูเมี่ยน ถูก ‘หายนะ’ ฝืนกระชากออกทันที

ทว่า สิ่งที่ถูกทำลายไม่ใช่สมดุลอันเปราะบางในตัวลูเมี่ยน หากแต่เป็น ‘แนวป้องกัน’ ที่ครอบสมดุลนี้เอาไว้

ปลูกถ่าย!

แนวป้องกันดังกล่าวคือ ‘ปลูกถ่าย’!

ไม่นานหลังจากลูเมี่ยนกลายเป็นเทพแท้จริงสองเส้นทาง เขาก็ขอให้มิสเตอร์ฟูล ‘ปลูกถ่าย’ เอกลักษณ์กับตะกอนพลังต่างๆ ในร่างของตนเข้าด้วยกัน ให้พวกมันสามารถดำรงอยู่อย่างมั่นคงในฐานะหนึ่งเดียวด้วยวิธีการอันพิเศษ ตอนที่เขาไปรับมือกับ ‘นางมารต้นกำเนิด’ ความจริงเขาก็มีการเตรียมการคล้ายกันนี้

บัดนี้ การ ‘ปลูกถ่าย’ ช่วยให้เขาเอาตัวรอดจากภาวะ ‘สมดุลถูกทำลาย’ ได้หนึ่งครั้ง แต่ก็หลบได้แค่ครั้งเดียวเท่านั้น หลังจากนี้ ‘ราชันเร้นลับ’ ไคลน์ก็ไม่สามารถยื่นมือเข้ามาในสังเวียนนี้ได้อีก

เศียรทั้งสามของลูเมี่ยนไม่ได้มั่นคงขึ้นเพราะเหตุการณ์ข้างต้น พวกมันยังคงหมุนไปคนละทาง มองไปยังจุดต่างกัน

หากไม่มีการปรับสภาพตัวเอง หากตลอดหนึ่งเดือนนี้เขาไม่พยายามทำให้จิตมั่นคง ลูเมี่ยนที่รอดพ้นด้วย ‘ปลูกถ่าย’ ก็ยังจะมุ่งหน้าสู่ภาวะสูญเสียสมดุลอยู่ดี เพียงแต่จะไม่เกิดการพังทลายอย่างหายนะ

ขณะที่เศียรทั้งสามหมุนไปคนละทาง ลูเมี่ยนฝืนควบคุมใบหน้าของชีคได้อย่างยากลำบาก พร้อมกับยกแขนข้างขวาข้างหนึ่งขึ้น

……………………………………………………..