ราชันเร้นลับ 2 : วัฏจักรแห่งชะตา (Circle of Inevitability) - ตอนที่ 550 ผลของพิธีบูชาทะเล

ตอนที่ 550 ผลของพิธีบูชาทะเล

ลูเมี่ยนมิได้ตอบสนองในทันที เพราะตอนนี้ตนคือนักผจญภัยนามว่าหลุยส์·แบรี ผู้ไม่เข้าใจภาษาที่ราบสูง

หลังจากที่ลูกาโนแปลคำพูดของโนเอเลียเสร็จ เด็กหนุ่มจึงยิ้มพลางผงกศีรษะ แล้วพูดเป็นภาษาอินทิส

“เชิญเข้ามา”

เขากล่าวพลางลุกขึ้นยืน

ส่วนลูกาโนที่มาถึงหน้าประตูแล้ว ก็เปิดประตูห้องออก

ผู้มาเยือนด้านนอกคือแม่ชีนักรบโนเอเลียแห่งนิกายอุดมสมบูรณ์ตัวจริง แต่วันนี้เธอมิได้สวมผ้าคลุมสีดำ และไม่ได้สวมหมวกสองมุมสีดำขลิบขาวที่แฝงนัยทางศาสนา เรือนผมสีดำหยักศกดกหนาของเธอจึงทิ้งตัวลง แผ่สยายไปบนชุดเกราะหนังสีน้ำตาลดุจดังน้ำตก นัยน์ตาสีฟ้าเปล่งประกายอย่างมีชีวิตชีวา

ลูเมี่ยนมองดาบตรงสองเล่มบนหลังของโนเอเลีย รวมถึงปืนลูกโม่ตรงเอวของเธออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะยิ้มแล้วก้าวไปข้างหน้าเพื่อต้อนรับ

“ขอบคุณที่มาช่วยนะครับ”

โนเอเลีย ซึ่งก่อนหน้านี้ยังต้องให้ลูกาโนช่วยแปล คราวนี้ตอบกลับเป็นภาษาอินทิส

“คุณทราบได้อย่างไรว่าฉันมาเพื่อช่วยเหลือ?”

ลูเมี่ยนไม่คิดปิดบังเจตนาที่แท้จริงของวีรกรรมในวันนี้ จึงยกมือขึ้นมาชี้ศีรษะตัวเอง

เขากำลังสื่อถึงการใช้สมองพินิจพิเคราะห์

แน่นอน คำขอบคุณเมื่อสักครู่ของเด็กหนุ่ม คือการขอบคุณเธอที่ช่วยให้ตนย่อยโอสถ ‘นักวางแผน’ ไปได้อีกเล็กน้อย

คิ้วหนาๆ คมเข้มของโนเอเลียขยับเล็กน้อย พร้อมกับผงกศีรษะรับด้วยความชื่นชม

จากนั้น เธอมองไปทางลูกาโนกับลุดวิก ประหนึ่งกำลังขอความเห็นจากลูเมี่ยนว่า ควรให้ทั้งสองออกไปก่อนหรือไม่ ส่วนลูกาโนก็ทำหน้าเหมือนไม่อยากฟัง และไม่อยากเข้าไปพัวพัน

ลูเมี่ยนไม่ได้สร้างความลำบากใจให้พวกเขา เพียงพยักหน้ารับ แล้วบอกให้ลูกาโนพาลุดวิกออกไปเดินเล่นข้างนอก ไปซื้อของกินริมถนน

หลังจากผู้ใหญ่หนึ่งเด็กหนึ่งเดินออกจากห้องชุดนี้ไป ลูเมี่ยนจึงกล่าวกับโนเอเลีย

โนเอเลียตอบยิ้มๆ

“ทางเราต้องผลัดเวรกันดูแลช่องเขาทางตอนใต้ของเทือกเขาพิไรเอสบ่อยๆ น่ะ”

เทือกเขาพิไรเอสคือชื่อที่ทางราชอาณาจักรเฟเนพ็อตใช้เรียกเทือกเขาดาลีแอช พวกคนเลี้ยงแกะที่ผลัดถิ่น มักจะข้ามเทือกเขานี้เพื่อเข้าสู่ทุ่งหญ้าบนพื้นราบในแคว้นกายาหรือแคว้นใกล้เคียง

ก่อนที่ลูเมี่ยนจะได้ถามสิ่งใดต่อ โนเอเลียก็เกลี่ยปอยผมตรงข้างใบหู แล้วพูดพร้อมรอยยิ้ม

“การปล่อยให้สุภาพสตรีต้องยืนสนทนา มันไม่ค่อยสุภาพเท่าไรนะคะ”

ลูเมี่ยนจึงเชื้อเชิญให้โนเอเลียนั่งบนโซฟายาว ส่วนตัวเองเลือกนั่งบนโซฟาเดี่ยว

โนเอเลียมองเด็กหนุ่มแล้วเป็นฝ่ายเอ่ยปาก

“พิธีบูชาทะเลประจำเมืองท่าซานตา สามารถสืบย้อนกลับไปได้ไกลถึงช่วงปลายยุคที่สี่ มีประวัติศาสตร์ยาวนานนับพันปี นับว่าเก่าแก่พอสมควร ทางศาสนจักรเคยล้างบางครั้งใหญ่แล้ว พาตัวทุกคนที่รู้เรื่องออกจากเมืองไป แล้วชำระล้างผู้มีส่วนเกี่ยวข้องทุกคน แต่ผ่านไปไม่ถึงร้อยปี ในเมืองท่าซานตาก็มีคนแอบประกอบพิธีบูชาทะเลอย่างลับๆ อีกครั้ง”

เธอไม่ได้อธิบายว่าตนเล่าประวัติศาสตร์นี้ให้ฟังด้วยเหตุผลใด ท่าทางเหมือนกับคนอยากแบ่งปันข้อมูลเฉยๆ

“แล้วไม่มีการกวาดล้างต่อหรือ?” ลูเมี่ยนถาม

โนเอเลียเม้มริมฝีปากสีแดงของเธอแผ่วเบา แล้วกล่าวด้วยสีหน้าครุ่นคิด

“ในเรื่องนี้ คำสั่งจากเบื้องบนมักจะขัดแย้งกันเองเสมอ บางคราวก็บอกให้นิกายอุดมสมบูรณ์ของเราจัดการขั้นเด็ดขาด บางคราวก็บอกให้เฝ้าดูไปก่อน ซึ่งทั้งหมดนี้ล้วนได้รับการลงนามจาก ‘ข้ารับใช้’ ของพระองค์”

ลูเมี่ยนได้ทราบจากหลายแหล่งข้อมูล เช่นมาดามเมจิกเชี่ยน รวมถึงสมาคมวิจัยลิงบาบูนขนหยิก ว่าภายในศาสนจักร ‘พระแม่ธรณี’ จะถูกแบ่งออกเป็นสองระบบใหญ่ๆ ได้แก่ ‘คนโปรด’ กับ ‘ข้ารับใช้’ ฝั่งคนโปรดหมายถึงผู้วิเศษในหมู่นักบวช ซึ่งเดินไปบนเส้นทาง ‘ธรณี’ หรือ ‘จันทรา’ ส่วน ‘ข้ารับใช้’ คือผู้วิเศษเส้นทางอื่นๆ ที่ได้รับการคุ้มครองจากพระแม่ ทุกคำสั่งที่ออกโดย ‘คนโปรด’ จะมีผลก็ต่อเมื่อมี ‘ข้ารับใช้’ หนึ่งคนลงนามรับรองความถูกต้อง มิฉะนั้นจะถูกมองว่าเป็นคำสั่งที่ได้รับอิทธิพลจากเทพมารและปีศาจ

ลูเมี่ยนไม่เข้าใจเลยสักนิด ว่าเหตุใดศาสนจักรพระแม่ธรณีถึงต้องสร้างระบบอันซับซ้อนแบบนี้ขึ้นมา ซึ่งแสดงออกอย่างชัดเจนว่ากำลังหวาดระแวงในตัว ‘คนโปรด’ แต่เขาเชื่อว่ามันคงมีเหตุผลดีๆ รองรับอยู่แน่นอน

หลังจากผ่านเรื่องราวมาไม่น้อย เด็กหนุ่มก็เริ่มเข้าใจอย่างลึกซึ้งว่าในโลกของศาสตร์เร้นลับ กฎระเบียบที่ดูเหลวไหลบางข้อ อาจซ่อนบทเรียนนองเลือดเอาไว้เมื่อในอดีต

“คุณเป็นคนโปรด หรือข้ารับใช้ล่ะ?” ลูเมี่ยนไตร่ตรองอยู่ครู่หนึ่งแล้วถามออกไป

“ข้ารับใช้” โนเอเลียตอบโดยไม่อธิบายเพิ่มเติมเกี่ยวกับเส้นทางของตน

ลูเมี่ยนพยักหน้ารับแผ่วเบา เป็นนัยให้อีกฝ่ายพูดต่อได้เลย

โนเอเลียถอนหายใจพลางยิ้ม ก่อนจะเริ่มเล่า

“หลังจากผ่านกระบวนการพิจารณาอันยาวนานและละเอียดถี่ถ้วน ในที่สุดทางเราก็ตัดสินใจยอมให้มีการประกอบพิธีบูชาทะเล เพราะอย่างน้อยมันก็นำพาความเจริญรุ่งเรืองมาสู่เมืองท่าซานตา และผู้คนนอกเหนือจากผู้เข้าร่วมพิธี ก็แทบจะไม่ได้รับผลเสียเลย ถือเป็นพิธีกรรมที่มิได้สร้างความวุ่นวายในสังคม”

“เรื่องราวข้างต้นเกิดขึ้นมานานมากแล้ว ฉันทำได้แค่ศึกษาประวัติคร่าวๆ จากเอกสารโบราณ แต่ไม่ทราบว่าพวกเขาทำอย่างไรถึงสามารถโน้มน้าวนายหญิง ท่านประธาน และเหล่าอาร์ชบิชอปได้สำเร็จ โดยสรุปก็คือ พิธีบูชาทะเลได้กลายเป็นประเพณีพื้นบ้านของเมืองท่าซานตาไปโดยปริยาย ส่งผลให้การค้าทางทะเล รวมถึงการประมงของที่นี่เจริญรุ่งเรืองอย่างมาก”

เมื่อพูดถึงตรงนี้ โนเอเลียไขว้สองแขนไว้บนหน้าอก แล้วกล่าวด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม

“ชีวิตมีค่า การเก็บเกี่ยวน่ายินดี”

ลูเมี่ยนจ้องมองด้วยสายตาจริงจัง ก่อนจะถามออกไปตรงๆ

“ทำไมถึงเปลี่ยนท่าสวดวิงวอนล่ะ?”

แบบนี้จะไม่มีปัญหาเอาหรือ?

โนเอเลียลืมตาขึ้นมา แล้วตอบยิ้มๆ

“ท่าสวดวิงวอนแบบนี้เคยแพร่หลายในอดีต แต่หลังจากที่พระแม่ธรณีได้รับอำนาจบางส่วนที่สูญเสียไปกลับคืนมา เมื่ออยู่ในบริบทที่เป็นทางการ เราต้องใช้ท่าสวดวิงวอนแบบใหม่”

เธอลุกขึ้นยืน แล้วแยกขาออกเล็กน้อยพร้อมกับชูสองมือขึ้นสูง พลางตั้งใจอธิบายให้หลุยส์·แบรีฟัง ประหนึ่งกำลังเผยแผ่ศาสนา

“สองเท้าเชื่อมต่อกับผืนธรณีแห่งพระเมตตา สองมือสัมผัสกับท้องฟ้าแห่งพลังวิญญาณ ตรงกลางคือแสงแห่งชีวิต ทั้งหมดนี้คือขอบเขตพระอำนาจของมารดาแห่งสรรพสิ่ง”

ทวงคืนอำนาจบางส่วนที่เคยสูญเสียไป? ลูเมี่ยนยังไม่เข้าดีใจนัก แต่นั่นก็ไม่ใช่ประเด็นสำคัญ

โนเอเลียนั่งลงอีกครั้ง แล้วเล่าต่อไป

“ทางเรามิได้พยายามจะศึกษาขั้นตอนต่างๆ ของพิธีบูชาทะเลอย่างละเอียด แต่หลังจากได้เฝ้าสังเกตมาปีแล้วปีเล่า พวกเราก็ได้เรียนรู้ในบางสิ่ง”

“ผู้ว่าการแห่งทะเลที่ประกอบพิธีกรรมสำเร็จลุล่วง จนได้รับพรจากทะเลอย่างแท้จริง จะมีพลังสำหรับควบคุมน่านน้ำในย่านนี้ทั้งหมด รวมถึงความสามารถในการป้องกันอุบัติเหตุทางทะเล แต่ดูเหมือนว่าจะต้องแลกมาด้วยชีวิตและบางสิ่งบางอย่างของพวกเขา ในทำนองเดียวกัน พิธีบูชาทะเลจะนำพา ‘พรแห่งการเจริญเติบโตอย่างแข็งแรง’ มาสู่น่านน้ำในย่านนี้ ส่งผลให้ชาวประมงมีผลประกอบการอุดมสมบูรณ์ตลอดทั้งปี อีกทั้งยังส่งอิทธิพลในแง่ของดวงชะตาด้วย ทุกครอบครัวที่สาวใช้แห่งทะเลแต่งงานเข้าไป จะกลายเป็นครอบครัวที่ได้รับโชคลาภอย่างต่อเนื่อง มากบ้างน้อยบ้างแตกต่างกันไป ซึ่งมิได้เกิดจากการถูกนับหน้าถือตาเป็นพิเศษเท่านั้น”

พิธีบูชาทะเลส่งอิทธิพลกว้างขวางจริงๆ …มีทั้งพลังในขอบเขตท้องทะเล ทั้งในขอบเขตโชคชะตา ทั้งการขยายพันธุ์และการเก็บเกี่ยว…ลูเมี่ยนไม่อาจคิดหาคำตอบได้ในเวลาสั้นๆ

โนเอเลียจ้องหน้าลูเมี่ยนด้วยดวงตาที่เปล่งประกายเจือความอ่อนโยน ก่อนจะเอ่ยปาก

“ทั้งคณะกรรมการสมาคมประมง ทั้งชาวบ้านบางคนในหมู่บ้านมิโล รวมถึงผู้เข้าร่วมขั้นตอนหลักของพิธีบูชาทะเล ล้วนได้รับพลังวิเศษบางอย่างทั้งสิ้น ทางเราเองก็เคยจัดการกับปีศาจเคราะห์แบบที่คุณเล่าให้ฟัง นอกจากนั้น ระหว่างการไล่ล่าอาชญากรบางคน พวกเขาพบว่าพวกเขาสามารถแปลงร่างเป็นสัตว์ประหลาดคล้ายๆ กิ้งก่าได้”

กิ้งก่ากึ่งมนุษย์? กิ้งก่ากึ่งมนุษย์เหมือนกับในบ้านปาโก? ลูเมี่ยนคาดไม่ถึงว่าจะได้รับเบาะแสเกี่ยวกับคดีนี้จากปากโนเอเลีย

โนเอเลียเล่ายิ้มๆ

“ในภายหลังเราค้นพบว่า บุคคลที่สามารถเปลี่ยนร่างเป็นสัตว์ประหลาดคล้ายกิ้งก่าได้ จะมีจุดร่วมกันอย่างหนึ่งเสมอ”

“จุดร่วม?” ลูเมี่ยนไม่ปิดบังความอยากรู้อยากเห็นของตน

โนเอเลียตอบด้วยรอยยิ้ม ซึ่งดูเหมือนยิ้ม แต่ไม่ใช่ยิ้ม

“แม่ของทุกคนเคยเป็นสาวใช้แห่งทะเลมาก่อน”

ลูกของ ‘สาวใช้แห่งทะเล’? บุตรแห่งทะเล? กิ้งก่าที่เราจัดการไป คือพี่น้องสักคนหนึ่งของรูวิโอ? เขาไม่เพียงจะกลายร่างเป็นกิ้งก่ากึ่งมนุษย์ แต่ยังไร้สติถึงขนาดทำร้ายแม่ของตัวเองจนบาดเจ็บสาหัส? ลูเมี่ยนเชื่อมโยงหลายสิ่งเข้าด้วยกันทันที จนกระทั่งเริ่มเข้าใจแก่นแท้ของภารกิจที่ได้รับจากครอบครัวปาโกแล้ว

ทันใดนั้น เด็กหนุ่มเริ่มฉุกใจคิดกับบางประเด็น

ถ้าเป็นแบบนั้นจริง สำหรับครอบครัวที่มี ‘สาวใช้แห่งทะเล’ แต่งเข้ามา การจะมีกิ้งก่ากึ่งมนุษย์อยู่ในบ้านก็ย่อมไม่ใช่เรื่องแปลก ไม่มีความจำเป็นต้องปิดเป็นความลับ แล้วเหตุใดตระกูลปาโกถึงไม่อยากให้ฆวน·โอโรกับพวกคณะกรรมการสมาคมประมงรับรู้ล่ะ?

โนเอเลียมิได้ถามเด็กหนุ่มว่ากำลังครุ่นคิดสิ่งใด เพียงกล่าวด้วยน้ำเสียงเย้าแหย่

“เมื่อยืนยันได้ว่า สัตว์ประหลาดคล้ายกิ้งก่านั่นเกี่ยวข้องกับพิธีบูชาทะเล ทางเราก็ตักเตือนคณะกรรมการของสมาคมประมงไปทันที และหลังจากนั้นก็ไม่มีอาชญากรแบบนี้โผล่มาอีกเลย พวกเขาว่านอนสอนง่ายและเคร่งครัดในกฎระเบียบมาก ฉันจึงเริ่มเข้าใจขึ้นมาบ้างแล้ว ถึงเหตุผลที่เบื้องบนยอมให้เมืองท่าซานตาประกอบพิธีบูชาทะเลได้ คนเมืองนี้น่ะ เจรจาง่ายกว่านักผจญภัยแบบพวกคุณเยอะ แถมยังควบคุมได้ง่ายกว่า”

ความนัยแฝงของโนเอเลียคือ ฉันเพิ่งเตือนคุณว่าอย่าไปยุ่งกับสมาคมประมง แต่วันถัดมากลับก่อเรื่องบุกเข้าไปในคฤหาสน์ของผู้ว่าการแห่งทะเลทันที แถมยังเอาปืนจ่อหัวฆวน·โอโรด้วย พวกคุณสร้างปัญหามากกว่าพวกที่มีส่วนเกี่ยวข้องกับพิธีบูชาทะเลตั้งเยอะ!

ลูเมี่ยนเพียงอมยิ้ม โดยมิได้แสดงความเห็นใด

โนเอเลียครุ่นคิดอยู่สองสามวินาที แล้วพูดขณะมองตาเด็กหนุ่ม

“ฉันไม่ทราบจุดประสงค์ที่คุณพยายามขุดคุ้ยพิธีบูชาทะเล และไม่อยากทราบด้วย แต่บอกได้เพียงว่า หากการกระทำของคุณส่อแววว่าจะเป็นภัยต่อเมืองท่าซานตา ทางเราจะเข้ามาแทรกแซงพร้อมกับขับไล่คุณออกไปทันที”

“แต่ถ้าคุณยอมอยู่ภายใต้เงื่อนไขนี้ ทางเราก็สามารถให้ความช่วยเหลือบางอย่างได้เช่นกัน”

ลูเมี่ยนหยิบหมวกสานที่วางไว้ด้านข้าง แล้วนำมันมากดลงกึ่งกลางหน้าอกตัวเอง

“ถือเป็นเกียรติอย่างยิ่งครับ”

โนเอเลียมิได้อธิบายว่าศาสนจักรพระแม่ธรณีหวังสิ่งใดจากเรื่องนี้ และลูเมี่ยนก็มิได้ถาม

แม่ชีนักรบแห่งนิกายอุดมสมบูรณ์ผู้นี้ลุกขึ้นยืน แล้วเดินไปทางประตูห้องชุด

เธอวางฝ่ามือซ้ายลงบนลูกบิดประตู แล้วทันใดนั้นก็หมุนกลับมาครึ่งตัว พร้อมกับถามยิ้มๆ ด้วยดวงตาเป็นประกาย

“คุณอยากมีลูกสักคนไหม?”

ลูเมี่ยนถึงกับชะงักไปทันที

“มาดาม…หัวข้อสนทนาใหม่ของคุณ มันไม่ฉีกแนวเดิมเกินไปหน่อยหรือ?”

โนเอเลียมองด้วยสายตาเวทนา แล้วพูดพลางฉายแววความเป็นมารดา

“จากการประเมินของเรา ระดับความอันตรายของพิธีบูชาทะเลต้องรับมือด้วยนักบุญอย่างน้อยหนึ่งท่าน หรือสมบัติปิดผนึกระดับ 1 ขึ้นไปที่สามารถทำงานเต็มประสิทธิภาพได้ในระยะเวลาอันสั้น ฉันไม่ทราบว่าเป้าหมายของคุณคือสิ่งใด แต่หลังจากเข้าไปพัวพันกับเรื่องนี้แล้ว มันไม่ใช่ว่าอยากถอนตัวตอนไหนก็ทำได้เลยหรอกนะ”

“ก่อนจะเริ่มลงมือ คุณอยากจะทิ้งทายาทไว้สักคนไหม? ฉันช่วยคุณได้นะ”

พวกแม่ชีนักรบของศาสนจักรพระแม่ธรณี มักชักชวนบุรุษร่วมหลับนอนด้วยเหตุผลประหลาดๆ แบบนี้เสมอเลยหรือ? ลูเมี่ยนถึงกับพูดไม่ออกไปชั่วขณะ

โนเอเลียกล่าวอย่างจริงใจ

“ทายาทคือการสืบทอดชีวิตของเรา เปรียบดังบุปผาร่วงโรย โปรยปรายลงสู่พื้นดิน เพื่อที่จะบานสะพรั่งเป็นทัศนียภาพอันงดงามยิ่งกว่าเดิมในปีถัดไป คุณไม่อยากมีทายาทสักคนจริงๆ หรือ?”

“ตอนนี้ยัง” ลูเมี่ยนตอบกลับด้วยสีหน้าเคร่งขรึม

โนเอเลียพูดพร้อมกับทำหน้าเสียดาย

“ถ้าเปลี่ยนใจเมื่อไร ก็มาหาฉันได้ทุกเมื่อเลยนะ”

พูดจบ เธอก็เปิดประตูห้องแล้วเดินออกไป

……………………………………………………..