ราชันเร้นลับ 2 : วัฏจักรแห่งชะตา (Circle of Inevitability) - ตอนที่ 566 เบาะแสที่รวมตัว

ตอนที่ 566 เบาะแสที่รวมตัว

………………..

โรงแรมโซโลว์

ลูเมี่ยนเหม่อมองแสงเพลิงที่สาดส่องท้องฟ้ายามราตรีเหนือย่านท่าเรือ สดับฟังความอึกทึกแต่ไกล รอคอยแขกที่อาจมาเยือน

มิช้านาน เสียงเคาะประตูดังขึ้น ก๊อกๆๆ

ลูเมี่ยนมิได้รอให้ลูกาโนตื่น แต่หมุนกายตรงดิ่งไปยังประตูด้วยตัวเอง

เมื่อเปิดประตูออก เขาก็เห็นโนเอเลียในชุดหนังสีน้ำตาล สวมหมวกแม่ชีสองมุม

โนเอเลีย เจ้าของสีหน้าเย็นชาดุจน้ำแข็ง พลันยกมือขึ้น เปล่งวาจาด้วยภาษาเฮอร์มิสโบราณ เสียงแผ่วต่ำ

“จองจำ!”

ลูเมี่ยนพลันมิอาจขยับเขยื้อนกาย ราวกับมีกำแพงโปร่งใสหลายชั้น หรือของเหลวเหนียวหนืดไหลวนรอบกาย จำกัดการเคลื่อนไหวเอาไว้ กลายเป็นดั่งแมลงติดในอำพัน

ในบัดดล โนเอเลียพลิกมือชักดาบตรงออกจากด้านหลัง

ขณะเดียวกัน ขากางเกงของลูเมี่ยนพลันตึงแน่น คนทั้งคนดูราวกับสูงขึ้นในพริบตา ใหญ่โตขึ้นรอบด้าน คล้ายกับมีพลังบางอย่างปะทุจากภายในกาย

‘อำพัน’ โปร่งใสที่กักขังเขา ส่งเสียงลั่นเปรี๊ยะๆ ทันที รอยร้าวที่มองไม่เห็นปรากฏขึ้นทีละสายสองสาย

เสียง ‘หวืด’ ดังขึ้น โนเอเลียกำด้ามดาบด้วยสองมือ ฟันฝ่าสายลม ทำลาย ‘กรงขัง’ ที่กำลังสั่นคลอน ฟาดฟันใส่ศีรษะของลูเมี่ยน

กำปั้นขวาของลูเมี่ยนที่พร้อมรับมืออยู่แล้ว เสยขึ้นไปทันเวลา พร้อมกับเพลิงสีแดงเข้มเกือบขาวที่ถูกบีบอัด ปะทะเข้ากับด้านข้างของดาบตรง

ท่ามกลางเสียงระเบิดทุ้มต่ำที่ถูกกดไว้ ดาบเล่มนั้นเฉออกไป ฟาดผ่านวงกบประตูลงสู่พื้น

โนเอเลียถอยหลังตามแรง เก็บดาบ เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงทุ้มหนักเป็นภาษาอินทิส

“คุณเป็นคนระเบิดสมาคมประมงใช่หรือไม่?”

ลูเมี่ยนเห็นดังนั้นจึงไม่ลงไม้ลงมือ ร่างกายกลับคืนสู่สภาพปกติ ยิ้มพลางเอ่ยปาก

เด็กหนุ่มทราบดี โนเอเลียลงมือเมื่อครู่ก็เพียงแค่ตักเตือนเท่านั้น หาใช่การเล่นงานอย่างจริงจัง มิฉะนั้นหลังจาก ‘จองจำ’ ย่อมต้องตามด้วยพลังพิเศษอื่น หาใช่การฟันด้วยดาบโดยตรง

โนเอเลียยังคงรักษาความขึงขัง สมกับฐานะผู้พิทักษ์ความสงบแห่งเมืองท่าซานตามาเนิ่นนาน และเคยสอบปากคำผู้ต้องสงสัยมานับไม่ถ้วน

“เหตุใดจึงต้องทำถึงเพียงนี้ เหตุใดจึงต้องก่อความวุ่นวายใหญ่โตถึงเพียงนี้?”

ลูเมี่ยนเหลียวมองห้องคนรับใช้ พลางส่งสัญญาณให้ลูกาโน ผู้ตื่นขึ้นมาเพราะเสียงอึกทึก ให้กลับไปนอนต่อ

โดยมิได้แยแสต่อคำถามของโนเอเลีย เด็กหนุ่มก้าวไปยังเก้าอี้เอนหลังในห้องรับแขก แล้วยิ้มพลางเอ่ยปาก

“ผมสืบทราบบางสิ่งมาน่ะ”

“อย่างเช่น?” โนเอเลียก้าวเข้ามาในห้องชุด พลางปิดประตูไม้

ลูเมี่ยนชี้ไปยังโซฟายาว

“นั่งลงก่อนแล้วค่อยสนทนากัน เพื่อมิให้คุณกล่าวหาว่าผมไร้มารยาท”

โนเอเลียชำเลืองมองลูเมี่ยน ยิ้มพรายแล้วเอ่ยปาก

“มิได้ทักทายด้วยการจุมพิตแก้ม จะกล่าวถึงมารยาทได้อย่างไร?”

ท่าทีของเธอทั้งเปิดเผยทั้งตรงไปตรงมา

ลูเมี่ยนทรุดกายลงบนเก้าอี้เอนหลัง ตอบคำถามก่อนหน้า

“ก็เช่นว่า พิธีบูชาทะเลเมื่อปีที่แล้วล้มเหลว”

โนเอเลียมิได้แสดงอาการประหลาดใจใดเลย เพียงทรุดกายลงบนขอบโซฟายาว โน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย เพื่อมิให้ดาบที่สะพายอยู่ด้านหลังกดทับร่าง

“แล้วอะไรอีก?”

ลูเมี่ยนครุ่นคิดครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงเหมือนคุยสัพเพเหระ

“ก็เช่นว่า พิธีบูชาทะเลนั้น มีเพื่ออภิเษกสมรสกับมหาสมุทร”

“อีกทั้ง ไม่ว่าจะเป็น ‘ผู้ว่าการแห่งทะเล’ หรือ ‘สาวใช้แห่งทะเล’ บุตรที่ถือกำเนิดมาล้วนเป็น ‘บุตรแห่งทะเล’ โดยผู้ที่เกิดมาแรกสุดนั้นจะมีสายเลือดบริสุทธิ์ที่สุด…”

แม้ลูเมี่ยนจะเข้าใจดี ว่าสิ่งที่ตนต้องการสื่อคือบรรดาสตรีที่ ‘ผู้ว่าการแห่งทะเล’ เคยร่วมหอ ล้วนให้กำเนิดทายาทแห่งมหาสมุทร ไม่ว่าเธอจะเป็น ‘สาวใช้แห่งทะเล’ หรือไม่ก็ตาม ทว่าเมื่อกล่าววาจานั้นออกไป ด้วยความรู้อันล้ำลึกทางศาสตร์เร้นลับ กอปรกับประสบการณ์เหนือธรรมชาติอันหลากหลาย เขาอดคิดไม่ได้ว่า คำพูดนั้นยังแฝงความนัยว่า ‘ผู้ว่าการแห่งทะเล’ ก็สามารถให้กำเนิดบุตรได้เอง

เฮ้อ…สมดังคำกล่าวที่ว่า ยิ่งรู้มากก็ยิ่งถูกมลทินครอบงำ แต่ก่อนเราคงไม่คิดแบบนี้…ขณะที่ลูเมี่ยนกำลังตรึกตรองในใจ โนเอเลียเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงประหลาดใจระคนชื่นชม

“ความคืบหน้าในการสืบสวนของคุณ รวดเร็วเกินคาดไปมาก เพียงชั่วครู่ก็ล่วงรู้ความจริงเกือบทั้งหมด”

ก็นานพอควรแล้ว ยันต์ ‘ชำนาญภาษา’ จะหมดฤทธิ์พรุ่งนี้แล้ว ไม่รู้ว่าการหมั่นศึกษาโดยอาศัยพลังตลอดสัปดาห์นี้ จะได้ผลมากน้อยเพียงใด…ลูเมี่ยนยิ้มบางๆ พลางเอ่ยปาก

“หรือคุณคิดว่าชื่อเสียงนักผจญภัยคนดังของผม ได้มาจากการโอ้อวดกันล่ะ?”

“จอมเวทปีศาจเจ้าของค่าหัวถึงสามแสนทองลิโซนั้น ย่อมมิใช่คนโอ้อวดแน่นอน” นัยอ้อมค้อมของโนเอเลียคือ เธอมิได้ดูแคลนบุรุษผู้สามารถล่า ‘จอมเวทปีศาจ’ ได้

หญิงสาวพยักหน้าด้วยความพึงพอใจ แล้วเอ่ยปาก

“ผู้วิเศษมากมายแม้จะครอบครองพลังอันน่าทึ่ง แต่กลับขาดสติปัญญาอันเพียงพอ มุ่งแต่จะหาเรื่องวิวาท ชอบอวดอ้างความเก่งกาจ แต่คุณกลับไม่ใช่แบบนั้นเลย”

“อย่างไรก็ตาม ฉันจำเป็นต้องเตือนคุณสักหน่อย อย่าได้ทำการเลยเถิดไปนัก ถึงฉันจะทราบเจตนาที่แท้จริงในการก่อเหตุอึกทึกครึกโครม แต่ทางเราก็จำเป็นต้องรักษาความสงบเรียบร้อยในเมืองท่าซานตาเอาไว้ ได้โปรดอย่าทำให้เราลำบากใจนักเลย”

สอดคล้องกับคำเตือนเมื่อครู่ ความหมายแฝงในถ้อยคำนี้คือ อย่าทำลายสถานการณ์ปัจจุบันของเมืองท่าซานตา ถ้าอยากสืบสวนพิธีบูชาทะเลก็สืบไป แต่อย่าพังระเบียบของที่นี่จนราบคาบ? อีกนัยหนึ่งก็คือ อย่าลงมือกับสมาคมประมงจนถึงกับพังพินาศ? ศาสนจักรพระแม่ธรณีของพวกคุณต้องการอะไรกันแน่? ทั้งอยากได้แต่ก็ไม่อยากได้…ลูเมี่ยนครุ่นคิดถึงนัยซ่อนเร้นในคำพูดของโนเอเลีย พลางเอ่ยยิ้มๆ

“หากพวกคุณลองเปิดอกสักหน่อย เผยข้อมูลให้มากกว่านี้ ผมก็คงไม่ต้องทำอะไรรุนแรง”

โนเอเลียยิ้มอย่างเก้อเขิน แต่ยังคงรักษากิริยามารยาท

“ข้อมูลลับเหล่านั้น ทางฉันก็มิได้รอบรู้ไปทุกสิ่ง บอกกับคุณได้เพียงว่า เมื่อศาสนจักรยอมให้พิธีบูชาทะเลดำรงอยู่ ยอมให้ผู้คนในสมาคมประมงได้รับพลังจากมหาสมุทร ย่อมต้องมีเหตุผลอันสมควรเป็นแน่ มิได้เกี่ยวข้องกับศักยภาพในการแก้ไขปัญหาแต่อย่างใด”

“ส่วนเหตุผลจะเป็นเช่นไรนั้น ด้วยตำแหน่งของฉัน เกรงว่าคงไม่อาจล่วงรู้ได้ บางที ท่านอาร์ชบิชอปประจำแคว้นกายา หรือประมุขแห่งนิกายอุดมสมบูรณ์ของพวกเรา อาจให้คำตอบแก่คุณได้”

ลูเมี่ยนแค่นเสียงหัวเราะ ก่อนเอ่ยว่า

“แล้วอะไรคือเหตุผลที่ทางคุณยอมให้ผมสืบสวนพิธีบูชาทะเล หรือแม้แต่ส่งเสริมกัน?”

โนเอเลียถอนหายใจก่อนกล่าว

“คุณจะอยากรู้ไปทำไม? ทางเราก็มิได้ซักไซ้ถึงจุดประสงค์ที่แท้จริงในการสืบสวนพิธีบูชาทะเลของคุณสักหน่อย”

เมื่อกล่าวจบ แม่ชีนักรบผู้นี้ก็ลุกจากโซฟายาว ก้าวเท้าทีละก้าวมุ่งหน้าสู่ประตูห้องชุด

เดินได้ไม่กี่ก้าว เธอก็หยุดชะงัก ครุ่นคิดดุจดั่งจะกล่าวบางสิ่ง แล้วเอ่ยปาก

“ในห้องใต้ดินของคฤหาสน์ ‘ผู้ว่าการแห่งทะเล’ ณ หมู่บ้านมิโล มีร่องรอยโบราณบางอย่างซ่อนอยู่ อาจเผยให้เห็นความจริงบางประการ คุณควรหาโอกาสไปดูให้เห็นกับตา”

ห้องใต้ดินของคฤหาสน์ ‘ผู้ว่าการแห่งทะเล’ สินะ? จากที่ฟรังก้าเล่ามา ในนั้นมีร่องรอยของสัญลักษณ์และลวดลายที่บรรพชนของหมู่บ้านมิโลเหลือทิ้งไว้…นัยของโนเอเลียคือ พวกมันแฝงไว้ด้วยข้อมูลสำคัญยิ่ง? หรือนี่จะเป็นเหตุผลสำคัญที่ศาสนจักรพระแม่ธรณียินยอมให้พิธีบูชาทะเลดำเนินต่อไป?

หากฆวน·โอโรไม่ได้โกหก ไม่ได้จงใจปิดบัง มิได้เล่นเล่ห์กล นั่นก็เท่ากับว่า ศาสนจักรพระแม่ธรณีล่วงรู้ความลับของบรรพชนหมู่บ้านมิโล มากเสียยิ่งกว่าลูกหลานของพวกเขาเองอีกหรือ? ก็สมควรอยู่ ด้วยเป็นผู้ทำลายหมู่บ้านมิโลและกวาดล้างบรรพชนเหล่านั้นกับมือ อีกทั้งสืบทอดอำนาจมาตลอดพันกว่าปีโดยไม่ขาดสาย ทั้งยังครองอำนาจสูงสุดในโลกความจริงเสมอมา…” ลูเมี่ยนจ้องมองแผ่นหลังของโนเอเลีย ผู้กำลังเปิดประตูจากไป โดยมิได้เอ่ยปากไถ่ถามแต่อย่างใด

เด็กหนุ่มเพิ่งกลับเข้าห้องนอนใหญ่ เตรียมจะล้มตัวนอน ก็เห็นผู้ส่งสาร ‘ตุ๊กตา’ โยนกระดาษพับรูปสี่เหลี่ยมทิ้งไว้ แล้วบินจากไปราวกับสายลม โดยไม่ทักทายสักคำ

“ลุดวิกนอกจากจะตะกละตะกลาม กินได้ทุกอย่างแล้ว ก็ไม่ได้น่ารังเกียจถึงเพียงนั้นกระมัง?”

“อา…มาดามเมจิกเชี่ยนรักการนอนดึกจริงๆ ยามราตรีมักตอบจดหมายได้รวดเร็วเสมอ…” ลูเมี่ยนพึมพำแผ่วเบา พลางหยิบจดหมายตอบกลับฉบับนั้นขึ้นมา

“จวบจนปัจจุบัน เธอทำภารกิจในเมืองท่าซานตาได้ค่อนข้างดีทีเดียว”

“ฉันจะไม่แทรกแซงหรือชี้นำมากเกินไป นี่คือโอกาสอันดีที่เธอจะได้ย่อยโอสถ ‘นักวางแผน’ ให้ลึกซึ้ง เป็นโอกาสอันล้ำค่ายิ่ง”

“ประโยคดังกล่าว ฉันลองปะติดปะต่อขึ้นมาใหม่แล้ว อ่านทวนอยู่หลายรอบ จนได้ข้อสรุปว่ามันไม่ใช่ภาษาใดที่ฉันรู้จัก แต่สิ่งที่แน่ชัดคือ มันปราศจากคุณสมบัติในการระดมพลังธรรมชาติ ทว่าตัวมันเองกลับแฝงไว้ด้วยพลังบางประการ ดั่งเช่นที่ภาษาสามารถมีพลังในตัวเอง”

“นี่หมายความว่าอย่างไร? มันคือการบ่งบอกว่า ในพิธีบูชาทะเล ภาษานี้ไม่อาจนำมาใช้ประกอบพิธีกรรมได้ แถมยังนำมาใช้ติดต่อกับตัวตนเหนือธรรมชาติได้ยาก หรือในกรณีนี้คือการสื่อสารกับมหาสมุทร”

“แล้วเหตุใดพิธีบูชาทะเลจึงสำเร็จได้? กุญแจสำคัญน่าจะอยู่ที่แหวนพิธีการวงนั้น มีความเป็นไปได้สูงว่า รูปลักษณ์ของมันคงเป็นแบบเฉพาะเจาะจง มีลวดลายประหลาด มีพลังวิญญาณอันแกร่งกล้า และมีองค์ความรู้ที่สั่งสมมา ส่วนคาถาดังกล่าวคงอาศัยเสียง โครงสร้าง และพลังในตัวมันเอง เพื่อปลุกเร้าแหวนวงนี้ให้แสดงศักยภาพอันแท้จริงออกมา”

“หลังจากที่แหวนวงนั้นผ่านพิธีเฝ้ายามแล้ว หากเธอสามารถจำลองสภาพของมันให้ฉันดูได้ เราก็คงสามารถไขปริศนาเกี่ยวกับอานุภาพที่แท้จริงของมันได้เช่นกัน รวมถึงความหมายคร่าวๆ ของคาถาดังกล่าว”

ก็สมควรอยู่ เมื่อตอนที่ลาโต้·กียาโรเอ่ยคาถา ‘โอ้มหาสมุทรเอ๋ย ข้าจักอภิเษกสมรส…’ นั่นออกมา รอบๆ ตัวเขาก็ไม่มีร่องรอยการสั่นคลอนของพลังธรรมชาติแต่อย่างใด กล่าวคือ มันไม่สามารถนำมาใช้เป็นภาษาในพิธีกรรม คงพูดเพื่อหวังผลอื่นมากกว่า…เมื่อลูเมี่ยนอ่านคำอธิบายจากมาดามเมจิกเชี่ยนจบ ก็พลันเข้าใจขั้นตอนของพิธีบูชาทะเลลึกซึ้งยิ่งขึ้น

ถึงตรงนี้ หากคิดจะสืบเสาะเบาะแสเพิ่มเติม เกรงว่าคงต้องรอจนกว่าจะแทรกซึมเข้าไปในคฤหาสน์ ‘ผู้ว่าการแห่งทะเล’ ให้ได้เสียก่อน

…………

รุ่งเช้าวันถัดมา ลูกาโนพาลุดวิกเดินไปตามท้องถนน ซื้ออาหารเช้าที่เด็กน้อยผู้นี้อยากลิ้มลอง

ทันใดนั้น บุรุษผู้หนึ่งก้มหน้างุด รีบร้อนเดินผ่านข้างกายเขาไป ดูประหนึ่งจะลื่นล้มชนเขาเสียให้ได้

ลูกาโนเบี่ยงกายอย่างแนบเนียน มิปล่อยให้ชายผู้นั้นสัมผัสร่างกายตน

เขาถึงกับยื่นมือพยุงอีกฝ่าย แล้วเอ่ยวาจาเสแสร้งว่า

“ระวังด้วย”

ชายผู้นั้นกลับคว้ามือลูกาโนไว้ สอดสิ่งหนึ่งใส่มือเขา

เขามิได้รีบร้อนอ่านข้อความบนกระดาษ หลังจากซื้ออาหารเช้าให้ลุดวิกเสร็จ จึงกลับไปยังโรงแรมโซโลว์ แล้วเล่าเหตุการณ์ให้ลูเมี่ยนฟัง

ลูเมี่ยนรับก้อนกระดาษมา คลี่ออกอย่างไม่ใส่ใจนัก

บนนั้นมีตัวอักษรเขียนด้วยลายมือค่อนข้างประณีตว่า

“หลังพิธีกรรมเมื่อปีที่แล้ว มหาสมุทรก็เริ่มแปรเปลี่ยนไป”

……………………………………………………..