ราชันเร้นลับ 2 : วัฏจักรแห่งชะตา (Circle of Inevitability) - ตอนที่ 580 ขโมย

ตอนที่ 580 ขโมย

‘กวีเร่ร่อน’ พลันหันกายกลับ ทอดสายตาไปยังประตูทางเข้า

เขารอคอยชั่วครู่ ทว่าไร้วี่แววผู้ใดมาเคาะประตู แม้แต่เสียงฝีเท้าแผ่วเบาในระเบียงทางเดินก็มิอาจได้ยินอีกต่อไป

ด้วยความเป็นผู้วิเศษมากประสบการณ์ ‘กวีเร่ร่อน’ ย่อมมิอาจคิดว่าตนเพียงแค่หูแว่วไปเอง จึงย้อนกลับไปยังเตียงคนรับใช้ คว้ากระเป๋าสะพายที่บรรจุผลลัพธ์แห่งการเก็บเกี่ยวตลอดปีขึ้นมา แสร้งทำท่าประหนึ่งจะหลบหนีออกจากคฤหาสน์ ‘ผู้ว่าการแห่งทะเล’ ก่อนที่ผลของพิธีบูชาทะเลจะประจักษ์

นี่คือพฤติกรรมที่คนทั่วไปพึงกระทำ ด้วยใช่ว่าทุกคนจะเชื่อมั่นในคำสัญญาของฆวน·โอโร

‘กวีเร่ร่อน’ สะพายกระเป๋าขึ้นบ่า แกล้งทำทีเปิดหน้าต่างอย่างคล่องแคล่ว พยายามจะกระโดดลงสู่กอหญ้ารกชัฏเบื้องล่าง

ทันใดนั้น ร่างสูงเพียงราวๆ หนึ่งเมตรเศษผุดพรายจากเงามืดในซอกผนัง ศีรษะใหญ่โตผิดปกติ ใบหน้าย่นเหี่ยว มันคือหนึ่งใน ‘ปีศาจน้อย’ แห่งสัตว์รับใช้มหาสมุทร

‘ปีศาจน้อย’ โบกไม้โบกมือ ส่งสัญญาณให้ ‘กวีเร่ร่อน’ ปิดบานกระจก

ช่างเป็นสายพันธุ์ที่สติปัญญาต่ำต้อยเสียจริง ผ่านมากี่ชั่วอายุคนแล้วก็ยังไม่อาจเรียนรู้ภาษาที่ราบสูงได้ สื่อสารได้แทบไม่ต่างจากสุนัขเลย… ‘กวีเร่ร่อน’ เยาะหยันในใจ ขณะที่ภายนอกแสดงท่าทางหวาดหวั่น พลางปิดหน้าต่างกลับดังเดิม

จากการหยั่งเชิงเมื่อครู่ เขาพอจะคาดเดาได้ว่า เหล่าสัตว์รับใช้แห่งมหาสมุทรที่คอยสอดส่องตนนั้น ซุกซ่อนตัวอยู่ในตำแหน่งใดบ้าง

ทว่าพวกมันดูเหมือนจะไม่เกี่ยวข้องกับเสียงฝีเท้าแผ่วเบาบนทางเดินเมื่อสักครู่ และมิได้ตระหนักถึงเลย

…………

บนเรือพิธีการประดับดอกไม้ ‘นังบ้า’ ในอาภรณ์สีเลือด ใบหน้าบางส่วนเป็นเพียงเนื้อหนังบริสุทธิ์ เมื่อเห็นมิสเตอร์ K กับลูเมี่ยน ก็พลันอันตรธานจากจุดเดิม เปลี่ยนตำแหน่งไปอีกครา

เกือบจะพร้อมกันนั้น ในจุดที่เธอยืนอยู่เดิม ร่างสองร่างก็พลันปรากฏขึ้นทั้งด้านหลังและด้านข้าง นั่นคือลูเมี่ยนกับมิสเตอร์ K

พวกเขาใช้พลัง ‘เทเลพอร์ต’ ของตน หมายจะปิดล้อม ‘นังบ้า’ เอาไว้

เมื่อ ‘นังบ้า’ เคลื่อนย้ายไปอีกด้านของดาดฟ้าเรือ มุมปากที่ประกอบด้วยเนื้อหนังล้วนๆ ก็ยกขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ดวงตาสีเขียวอมเทาเปี่ยมไปด้วยความคาดหวังเจือตื่นเต้น

เมื่อถึงเวลานั้น มาดูกันว่าใครจะตอบสนองได้เร็วที่สุด ‘เทเลพอร์ต’ ออกจากน่านน้ำนี้เป็นคนแรก!

ส่วนผู้ที่หนีไม่ทัน ก็ย่อมถูกพลังอันบ้าคลั่งฉีกร่างเป็นชิ้นๆ เฉกเช่นเดียวกับผู้อื่นบนเรือ!

ในชั่วพริบตาแห่งความคิด ‘นังบ้า’ พลันจางหายไปอย่างรวดเร็ว หลบหลีกลูกไฟสีแดงเกือบขาวที่ลูเมี่ยนยิงมาเป็นห่าฝน หลบหลีกลมเฉือนสีฟ้าอ่อนจากมิสเตอร์ K

ท่ามกลางเสียงระเบิดดังสนั่น ‘อุลตร้าแมน’ ลาโต้·กียาโรรู้สึกโมโหพฤติกรรมของ ‘นังบ้า’ อยู่หลายส่วน หากเขายังคงเป็น ‘ผู้ว่าการแห่งทะเล’ ชั่วคราวที่สมบูรณ์ คงไม่ต้องหวั่นเกรงต่อแรงปะทะของพลังล้ำลึกจากยานอวกาศแม้แต่น้อย — เมื่อครู่เขาถึงขั้นไม่คิดจะคายตัว ‘นังบ้า’ ออกมา และใช้แหวนเงินที่ได้มาจาก ‘กวีเร่ร่อน’ เสียด้วยซ้ำ

แต่บัดนี้ สถานการณ์ได้แปรเปลี่ยนไปแล้ว ฆวน·โอโร ตาแก่หนังเหนียวนั่นอาศัยการเผาผลาญชีวิตตนเอง สังเวยเลือดเนื้อของตน กำลังแย่งชิงอำนาจบัลลังก์ ‘ผู้ว่าการแห่งทะเล’ กับเขาอยู่

ในสภาวะเช่นนี้ ‘อุลตร้าแมน’ ไม่อาจมั่นใจได้เลยว่า ตนจะได้รับการคุ้มครองอย่างสมบูรณ์ หรือจะต้องเผชิญกับผลของการโจมตีในระดับหนึ่ง อีกทั้ง เขายังไม่ใช่ครึ่งเทพตัวจริง จึงไม่แน่ใจว่าตนจะทนรับการโจมตีระดับนั้นได้หรือไม่ หรือเพียงแค่ได้รับบาดเจ็บถากๆ

เขาอดไม่ได้ที่จะใช้สายตาเร่งเร้า ‘นังบ้า’ แต่สหายผู้นี้กลับวนเวียนอยู่กับการ ‘เทเลพอร์ต’ ไม่มีเวลาแม้แต่จะสบตากัน ส่วนสมบัติปิดผนึกรูปลักษณ์มนุษย์นั่น ก็ยังคงจมดิ่งอยู่ในบทขับขานอันแว่วไกลที่แผ่วมาจากความมืด ไม่สนใจไยดีต่อ ‘มหาสมุทรพิโรธ’ ที่กำลังจะมาถึง

เพียงชั่วพริบตา จากวัตถุมหึมาสีเงินเทาใต้ท้องทะเล แสงดาวอันเป็นรูปธรรมก็พุ่งทะยานมาจากทุกสารทิศ ไหลบ่าผ่านช่องทางพลังงานที่รวมตัวกัน พร้อมด้วยเสียงคำรามดั่งสึนามิ ซัดกระหน่ำใส่เรือพิธีการ หมายจะกลืนกินทุกสรรพสิ่งโดยรอบ กลืนกินน่านน้ำแห่งนี้ทั้งหมด

“มาแล้ว!” ‘นังบ้า’ เตรียมพร้อมด้วยความตื่นเต้นสำหรับการหนีรอดเฉียดฉิว

เมื่อเผชิญหน้ากับคลื่นมหึมาแห่งดวงดาวอันเกรียงไกร ปฏิกิริยาแรกของลูเมี่ยนคือ

“ทำไมถึงเกิด ‘มหาสมุทรพิโรธ’ อีกครั้งได้ล่ะ?”

ด้วยสัญชาตญาณการต่อสู้ เด็กหนุ่มพลันแผ่พลังวิญญาณไปยังต่างหู ‘คำลวง’ ที่หูซ้าย ปลุกพลัง ‘ขโมย’ ระดับสูงที่แฝงอยู่ในสมบัติวิเศษชิ้นนี้ให้ตื่นขึ้น

แสงดาวในดวงตาของเขา ‘แปรเปลี่ยน’ เป็นเข้มข้นขึ้นทีละนิด ราวกับมีตัวตนที่จับต้องได้

มือซ้ายของลูเมี่ยนที่ยกขึ้นแต่แรกนั้น ทำการบิดข้อมือแผ่วเบา

กระแสแสงดาวที่พุ่งทะยานออกมาจากวัตถุมหึมาสีเงินเทานั่น พลันเปลี่ยนทิศทางทั้งหมด ทะลักเป็นคลื่นลูกแล้วลูกเล่า บดบังแผ่นนภาผืนสมุทร หลั่งไหลมาสู่ลูเมี่ยนแทน

เหตุการณ์นี้น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่า ‘มหาสมุทรพิโรธ’ คราก่อน ในชั่วขณะนั้น ลูเมี่ยนรู้สึกราวกับวันสิ้นโลกได้มาเยือน

เด็กหนุ่มรู้แจ้งชัดว่า ตนไม่อาจเก็บ ‘กระแส’ พลังที่ขโมยมาไว้กับตัวทั้งหมด มิฉะนั้นร่างกายย่อมทนรับไม่ไหว ถูกบดขยี้เป็นเศษเนื้อในพริบตา ช่วยให้เทอร์มีโพลอสได้หลุดพ้นจากผนึกโดยอ้อม

โชคยังดี พลัง ‘ขโมย’ ที่ได้รับมาจาก ‘การเคารพบรรพชน’ มีความสามารถในการกระจาย ‘พร’ ที่ได้รับออกไป แจกจ่ายให้ทุกคนตรงนี้รวมถึงเหล่าผู้มี ‘สายเลือดแห่งมหาสมุทร’ ทั้งหมดในเขตท่าเรือซานตา ดั่งเช่นทุกครั้งที่พิธีบูชาทะเลประสบความสำเร็จ

ลูเมี่ยนรู้สึกโลภไม่อยากปล่อยมือ แต่ก็ยังพอข่มใจไว้ได้ จึงไม่ลังเลที่จะแบมือซ้ายซึ่งดูราวกับกำลังกุมบางสิ่งไว้ แล้วบิดข้อมือไปในทิศทางตรงกันข้าม

ทันใดนั้น แสงดาวที่เคยปกคลุมผืนนภาแผ่นสมุทร พลันเกิดระเบิดจากภายใน กระจายขึ้นสู่ท้องฟ้าและบริเวณใกล้เคียง สาดประกายแสงอันเจิดจ้าออกมาเป็นสายๆ

“ดาวดุจสายฝน…” บนเรือใบลำนั้น ฟรังก้าที่ซ่อนตัวอยู่ในห้องโดยสาร เมื่อเห็นภาพนี้ก็พรั่งพรูถ้อยคำพรรณนาอย่างอดไม่ได้

มือของเธอกำไพ่อาร์คาน่าใหญ่ ‘จัดจ์เมนต์’ เอาไว้แน่น

มิใช่เพื่อเชิญ ‘มาดามจัดจ์เมนต์’ มาปรากฏกายโดยตรง ด้วยที่นี่มิใช่เขตอำนาจของเธอ หากแต่เพื่อชี้ทางให้อาร์คาน่าใหญ่ใบอื่นๆ ที่มาถึงบริเวณใกล้เคียงแล้ว

แสงดาวทอดเป็นริ้วเป็นสายอย่างเจิดจรัส พุ่งทะลวงเข้าสู่ร่างของทุกผู้คนในละแวกใกล้เคียง แล้วโบยบินไปหาผู้มีสายเลือดเชื่อมโยงในสถานที่ห่างไกลออกไป

กระบวนการนี้อยู่นอกเหนือการควบคุมของลูเมี่ยน ดังนั้น เด็กหนุ่มจึงได้แต่รับรู้ถึงแสงดาวส่วนหนึ่งที่ตกลงบนร่างตน ทำให้บริเวณอกซ้ายเกิดความร้อนแผดเผา กัดกร่อนเนื้อหนัง ขณะเดียวกันก็เห็นแสงดาวส่วนใหญ่ถูกดึงดูดด้วยสายเลือดแห่งมหาสมุทรอันเข้มข้น ดึงดูดด้วยอำนาจของ ‘ผู้ว่าการแห่งทะเล’ พุ่งตรงไปยัง ‘อุลตร้าแมน’ กับฆวน·โอโร

แน่นอนว่า ผู้ที่ได้รับพรมากที่สุดย่อม ไม่พ้นสมบัติปิดผนึกในรูปลักษณ์มนุษย์นั่น

เธอเปรียบดังแกนกลางของวังวน ไม่หยุดดูดกลืนแสงดาวรอบกาย แม้แต่แสงที่พุ่งไปยังเรือใบของ ‘เฮล่า’ ก็น้อยลงกว่าปกติมาก

เมื่อ ‘อุลตร้าแมน’ ได้รับการเกื้อหนุน ก็หลุดพ้นจากความอ่อนแอที่เกิดจากการถูกลำแสงสองสายของฆวน·โอโรจู่โจม สามารถแย่งชิงอำนาจ ‘ผู้ว่าการแห่งทะเล’ กลับคืนมาได้อย่างสมบูรณ์

ท่ามกลางความปีติ หัวใจของ ‘อุลตร้าแมน’ ลาโต้·กียาโร พลันเอ่อล้นด้วยความประหลาดใจระคนความสงสัยอย่างแรงกล้า

“เหตุใดลูเมี่ยน·ลีจึงสามารถขโมยพลังจากยานได้?”

“นั่นต้องเป็นพลังการ ‘ขโมย’ ในระดับสูงไม่ผิดแน่…”

“แท่นบูชา ‘คารวะบรรพชน’ ไม่ได้วางแหวนวงนั้นของ ‘กวีเร่ร่อน’ ไว้แล้วหรอกหรือ? อีกทั้งเราก็ยังยืนยันประสิทธิภาพของแหวนแล้ว”

“ไม่ใช่ว่าปีหนึ่งจะเสกคาถาได้เพียงครั้งเดียวหรอกหรือ?”

ท่ามกลางความตะลึงงันที่ก้องกังวาน ลาโต้·กียาโรไม่มัวครุ่นคิดหาคำตอบ ปฏิกิริยาตามสัญชาตญาณคือรีบจัดการชายแก่ฆวน·โอโรให้สิ้นซาก มิฉะนั้น ใครจะรู้ว่าเขาที่ได้รับการเสริมพลังเช่นกัน จะก่อเรื่องอะไรขึ้นมาบ้าง!

ในยามนี้ ฆวน·โอโรรู้สึกว่าพลังที่สูญเสียไป ถูกเติมเต็มกลับคืนมาไม่น้อย หน้าอกที่แยกออกและเนื้อที่ฉีกขาดถูกเกล็ดแสงดาวปกคลุมอย่างถ้วนทั่ว เลือดที่ไหลออกมาก็ถูกย้อมด้วย ‘สีสัน’ อันเจิดจรัส

เขาเหลียวมองลาโต้·กียาโร แล้วก็พลันผุดรอยยิ้ม เป็นยิ้มที่แฝงไว้ด้วยความรู้สึกปลดปลง ความใฝ่หา และความโกรธแค้นอันแรงกล้า

กายเนื้อของเขาแปรเปลี่ยนอย่างรวดเร็ว ดวงตาตั้งขึ้น เกล็ดงอกงาม ท่อนแขนท่อนขาหนาขึ้น เพียงชั่วลมหายใจเดียวก็กลายเป็นกิ้งก่ากึ่งมนุษย์

ในระหว่างนั้น ลาโต้·กียาโรได้รวบรวมแสงสีเขียวมรกต ปล่อยออกมาเป็นลำแสงพุ่งใส่ร่างของฆวน·โอโรซ้ำแล้วซ้ำเล่า

ฆวน·โอโรไม่หลบหลีก ยืนต้านทานอย่างแน่วแน่ รับเอาทุกสิ่งไว้ครบถ้วน

ลมหายใจของเขากลายเป็นรวยรินทันที แต่นั่นคือสิ่งที่เขาปรารถนา

ร่างกิ้งก่ากึ่งมนุษย์ของเขาเริ่มจางลง ทวีความโปร่งแสง ประหนึ่งถูกหลอมรวมเข้ากับแสงดาว

จากนั้น ฆวน·โอโรละลายเป็นเนื้อเดียวกับความว่างเปล่าซึ่งเป็นตัวแทนของน่านน้ำแห่งนี้ แล้วเอ่ยกับลาโต้·กียาโร ด้วยน้ำเสียงแฝงนัยซับซ้อน

“ฉันกลับคืนสู่มหาสมุทรแล้ว”

“แกก็จงตามมาโดยเร็ว…”

ในประโยคหลัง ฆวน·โอโรเอ่ยอย่างขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน ไม่ปิดบังความเคียดแค้นที่ฝังลึกถึงกระดูก

‘บุตรแห่งทะเล’ ทุกคนล้วนเตรียมพร้อมที่จะกลับคืนสู่มหาสมุทร ฆวน·โอโรก็มิใช่ข้อยกเว้น เพียงแต่ไม่เคยคิดว่าจะเกิดขึ้นในลักษณะนี้

เขาจึงหวังให้ลาโต้·กียาโรได้ร่วมชะตากรรมเดียวกัน!

ร่างของฆวน·โอโรสลายไป กลายเป็นส่วนหนึ่งของ ‘น่านน้ำ’ แห่งนี้อย่างสมบูรณ์

‘อุลตร้าแมน’ ลาโต้·กียาโรพลันตระหนักได้ว่า ความผูกพันระหว่างตนผู้เป็น ‘ผู้ว่าการแห่งทะเล’ กับ ‘น่านน้ำ’ แห่งนี้เกิดรอยร้าว ไม่กลมกลืนดังเดิม ราวกับมีเจตจำนงแห่งการต่อต้านกำลังเติบโตและแผ่ขยายอยู่ใน ‘พลังแห่งมหาสมุทร’

นั่นหมายความว่า อำนาจ ‘ผู้ว่าการแห่งทะเล’ ที่เขาได้รับ จะไม่สมบูรณ์ไปอีกเป็นเวลานาน

ไอ้แก่หนังเหนียว! ลาโต้·กียาโรสบถในใจ แต่ก็ไม่ถึงกับตื่นตระหนก

เขาสังเกตเห็นแล้วว่า บนเรือใบลำนั้นมี ‘เฮล่า’ เป็นครึ่งเทพแค่คนเดียว ส่วนสมบัติปิดผนึกรูปลักษณ์มนุษย์ที่ได้รับพรจากมหาสมุทร ก็สามารถหลุดพ้นจากอิทธิพลของบทเพลงได้เบื้องต้น เพียงพอที่จะถ่วงเวลาอีกฝ่ายได้สักพัก

แม้จะไม่ทราบแน่ชัดว่าเหตุใด ‘แกนดาล์ฟ’ กับพรรคพวกจึงไม่มา แต่ ‘อุลตร้าแมน’ ลาโต้·กียาโรก็ยินดีปรีดากับสถานการณ์ปัจจุบัน

ตอนนี้เขามีเวลาเหลือเฟือที่จะจัดการกับลูเมี่ยน·ลีและผู้ช่วย!

แม้จะเป็นเพียง ‘ผู้ว่าการแห่งทะเล’ ที่ไม่สมบูรณ์ แต่เขาก็มีพลังเพียงพอที่จะควบคุมศัตรูลำดับต่ำกว่าครึ่งเทพเอาไว้ชั่วคราว เพื่อฉวยโอกาสรีบเข้าไปในยานอวกาศ ซ้ำยังมี ‘นังบ้า’ คอยช่วยเหลืออีกแรง

ส่วนลูเมี่ยน ผู้ได้รับ ‘พรแห่งมหาสมุทร’ มาหมาดๆ กลับครุ่นคิดถึงอีกเรื่องหนึ่ง

หากเป็นตอนนี้ เราอาจมีคุณสมบัติเพียงพอที่จะแย่งชิงอำนาจ ‘ผู้ว่าการแห่งทะเล’ มาครอง…

แม้จะไม่มี ‘สายเลือดแห่งทะเล’ เพียงแต่ครอบครอง ‘พลังแห่งทะเล’ บางส่วนไว้กับตัว อีกทั้งยังรักษาไว้ได้เพียงหนึ่งสัปดาห์ เรียกได้ว่ายังห่างไกลจาก ‘อุลตร้าแมน’ อยู่มาก แต่ ‘ศักดิ์’ จอมปลอมของเราก็สูงส่งไม่น้อยหน้า อย่างน้อยก็ระดับเทวทูตเชียวนะ!

ขณะที่ ‘อุลตร้าแมน’ ลาโต้·กียาโรกับลูเมี่ยน ต่างก็ตอบสนองพร้อมๆ กัน ท้องฟ้าสีเทาหม่นเบื้องบนก็พลันสว่างไสวกะทันหัน

เถาวัลย์สีเขียวเข้มขนาดมหึมา ห้อยย้อยลงมาจากฟากฟ้า โปรยปรายราวห่าฝน ปกคลุมเรือทั้งสองลำและบริเวณโดยรอบเอาไว้

เพียงครู่เดียวก็ถักทอเป็นป่าผืนใหญ่ยักษ์ กลายเป็นป่าที่เจริญงอกงามบนผิวน้ำทะเล

……………………………………………………..