ราชันเร้นลับ 2 : วัฏจักรแห่งชะตา (Circle of Inevitability) - ตอนที่ 700 การกลับมา
ตอนที่ 700 การกลับมา
ในแดนฝันพิเศษ อมันดีนเคยกล่าวว่า ‘ร่างนั้น’ หรือก็คือ ‘นักพรตโลกแห่งความตาย’ ได้ผงกศีรษะให้เธอ…‘เกราะซ่อนเงา’ เฉินถูก็ดูเหมือนจะเกี่ยวข้องกับนักพรตโลกแห่งความตาย…ฟรังก้ากำลังรวบรวมทองคำเพื่อสร้างกายทองคำให้เฉินถู หวังได้มาซึ่งข้อมูลเพิ่มเติม…ความคิดมากมายแล่นผ่านห้วงสำนึกของลูเมี่ยน
เด็กหนุ่มเอียงศีรษะ มองไปยังอมันดีน ใบหน้าผุดรอยยิ้มพลางเอ่ยปาก
“ไม่ใช่แค่ ‘เทศกาลฝัน’ เท่านั้นที่จะได้พบร่างนั่น”
“ยามปกติก็พบได้หรือ?” อมันดีนรีบถามด้วยความตื่นเต้นยินดี
สมองของเธอทำมาจากอะไร? ลูเมี่ยนรำพันเงียบงัน ก่อนจะส่ายหน้าพลางยิ้ม
“ความหมายของผมก็คือ ไม่ใช่แค่ในเมืองทิซาโม และไม่ใช่แค่ในวันเวลาเฉพาะเท่านั้น ที่จะได้พบร่างนั้น”
อมันดีนครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเข้าใจความนัยที่ซ่อนอยู่ในถ้อยคำของหลุยส์แบรี
“คุณเคยพบร่างนั้นในสถานที่อื่นหรือ?”
“ไหนคุณบอกว่าตัวเองมองไม่เห็นเขา ต้องให้ฉันช่วยติดตามสถานการณ์ให้?”
ยังดี มิได้โง่เขลาถึงเพียงนั้น…ลูเมี่ยนล้วงหยิบหน้ากากทองคำออกจาก ‘กระเป๋านักเดินทาง’
“แค่สวมมันก็มองเห็นแล้ว”
โดยไม่รอให้อมันดีนตอบ ลูเมี่ยนก็ยิ้มพลางเอ่ยเสริม
“ผมเคยพบร่างนั้นในสถานที่อื่น”
เด็กหนุ่มเลือกใช้คำว่า ‘พบเจอ’ มิใช่ ‘เคยเห็น’ เพื่อให้แน่ใจว่าตนเองกำลังกล่าวความจริงอันเที่ยงแท้ที่สุด
เดิมทีเขาจะกล่าวว่า ‘ผมรู้จักนามของพระองค์ด้วย’ แต่ก็ขี้เกียจอธิบายให้อมันดีนเข้าใจ ถึงสาเหตุที่ต้องใช้สรรพนาม ‘พระองค์’ เพื่อให้เกียรติแก่นักพรตโลกแห่งความตาย
สีหน้าของอมันดีนพลันเปลี่ยนเป็นตื่นเต้น
“ที่ใดหรือ?”
นี่คือข้อมูลที่เด็กหนุ่มต้องการให้อีกฝ่ายได้รับรู้
“ทรีอาร์หรือ…” อมันดีนเผยท่าทีทั้งหวนหาและหวาดหวั่นในคราเดียว
ในฐานะชาวอินทิสที่เกิดและเติบโตในทวีปใต้ เธอย่อมเลี่ยงไม่ได้ที่จะได้ยินเรื่องเล่าลือต่างๆ เกี่ยวกับ ‘นครแห่งความสำราญ’ รับรู้ถึงแสงสีอันเจิดจรัส และความคึกคักมั่งคั่งของที่นั่น ทรีอาร์แทบจะกลายเป็นดินแดนศักดิ์สิทธิ์แห่งความฝันในใจของสาวน้อย ทว่าตัวเธอเคยไปไกลสุดเพียงท่าเรือไพลอส ไม่เคยออกจากรัฐมาตานี หากมีโอกาสได้ไปทรีอาร์จริง สิ่งแรกที่ท่วมท้นในหัวใจกลับเป็นความหวาดกลัว
ท้ายที่สุด เธอยังเป็นเพียงสาวน้อยที่ยังไม่ถึงสิบแปดปีเท่านั้น
ลูเมี่ยนกล่าวต่อด้วยความจริงใจ
“สักวันหนึ่งในอนาคต เพื่อนคนหนึ่งของผมอาจจะได้พบกับร่างนั้นอีก ผมหวังว่าคุณจะคอยอยู่เคียงข้างเธอ และให้ความช่วยเหลือเท่าที่ทำไหว ในด้านที่มิใช่การต่อสู้”
“เพื่อการนี้ ผมสามารถพาคุณไปทรีอาร์ ช่วยให้คุณเข้าถึงสถานที่ที่ร่างนั้นอาจปรากฏ และมอบการคุ้มครองให้ระดับหนึ่ง”
“ว่าไง สนใจข้อเสนอของผมไหม?”
“ฉ…ฉัน…” อมันดีนลังเล แล้วรีบหาข้ออ้างตามสัญชาตญาณ “พ่อแม่ของฉันคงไม่ยินยอมให้ออกจากรัฐมาตานีไปทรีอาร์ในตอนนี้หรอก อย่างน้อยก็ต้องรอจนกว่าฉันจะมีโอกาสไปเรียนมหาวิทยาลัยที่นั่น”
ลูเมี่ยนกล่าวอย่างขบขัน
“ใครบอกให้คุณไปอยู่ทรีอาร์ถาวร? วันเสาร์ไป วันอาทิตย์ก็กลับได้แล้ว”
“หือ?” อมันดีนชะงักงัน
เธอจินตนาการว่าต้องแล่นเรือข้ามมหาสมุทร ต้องปีนเขาลงห้วย ลาจากบ้านเกิดไปตลอดกาล
ลูเมี่ยนเลิกคิ้วพลางกล่าว
“ในแดนฝัน ผมก็เคยพาคุณ ‘เทเลพอร์ต’ แล้วมิใช่หรือ?”
“ต…แต่นั่นมันแค่ระยะใกล้ๆ เองนี่?” ดวงตาของอมันดีนพลันเปล่งประกาย “คุณสามารถ ‘เทเลพอร์ต’ ตรงจากรัฐมาตานีไปถึงทรีอาร์ได้เลยหรือ?”
ลูเมี่ยนผงกศีรษะรับ
“ถูกต้อง ระหว่างทางอาจต้องแวะพักหนึ่งถึงสองครั้ง แต่ก็ยังสามารถพาคุณไปถึงทรีอาร์ได้เร็วมาก”
“เร็วมาก…” อมันดีนเริ่มหวั่นไหว ใจหนึ่งก็อยากจะได้สัมผัสประสบการณ์อันแสนวิเศษดังกล่าว
แต่เธอยังไม่รีบร้อนตัดสินใจ
ลูเมี่ยนก็มิได้เร่งรัด
“ไม่ต้องรีบตัดสินใจ การพบร่างนั้นอีกครั้ง ที่จริงแล้วนับว่าอันตรายยิ่ง คุณเรียนรู้กับเรียห์ไปก่อน สัมผัสกับโลกของศาสตร์เร้นลับในรัฐมาตานีอย่างแท้จริงเสียก่อน ศึกษาความรู้ทั่วไปของผู้วิเศษ แล้วค่อยพิจารณาว่าจะรับข้อเสนอนี้หรือไม่ นั่นอาจเป็นเรื่องในอีกสามเดือน หรือถึงครึ่งปี หนึ่งปีข้างหน้าก็เป็นได้”
อมันดีนค่อยผ่อนลมหายใจอย่างแผ่วเบา
“ตกลง”
เธอรีบถามด้วยความอยากรู้ทันที
“สหายของคุณเป็นสตรีหรือ?”
เห็นได้จากการใช้สรรพนาม ‘เธอ’
ในใจพวกเรา เธอเป็นเช่นนั้นเสมอมา แต่ในการรับรู้ของตัวเธอเอง บางครั้งก็เป็น บางครั้งก็ไม่…ลูเมี่ยนรำพันถึงฟรังก้า ก่อนผงกศีรษะรับ
“ถูกต้อง”
อมันดีนถามต่อด้วยความกระตือรือร้น
“คนรักของคุณหรือ?”
ลูเมี่ยนหัวเราะออกมาด้วยความขบขัน
“แน่นอนว่าไม่ใช่ ทำไมคุณถึงหมกมุ่นอยู่กับเรื่องแบบนี้นักล่ะ?”
ลูเมี่ยนเอ่ยพลางหยิบกระดาษโน้ตและปากกาหมึกซึมออกจาก ‘กระเป๋านักเดินทาง’ แล้วเร่งเขียนข้อความลงไปสองสามบรรทัด จึงค่อยส่งให้อมันดีน
อมันดีนรับมา อาศัยแสงเทียนในโบสถ์ อ่านอย่างพิถีพิถัน
“สิ่งมีชีวิตที่เตร็ดเตร่ในโลกเบื้องบน ผู้สำนึกบาปที่ตื่นจากเปลวเพลิงแห่งความทุกข์ระทม ผู้ส่งสารของลูเมี่ยน·ลีแต่เพียงผู้เดียว”
“นี่คืออะไรหรือ?” อมันดีนอ่านด้วยสีหน้างุนงง
“ผู้ส่งสารของผมเอง เมื่อคุณตัดสินใจได้แล้ว ก็จงจัดพิธีกรรม ใช้คาถานี้อัญเชิญผู้ส่งสารของผมออกมา แจ้งผลการตัดสินใจให้ผมทราบ” ลูเมี่ยนอธิบายอย่างเรียบง่าย
อมันดีนยิ่งงุนงงกว่าเดิม
“พิธีกรรมอะไร อัญเชิญอะไร? นี่มิใช่ผู้ส่งสารในความหมายทั่วไปใช่ไหม?”
ลูเมี่ยนเลิกคิ้วอีกครั้ง
“คุณไม่เคยได้ยินเรื่องผู้ส่งสารในโลกของศาสตร์เร้นลับมาก่อนหรือ? ไม่รู้จักพิธีอัญเชิญผู้ส่งสารหรือ?”
อมันดีนยิ้มแหยๆ
“ฉันเพิ่งได้สัมผัสพลังวิเศษเมื่อปีที่แล้ว ได้รวบรวมข้อมูลบางส่วนเกี่ยวกับ ‘เส้นทางแห่งเทพ’ ผ่านโรเบิร์ตและผู้สนใจศาสตร์เร้นลับอีกไม่กี่คน รู้ว่ามีสิ่งที่เรียกว่าพิธีกรรม แต่ไม่รู้ว่ารูปแบบที่แท้จริงเป็นเช่นไร”
กล่าวจบ ดวงตาของเธอก็เปล่งประกาย
“คุณจะสอนฉันใช่หรือไม่? มิเช่นนั้น ฉันคงอัญเชิญผู้ส่งสารของคุณไม่ได้”
“อีกอย่าง ชื่อจริงของคุณมิใช่หลุยส์·แบรี แต่เป็นลูเมี่ยน·ลีหรือ?”
“ม…เมื่อครู่คุณเพิ่งหยิบกระดาษและปากกาจากถุงเหรียญนั่น ของก่อนหน้าก็หยิบจากใบเดียวกัน นี่คือสมบัติวิเศษอะไร?”
“…”
ลูเมี่ยนอดไม่ได้ที่จะเงยหน้า ทอดสายตาไปยังโดมทรงกลมสีทอง
…………
เช้าวันรุ่งขึ้น ลูเมี่ยนพาลุดวิกและลูกาโนออกจากโรงแรมบริโอ เดินผ่านถนนที่ยังมีซากปรักหักพังซึ่งยังเก็บกวาดไม่หมด จนมาถึงร้านกาแฟบูเนีย
เถ้าแก่บูเนียยังคงรักษากิริยาขี้อายตามปกติ สอบถามด้วยความสุภาพว่า ลูเมี่ยนและคณะต้องการสิ่งใด
ลูเมี่ยนสั่งกาแฟคอสซาสามถ้วย กับอาหารเช้าขึ้นชื่อประจำรัฐมาตานี ‘โอกาปา’ สามที่
อาหารชนิดนี้ใช้ใบไม้จากต้นโอกาปาห่อข้าว เนื้อไก่ ไข่ มันฝรั่งหั่นชิ้น และเครื่องเทศพื้นถิ่น ปริมาณอิ่มท้อง กลิ่นหอมฟุ้ง เมื่อได้ลิ้มรสแล้วก็ยากจะหยุดเคี้ยว
ลูเมี่ยนมองดูโอกาปาที่คลี่ออก หยิบช้อนส้อมขึ้นมา ตักอาหารคำหนึ่งเข้าปาก
กลิ่นหอมบริสุทธิ์จากใบห่อ ไข่แดงรสเค็ม ความหนักแน่นของเม็ดข้าว ความนุ่มฉ่ำของเนื้อไก่ ความเหนียวนุ่มของมันฝรั่ง และกลิ่นหอมประหลาดผสานเข้าด้วยกัน ก่อให้เกิดรสสัมผัสอันแสนพิเศษ
ขณะที่กำลังกิน ลูเมี่ยนก็สอดส่ายสายตาสังเกตผู้คนที่เดินผ่านไปมาบนถนน รวมถึงผู้ที่นั่งอยู่ในร้านกาแฟไปพลาง
หลังจากผ่านพ้นราตรีแห่งความเศร้าโศกและหวาดกลัว พวกเขากลับมาอ่อนโยนดังเดิม ไม่แสดงอารมณ์เกินขอบเขตอีกต่อไป ยามสนทนากับผู้ใด บนใบหน้าจะประดับด้วยรอยยิ้มบางเบา
เมื่อลุดวิกกินอาหารมื้อที่สองของช่วงสายเสร็จ ลูเมี่ยนก็พาเขากับลูกาโนไปยังมุมเงียบสงัดไร้ผู้คน เปลี่ยนเป็นอาภรณ์ฤดูหนาว ก่อนจะหายตัวไปจากเมืองทิซาโม
คราวนี้ ลูเมี่ยนมิได้ ‘เทเลพอร์ต’ ไปหาฟรังก้าโดยตรง ด้วยเหตุที่ลูกาโน ลุดวิก และนางมารทั้งสองยังไม่คุ้นเคยกัน
ลูเมี่ยนเลือกใช้ทางเข้าทรีอาร์ใต้ดินในเขตหอรำลึก ซึ่งมีผู้คนไม่พลุกพล่าน ร่างของทั้งสามปรากฏขึ้นอย่างรวดเร็วบนขั้นบันไดเหล็กกล้า
เพียงขึ้นมาถึงพื้นผิว ลูเมี่ยนก็เห็นเหล่าชายหนุ่มที่ดูคล้ายนักศึกษามหาวิทยาลัย ถือโคมไฟคาร์ไบด์และตะเกียง หยอกล้อเฮฮากันเดินผ่านพวกเขาทั้งสามไป มุ่งหน้าสู่ทรีอาร์ใต้ดิน
เมื่อเลี้ยวออกสู่ถนนสายหลักใกล้ๆ สิ่งแรกที่ปรากฏแก่สายตาลูเมี่ยนคือ ชายผู้หนึ่งแต่งกายวาบหวาม พันธนาการด้วยโซ่เหล็ก คลานสี่ขาดั่งสุนัข เคลื่อนตัวเชื่องช้าไปตามถนน หากผู้ใดกล้าจ้องมองนานเกินควร เขาจะจ้องกลับพร้อมเห่าสองครา
ครู่ถัดมา นักดนตรีเร่ร่อนตรงมุมถนนก็บรรเลงท่วงทำนองอันมีจังหวะจะโคน ผู้คนที่เดินผ่านไปมาต่างย่างก้าวเป็นจังหวะฟ้อนรำ ใบหน้าเปี่ยมรอยยิ้มผ่อนคลายเป็นสุข แม้แต่ชายที่สวมบทบาทเป็นสุนัข ผู้กำลังสั่นเทาในสายลมหนาว ก็ยังยกขาหลังขึ้น
ภาพเหล่านี้แตกต่างอย่างยิ่งจากทิวทัศน์ในเขตตลาด
เขตหอรำลึกมีชื่อเสียงในด้านความหนาแน่นของมหาวิทยาลัย
ลูเมี่ยนละสายตาจากรอยยิ้มบนใบหน้าผู้คน พาลูกาโนและลุดวิกมุ่งหน้าสู่ที่พักของอ็องโตนี ซึ่งเช่าอยู่แถวนี้
ห้องพักอยู่บนชั้น 4 ใกล้กับปลายโถงทางเดิน
ก๊อกๆๆ ลูเมี่ยนเคาะประตูอย่างไม่เกรงใจ
ไม่นานนัก เด็กหนุ่มก็ได้พบอ็องโตนีในมาดที่แตกต่างจากเดิมโดยสิ้นเชิง
ดูราวกับบุรุษผู้ประสบความสำเร็จในสังคมชั้นสูง
“คุณกำลังมีความรักหรือไง?” ลูเมี่ยนเอ่ยล้อเล่น
อ็องโตนีตอบพร้อมรอยยิ้ม
“วันนี้ผมต้องไปร่วมงานเลี้ยงค่ำ ของสมาคมนักจิตบำบัดแห่งทรีอาร์”
นี่คือขั้นตอนจำเป็น เพื่อให้ภารกิจของมาดามจัสติสสำเร็จลุล่วง
“คุณได้ใบประกอบวิชาชีพนักจิตบำบัดแล้วหรือ?” ลูเมี่ยนถามพลางเดินเข้าห้อง
อ็องโตนีพยักหน้ารับ
“ผมซื้อตัวตนจริงและชุดวุฒิการศึกษาจริง ตอนสัมภาษณ์ก็ ‘โน้มน้าว’ กรรมการได้สำเร็จ”
“ตัวตนจริง? แล้วเจ้าของเดิมล่ะ?” ลูเมี่ยนถามอย่างครุ่นคิด
อ็องโตนีเหลือบมองลูกาโนกับลุดวิก แล้วไม่ตอบคำถามของลูเมี่ยนในทันที
“คุณอยากให้ผมช่วยอะไรล่ะ?”
ลูเมี่ยนเข้าใจความนัยของอ็องโตนี จึงละทิ้งคำถามเมื่อครู่ไว้ก่อน เล่าสถานการณ์ของ ‘เทศกาลฝัน’ และอาการแทรกซ้อนจากการที่ลูกาโนสูญเสียแขนในความฝันอย่างคร่าวๆ
เด็กหนุ่มไม่ได้เล่าว่า ลูกาโนสูญเสียแขนได้อย่างไร
อ็องโตนีฟังอย่างตั้งใจจนจบ แล้วมองไปทางลูกาโนพลางเอ่ยปาก
“อาการทางประสาทเช่นนี้แก้ไขได้ไม่ยาก คุณต้องการวิธีที่เร็ว หรือวิธีที่ช้าแต่นุ่มนวลกว่า?”
ลูกาโนตอบทันทีโดยไม่ต้องครุ่นคิด
“วิธีที่เร็ว”
เขาเบื่อหน่ายกับสภาพที่แขนขวาท่อนล่างควบคุมไม่ได้มามากพอแล้ว!
อ็องโตนีจ้องไปทางด้านซ้ายของลูกาโนทันที พลางขมวดคิ้ว
ลูกาโนหันกายไปทางซ้ายโดยสัญชาตญาณ เพื่อมองตามสายตาของอีกฝ่าย
ในจังหวะนั้นเอง อ็องโตนีชักกริชออกมาจากที่ใดไม่ทราบได้ แทงใส่แขนขวาท่อนล่างของลูกาโนอย่างดุดัน
ลูกาโนชักแขนหนีอย่างปราดเปรียว พร้อมกับโพล่งออกมาทันที
“คุณคิดจะทำอะไร?”
อ็องโตนีเก็บกริชกลับไป ตอบด้วยท่าทีสงบนิ่ง
“การรักษาเสร็จสิ้นแล้ว”
“หา?” ลูกาโนมองมือขวางุนงง พบว่ามันหดกลับมาแนบอก ‘ได้ตามใจนึก’ โดยปราศจากอาการติดขัดใดๆ
ลูเมี่ยนหัวเราะในลำคอทันที พลางกล่าวกับลูกาโน
“ขอฝากลุดวิกไว้กับนายก่อนนะ อย่าลืมเตรียมอาหารให้เขาด้วย”
โดยไม่รอให้ลูกาโนตอบรับ ลูเมี่ยนหันไปกล่าวกับอ็องโตนี
“ไปหาฟรังก้ากับจินนากันเถอะ”
อ็องโตนีเหลือบมองลูเมี่ยน พลางดันแว่นตาขอบทองที่ยังไม่ค่อยคุ้นเคยนัก
“ตกลง”
……………………………………………………..
YOU MAY ALSO LIKE
