ราชันเร้นลับ 2 : วัฏจักรแห่งชะตา (Circle of Inevitability) - ตอนที่ 785 การแสดง

ตอนที่ 785 การแสดง

เห็นนักลอบสังหารที่เมื่อก่อนเคยซ่อนกาย บัดนี้มานั่งอย่างโจ่งแจ้งบนเก้าอี้ริมหน้าต่าง ชมดูตนเองอย่างสบายอารมณ์ ราวกับไม่ได้ใส่ใจต่อการต่อสู้ที่กำลังดำเนินอยู่เลยแม้แต่น้อย ‘พลเรือเอกทะเลลึก’ ฮาล·คอนสแตนตินรู้สึกใจหล่นวูบ อารมณ์หนักอึ้งยิ่งนัก

ท่าทีเช่นนี้ การแสดงออกเช่นนี้ แสดงให้เห็นว่าอีกฝ่ายไม่ได้เห็นตนอยู่ในสายตาเลย มีความมั่นใจอย่างที่สุดว่าจะจัดการตนได้ ถึงได้ยังไม่ลงมือ ไม่ร่วมมือกับพวกพ้อง กลับนั่งยิ้มดูอย่างยโสโอหัง!

ในสถานการณ์เช่นนี้ ฮาล·คอนสแตนตินมิได้ลังเลแม้แต่น้อย เร่งชี้ตรีศูลศิลาดำในมือไปทางลูเมี่ยน

สายฟ้าสีเงินขาวรวมตัวกันในฝ่ามือของ ‘พลเรือเอกทะเลลึก’ แล้วขยายตัวผ่านปลายตรีศูล กลายเป็นอสรพิษสายฟ้าอันบ้าคลั่งตัวเขื่อง ฟาดเข้าใส่ลูเมี่ยนด้วยเสียงดังแปลบ

ลูเมี่ยนยังคงรักษาท่าที พาดขาขวาบนหัวเข่าซ้ายเช่นเดิม บนใบหน้ามีรอยยิ้มเยาะหยัน ราวกับความพยายามตอบโต้ของฮาล·คอนสแตนตินเป็นเพียงการเล่นของเด็ก ไม่อาจเปลี่ยนแปลงผลลัพธ์ใดๆ ได้

แน่นอน นี่เป็นเพียงท่าทีที่เขาตั้งใจแสดงออก

ความจริงแล้ว เด็กหนุ่มไม่อาจโจมตีฮาล·คอนสแตนตินได้เลย ทั้งยังไม่อาจออกห่างเกินระยะหนึ่งร้อยเมตร มิเช่นนั้นการแลกเปลี่ยนโชคชะตาจะถูกขัดจังหวะ

แต่การที่ไม่อาจโจมตีได้ ไม่ได้แปลว่าจะสนับสนุนการต่อสู้ไม่ได้ เหตุผลที่ลูเมี่ยนคลายสถานะสิ่งมีชีวิตเงา จงใจเผยตัวให้ฮาล·คอนสแตนตินมองเห็น ก็เพื่อใช้ตนเป็นเหยื่อล่อ ดึงดูดความสนใจส่วนใหญ่ของ ‘พลเรือเอกทะเลลึก’ ผู้นี้ และด้วยสีหน้าท่าทาง เป้าหมายย่อมรู้สึกถึงแรงกดดัน จนเกิดเป็นความหวาดกลัว บีบให้เขาต้องรับมืออย่างลนลาน เพิ่มโอกาสที่เขาจะพลาดพลั้ง!

‘นักล่า’ ผู้หนึ่งแม้จะไม่อาจลงมือ ไม่อาจเอ่ยปาก ไม่อาจสื่อสาร แต่ก็ยังสามารถยั่วยุ ใช้อุบาย วางกับดักได้!

วาบ! อสรพิษสีเงินขาวตัวใหญ่ ฟาดเข้าใส่ร่างของลูเมี่ยน

เพล้ง! ร่างของลูเมี่ยนแตกเป็นเสี่ยงๆ เหมือนกระจก ทิ้งไว้เพียงเก้าอี้ไม้พนักพิง ซึ่งกำลังไหม้ดำเร็วรี่ในสายฟ้าอันคุกรุ่น

เขาหายตัวไปอีกครั้ง ส่วนอสรพิษสายฟ้าถูกตีกรอบด้วยวัสดุเป้าหมาย จึงไม่ได้กระจายตัวมากนัก

เหตุนี้ทำให้ฮาล·คอนสแตนตินเริ่มกระวนกระวาย ครุ่นคิดอย่างจริงจังว่าควรจะทุบกระจกออกไป แล้วกระโจนลงน้ำดีหรือไม่

ในใต้ทะเล เขาไม่เกรงกลัวผู้วิเศษต่ำกว่าครึ่งเทพหน้าไหน!

ทันใดนั้น เขารู้สึกเหมือนแขนขาและร่างกายถูกพันธนาการหลายชั้น ไม่ว่าจะก้าวเท้า หรือจะหมุนตรีศูลศิลาดำไปทางอื่น ก็ราวกับถูกแรงมหาศาลกระชากรั้ง ยากจะทำได้อย่างฉับไว

และพันธนาการนั้นก็กำลังรัดแน่นขึ้นอย่างรวดเร็ว

ฉวยโอกาสที่ลูเมี่ยนดึงดูดความสนใจ ดึงการระแวดระวังส่วนใหญ่ของฮาล·คอนสแตนตินไป ฟรังก้าก็จัดวางใยแมงมุมของ ‘นางมารสุขสม’ เสร็จสิ้น ให้มันพันรัด ‘พลเรือเอกทะเลลึก’ ทีละชั้น

เผชิญกับสถานการณ์ที่ถูกจำกัดเช่นนี้ ฮาล·คอนสแตนตินหยุดนิ่ง ปล่อยให้ปลาหมึกโปร่งแสงที่เกาะอยู่บนใบหน้าเปล่งแสงสว่างดั่งรุ่งอรุณ

แสงสว่างระเบิดออกทันที กลายเป็นเศษแสงนับไม่ถ้วน กวาดกระหน่ำไปทั่วทุกมุมของห้องกัปตัน ดุจพายุถาโถม

โต๊ะยาวที่วางอาหารแตกออกเป็นหลายท่อน พังครืนลงมา ผนังโลหะโดยรอบปรากฏรอยแผลลึกเป็นทางยาว ส่วนร่างของฟรังก้าและจินนาก็แตกออกเป็นเศษกระจกนับไม่ถ้วนอีกครั้ง ขณะที่ใยแมงมุมไร้ตัวตนซึ่งกระจายอยู่ในห้อง ทยอยขาดสะบั้นทีละนิ้ว ไม่อาจตรึงการเคลื่อนไหวของฮาล·คอนสแตนตินได้อีกต่อไป

อ็องโตนีที่อยู่บนโถงทางเดิน ห่างจากประตูห้องกัปตันออกไป ไม่ได้รับผลกระทบจากพายุแสงเมื่อครู่ ร่างของลูเมี่ยนที่ปรากฏอยู่ข้างเขาก็เช่นกัน

ลูเมี่ยนถือโอกาสกดมือลงบนประตูโลหะแบบเลื่อนของช่องบันได แล้วใช้พลังพันธสัญญาของตน

เขาย้ายพื้นที่นี้เข้าไปใน ‘ขวดเสกสรร’ โดยกำหนดเงื่อนไขการเข้าออกว่าต้องเป็นสตรี

นี่เป็นการปิดกั้นความช่วยเหลือจากโจรสลัดบนเรืออย่างได้ผล ป้องกันไม่ให้ทางนั้นมารบกวนการต่อสู้ของตนกับพรรคพวก เพราะยกเว้นกองเรือที่มีกัปตันเป็นสตรี โจรสลัดส่วนใหญ่มีผู้วิเศษที่เป็นสตรีน้อยนิดจนน่าสงสาร บางกองเรือถึงขั้นไม่มีเลย ส่วนสตรีที่ไม่ใช่ผู้วิเศษ มักอาศัยอยู่ในฐานะโสเภณีประจำเรือ ไม่มีทางเป็นโจรสลัดธรรมดาได้

…………

ภายนอกบาร์คะนอง

ทั้งโจรสลัดตัวจริง รวมถึงพวกเมสันที่ปลอมตัวเป็นโจรสลัด ต่างพบพร้อมกันว่า ภาพที่สะท้อนบนกระจกหน้าต่างมิใช่ฉากการต่อสู้ระหว่าง ‘ฉลามยักษ์’ ยอร์กกับนักผจญภัยนิรนามอีกต่อไป

กระจกเหล่านั้นดูสลัวลง เผยให้เห็นภาพภายในบาร์ที่ไร้ทั้งบาร์เทนเดอร์และลูกค้า

“เกิดอะไรขึ้น?” โจรสลัดคนหนึ่งร้องถามด้วยความตกใจเจือสงสัย

“นี่มันพลังอะไร?” คำถามคล้ายๆ กันดังขึ้นระลอกแล้วระลอกเล่า

พวกเขาต่างสงสัยว่า การเปลี่ยนแปลงครั้งนี้เป็นฝีมือของนักผจญภัยนิรนามผู้นั้น เพราะ ‘ฉลามยักษ์’ กับพรรคพวกไม่มีเหตุผลที่จะซ่อนการต่อสู้ คนเหล่านี้อยากจะอวดความแข็งแกร่งของตนต่อหน้าโจรสลัดให้มากที่สุดเสียด้วยซ้ำ

ภายใน ‘ขวดเสกสรร’

รอบตัว ‘ฉลามยักษ์’ ยอร์ก ผู้สวมถุงมือสนับสีดำคู่หนึ่ง เต็มไปด้วยรอยแผลระเบิดและรอยไหม้ดำเกรียม

เขาบิดเบือนเจตนาโจมตีของนักผจญภัยนิรนามได้ทันท่วงที จึงรอดพ้นอาการบาดเจ็บสาหัสจากการถล่มเมื่อครู่

ส่วนสหายของเขา ‘จอมพังเรือ’ ผู้วิเศษในเส้นทาง ‘นักล่า’ เช่นกัน สลบเหมือดไปนานแล้ว เป็นผลผนวกระหว่างพลังวิเศษและแรงระเบิด

โจรสลัดคนอื่นๆ ก็กระเจิดกระเจิง ไม่มีใครอยู่ในสภาพดี

มองดูนักผจญภัยนิรนามผมดำตาน้ำเงิน ซึ่งอยู่ห่างออกไปสิบกว่าเมตร ‘ฉลามยักษ์’ ยอร์กรู้สึกเกลียดชังพลัง ‘เทเลพอร์ต’ นี้อย่างที่สุด

ขณะที่เขาเตรียมจะเปลี่ยนตำแหน่งแล้วทำการ ‘ติดสินบน’ ก็พลันเห็นนักผจญภัยนิรนามรูปงาม ลบร่างจางหายไปอย่างกะทันหัน ราวกับเงาฉายที่อันตรธานไป

‘ฉลามยักษ์’ ยอร์กเกรงว่านี่จะเป็นการ ‘เทเลพอร์ต’ รอบใหม่ จึงพุ่งตัวไปด้านข้างในทันที พลางบิดกายหันไปมองทางด้านหลังของตน

ไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้นเลย

ยอร์กรวมถึงเหล่าโจรสลัด ด้วยความระแวง จึงต่อสู้กับอากาศธาตุ ทำการหลบหลีกหลายครั้ง แต่นักผจญภัยผู้นั้นก็มิได้ปรากฏกายอีก

ในที่สุด ‘ฉลามยักษ์’ ผู้โกนศีรษะจนหัวล้านก็พอจะเข้าใจบางสิ่ง

“เมื่อครู่นี้เป็นเพียงภาพลวงตาหรือ?”

“พวกเราต่อสู้อย่างดุเดือดกับภาพลวงตา แล้วเกือบจะแพ้อีกหรือ?”

“ตัวจริงไปอยู่ที่ใดกัน?”

คิดมาถึงตรงนี้ ‘ฉลามยักษ์’ ยอร์กก็เปล่งวาจาออกมาทันที

“แย่แล้ว!”

“นิวอินส์!”

นักผจญภัยนิรนามผู้นั้น มีเป้าหมายที่แท้จริงคือนิวอินส์ คือพลเรือเอก!

ยอร์กกับพรรคพวกพลันกระวนกระวายทันที แต่ก็ยังติดอยู่ใน ‘ขวดเสกสรร’ ไม่อาจออกไปได้

หลังจากลองสารพัดวิธีและพลังวิเศษ แต่ยังไม่เป็นผล พวกเขาจึงเริ่มทำลายมันด้วยกำลัง

…………

บนเรือ ‘นิวอินส์’

เมื่อพายุแสงเริ่มมีทีท่าสงบลง ร่างของจินนาก็พลันปรากฏด้านหลัง ‘พลเรือเอกทะเลลึก’ ซึ่งเป็นจุดอับของพายุที่ฮาล·คอนสแตนตินสร้างขึ้น

จากนั้น จินนาก็ทุ่มสุดแรง แทงมีดที่เคลือบด้วยเพลิงทมิฬอันเงียบงัน เข้าที่กลางหลังของฮาล·คอนสแตนติน

ถึงฮาล·คอนสแตนตินจะไม่ทันบิดกาย และไม่ทันหมุนตรีศูลศิลาดำกลับมาแทงไปด้านหลัง แต่เขาก็มิได้ตื่นตระหนกตกใจแต่อย่างใด

สายฟ้าสีเงินวาบพุ่งออกจากผ้าคลุมที่พันกายเขาแน่น ฟาดใส่จินนาด้วยความเร็วที่ไม่อาจหลบหลีก

ร่างของจินนาพลันมีอสรพิษไฟฟ้าขนาดจิ๋วนับไม่ถ้วนวิ่งพล่าน แต่เธอดูจะไม่ได้รับบาดเจ็บสักเท่าใด หรือได้ผลกระทบจากอาการชามากนัก เพียงแต่การเคลื่อนไหวช้าลงเล็กน้อย

ฉึก!

มีดที่เคลือบด้วยเพลิงทมิฬอันเงียบงัน ปักเข้าที่ผ้าคลุมสีดำของ ‘พลเรือเอกทะเลลึก’

เมื่อเริ่มการต่อสู้ จินนาโยนเหรียญลูอิดอร์ใส่ฮาล·คอนสแตนติน มิใช่เพื่อขอพรโชคดี แต่เพื่อกระตุ้นพลังของเข็มกลัด ‘มีหน้ามีตา’ ให้สำเร็จการ ‘ติดสินบน’ ซึ่งจะทำให้การโจมตี การป้องกัน และการควบคุมที่ศัตรูใช้กับตน อ่อนกำลังลงอย่างเห็นได้ชัดในช่วงเวลาหนึ่ง!

หลังจากนั้น ไม่ว่าจะเป็นสายฟ้าที่คุกคาม หรือพายุแสง ผลกระทบที่มีต่อจินนา แท้จริงแล้วไม่ได้รุนแรงอย่างที่เธอแสดงออก

ที่จินนายังรีบร้อนหลบหลีก และถูกบีบให้ต้องใช้ ‘กระจกตัวแทน’ ก็เพื่อทำให้ ‘พลเรือเอกทะเลลึก’ ตายใจต่างหาก!

หญิงสาวมิได้คาดหวังว่า ฮาล·คอนสแตนตินจะไม่รู้จักพลังวิเศษ ‘ติดสินบน’ หรือไม่ระวังในเรื่องนี้ เพราะรองกัปตันของ ‘พลเรือเอกทะเลลึก’ เองก็เป็น ‘นักติดสินบน’ คนหนึ่ง ดังนั้น จินนาจึงจงใจแสดงออกอย่างต่อเนื่อง ว่าการ ‘ติดสินบน’ ไม่เกิดผลใด เพื่อให้ฮาล·คอนสแตนตินเชื่อและหวาดระแวงว่า การโยนเหรียญลูอิดอร์คือพลังวิเศษด้านอื่น

หากเป็นตอนเริ่มต่อสู้ ถึงฮาล·คอนสแตนตินจะคิดเช่นนี้ ก็ยังคงระวังผลของ ‘ติดสินบน’ อยู่ดี แต่การต่อสู้อันดุเดือดได้ดำเนินมาพักใหญ่แล้ว เข้าสู่ช่วงเวลาสุดคับขัน ไม่เปิดโอกาสให้ ‘พลเรือเอกทะเลลึก’ ได้ครุ่นคิดละเอียด ได้แต่ตอบสนองด้วยสัญชาตญาณ

ด้วยเหตุนี้ เขาจึงละเลยการ ‘ติดสินบน’ ที่เกิดขึ้นก่อนหน้า จนไม่อาจสกัดการลอบสังหารของจินนา!

ท่ามกลางเสียงฉึก มีดของจินนาพร้อมเพลิงทมิฬ ทะลวงผ่านผ้าคลุมของฮาล·คอนสแตนติน ปักเข้าสู่เนื้อหนังมังสาของเขา

การแสดงทั้งหมดก็เพื่อการลอบสังหารที่สมบูรณ์แบบ!

เมื่อแทงเข้าไป จินนาก็รู้สึกถึงแรงต้านทานมหาศาล รู้สึกถึงการบิดเบี้ยวของเนื้อหนังที่ราวกับมีชีวิต แม้เธอจะทุ่มเทแรงทั้งหมด ก็ไม่อาจดันมีดให้เข้าลึกไปได้มากกว่านี้

จินนาจึงละทิ้งการออกแรง ปล่อยให้เพลิงทมิฬที่เคลือบมีดไหลทะลักเข้าสู่ร่างของฮาล·คอนสแตนติน

ขณะที่เพลิงทมิฬพวยพุ่ง ‘พลเรือเอกทะเลลึก’ ก็ครวญครางด้วยความเจ็บปวด

ฟรังก้าถือโอกาสนี้ ปรากฏกายที่ด้านข้างของฮาล·คอนสแตนติน แทง ‘มีดเย็นเยียบ’ ที่มองไม่เห็นเข้าใส่ ‘พลเรือเอกทะเลลึก’

‘มีดเย็นเยียบ’ ของเธอทะลวงผ่านเนื้อหนังได้เช่นกัน แต่ก็ไม่อาจปักลึกในร่างของฮาล·คอนสแตนติน

แต่เท่านี้ก็เพียงพอแล้ว

ร่างของฮาล·คอนสแตนตินพลันแข็งทื่อราวถูกน้ำแข็งจับ ความคิดก็เริ่มควบคุมไม่อยู่

ฟรังก้าไถลเท้า ย้ายมาปรากฏข้างกายจินนา พลางดึง ‘มีดเย็นเยียบ’ กลับคืน

ในเวลาเดียวกัน มือซ้ายของเธอพลิกกระจกแป้งออกมา ส่องสะท้อนร่างของ ‘พลเรือเอกทะเลลึก’

จากนั้น มือขวาที่เคลือบด้วยเพลิงทมิฬของก็ลูบผิวกระจกแผ่วเบา

คำสาปของ ‘นางมาร’!

เพลิงทมิฬมหาศาลพลันพวยพุ่งออกจากร่างของฮาล·คอนสแตนติน มันเผาไหม้ร่างของ ‘พลเรือเอกทะเลลึก’ แต่กลับไม่อาจล่วงล้ำเข้าสู่ส่วนศีรษะที่มีปลาหมึกโปร่งแสงเกาะอยู่

ฮาล·คอนสแตนตินเปล่งเสียงโหยหวนด้วยความเจ็บปวด พร้อมกับใช้มันสลัดความแข็งทื่อของร่างกาย สลัดความเชื่องช้าทางสติออกไป แล้วกระแทกตรีศูลศิลาดำลงบนพื้นโลหะอย่างแรง

สายฟ้าสว่างจ้าจนไม่อาจลืมตาได้ พลันระเบิดปะทุออกมา

……………………………………………………..