ราชันเร้นลับ 2 : วัฏจักรแห่งชะตา (Circle of Inevitability) - ตอนที่ 915 ศาสตร์เร้นลับต้องก้าวทันยุคสมัย

ตอนที่ 915 ศาสตร์เร้นลับต้องก้าวทันยุคสมัย

ภายในห้องควบคุมกล้องวงจรปิด ห้างสรรพสินค้าหมิงเยว่

ลูเมี่ยนพาฟรังก้า จินนา อ็องโตนี และลุดวิกกลับมาอยู่หลังวัตถุคล้ายกระจกอีกครั้ง โดยทุกคนกำลังมองผ่านกระจกไปยังยามสองคน รวมถึงจอภาพใหญ่

เทียบกับตอนที่พวกเขาจากไป ที่นี่ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง ทุกอย่างดูปกติดี

ฟรังก้าครุ่นคิดสองวินาทีแล้วพูด

“เธอยังไม่มา หรือไม่ก็มาแล้ว…ก่อนพวกเรา?”

หากศพหญิงคนนั้นมาตรวจกล้องวงจรปิดก่อนหน้า ย่อมมีโอกาสสูงที่จะพบพวกลูเมี่ยน ด้วยลักษณะเด่นของ ‘นางมาร’ อันแสนสะดุดตา สาวสวยกับหนุ่มหล่อยิ่งเป็นที่สนใจ หากศพหญิงคืนชีพใช้เวลามากพอ ตรวจทีละช่วง ดูทีละเฟรม ด้วยลางสังหรณ์ทางพลังวิญญาณ ก็คงไม่พลาดภาพเหล่านั้นแน่

พวกลูเมี่ยนจึงต้องพิจารณาเปลี่ยนตัวตน แต่งแต้มใบหน้า และย้ายที่อยู่

สำหรับครอบครัวที่ยากจนอยู่แล้ว นี่คือการซ้ำเติมอย่างแท้จริง

ฟรังก้าได้แต่สวดวิงวอนถึงมิสเตอร์ฟูล หวังให้ศพหญิงนั่นจะรอถึงเที่ยงคืนค่อยมา เพราะอีกฝ่ายไม่เหมือนพวกตนที่รู้เวลาและสถานที่แน่นอน สามารถตรวจกล้องอย่างมีเป้าหมาย ใช้เวลาเพียงไม่กี่นาทีหรือไม่กี่สิบวินาที ก็ระบุตัวคนที่ต้องการได้ อีกฝ่ายต้องตรวจกล้องทั้งหมดของห้างในช่วงสิบกว่านาทีก่อนและหลัง ถ้าโชคไม่ดี เวลาที่ใช้อาจนับเป็นชั่วโมง

เหล่า ‘นางมาร’ มีลางสังหรณ์ทางพลังวิญญาณที่ถูกจำกัดอยู่ลำดับ 7 ศพหญิงดังกล่าวไม่สามารถใช้มันคัดกรองอย่างแม่นยำได้

“เป็นไปได้ทั้งนั้น” ลูเมี่ยนมองออกไปนอกกระจก

ในสภาพที่มีกระจกกั้นอยู่ชั้นหนึ่ง อยู่คนละมิติ เขาไม่สามารถมองเห็นได้ว่า ขณะนี้ในห้องควบคุมกล้องมี ‘วงกตกระจก’ หรือไม่

ศพคืนชีพนั้นดูเหมือนจะเป็นครึ่งเทพของเส้นทาง ‘นางมาร’ จริงๆ น่าจะมีความสามารถด้านการต่อต้านการทำนายด้วย

จินนากำลังสังเกตสถานการณ์ในห้องควบคุมกล้องเช่นกัน จึงถามด้วยความสงสัย

“ศพคืนชีพก็รู้จักกล้องวงจรปิดด้วยหรือ และรู้วิธีใช้ระบบมันด้วยหรือ?”

เธอรู้สึกว่า ศพคืนชีพเป็นเพียงภาพสะท้อนของพลังบางอย่างจากโลกภายนอก คงไม่ต่างจากพวกตนสักเท่าใด เพียงแต่วิธีเข้ามาต่างกัน ทั้งเธอและลูเมี่ยน รวมถึงคนอื่นๆ ล้วนต้องได้รับคำเตือน ได้รับคำอธิบายจากฟรังก้าก่อน จึงรู้ว่ากล้องวงจรปิดคืออะไร มีประโยชน์อย่างไร ควรหลีกเลี่ยงอย่างไร และนอกจากฟรังก้า ก็ไม่มีใครใช้ระบบกล้องวงจรปิดเป็นอีก!

พวกเราทำไม่ได้โดยสิ้นเชิง แล้วเธอที่เพิ่งฟื้นคืนชีพมา จะทำได้อย่างไร?

ฟรังก้าครุ่นคิดก่อนตอบ

“บางที ศพคืนชีพอาจเป็นส่วนหนึ่งของแดนฝันเช่นกัน เป็น ‘นางมาร’ ที่ร่างจำลองของมิสเตอร์ฟูลเคยพบมาก่อน และราชันสวรรค์อาศัยโรงพยาบาลมู่ซู ทำให้ ‘นางมาร’ คนนั้นผ่านกระบวนการตายแล้วฟื้นคืนชีพ เปลี่ยนให้เธอกลายเป็นผู้ใต้บังคับบัญชาที่เชื่อฟัง หรือเป็นหุ่นเชิด”

ในฐานะส่วนหนึ่งของแดนฝัน ยกเว้นคนที่ถูกกำหนดให้เป็นเด็ก คนโง่ คนบ้า คนไม่รู้หนังสือ ทุกคนล้วน ‘เกิดมา’ พร้อมความรู้เกี่ยวกับแนวคิดและการมีอยู่ของกล้องวงจรปิด

“แม้เป็นส่วนหนึ่งของแดนฝัน ก็ไม่ได้แปลว่าจะรู้วิธีควบคุมระบบกล้องวงจรปิดโดยปริยาย เว้นแต่เธอจะเคยทำงานสายนี้มาก่อน หรือเหมือนเธอที่ศึกษามาล่วงหน้า” จินนาแย้ง

“ก็จริง” ฟรังก้าพลันเกิดความคิดวาบ จึงหยิบโทรศัพท์ออกมา ตั้งใจค้นในแอปเวยป๋อ จือฮู รวมถึงแอปวงการอื่น ว่าเร็วๆ นี้มีคำถามคล้ายกันไหม เพราะบางที ศพคืนชีพอาจกำลังดูโทรศัพท์ไปด้วย ใช้ข้อความ ‘รอคำตอบด่วน’ เร่งให้ชาวเน็ตตอบเกี่ยวกับวิธีใช้ระบบกล้องวงจรปิดของบริษัทหนึ่ง พร้อมทั้งพยายามเปิดวิดีโอตามคำแนะนำเหล่านั้น

น่าเสียดายที่ในโลกในกระจกไม่มีสัญญาณ เชื่อมต่ออินเทอร์เน็ตไม่ได้!

ลูเมี่ยนกล่าวต่อไป

“ยังมีความเป็นไปได้อีกอย่าง คือศพหญิงนั่นก็มีผู้นำทาง ผู้นำทางแบบเดียวกับฟรังก้า”

“เอ่อ…” ฟรังก้าเก็บโทรศัพท์กลับเข้ากระเป๋ากางเกง

เธอเข้าใจว่าลูเมี่ยนหมายถึงอะไร

สมาชิกของวันเอพริลฟูล โลกิที่ยังไม่ตาย!

ไม่ใช่ว่า โลกิอาจถูกเทวทูตเส้นทาง ‘นักทำนาย’ ยึดร่างเกิดใหม่หรือ?

ถูกต้อง ไม่ว่าจะเป็นโลกิ หรือเทวทูตเส้นทาง ‘นักทำนาย’ ต่างก็เป็นผู้ใต้บังคับบัญชาของราชันสวรรค์ทั้งนั้น!

“ตอนแรกที่พวกเราดูกล้องวงจรปิด ไม่พบคนที่เหมือนโลกิอยู่รอบๆ ศพหญิงคืนชีพเลย” ฟรังก้านึกทบทวนพูด

“พลังของ ‘ผู้ไร้หน้า’ ที่เทียบเท่าลำดับ 7” ลูเมี่ยนคิดถึงปัญหานี้มาก่อนแล้ว “แถมนี่ยังเป็นในห้าง เขาเปลี่ยนชุดได้บ่อยๆ”

ฟรังก้าพยักหน้าช้าๆ ยังคงเฝ้าสังเกตห้องควบคุมกล้องนอกกระจกต่อไป หวังจะได้เจอศพหญิงคืนชีพและโลกิที่อาจมีตัวตนอยู่

หลังจากมองอยู่สองสามวินาที เธอพลันเกิดคำถามแปลกๆ

“หน้าจอแบบนี้ ภาพจากกล้องวงจรปิดแบบนี้ นับเป็นโลกในกระจกได้ไหม?”

“ในแง่ศาสตร์เร้นลับ ฉันคิดว่าไม่นับ มันไม่ใช่ภาพสะท้อนหรือภาพกลับด้านของฉากปัจจุบัน” ลูเมี่ยนตอบโดยอัตโนมัติ

จินนาและอ็องโตนีต่างงุนงงกับคำถามของฟรังก้า

“แนวคิดศาสตร์เร้นลับต้องก้าวไปกับกาลเวลา จึงจะตามทันสังคมยุคใหม่ได้” ฟรังก้าพึมพำก่อนกล่าวว่า “แม้กล้องวงจรปิดไม่ใช่ภาพสะท้อนฉากปัจจุบัน แต่เป็นภาพสะท้อนฉากที่อื่น มันมีลักษณะคล้ายกระจก เพียงแต่การสะท้อนกับการแสดงผลอยู่คนละที่”

ลูเมี่ยนไม่รู้จะโต้แย้งอย่างไร ได้แต่พูดความเห็นตรงๆ

“ฉันว่ามันเหมือนโลกในภาพวาดมากกว่า หรืออาจผสมกับคุณลักษณะข้อมูลระดับสูงของเส้นทาง ‘ผู้ส่องความลับ’”

“นั่นก็คือลูกผสมระหว่างโลกในกระจก โลกในภาพวาด และโลกข้อมูล!” ฟรังก้าสนใจกับการสังเกตห้องควบคุมมากกว่า ไม่อยากขบคิดปัญหาที่ยังหาคำตอบไม่ได้ จึงด่วนสรุป

ลูเมี่ยนหรี่ตาลง ลองสัมผัสความรู้สึกแล้วพูด

“จริงด้วย มีลักษณะบางอย่างของโลกในกระจก สามารถเดินทางข้ามไปได้”

เขาเพิ่งพูดจบ อ็องโตนีที่เงียบมาตลอดก็เอ่ยด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

“พวกคุณรู้สึกไหมว่า ยามสองคนข้างนอกนั่นดูแปลกๆ?”

“ผ่านไปสองสามนาทีแล้ว พวกเขาไม่ขยับเลย เหมือนกลายเป็นรูปปั้น…”

รูปปั้น? หัวใจฟรังก้าสะดุ้ง เธอหยิบกระจกออกมา ค่อยๆ ยื่นออกไปอย่างระมัดระวัง

เธอรีบปรับมุม อาศัยการสะท้อนแสง อาศัยประโยชน์พื้นฐานของกระจก มองเห็นใบหน้าด้านข้างของยามคนหนึ่ง

บนกระจกแต่งหน้ามืดสลัว มีเพียงแสงสะท้อนจากบนหน้าจอ ใบหน้าครึ่งซีกนั้นดูไร้อารมณ์ บางส่วนซ่อนในความมืด บางส่วนถูกแสงส่อง ทั้งสองส่วนไขว้กัน สลับไปมา

ดวงตาของเขาจ้องจอภาพตลอดเวลา ลึกในม่านตามีแสงสีเทาขาวเย็นยะเยือกซ่อนอยู่

เขาดูเหมือนยังมีชีวิต ยังมีพลังวิญญาณ แต่ก็แค่นั้น ยังมีชีวิต ยังมีพลังวิญญาณ

“การกลายเป็นหินของอวัยวะบางส่วน?” ฟรังก้าขมวดคิ้วพึมพำ

ลูเมี่ยนไม่ตอบ เพียงมองไปรอบตัว

“ศพหญิงคืนชีพเคยมาที่นี่จริง หลังจากที่เราดูกล้องวงจรปิดเสร็จแล้วออกไป”

“ฉันจะออกไปค้นหาร่องรอย พวกคุณระวังเหตุไม่คาดฝันไว้ด้วย”

พวกจินนาพยักหน้ารับ ไม่มีใครคัดค้าน

ลูเมี่ยนวางมือลงบนกระจก เดินออกไปเหมือนทะลุผ่านม่านน้ำ

เขาในร่างชายเดินอ้อมไปด้านหน้ายามทั้งสอง พบว่าพวกเขากลายเป็นรูปปั้นที่ยังมีอุณหภูมิ ใบหน้ามองตรงอย่างไร้อารมณ์ ไม่ขยับเขยื้อน ดูน่าขนลุกขนพองในห้องควบคุมที่มีเพียงแสงกะพริบจากหน้าจอ

ลูเมี่ยนละสายตาจากดวงตาสีเทาขาวของสองยาม หันไปมองจอใหญ่ที่แสดงภาพหลายสิบหรือร้อยพร้อมกัน

ไม่มีอะไรผิดปกติ แต่หน้าจอปฏิสัมพันธ์ด้านล่างกลับค้างอยู่ที่การทำงานบางอย่าง

ลูเมี่ยนจำได้ว่า ฟรังก้าได้รีเซตมันกลับไปยังสถานะเริ่มต้นก่อนออกไปแล้ว

“รีบหนีไปหรือ?”

“ศพหญิงนั่นคงเห็นความเคลื่อนไหวผิดปกติในโลกในกระจก จึงรีบใช้หน้าจอใหญ่เดินทางออกไป?”

“เธอจะวกกลับมาดูไหมว่า ใครแอบเข้ามาในห้องควบคุม?”

ขณะที่ความคิดวูบวาบผ่านเข้ามา ลูเมี่ยนพลันหันร่างไปด้านข้างทันที มองไปยังวัตถุกระจกที่ตนเดินออกมา

เกือบจะพร้อมกัน บนจอกล้องวงจรปิด จากมุมมืดแห่งหนึ่ง มือขาวที่ชวนหลงใหล ยื่นออกมาจากหน้าจอ

ในมิติด้านหลังกระจก ขณะที่ลูเมี่ยนตรวจสอบระบบกล้อง ฟรังก้าก็ได้ยินเสียงงัมๆ จากลุดวิก

กินอะไรอีกแล้ว? ฟรังก้าหันไปมองเด็กชายโดยปริยาย

เธอเห็นลุดวิกกำลังอ้าปาก ดูดอากาศเข้าไปเรื่อยๆ เคี้ยวและกลืน

เห…ฟรังก้ารู้สึกผิดขึ้นมาทันที

“ทำไมกินอากาศล่ะ?” เธอถาม

ลุดวิกตอบด้วยใบหน้าเปี่ยมความพึงพอใจ

“อร่อย…อุดมไปด้วยสิ่งที่มีพลังวิญญาณ”

ในอากาศอุดมไปด้วยสิ่งที่แฝงพลังวิญญาณ? ฟรังก้าชะงักไป แล้วก็พลันเกิดลางสังหรณ์อันตรายอย่างแรงกล้า

จุลชีพก่อโรคทางศาสตร์เร้นลับของ ‘นางมาร’?

“กระจกตัวแทน!” เธอตะโกนดังๆ พร้อมกระตุ้น ‘กระจกตัวแทน’ ของตัวเอง

จินนาหลังได้ยินคำตอบของลุดวิก ลางสังหรณ์ทางพลังวิญญาณก็ได้รับสัญญาณอันตรายเช่นกัน

โดยไม่ต้องรอฟรังก้าเตือน เธอกระตุ้น ‘กระจกตัวแทน’ ตามไป

อ็องโตนีช้ากว่าทั้งสองหนึ่งวินาที

ในเวลานั้นเอง ริมขอบอุโมงค์เสมือนคล้ายใยแมงมุม ร่างหนึ่งถูกวาดขึ้นอย่างรวดเร็ว สวมชุดกระโปรงสีขาว มวยผมหลวมๆ ใบหน้างดงาม บุคลิกดูสะอาด ไม่ใช่ใครนอกจากศพหญิงคืนชีพนั่น

ศพหญิงถือกระจกในมือ สะท้อนร่างของฟรังก้าออกมาแล้ว อีกมือหนึ่งเผาไหม้ด้วยเพลิงทมิฬอันเงียบเชียบ แผ่คลุมไปยังผิวกระจกอย่างรวดเร็ว

ในความเงียบ ร่างของฟรังก้าที่เพิ่งถอยกลับเป็นกระจก เริ่มระเบิดเพลิงทมิฬชั่วร้ายจากในสู่นอก สูญเสียพลังวิญญาณอย่างรวดเร็ว แล้วตกลงสู่พื้น แตกเป็นเสี่ยงๆ

ศพหญิงคืนชีพเห็นว่าลอบสังหารไม่สำเร็จ และศัตรูมีถึงสี่คน จึงถอยหลังไปก้าวหนึ่ง หายไปในขอบอุโมงค์เสมือนอันมืดสลัว

นี่ส่งผลให้เพลิงทมิฬของ ‘นางมาร’ เจ็ดดวงที่จินนาสร้าง รวมถึง ‘ก่อโรคประสาท’ ที่อ็องโตนีใช้ ล้วนพลาดเป้าไปทั้งหมด

ในห้องควบคุม ลูเมี่ยนหมุนตัวฉับพลัน ในมือมีดาบตรงที่หล่อจากน้ำแข็ง

เขาใช้ดาบแวววาวเล่มนี้ฟันใส่มือที่ยื่นออกจากจอภาพ

มือดังกล่าวสะดุ้งหดกลับเข้าไป ดาบน้ำแข็งของลูเมี่ยนจึงฟันลงบนผิวหน้าจอ

มันเกิดละลายอย่างน่าประหลาด พร้อมพาลูเมี่ยนหลอมรวมเข้าไปในจอใหญ่ เจาะเข้าไปด้านใน

……………………………………………………..