ราชันเร้นลับ 2 : วัฏจักรแห่งชะตา (Circle of Inevitability) - ตอนที่ 933 ที่พักแห่งใหม่

ตอนที่ 933 ที่พักแห่งใหม่

“เฮ้ย! บังเอิญขนาดนี้เชียว?” ฟรังก้าอุทานทันทีหลังอ่านข่าวจบ

เมื่อวานลูเมี่ยนเพิ่งพบโจวหมิงรุ่ย ภาพในฝันของมิสเตอร์ฟูล แล้วคืนนั้นก็มีฟ้าผ่า ทำให้ฝ่ายรักษาความปลอดภัยบริษัทอินทิสเสียคนไปสี่คน?

นี่เป็นผลลูกโซ่จากการติดต่อกับความฝัน หรือมีใครอยู่เบื้องหลังกันแน่?

“ไม่รู้เป็นลางดีหรือร้าย…” จินนาพึมพำอย่างกังวล

ลูเมี่ยนยังคงสงบนิ่ง

“ไม่ว่าดีหรือร้าย การเป็นพนักงานอินทิสและเพื่อนร่วมงานโจวหมิงรุ่ยเป็นสิ่งที่เราต้องทำ ไม่มีปัญหาก็ต้องไป มีปัญหาก็ต้องไป!”

เพราะการสัมภาษณ์บริษัทอินทิสกำลังใกล้เข้ามา หลังกินข้าวเที่ยง ลูเมี่ยนและพวกจึงออกไปหานายหน้าอสังหาฯ เพื่อหาที่พักใหม่

ตามแผนที่วางไว้ การปฏิบัติการต่อไปพวกเขาจะแยกทำคนเดียวหรือเป็นคู่ ไม่ก้าวก่ายกัน ไม่ส่งผลต่อกัน เผื่อว่าหากคนหนึ่งตกรอบ จะได้ไม่ต้องหลุดไปทั้งทีม

ในช่วงการสังเกตการณ์ ความเสี่ยงยังไม่สูง พวกเขาทำงานร่วมกันได้ แต่เมื่อถึงขั้นติดต่อและทดสอบ ทุกย่างก้าวอาจนำสายตาราชันสวรรค์มาจับจ้อง

ครั้งนี้ ลูเมี่ยนและพวกเลือกหมู่บ้านเต๋อชวง ห่างจากที่พักเดิมสามป้ายรถ เป็นหมู่บ้านอายุเพียงห้าปี สิ่งอำนวยความสะดวกยังใหม่มาก รอบๆ มีร้านแบรนด์ดังและร้านฮิตในโซเชียลไม่น้อย

สาเหตุที่เลือกที่นี่ เพราะข้อมูลจากไพ่อาร์คาน่าใหญ่บอกว่า โรแซน พนักงานฝ่ายบริหารบริษัทอินทิส ซึ่งมีตัวตนในโลกจริง ก็เช่าอาศัยอยู่

เธอเป็นอีกเป้าหมายที่ต้องเข้าไปติดต่อและทดสอบ

ในล็อบบี้ของหมู่บ้าน พื้นหินอ่อนสะท้อนแสงแดดกับชุดโซฟาสีเทาหลายชุดส่องประกายรับกัน ให้บรรยากาศสะอาด สว่าง และหรูเรียบง่าย

“หนึ่งห้องนอนหนึ่งห้องนั่งเล่นยังเรียกค่าเช่าเดือนละสองพัน” จินนาบ่นหลังส่งตานายหน้าและเจ้าของบ้านจนลับตา

นี่เกือบเท่ากับที่พวกเขาเช่าสามห้องนอนหนึ่งห้องนั่งเล่นอยู่ตอนนี้แล้ว

บ้านทำเลต่างกัน อายุต่างกัน ค่าเช่าแตกต่างกันขนาดนี้เชียว!

“แพงก็ต้องเช่า!” ฟรังก้าพูดพลางขบกราม

พรุ่งนี้ต้องนำลอตเตอรี่ใบนั้นไปขึ้นเงินให้ได้!

นี่ก็จะเป็นค่าใช้จ่ายอีกหกพันแล้ว!

แม้เจ้าของบ้านและนายหน้าเป็นผู้ชายทั้งคู่ แต่จินนาไม่ได้ใช้ ‘มนตร์สะกด’ ตอนต่อราคา แถมยังใช้ ‘คำลวง’ และเทคนิคแต่งหน้าให้ตัวเองดูธรรมดาลง เธอแค่ใช้พลัง ‘กระตุ้น’ เพื่อต่อค่าเช่าลงสองร้อย และจ่ายล่วงหน้าเพียงเดือนเดียว

ลูเมี่ยนพยักหน้ารับ เห็นด้วยกับฟรังก้า

ในความคิดเขา เพื่อให้ภารกิจสำเร็จ ตราบใดที่อยู่ในขอบเขตความสามารถ เงินที่ควรใช้ก็ต้องใช้ จะเสียดายแค่ไหนก็ห้ามตระหนี่!

ขณะกวาดตามอง เขาเห็นตู้จำหน่ายสินค้าอัตโนมัติที่มุมล็อบบี้ ขวดเครื่องดื่มในนั้นดูมีดีไซน์โดดเด่น

นึกถึงคำใบ้ในข้อมูล ลูเมี่ยนเดินเข้าไป เห็นว่านอกจากขวดเครื่องดื่มไม่กี่ขวดที่โชว์อยู่ สินค้าที่เหลือล้วนอยู่ในกล่อง เลือกได้แค่แบบสุ่ม

และชื่อเครื่องดื่มแนวใหม่เหล่านี้ เขาคุ้นเคยอย่างประหลาด

“นักทำนาย นักลอบสังหาร นักขับขาน ผู้ไร้หลับ…”

“เป็นชื่อโอสถทั้งนั้น…” ฟรังก้าเดินตามมา สูดหายใจแล้วกระซิบ “คงไม่ใช่ของจริงทั้งหมดหรอกนะ?”

เธอนึกถึง ‘ตู้จำหน่ายสินค้าอัตโนมัติ’ และ ‘ตู้อธิษฐานอัตโนมัติ’ ที่มีบันทึกในข้อมูล

ลูเมี่ยนพิจารณาตู้อย่างละเอียดสองสามวินาที หัวเราะเบาๆ แล้วพูด

“สูงสุดก็แค่ลำดับ 7 ประเภทก็ยังน้อย ถ้ามี ‘นักบวชสงคราม’ หรือ ‘นางมารยุพนิรันดร์’ ฉันอยากทุ่มเงินหลายพันดูดตู้นี้ให้แห้ง”

“มีก็ย่อยไม่ได้หรอก” ฟรังก้าล้วงมือถือออกมา กำลังจะสแกนคิวอาร์โค้ดบนหน้าจอ

เธอพูดอย่างตื่นเต้นว่า

“ดูซิว่าฉันจะสุ่มได้อะไร”

“ตามกฎการรวมตัวของตะกอนพลัง เธอมีโอกาสสูงที่จะสุ่มได้แค่ของเกี่ยวกับ ‘นางมาร’ และ ‘นักล่า’” จินนาเตือนอย่างใจเย็น

ฟรังก้าหัวเราะ

“จุดสำคัญไม่ใช่จะสุ่มได้อะไร แต่คือเอาขวดหนึ่งออกมา หาหนูสักตัวทดลอง ดูว่าเป็นโอสถจริงไหม”

ระหว่างพูด ฟรังก้าสแกนรหัสเสร็จ จ่ายเงินห้าหยวน

แป๊ะ! กล่องสุ่มถูกดันออกมา ตกลงที่ช่องรับสินค้า

ฟรังก้าหยิบออกมาแกะดู พบว่าตัวขวดสีดำเข้ม มีส่วนนูนออกมาเป็นรูปหน้าหมาป่ากำลังคำราม

“ผู้ไร้หลับ!”

“หือ…ของเส้นทางรัตติกาล?” ฟรังก้าแปลกใจ “ไม่ใช่นักล่า และไม่ใช่นางมาร?”

เธอหาคำอธิบายได้เอง

“ลำดับฉันคงยังไม่สูงพอ และไม่มีเทวบารมี ดูเหมือนผลการรวมตัวคงไม่ดีเท่าไร”

หลังเก็บเครื่องดื่มผู้ไร้หลับเข้า ‘กระเป๋านักเดินทาง’ ฟรังก้าหัวเราะขึ้นมา

“อันที่จริง เครื่องดื่มผู้ไร้หลับทำได้ไม่ยากเลย แค่ใส่คาเฟอีนกับทีโอฟิลลีนเข้าไปเยอะๆ ก็ใช้ได้แล้ว!”

ทุกคนไม่ได้อยู่แถวตู้จำหน่ายสินค้านานนัก พวกเขาเดินผ่านล็อบบี้ ตรงไปยังตึกที่ห้า เป็นห้องที่พวกเขาเช่าอยู่

ก่อนเดินออกจากล็อบบี้ หัวใจลูเมี่ยนสั่นไหวเล็กน้อย จึงหันกลับไปมองตู้จำหน่ายสินค้าอย่างเป็นธรรมชาติ

มุมที่เคยมีตู้ บัดนี้กลับว่างเปล่า

เครื่องจำหน่ายเครื่องดื่มโอสถหายไปแล้ว!

“อย่างที่คิด…” เขาไม่รู้สึกแปลกใจเลย

พวกฟรังก้ามองตามสายตาเขา ต่างรู้สึกเหมือนกันว่า บทสรุปที่คาดไว้ได้เกิดขึ้นจริง

……………

ยามเย็น จินนาที่ตั้งหลักที่สวนเต๋อชวงแล้ว นั่งอยู่บนเก้าอี้หน้าทางเข้าตึกที่ห้า รอคอยเป้าหมายอย่างอดทน

ไม่รู้ผ่านไปนานเท่าไร ผ่านกระจกบนประตูทางเข้า เธอเห็นเงาร่างที่เคยสังเกตการณ์ไว้

จินนาลุกขึ้นยืนอย่างเป็นธรรมชาติ สางผมที่ตกลงมาข้างแก้มไปไว้หลังหู

เธอเดินวนเวียนไปมา จนหญิงสาวอายุราวยี่สิบกว่า ในชุดกระโปรงยาวสีเขียวอ่อน ผมน้ำตาล หน้าตาน่ารัก ถือกระเป๋าขาวเดินเข้ามา

จินนา ‘บังเอิญ’ เดินมาในตำแหน่งที่จะเผชิญหน้ากัน สีหน้าดีใจปนเขินเล็กน้อย พลางเอ่ยถามว่า

“สวัสดีค่ะ คุณพอทราบไหมว่า ห้องกิจกรรมของหมู่บ้านไปทางไหน?”

หญิงชุดเขียวคนนั้นคือเพื่อนร่วมงานของโจวหมิงรุ่ย พนักงานธุรการบริษัทอินทิส นามว่าโรแซน เธอชี้ไปยังทิศทางหนึ่งอย่างใจดี

“ออกจากประตูตะวันออก อยู่ซ้ายมือค่ะ”

“ขอบคุณค่ะ” จินนาขอบคุณจริงใจ พร้อมรอยยิ้มบางๆ

เธอล้างเครื่องสำอางเดิมออกแล้ว และใช้ ‘เสน่ห์’ ที่ถูกกดไว้เทียบเท่ากับลำดับ 7

รอยยิ้มนั้น ราวดอกไม้ร้อยดอกบานสะพรั่ง ทำให้โรแซนตาเป็นประกาย

โรแซนกะพริบตา แสดงสีหน้าชื่นชม

“คุณสวยมากเลย…”

ไม่ทันที่จินนาจะถ่อมตัว โรแซนก็ถามอย่างร้อนรนและจริงใจ

“คุณมาเป็นนางแบบให้ฉันได้ไหม?”

“ฉันเรียนวาดรูปเป็นงานอดิเรก วาดได้ไม่เลว ชอบวาดคนและทิวทัศน์สวยๆ เป็นพิเศษ”

“ฉันจะจ่ายเงินให้นะคะ!”

วาดรูป…ขมับจินนากระตุก ปลุกความทรงจำที่ไม่ดี

สำหรับเธอ ‘จิตรกร’ คืออาชีพที่น่าสยดสยองอย่างยิ่ง

เธอเคยฆ่าตัวเองในภาพวาด ‘โลกในภาพวาด’ มาแล้ว

โรแซนในความฝันถูกเทพมารจาก ‘ชุมนุมวาดฝัน’ กัดกร่อนและครอบงำแล้วหรือ? จินนาส่ายหัวตามสัญชาตญาณ

“ขอโทษค่ะ ตอนนี้ฉันยังไม่อยากเป็นนางแบบ”

“น่าเสียดาย ฝีมือวาดของฉันไม่เลวเลยนะ เดี๋ยวฉันจะให้ดูผลงาน บางทีคุณอาจเปลี่ยนใจ” โรแซนหยิบโทรศัพท์ ถามพร้อมยิ้ม “คุณเพิ่งย้ายมาใช่ไหม ฉันอยู่ที่นี่หลายปีแล้ว ไม่เคยเจอสาวสวยเหมือนคุณเลย เพิ่มวีแชตกันไหมคะ?”

เดิมทีจินนาก็คิดหาข้ออ้างเพิ่มวีแชตโรแซนอยู่แล้ว แต่ไม่คิดว่าจะเป็นวันนี้ มันเร็วเกินไป เร็วจนผิดวิสัย!

ครุ่นคิดสองสามวินาที เธอพูดอย่างลังเลว่า

“ฉันเป็นผู้เช่าค่ะ”

“แล้วยังไงล่ะ? ฉันก็เคยเป็นผู้เช่า” โรแซนบอกว่าไม่เป็นไร

“ก็ได้” จินนาตั้งใจทำตัวดูอ่อนแอเล็กน้อย เหมือนคนที่ไม่กล้าปฏิเสธน้ำใจและความกระตือรือร้นของผู้อื่น

ตอนเพิ่มวีแชต เธอเลือก ‘แชตเท่านั้น’

เพื่อให้ดูเหมือนไม่เต็มใจเพิ่มคนแปลกหน้า ไม่ได้ตั้งใจจะเพิ่มโรแซนเป็นเพื่อนด้วยตัวเอง

หลังเดินวนที่ห้องกิจกรรมนอกประตูตะวันออก และหาที่กินข้าวราดแกงหนึ่งจาน จินนาพบว่าฟ้ามืดแล้ว

เธอกลับมาที่ห้องเช่าชั้น 23 แล้วปิดประตูห้อง

วันนี้และพรุ่งนี้ เธอจะอยู่ที่นี่ตามลำพัง

หลังเปิดไฟรูปดาว สายตาจินนากวาดมองโซฟาสีเทาสลับส้ม การตกแต่งที่เรียบง่ายสวยงาม กรอบหน้าต่างเปล่งประกายวาววับ และเตียงในห้องนอนที่มองเห็นรางๆ ปูด้วยผ้าห่มสีอ่อน…

เมื่อเทียบกับห้องเช่าสามห้องนอน หนึ่งห้องนั่งเล่นที่ลูเมี่ยนและคนอื่นเช่าอยู่ ห้องเช่าหนึ่งห้องนอน หนึ่งห้องนั่งเล่นหลังนี้ใหม่กว่าชัดเจน ตกแต่งดีกว่า เรียบง่ายแต่ไม่ธรรมดา

จินนาเดินไปทางหน้าต่าง นิ้วมือลูบผ่านโต๊ะอาหารขาว ผนังห่อหุ้มวอลล์เปเปอร์ลายผ้า โคมไฟตั้งโต๊ะศิลปะ แจกันคอยาวปักดอกไม้พลาสติก และขอบหน้าต่างเย็นเฉียบ แล้วทอดสายตาออกไป

ตึกสูงต่ำกระจายอยู่ระหว่างถนนที่ตัดกันไปมา หน้าต่างส่วนใหญ่ส่องแสงไฟอบอุ่น สะท้อนประกายไฟจากรถที่แล่นไม่ขาดสาย

“สวยจริงๆ…” จินนามองลงมา รำพึงอย่างจริงใจ

เธอเดินกลับไปยังโซฟา ฝีเท้าเบาลงเล็กน้อย

รอให้มีเงิน จะให้ลูเมี่ยนและฟรังก้ากับคนอื่นมาเช่าบ้านแบบนี้ด้วย!

จินนานั่งลง รอคอยความผิดปกติที่อาจเกิดจากการติดต่อโรแซนด้วยจิตใจสงบ

นาทีแล้วนาทีเล่าผ่านไป เธอเริ่มเลื่อนดูโทรศัพท์

หญิงสาวเห็นคนรีวิวภาพยนตร์เรื่อง ‘โจรสลัดใหญ่ 3’

“มีโจรสลัดสาวสวยสามคนอยู่รายล้อม แถมมีความสัมพันธ์คลุมเครือ แต่สุดท้ายพาลูกเรือโง่เง่าคนเดียวไป? บัดซบ! ขอเงินคืน!”

เห็นความเห็นนี้ จินนางุนงงชั่วขณะ

เธอไม่คิดว่าฉากนั้นมีปัญหาอะไร

ตั้งแต่ฉากเริ่ม เธอรู้แล้วว่าผลลัพธ์จะเป็นแบบนี้

เกอร์มัน·สแปร์โรว์คือร่างอวตารของมิสเตอร์ฟูล และเป็นผู้แจ้งสาร เขาไปรวมตัวกับเดนิส ผู้แจ้งสารอีกคนของมิสเตอร์ฟูล แล้วออกเดินทางด้วยกัน นี่ไม่ใช่พัฒนาการที่ปกติและมีเหตุผลหรือ?

และในความเป็นจริง เกอร์มัน·สแปร์โรว์ก็ไม่ได้อยู่กับนายพลหญิงโจรสลัดคนใดในสามคนนั้นเลย!

ตามความคิดของจินนา ข้อบกพร่องของฉากดังกล่าวคือ ผู้แจ้งสารเดนิสไม่ได้แสดงบทบาทที่ควรจะเป็น ราวกับเป็นตัวประกอบของตัวประกอบ

จากนั้น จินนาเล่นโทรศัพท์เกือบสองชั่วโมง ไม่มีความผิดปกติใดๆ เกิดขึ้น

เธอมองเวลา ลุกขึ้น เดินไปห้องน้ำ ตั้งใจจะทำความสะอาดตัวเองเล็กน้อย

เธอเพิ่งกดเปิดไฟใหญ่ในห้องน้ำ ทันใดนั้นก็ได้ยินเสียง ซี้ซี้ซี้!

ทั้งบ้านตกอยู่ในความมืดมิดทันที

ไฟทุกดวงดับสนิท

…………………………………………………….