ราชันเร้นลับ 2 : วัฏจักรแห่งชะตา (Circle of Inevitability) - ตอนที่ 945 ‘หอพัก’ แห่งใหม่?

ตอนที่ 945 ‘หอพัก’ แห่งใหม่?

ผ่านไปครู่หนึ่ง จินนาปีนหน้าต่างมาถึงห้อง 1502 เห็นโรแซนถูกควบคุมด้วยสามวิธี

“สัตว์ประหลาดถูกขับไล่ไปแล้วหรือ?” ฟรังก้าถามอย่างห่วงใย

จินนาพยักหน้า

“คงกลับมาโจมตีอีกครั้งใกล้รุ่งสาง”

เธอเล่าย่อประเด็นสำคัญที่โรแซนพูดหลังฟรังก้าออกไป

เมื่อได้ยินว่าการเป็น ‘ชาแมน’ ช่วยให้จิตรับรู้ถึงมิติอื่นและโลกเบื้องบน ดึงดูดสิ่งมีชีวิตประหลาดเข้ามารุกราน ฟรังก้าก็อดรำพันไม่ได้

“พวกปีศาจนอกโลก…”

จินนาได้ยินทุกคำที่ฟรังก้าพูด เพียงแต่ไม่เข้าใจความหมาย อย่างมากก็คุ้นเคยกับคำแปลกๆ ที่ฟรังก้ามักเอ่ยเป็นครั้งคราว โดยเฉพาะหลังจากมาถึงเมืองแห่งแดนฝัน เธอจึงไม่ซักไซ้ เพียงเล่าข้อมูลจากโรแซนต่อ

หญิงสาวเพิ่งเล่าจบ กริ่งประตูก็ดังขึ้น

จินนาเดินออกจากห้องนอน แต่ด้วยความระแวง เธอไม่เข้าใกล้ประตูใหญ่ แต่ใช้กระจกส่องช่องตาแมว ทำให้ภาพภายนอกสะท้อนมาถึงดวงตาแทน

อีกฝ่ายคืออ็องโตนีกับลุดวิก ซึ่งมีแค่ศีรษะอยู่ในภาพ

จินนาจึงเปิดประตู ชี้ไปยังห้องนอนพลางกดเสียงลง

“คนไข้อยู่ข้างใน”

อ็องโตนีขับรถมาที่สวนเต๋อชวงเอง หลังจากสังเกตหลายวัน เขาเรียนรู้วิธีขับรถเบื้องต้นได้แล้ว

จากนั้น เขา ‘โน้มน้าว’ ยามรักษาความปลอดภัย ให้ช่วยจอดรถและรูดบัตร กดปุ่มไปชั้น 15

ขณะที่อ็องโตนีเดินไปห้องนอน สายตาของลุดวิกจับจ้องภาพวาดที่โรแซนวาด

“ผ…ผมกินได้ไหม?” เขาเลียริมฝีปาก มองจินนาด้วยสายตาอยากได้

จินนาไม่ได้เจอเด็กคนนี้หลายวัน เห็นเขายังเป็นเหมือนเดิม ก็รู้สึกอบอุ่นหัวใจ ยิ้มน้อยๆ พลางเอ่ยปาก

“ก็แค่ภาพวาดเองนะ”

“แต่มันก็แทนความจริงบางอย่าง” ในเรื่องการกิน ลุดวิกเป็นผู้ใหญ่เสมอ

จินนาครุ่นคิดสองวินาทีแล้วพูดว่า

“เอาสิ”

เธอคิดว่าภาพเหล่านี้ โรแซนได้วาดไว้นานแล้ว ซึ่งบอกไม่ได้ว่าสภาพจิตใจในตอนนั้นเป็นเช่นไร อาจแฝงมลทินและคำบอกใบ้ไว้ในภาพ หากอ็องโตนีพยายามรักษาจนโรแซนดีขึ้น แต่สุดท้ายคนไข้เห็นภาพที่ตัวเองวาด จนปัญหากำเริบกลับมาใหม่ ก็จะเสียแรงเพื่อนไปเปล่าๆ

ลุดวิกได้รับอนุญาตแล้ว จึงร้องเฮดัง ขยำภาพที่ยังไม่ได้ใส่กรอบให้เป็นก้อน ยัดเข้าปากตัวเอง

“การกินของพวกนี้ ช่วยให้นายได้รับคุณสมบัติหรือพลังพิเศษไหม?” จินนาถามอย่างสงสัย

ลุดวิกตอบอย่างอู้อี้ว่า

“ได้รับแบบชั่วคราว อยู่ได้ไม่นาน ตอนนี้ก็ไม่มีใครต้องจัดการ”

“การกินของพวกนี้ ส่วนใหญ่คือเพิ่มขีดจำกัดพลังวิญญาณของผม…”

จินนาพยักหน้าเข้าใจ แล้วมองลุดวิกที่หันหลังกินอย่างเอร็ดอร่อย พลางเอ่ยถามแผ่วเบา

“ช่วงนี้การเรียนเป็นยังไงบ้าง?”

เงาหลังของลุดวิกแข็งค้างไปหนึ่งวินาที

ภายในห้องนอน

อ็องโตนีเข้าใจสถานการณ์จากฟรังก้าแล้ว จึงจุดเทียน หยดสารสกัดดอกไม้ลงไป

เมื่อเตรียมทุกอย่างพร้อม เขาส่งสัญญาณให้ฟรังก้าเก็บ ‘มีดเย็นเยียบ’ ได้แล้ว

ฟรังก้าถือมีดสามคมที่โปร่งใสจนแทบมองไม่เห็นนานเกินไป ร่างกายสูญเสียความอบอุ่นไปมาก ริมฝีปากซีดขาว พอได้ยินแบบนั้น เธอก็รีบเก็บอาวุธกลับเข้า ‘กระเป๋านักเดินทาง’

แน่นอน หญิงสาวยังห่างไกลจากการกลายเป็นซากศพเดินได้ ผลเสียของ ‘มีดเย็นเยียบ’ ในแดนฝันถูกกดให้อยู่เทียบเท่าลำดับ 7

เมื่อ ‘มีดเย็นเยียบ’ ถูกเก็บ ลูกตาของโรแซนก็ขยับใต้เปลือกตาหลายครั้ง จนกระทั่งค่อยๆ ลืมขึ้น

เธอนึกถึงสิ่งที่ตนประสบพบเจอ ใบหน้าบิดเบี้ยวฉับไว น่าเกลียดน่ากลัวอย่างยิ่ง

จากนั้น หญิงสาวเห็นดวงตาสีน้ำตาลเข้มคู่หนึ่ง ดุจดังทะเลสาบลึกล้ำ สะท้อนแสงเทียนสีเหลืองอ่อนที่กำลังส่ายไหวแผ่วเบา

ขณะเดียวกัน จมูกของเธอได้กลิ่นหอมที่ทำให้รู้สึกสงบ

โรแซนกลับมาสงบลงอีกครั้ง

ฟรังก้าเห็นดังนั้น จึงกดขยายข้อความที่พิมพ์ไว้ล่วงหน้า แสดงให้อ็องโตนีดู

“อย่าพยายามนำทาง หรือกดมลทินในพลังเหนือธรรมชาติของคนไข้ การจะกำจัดให้หมดสิ้น สำหรับพวกเราตอนนี้อันตรายมาก ทั้งยังแทบไม่มีโอกาสสำเร็จ”

“สิ่งที่คุณต้องทำคือ รักษาปัญหาทางจิตของคนไข้ แก้ไขสภาวะบุคลิกภาพแปรเปลี่ยน หรือลดผลกระทบจากการแปรเปลี่ยนบุคลิกภาพ”

“ในภายหลัง ถ้าคนไข้อาการกำเริบ ก็จัดการตามแผนปัจจุบัน จนกว่าเราจะหาวิธีหรือผู้ช่วย ซึ่งสามารถแก้ปัญหามลทินได้อย่างถอนรากถอนโคน”

อ็องโตนีพยักหน้ารับแทบมองไม่เห็น แล้วเริ่มสนทนากับกายปัญญาของโรแซน

ฟรังก้ารอคอยอยู่ด้านข้าง คอยระวังเหตุไม่คาดฝัน

หากสภาพของอ็องโตนีผิดปกติ เธอจะหยุดการบำบัดทันที

จนกระทั่งลุดวิกกินภาพในห้องนอนหมด เหลือเพียงภาพที่มีสะพานและหน้าผา หุบเหว และป่าดำ อ็องโตนีก็รักษาเสร็จพอดี ดับเทียน จูงลุดวิกออกจากห้องนอน และออกจากห้อง 1502

ผ่านไปอีกสิบกว่าวินาที ขนตายาวของโรแซนสั่นไหว แววตาค่อยๆ กลับเป็นปกติ

เธอมองฟรังก้าและจินนา สีหน้ายังงุนงงบ้าง แต่ราวกับเข้าใจทุกอย่างแล้ว

“ฉันรู้สึกเหมือนเพิ่งตื่นจากฝันร้ายอันยาวนาน…”

“พวกเราหาหมอผู้เชี่ยวชาญมา รักษาปัญหาที่เกิดจากมลทินในเครื่องดื่มของคุณเบื้องต้นแล้ว…แน่นอน นี่ยังเป็นเพียงการรักษาระยะแรก จะมีระยะต่อไปหรือไม่ ก็ขึ้นอยู่กับสถานการณ์” ฟรังก้าอธิบายคลุมเครือ พร้อมดึงเส้นผมกลับไป และปลดเส้นใยแมงมุมล่องหนที่รัดรึงอยู่

“ฉันรู้ว่าพวกคุณจะช่วยฉัน ถึงรักษาไม่หาย แต่ก็จะจัดการกับปีศาจนั่นได้” โรแซนกลับมามีชีวิตชีวาเหมือนก่อนดื่มโอสถ ‘นักข่าว’ เธอยิ้มให้ฟรังก้า “อันที่จริง ตอนนั้นฉันดูออกว่าคุณไม่ใช่ร่างจริง แต่ตัดสินใจกดความรู้สึกดังกล่าวเอาไว้ พยายามไม่มองคุณ เพื่อไม่ให้เธอคนนั้นรู้”

เธอคนนั้น? โรแซนเริ่มใช้คำว่า ‘เธอ’ เรียกบุคลิกที่ผิดเพี้ยนของตัวเอง…บุคลิกที่ผิดเพี้ยนก็เรียกเธอแบบเดียวกัน…สถานการณ์ร้ายแรงกว่าที่คิดไว้ โชคดีที่พวกเราควบคุมตัวได้ทันเวลา…ฟรังก้าพยักหน้าด้วยความโล่งอก

จินนาถามอย่างสงสัย

“คุณมองออกว่า ลั่วฝูเป็นภาพลวงในกระจก โดยอาศัยพลังการสังเกตและขุดคุ้ยความจริงของ ‘นักข่าว’ สินะ?”

พวกตนยังไม่เข้าใจเส้นทาง ‘จิตรกร’ ดีพอ จนแผนการเกือบล้มเหลว

“ใช่” โรแซนพยักหน้าเร็วๆ แล้วมองฟรังก้า “คุณชื่อลั่วฝูเหรอ? เพราะจัง เพราะกว่าชื่อฉันอีก…พวกคุณช่างงดงามเหลือเกิน!”

“พวกเรานามสกุลโรเหมือนกัน สักห้าร้อยปีก่อนอาจเป็นครอบครัวเดียวกัน” ฟรังก้าล้อเล่น

จินนาคิดสักครู่ มองโรแซนถาม

“ทำไมคุณถึงออกไปทุกเย็น?”

“บางครั้งก็ไปหาของอร่อยให้ตัวเอง บางครั้งก็ไปเดินห้างกับเพื่อน บางครั้งก็…” สีหน้าโรแซนแปรเปลี่ยนเล็กน้อย “บางครั้งก็ไปโรงแรมหรูที่กำลังตกแต่ง เป็นคำสั่งจากเสียงนั้น มันบอกว่า…หลังโรงแรมเปิดทำการ จะมอบโอสถ ‘คนรักวรรณกรรม’ ให้ฉัน”

เมื่อได้ยินเรื่องเปิดโรงแรม ฟรังก้าและจินนานึกถึงคำเดียวกัน

หอพัก!

สำหรับเทพมารของ ‘ชุมนุมวาดฝัน’ หอพักมีความหมายเชิงสัญลักษณ์อย่างมากหรือ? สิ่งนี้สะท้อนในความฝันด้วยเปิดโรงแรมหรู? ฟรังก้าถามต่อ

“เงินเปิดโรงแรมหรูเป็นของคุณ หรือมาจากแหล่งอื่น?”

“ฉันออกส่วนหนึ่ง ใช้เงินเก็บไปหมดแล้ว…ยังดีที่เมื่อก่อนซื้อห้องชุดนี้ไว้ แม้เงินเก็บจะเหลือน้อย แต่ช่วงนี้ฉันคิดจะจำนองบ้าน กู้เงินมาเปิดโรงแรมเร็วๆ…” โรแซนแสดงสีหน้าหวาดกลัว

เงิน…เปิดโรงแรมต้องใช้เงิน…เทพมารของ ‘ชุมนุมวาดฝัน’ ไม่ได้ให้เงินมา แถมยังบอกให้ผู้ศรัทธาสังเวยไปให้…ในเมืองแดนฝันของมิสเตอร์ฟูล เงินมีความหมายเชิงสัญลักษณ์อย่างแรงกล้า เทพมารต้องกังวลเรื่องนี้…ฟรังก้าถามอย่างครุ่นคิด

“คุณออกแค่ส่วนเดียว ที่เหลือใครออก?”

“คนที่คล้ายกับฉัน แต่ทางนี้ไม่เคยเจอพวกเขา ทุกวันจะมีคนต่างๆ มาดูแลการตกแต่งโรงแรม ไม่ได้เจอกัน พวกเขาไม่ได้อยู่ในรายชื่อผู้ถือหุ้น ฉันก็ไม่ได้อยู่ โรงแรมนั่นเป็นของคนชื่อแอนเดอร์สัน” โรแซนอธิบายละเอียด

“แอนเดอร์สัน? แอนเดอร์สัน·ฮู้ด?” ฟรังก้าและจินนาถามพร้อมกัน

“พวกคุณรู้ได้ยังไง?” โรแซนถามกลับอย่างตกใจ

ฟรังก้ายิ้ม

“พวกเรามีข้อมูลมากกว่าที่คุณคิด”

เธอถามชื่อโรงแรมหรูนั้น เปิดโทรศัพท์ดาวน์โหลดแอปค้นหา แล้วเห็นชื่อแอนเดอร์สัน·ฮู้ด โดดเด่นอยู่ในช่องผู้ถือหุ้นของ ‘โรงแรมไฉ่ฮั่ว’

สิ่งนี้ตรงไปตรงมาและเด่นชัดเกินไป ทำให้ฟรังก้ารู้สึกว่าอีกฝ่ายกำลังท้าทาย หรือกำลังอวดว่าเล่นสนุกได้สำเร็จ

เรื่องนี้ต้องบอกลูเมี่ยน ให้เขาหยั่งเชิงแอนเดอร์สัน…พอดีเลย ก่อนหน้านี้เขาไม่มีข้ออ้างคุยกับแอนเดอร์สัน ‘นักล่า’ คนนั้นก็ไม่ส่งข้อความมาหา…จินนาหยิบโทรศัพท์ ลังเลว่าจะติดต่อลูเมี่ยนเลยดีไหม

เธอกลัวจะปลุกเขา เพราะถึงรู้เรื่องนี้ไป ก็ต้องรอถึงเช้าอยู่ดีจึงจะหยั่งเชิงได้

หลังพิจารณาสักครู่ จินนาเลือกออกจากห้องนอน ใช้ระบบพิมพ์ด้วยเสียง ส่งข่าวเรื่องโรงแรมไฉ่ฮั่วให้ลูเมี่ยน

ไม่อาจปล่อยให้ความอ่อนโยนในใจ ขัดขวางการสื่อสารปัญหาสำคัญ บางทีฟ้ายังไม่ทันสว่าง เธอกับฟรังก้าก็อาจถูกเตะออกจากแดนฝันแล้ว!

โรแซนลงจากเตียงตาม เดินเข้ามาในห้องนั่งเล่น

เธอมองรอบๆ แล้วพูดว่า

“ภาพวาดของฉันอยู่ไหน?”

“พวกเราจัดการหมดแล้ว” จินนาบอกความกังวลของตนตามจริง

“อา…” โรแซนเห็นด้วย เธอชี้ภาพที่เหลือ “ทำไมไม่จัดการมันล่ะ? มันอันตรายที่สุด!”

เห็นฟรังก้าและจินนามองมาทางตน โรแซนพูดโดยเปลี่ยนสีหน้า

“ฉันไม่ได้วาดมัน หลังดื่มโอสถ ‘นักข่าว’ ไม่นาน ฉันก็ได้รับภาพนี้มา ไม่รู้ใครส่ง…ฉันรู้สึกว่าอีกคนในตัวฉัน ในใจของฉัน ก็อยู่ในป่าดำในภาพนี่ด้วย!”

“เราไม่สามารถทำลายมันได้ด้วยวิธีปกติ” จินนาไม่ปิดบัง

ฟรังก้าเปลี่ยนเรื่องอย่างครุ่นคิด

“แล้วภาพร่างเหมือนตัวเองล่ะ?”

“ตอนที่พวกคุณลบรูปทั้งหมด มันก็ลุกไหม้เอง ฉันเลยรู้ว่าพวกคุณมีปัญหา” โรแซนทั้งกังวลทั้งอยากรู้

ฟรังก้ารู้สึกอยากลองทันที ชี้ไปทางภาพที่มีป่าดำ หุบเหว สะพาน แล้วเอ่ยถามโรแซน

“คุณเคยลองถ่ายรูปภาพนี้ไหม? มีอะไรผิดปกติเกิดขึ้นไหม?”

ถ้าถ่ายรูปได้ และความผิดปกติไม่ปรากฏทันที ก็อาจใช้ ‘ถังบดทำลายข้อมูล’ จัดการได้!

“ถ่ายไม่ได้ รูปจะเป็นสีขาวโล่ง ฉันเคยลองทิ้งมันด้วย แต่มันก็กลับมาเองอย่างน่าประหลาด” โรแซนส่ายหัว

อย่างที่คิด…ฟรังก้าไม่ได้แปลกใจมากนัก ไตร่ตรองอยู่สักพักจึงพูดว่า

“เราขอภาพนี้ได้ไหม? ทางนี้มีวิธีจัดการ แต่ต้องรอจนถึงกลางวัน”

……………………………………………………..