ราชันเร้นลับ 2 : วัฏจักรแห่งชะตา (Circle of Inevitability) - ตอนที่ 969 ประสาทสัมผัสของ ‘นักวางแผน’

ตอนที่ 969 ประสาทสัมผัสของ ‘นักวางแผน’

ร้านขายของชำซิงเมิ่ง

อ็องโตนีพาลุดวิกมาด้วย รับจดหมายตอบกลับจากเหล่าอาร์คาน่าใหญ่จากเจ้าของร้าน

“โรแซนในโลกแห่งความจริง อยู่ภายใต้การคุ้มครองอย่างเข้มงวดของศาสนจักร ‘เทพธิดารัตติกาล’ ทันทีที่เธอหลับ จะมีผู้วิเศษคอยตรวจสอบสถานะแดนฝันของเธอแน่นอน ในด้านนี้ ศาสนจักร ‘เทพธิดารัตติกาล’ คือผู้เชี่ยวชาญ…”

“บนเรือ ‘อนาคตกาล’ ตอนนี้ แฟรงค์·ลี ยังไม่แสดงความผิดปกติเพิ่มเติม…และเช่นเคย สำหรับหลี่เค่อจี่ในแดนฝัน จุดยืนของเราคือห้ามให้เขาถูกพลังของ ‘องค์มารดาผู้ยิ่งใหญ่’ ทำให้เกิดมลทิน และห้ามให้เขาผ่านความตายและการเกิดใหม่ กลายเป็นหุ่นเชิดของราชันสวรรค์…”

อ่านถึงตรงนี้ อ็องโตนีแทบจะได้ยินเสียงในใจของเหล่าอาร์คาน่าใหญ่

“ถ้าจำเป็น สามารถจัดการหลี่เค่อจี่เองได้เลย และทำลายร่องรอยให้หมดจด สรุปคือ ต้องไม่ให้เขาถูกมลทินหรือถูกใช้ประโยชน์ ไม่ต้องกังวล ความตายจะไม่ส่งผลกระทบต่อคนจริงบนโลกแห่งความจริง”

ลูเมี่ยนก็คิดแบบนี้เหมือนกัน…อ็องโตนีไม่เคยเห็นการบรรยายเห็ดของหลี่เค่อจี่ด้วยตาตัวเอง ได้แต่ฟังลูเมี่ยนเล่าแนวคิดของอีกฝ่าย รู้สึกว่ามีเหตุผลอยู่บ้าง แต่ก็เต็มไปด้วยความบ้าคลั่งที่ทำให้สับสน

เขาอ่านเนื้อหาในจดหมายต่อไป

“ได้แต่ยืนยันว่า ตอนนี้แอนเดอร์สัน·ฮู้ดอยู่ในไอซารา เมืองหลวงของลุนเบิร์ก แต่หาตัวเขาไม่เจอ พวกเราจะประสานงานกับศาสนจักรความรู้ต่อไป”

การที่เหล่าอาร์คาน่าใหญ่จากต่างเส้นทางหาตัวไม่เจอ แสดงว่าแอนเดอร์สัน·ฮู้ดซ่อนตัวได้ดีมาก บางทีอาจได้รับพรคุ้มครองจากอำนาจที่สูงกว่า…การประสานงานกับศาสนจักรความรู้ก็เพื่อยืนยันว่า พวกเขาให้ความช่วยเหลือแอนเดอร์สัน·ฮู้ดหรือไม่? ถ้าไม่ใช่ เรื่องก็จะซับซ้อนและยุ่งยากกว่าเดิม…อ็องโตนีพับจดหมายและใส่ลงในกระเป๋ากางเกงยีน

จากนั้นเขาหย่อนจดหมายที่เขียนไว้ล่วงหน้า ลงในตู้ไปรษณีย์สีดำขอบเงิน

…………

ตึกเทคโนโลยี

ลูเมี่ยนกำลังทำงานอยู่ โดยลาดตระเวนไปตามชั้นต่างๆ พลางครุ่นคิดว่าจะเฝ้าสังเกตซาราธุสตราให้มีประสิทธิภาพกว่าเดิมได้อย่างไร และคืนนี้ควรไปสังเกตสถานะของศัตรูคนนี้ที่ไหน ลูเมี่ยนอยากดูว่าหลังจากโรแซนเตือนโจวหมิงรุ่ยอีกครั้ง ทำให้ความประทับใจของเขาที่มีต่อซาราธุสตราฝังลึกยิ่งขึ้น ซาราธุสตราจะยังคงเผชิญกับความเป็นปรปักษ์ในแดนฝันยามค่ำคืนหรือไม่

เมื่อเดินมาถึงชั้น 7 ในจังหวะที่ลุงเซียเข้าห้องน้ำ ลูเมี่ยนหยิบโทรศัพท์ออกมา เปิดแพลตฟอร์มช้อปปิ้งออนไลน์ที่ฟรังก้าบอก แล้วพิมพ์ด้วยระบบป้อนข้อมูลด้วยเสียงสองสามคำ

“กล้องรูเข็ม…”

เขารู้สึกว่า แม้ซาราธุสตราจะถูกกดให้อยู่ในลำดับ 7 แต่โดยแก่นแท้แล้วก็ยังเป็นเทวทูต และมีพลังลึกลับประหลาดไม่น้อย การคิดจะใช้โลกในกระจกแอบดูเขาตลอดเวลานั้นเป็นเรื่องไม่สมจริง ทำได้แค่บางครั้งบางคราวเท่านั้น

ดังนั้น ลูเมี่ยนจึงวางแผนจะลองใช้วิธีทางวิทยาศาสตร์ ลองใช้กล้องรูเข็มและเครื่องดักฟัง แม้ต่อมาซาราธุสตราจะพบสิ่งเล็กๆ เหล่านี้ ตราบใดที่อีกฝ่ายไม่สามารถสืบย้อนกลับมาถึงเขาได้ ก็ไม่มีปัญหาอะไร

หลังจากพิมพ์เสร็จ ลูเมี่ยนไม่ได้กดปุ่ม ‘ค้นหา’

เขาจำได้ว่า ฟรังก้าบอกว่านี่เป็นการกระทำที่ผิดกฎหมาย เป็นส่วนหนึ่งของอุตสาหกรรมสีเทา

“ไม่ต้องพูดถึงว่า จะหาซื้อในแพลตฟอร์มถูกกฎหมายได้หรือไม่ ทำไมบุตรแห่งเทพอย่างเรา ต้องไปยุ่งเกี่ยวกับอุตสาหกรรมสีเทาด้วยตัวเอง? ทางนี้เป็นพลเมืองที่เคารพกฎหมายนะ…” ลูเมี่ยนปิดแอปดังกล่าวด้วยท่าทีกึ่งล้อเล่นกึ่งเสียดสีตัวเอง แล้วเปลี่ยนไปที่ WeChat เข้าสู่กล่องข้อความสนทนากับ ‘กรีนแห่งบริษัทอินทิส’

เขาพิมพ์ด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

“เตรียมกล้องรูเข็มกับเครื่องดักฟังให้หน่อย ถ้ามีคู่มือการใช้งานด้วยก็ดี”

“นอกจากนั้น ส่งกำหนดการของซาราธุสตราในสองวันนี้มาให้ฉันด้วย”

ความปลอดภัยของซาราธุสตราในเมืองแห่งฝันอยู่ในความรับผิดชอบร่วมกันระหว่างบอดี้การ์ดที่ติดตามตัวเขา กับแผนกรักษาความปลอดภัยของบริษัทอินทิส ดังนั้น เมื่อคืนลูเมี่ยนจึงทราบว่าซาราธุสตราน่าจะอยู่ที่โรงแรมหรู จึงรีบไปที่นั่นเพื่อสังเกตการณ์ แน่นอนว่านี่ไม่ตายตัว ซาราธุสตราอาจเปลี่ยนกำหนดการได้ตลอดเวลา เขาเป็นผู้นำ เหมือนกับที่เขาตัดสินใจไปตรวจสอบโรงเรียนกวดวิชาสองแห่งอย่างกะทันหัน ส่งผลให้ลูเมี่ยนไม่ได้รับการเตือนจากกรีนล่วงหน้า

“ได้ครับ” กรีนตอบกลับลูเมี่ยนแทบจะในทันที

หลังจากลูเมี่ยนลาดตระเวนตามชั้นต่างๆ เสร็จ ก็กลับมายังสำนักงาน เปิดลิ้นชักของตัวเอง แล้วเห็นชุดกล้องรูเข็มกับเครื่องดักฟังสองชุดวางเรียบร้อยอยู่ข้างใน

ลูเมี่ยนดึงกระดาษที่วางอยู่ด้านบนออกมา จดจำกำหนดการของซาราธุสตราตั้งแต่บ่ายห้าโมงถึงสี่ทุ่มวันนี้ไว้ในใจ

พอท้องฟ้าใกล้มืดสนิท เขาหาข้ออ้างว่าจะไปห้องน้ำ แล้ว ‘เทเลพอร์ต’ ออกไป

เขาใช้โลกในกระจกซ่อนกล้องรูเข็มและเครื่องดักฟังไว้ในจุดลับในห้องของซาราธุสตรา ลบร่องรอยที่ตัวเองเคยมาที่นี่ และอาศัย ‘กระจกตัวแทน’ เพื่อป้องกันการทำนาย จากนั้นกลับไปที่ตึกเทคโนโลยี แล้วผ่านกระจกไปยังชั้น 16 ซึ่งเป็นที่เฉพาะของประธานฮวง

คืนนี้ ประธานฮวงจะจัดงานเลี้ยงธุรกิจที่นี่เพื่อต้อนรับซาราธุสตราและคณะติดตาม

ลูเมี่ยนรู้สึกขอบคุณที่ประธานฮวงชอบกระจก ชอบการตกแต่งด้วยทองคำเปลว ทำให้เขาหาตำแหน่งที่ดีที่สุดได้ไม่ยากเย็น เพื่อมองลงมาสังเกตซาราธุสตราจากหลังวัตถุคล้ายกระจกบนเพดาน

ชายชราเพิ่งดื่มไวน์แดงเข้าไปหนึ่งแก้วกับประธานฮวง ดูไม่มีอะไรผิดปกติ ขณะที่นอกหน้าต่างเป็นความมืดสนิทของราตรีแล้ว

นาทีแล้วนาทีเล่าผ่านไป ลูเมี่ยนเงียบมองดูพวกเขาดื่ม กิน และพูดคุยกัน

ทันใดนั้น ประธานฮวงเอนหลังพิงเก้าอี้ เงยหน้าขึ้น แล้วทอดสายตามองไปยังวัตถุคล้ายกระจกซึ่งลูเมี่ยนซ่อนตัวอยู่ พลางทำหน้าราวกับครุ่นคิดบางสิ่ง

ลูเมี่ยนสะดุ้งถอยหลังโดยอัตโนมัติ ให้ห่างจากผิวกระจก

“ประธานฮวงรู้ตัวว่าเราอยู่ที่นี่?”

“เขาค้นพบการแอบมองจากหลังกระจกได้หรือ?”

“เขาเป็นเพียงภาพฉายในความฝัน ไม่ใช่จักรพรรดิโรซายล์…เมื่อกี้คงเป็นเพียงความบังเอิญ หรือว่าในจิตใต้สำนึกของมิสเตอร์ฟูล ประธานฮวงซ่อนพลังพิเศษอยู่กันแน่?” เมื่อคิดถึงตรงนี้ ลูเมี่ยนก็พลันนึกถึงข้อมูลที่ฟรังก้าบอก

ลูอิส·กุสตาฟแห่งพรรคจักรพรรดิ กำลังกระวนกระวายเพราะติดต่อบุคคลสำคัญคนหนึ่งไม่ได้ และบุคคลสำคัญรายดังกล่าว ต้องสงสัยว่าเป็นจักรพรรดิโรซายล์ในกระจก

มีกลิ่นอายของการวางแผน…สัญชาตญาณของ ‘นักวางแผน’ ทำให้ลูเมี่ยนสงสัยทันที

จักรพรรดิโรซายล์ในกระจกไม่ได้เข้าไปในความฝันด้วยหรือ?

ก่อนหน้านี้ พระองค์เคยร่วมมือกับเทพมารและบริวารของราชันสวรรค์ อาศัยความช่วยเหลือจากฝั่งราชันสวรรค์เพื่อเข้าสู่แดนฝันสินะ? เพราะพระองค์ไม่ใช่เทพแท้จริง ไม่ได้มีเอกลักษณ์ใดๆ อีกทั้งไม่มีสมบัติวิเศษ ยากที่จะเข้ามาได้ด้วยตัวเอง…

พระองค์ร่วมมือกับซาราธุสตรา พยายามกัดกร่อน พยายามครอบงำฮวงเทาซึ่งเป็นภาพจำลองในความฝันของจักรพรรดิโรซายล์ จนกระทั่งควบคุมและแทนที่ได้?

พระองค์มีธาตุแท้เป็น ‘คนในกระจก’ การที่พบว่ามีคนแอบมองหลังกระจก จึงเป็นเรื่องธรรมดา…

หากซาราธุสตราและพระองค์ควบคุมบริษัทอินทิสได้ ด้วยอิทธิพลและกระแสเงินสดอันน่าสะพรึงของบริษัทอินทิส ตาชั่งแห่งชัยชนะจะต้องเอียงอย่างรวดเร็ว!

ในขณะที่เราให้ความสำคัญกับโจวหมิงรุ่ย หลี่เค่อจี่ และอันเสี่ยวเทียน ซาราธุสตราก็แอบขโมยบ้านของเราไปเงียบๆ…

โดยปกติแล้ว ในสถานการณ์ที่เจ้าหญิงแบร์นาแดตยังสามารถเข้าสู่แดนฝันได้ ประธานฮวงควรจะอยู่ฝั่งเดียวกับเรา…

แต่ทำไมประธานฮวงถึงจงใจมองมาที่เราอย่างจะแจ้งแบบนี้ล่ะ?

พระองค์สามารถแกล้งทำเป็นไม่เห็น รอโอกาสโจมตีอย่างกะทันหันได้…

ยิ่งคิด ลูเมี่ยนยิ่งรู้สึกเหมือนเหงื่อเย็นผุดขึ้นบนแผ่นหลัง

ซาราธุสตราไม่ใช่ ‘นักวางแผน’ แต่เหนือกว่า ‘นักวางแผน’ เสียอีก!

จริงอย่างที่คิดไว้แต่แรก ต้องโจมตีก่อน ลอบสังหารเขา หรือแลกหนึ่งต่อหนึ่ง เตะเขาออกไป…ท่ามกลางกระแสความคิด ลูเมี่ยนแนบตัวชิดกระจกอีกครั้ง พลางมองลงไปด้านล่าง

ตอนนี้ ประธานฮวงเบนสายตากลับไปแล้ว

แต่ซาราธุสตราสังเกตเห็นท่าทีของเขาเมื่อครู่ จึงชำเลืองมองไปบนเพดานพลางเอ่ยถาม

“คุณมองอะไรอยู่?”

ประธานฮวงค่อยๆ หมุนไวน์แดงในแก้ว ยิ้มแล้วตอบ

“พอดีกำลังคิดอะไรบางอย่างอยู่น่ะ”

ซาราธุสตราไม่ได้ถามอะไรเพิ่มเติม เปลี่ยนไปคุยเรื่องอื่นแทน

ลูเมี่ยนสังเกตการณ์ต่อไปอีกหลายนาที เพื่อยืนยันว่าซาราธุสตราไม่ได้แสดงอาการผิดปกติหลังจากความมืดโรยตัวลงมา

“พูดอีกนัยหนึ่งคือ หลังจากถูกลงโทษไปครั้งหนึ่งแล้ว จิตใต้สำนึกของมิสเตอร์ฟูลจะเชื่อว่า บุคคลดังกล่าวถูกเปลี่ยนเป็นหุ่นเชิดโดยสมบูรณ์ แม้โจวหมิงรุ่ยจะได้ยินชื่อนั้นอีกครั้ง และความประทับใจจะลึกซึ้งขึ้น แต่ก็จะไม่กระตุ้นความระแวดระวังในจิตใต้สำนึกของความฝัน เว้นแต่ซาราธุสตราจะทำอะไรกระตุ้นเขาใหม่ ทำให้เกิดการเปลี่ยนแปลงใหม่?” ลูเมี่ยนคาดเดาถึงสาเหตุของสถานการณ์ปัจจุบัน แล้วออกจากที่นี่ด้วย ‘ข้ามกระจก’

“ทำไมนานจังนะ?” ลุงเซียเห็นเขาเดินกลับเข้ามาในสำนักงาน จึงถามขึ้นมาลอยๆ

ลูเมี่ยนถอนหายใจแล้วพูด

“โธ่ คนอย่างผมนี่สิ กินเผ็ดก็ท้องเสีย ไม่กินเผ็ดก็ท้องผูก”

ลุงเซียตื่นเต้นและเริ่มคุยเรื่อง ‘ความเผ็ด’ อย่างกระตือรือร้น

…………

ยามดึกสงัด ลูเมี่ยน ‘เทเลพอร์ต’ มายังบริเวณใกล้โรงพยาบาลหงเยว่ แล้วใช้โลกในกระจก ‘แฟลช’ ไปยังหน้าต่างกระจกของห้องผู้ป่วยพิเศษต่างๆ อย่างต่อเนื่อง

ผ่านไปหนึ่งนาที เขาหยุดลง

ตรงหน้าเขาคือห้องผู้ป่วยมืดที่มีเพียงแสงจันทร์ริบหรี่ ลางสังหรณ์ทางพลังวิญญาณแจ้งเขาว่า คนในห้องนี้คือ อันเสี่ยวเทียนที่ตนกำลังตามหา

ลูเมี่ยนมองลงไปที่เตียงจากมุมสูง เห็นร่างของคนที่เชื่อมต่อกับเครื่องมือมากมายและมีท่อสอดอยู่

ศีรษะของบุคคลดังกล่าวจมอยู่ในความมืด เห็นเพียงรางๆ ว่าโครงหน้าใช้ได้ แต่ดูเหมือนเคราจะไม่ได้โกนมานาน ถูกตัดให้สั้นเท่านั้น ขึ้นยาวถึงแก้มด้านบน ทั้งหยาบทั้งดำเป็นหย่อมๆ

ลูเมี่ยนสังเกตการณ์สักพัก เดินออกจากหน้าต่างกระจกมายังข้างเตียง

เขาเห็นผู้ป่วยที่หมดสติถูกโกนศีรษะจนเกลี้ยง บนหนังศีรษะมีรอยเย็บหลายแนวดูคล้ายตะขาบยักษ์

ในสมองของลูเมี่ยนปรากฏภาพขึ้นมาโดยปริยาย

ศีรษะถูกแยกออกอย่างรุนแรง สมองถูกดึงออกมาอย่างโหดร้าย จากนั้นก็นำสิ่งที่ไม่รู้ว่าเป็นอะไรใส่เข้าไปในพื้นที่ว่างเปล่า แล้วเย็บปิด…

เป็นสัญลักษณ์ของบางสิ่ง? ลูเมี่ยนเพิ่งจะคิดแบบนั้น ก็เห็นบนเครื่องติดตามอาการ ว่าการเต้นของหัวใจเริ่มรุนแรงขึ้น คลื่นขึ้นลงสลับกันอย่างรวดเร็ว ส่งเสียงเตือนตู๊ดๆๆ

ลูเมี่ยนถอยหลังโดยอัตโนมัติ จนมาถึงขอบหน้าต่าง พร้อมที่จะออกไปได้ทุกเมื่อ

ขณะเดียวกัน เขาเห็นข้อมูลการติดตามทั้งหมดของผู้ป่วยเปลี่ยนแปลงไป กลายเป็นว่ามีความเคลื่อนไหวอย่างมาก

พอเรามาก็เกิดความผิดปกติทันที? เกิดจากบางสิ่งที่อยู่บนตัวเรา…สาเหตุที่เป็นไปได้มีมากเกินไป ตอนนี้ไม่รู้ว่ามาจากอันไหน…ลูเมี่ยนมองกลับไปยังตัวผู้ป่วยอีกครั้ง

นิ้วของผู้ป่วยกระดิกเล็กน้อยอย่างแทบไม่สังเกตเห็น

……………………………………………………..